جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آیا استدلال به علم خدا برای پیامبری، منطقی است؟

  1. #1

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۹۳
    علاقه
    שאלה
    نوشته
    514
    حضور
    6 روز 6 ساعت 45 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    589

    اشاره آیا استدلال به علم خدا برای پیامبری، منطقی است؟




    سلام. در آیات مبارکۀ یس، می خوانیم که وقتی مردم به آن سه پیامبر، تهمت زدند که شما دروغگو هستید و خدا چیزی نفرستاده، گفتند که «پروردگار ما می داند که ما پیامبریم.»

    آیا این جواب آنها منطقی است و پاسخ شبهۀ ایشان را می دهد؟ مردم از کجا بفهمند که خدا پیامبری آنان را تأیید کرده است؟
    ویرایش توسط یا عالی : ۱۳۹۴/۰۳/۱۰ در ساعت ۱۱:۳۱
    אני אוהב את מוחמד

  2. صلوات


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    علاقه
    تحصیل ، تحقیق و پژوهش
    نوشته
    21,517
    حضور
    175 روز 2 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    38
    صلوات
    58316



    با نام و یاد دوست





    آیا استدلال به علم خدا برای پیامبری، منطقی است؟








    کارشناس بحث: استاد محسن


  5. صلوات


  6. #3

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۲
    علاقه
    پژوهش هاي ديني قرآن، روايي و كلامي
    نوشته
    564
    حضور
    16 روز 1 ساعت 30 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    1521



    نقل قول نوشته اصلی توسط חסר משמעות نمایش پست ها
    سلام. در آیات مبارکۀ یس، می خوانیم که وقتی مردم به آن سه پیامبر، تهمت زدند که شما دروغگو هستید و خدا چیزی نفرستاده، گفتند که «پروردگار ما می داند که ما پیامبریم.»
    آیا این جواب آنها منطقی است و پاسخ شبهۀ ایشان را می دهد؟ مردم از کجا بفهمند که خدا پیامبری آنان را تأیید کرده است؟
    بسم الله الرحمن الرحیم
    با سلام و طلب توفیق الهی برای شما پرسشگر محترم
    در ابتدا مناسب است آیات مد نظر بیان و ترجمه شود و نیز آیه بعدی که از نگاه پرسشگر محترم مغفول مانده که می تواند پاسخی برای این پرسش یا شبهه شود، بیان خواهد شد.
    خدای متعال فرمود:
    "إِذْ أَرْسَلْنا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُما فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ فَقالُوا إِنَّا إِلَيْكُمْ مُرْسَلُونَ""قالُوا ما أَنْتُمْ إِلاَّ بَشَرٌ مِثْلُنا وَ ما أَنْزَلَ الرَّحْمنُ مِنْ شَيْ‏ءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ تَكْذِبُونَ""قالُوا رَبُّنا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُون" (1)
    هنگامى كه دو نفر از رسولان را به سوى آن ها فرستاديم،امّا آنان رسولان (ما) را تكذيب كردند.پس براى تقويت آن دو، شخص سوّمى فرستاديم، آن ها همگى گفتند: ما فرستادگان (خدا) به سوى شما هستيم.امّا آنان (در جواب) گفتند: شما جز بشرى همانند ما نيستيد، و خداوند رحمان چيزى نازل نكرده، شما فقط دروغ مى‏گوييد!
    رسولان ما) گفتند:پروردگار ما آگاه است كه ما قطعاً فرستادگان (او) به سوى شما هستيم.
    و اما در ادامه گفتگوی پیامبران با منکرین رسالت این آیه بیان می شود" "وَ ما عَلَيْنا إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِينُ"(2)
    یعنی: و بر عهده ما چيزى جز ابلاغ رسالت به طور آشكار و روشن نيست.
    یعنی پیامبران آن اندازه قدرت نداشتند که مردم آن روزگار را با جبر و تهدید به طرف هدایت بکشانند یا که در صدد اثبات پیامبری خود به هر شکل ممکن باشند. به همین جهت وقتی دیدند با مردمی لجوج و حرف نشنو روبرو هستند، گفتند ما که تکلیفی جز بیان آن چه به ما ماموریت داده شده است نداریم. حال شما چه بخواهید پند گیرید و هدایت شوید یا که بر رای باطل خودتان اصرار داشته باشید مختارید و نتیجه به ما مربوط نیست.
    البته می توان گفت هر پیامبر یا پیامبرانی وقتی به سوی قومی مبعوث می شوند، به طور معمول همراه ادعای خود معجزاتی دارند تا بتوانند ادعای خود را ثابت کنند. در مباحث مربوط به کلام، یکی از شرط های اصلی اثبات نبوت، ارائه معجزه از طرف مدعی پیامبری است.
    به همین دلیل این احتمال بسیار است که مردم آن روزگار می دانسته اند که آن سه نفر پیامبر هستند، اما لجاجت و کوردلی شان مانع هدایت شان به سوی حق شده بود و لجوجانه مقام پیامبری آن افراد را انکار می کردند.
    در یکی از تفاسیر در تبیین "بلاغ مبین" آمده است:
    مسلما آن ها تكيه بر ادعا نكردند، و تنها به سوگند قناعت ننمودند، بلكه از تعبير" بلاغ مبين" اجمالا استفاده مى‏شود كه دلایل و معجزاتى از خود نشان دادند، و گرنه ابلاغ آن ها مصداق" بلاغ مبين" نبود، زيرا" بلاغ مبين" بايد چنان باشد كه واقعيت را به همه برساند، و اين جز به كمك دلایل متقن و معجزات گويا ممكن نيست.
    در بعضى از روايات نيز آمده است كه آن ها همانند حضرت مسيح بعضى از بيماران غير قابل علاج را به فرمان خدا- شفا دادند.
    ولى اين كوردلان در برابر آن منطق روشن و معجزات تسليم نشدند، بلكه بر خشونت خود افزودند، و از مرحله تكذيب پا فراتر نهاده به مرحله تهديد و شدت عمل گام نهادندو گفتند: ما شما را به فال بد گرفته‏ايم، وجود شما شوم است و مايه بدبختى شهر و ديار ما! "قالُوا إِنَّا تَطَيَّرْنا بِكُمْ"
    ممكن است مقارن آمدن اين پيامبران الهى بعضى مشكلات در زندگى مردم آن ديار بر اثر گناهان شان و يا به عنوان هشدار الهى حاصل شده باشد، چنان كه بعضى از مفسران نيز نقل كرده‏اند كه مدتى نزول باران قطع شد ولى آن ها نه تنها عبرتى نگرفتند، بلكه اين حادثه را به دعوت رسولان پيوند دادند.
    باز به اين هم قناعت نكردند، بلكه با تهديدى صريح و آشكار نيات شوم و زشت خود را ظاهر ساختند، و گفتند: اگر از اين سخنان دست برنداريد، مسلما شما را سنگسار خواهيم كرد، و مجازات درد ناكى از ما به شما خواهد رسيد.(3)
    این گونه موضع گیری های کینه توزانه، به معنای اوج لج بازی دشمنان پیامبران بود.
    با این حال در برخی دیگر از تفاسیر نیز به نکته های قابل توجهی اشاره شده است:
    (رسولان گفتند) ما فرستاده خدا به سوى شما و مامور تبليغ رسالت او هستيم، و جز اين شانى نداريم و احتياجى نداريم به اينكه ما را تصديق بكنيد و به ما ايمان بياوريد، تنها براى ما اين كافى است كه: خدا مى‏داند كه ما فرستاده او هستيم و ما به بيش از اين هم احتياج نداريم.
    پس در جمله" قالُوا رَبُّنا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ" رسولان از رسالت خود خبر مى‏دهند، و كلام خود را با حرف" ان- به درستى كه" و حرف" لام- هر آينه" تاكيد كرده‏اند، و نيز به منظور تاكيد كلام خود، پروردگار خود را شاهد گرفته‏اند كه" ربنا يعلم- پروردگار ما مى‏داند.
    و جمله" رَبُّنا يَعْلَمُ" معترضه و به منزله سوگند است، و به آيه چنين معنا مى‏دهد: ما فرستادگان به سوى شماييم، و در ادعاى رسالت صادقيم، و اين دليل ما را بس كه خدايى كه ما را به سوى شما فرستاده خود شاهد اين مدعاى ماست، و ديگر ما حاجتى نداريم به اينكه شما هم ما را تصديق بكنيد، و از تصديق شما سودى عايد ما نمى‏شود، تا در صدد جلب تصديق شما برآييم، بلكه آن چه براى ما مهم است اين است كه: رسالت خود را انجام بدهيم و حجت تمام شود.
    وَ ما عَلَيْنا إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِينُ"- كلمه" بلاغ" به معناى تبليغ است و مراد از آن، تبليغ رسالت است، و معناى جمله اين است كه: ما مامور نشده‏ايم مگر تنها به اين كه رسالت خدا را به شما ابلاغ كنيم و حجت را تمام نماييم.(4)

    پی نوشت ها:
    1- سوره یس، آیات 14 و 15 و 16
    2- سوره یس آیه 17
    3-آیت الله مکارم شیرازی ناصر، تفسير نمونه،تهران،انتشارات اسلامیه،سال 1374 خورشیدی،چاپ اول، ج‏18، ص 343
    4-علامه طباطبایی سید محمد حسین،تفسیر المیزان،ترجمه موسوی همدانی سید محمد باقر،قم،انتشارات اسلامی،سال 1374 خورشیدی،چاپ پنجم،ج‏17، ص 108

    ویرایش توسط محسن : ۱۳۹۳/۱۲/۰۶ در ساعت ۲۰:۱۹

  7. صلوات


  8. #4

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۳
    نوشته
    179
    حضور
    3 روز 21 ساعت 23 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    245



    نقل قول نوشته اصلی توسط חסר משמעות نمایش پست ها
    سلام. در آیات مبارکۀ یس، می خوانیم که وقتی مردم به آن سه پیامبر، تهمت زدند که شما دروغگو هستید و خدا چیزی نفرستاده، گفتند که «پروردگار ما می داند که ما پیامبریم.»

    آیا این جواب آنها منطقی است و پاسخ شبهۀ ایشان را می دهد؟ مردم از کجا بفهمند که خدا پیامبری آنان را تأیید کرده است؟
    سلام

    خدای رحمن که می داند و عالم است.هرگز به مدعی کاذب قدرت معجزه نمی دهد. و چون داد یعنی تاییدش کرده است.
    و اگر خدای رحمان از نظر کافران این قدر بی تفاوت است. دیگر خودشان نمی توانند استدلال کنند که خداوند چیزی نازل نکرده است.( ما انزل الرحمان من شی) مگر اینکه خداوند رسولی بفرستد و بگوید خدای رحمان چیزی نازل نمی کند.
    پس اولا تکذیب آنها بدون دلیل است و می شود اتهام.
    و دوما خود استدلال آنها بی پایه و اساس است و خودش برپایه یک دروغ بنا می شود. چون بدون دلیل امری را به خدا نسبت می دهند.

    اما پیامبران به علم خدا و شهادت فعلی خداوند استناد می کند.

    http://www.askdin.com/thread46640.html
    ویرایش توسط منطق الطیر : ۱۳۹۳/۱۲/۰۷ در ساعت ۰۱:۵۸

  9. #5

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۲
    علاقه
    پژوهش هاي ديني قرآن، روايي و كلامي
    نوشته
    564
    حضور
    16 روز 1 ساعت 30 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    1521

    جمع‌بندی




    پرسش:
    آیا استدلال به علم خدا برای پیامبری، منطقی است؟
    در آیات مبارکۀ یس، می‌خوانیم که وقتی مردم به آن سه پیامبر، تهمت زدند که شما دروغگو هستید و خدا چیزی نفرستاده، گفتند که پروردگار ما می‌داند که ما پیامبریم.
    آیا این جواب آن ها منطقی است و پاسخ شبهۀ ایشان را می‌دهد؟ مردم از کجا بفهمند که خدا پیامبری آنان را تأیید کرده است؟

    پاسخ:
    در ابتدا مناسب است آیات مد نظر بیان و ترجمه شود،سپس به آیه بعدی که از نگاه پرسشگر محترم مغفول مانده که می‌تواند پاسخی برای این پرسش یا شبهه شود، اشاره خواهد شد.
    خدای متعال فرمود: «إِذْ أَرْسَلْنا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُما فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ فَقالُوا إِنَّا إِلَيْكُمْ مُرْسَلُونَ * قالُوا ما أَنْتُمْ إِلاَّ بَشَرٌ مِثْلُنا وَ ما أَنْزَلَ الرَّحْمنُ مِنْ شَيْ‏ءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ تَكْذِبُونَ * قالُوا رَبُّنا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُون»؛ هنگامى كه دو نفر از رسولان را به سوى آن‌ها فرستاديم، امّا آنان آن دو رسول را تکذیب كردند. پس براى تقويت آن دو، شخص سوّمى فرستاديم، آن‌ها همگى گفتند: ما فرستادگان (خدا) به سوى شما هستيم. امّا آنان (در جواب) گفتند: شما جز بشرى همانند ما نيستيد و خداوند رحمان چيزى نازل نكرده، شما فقط دروغ مى‏‌گوييد! (رسولان ما) گفتند: پروردگار ما آگاه است كه ما قطعاً فرستادگان (او) به سوى شما هستيم.(1)
    و اما در ادامه گفتگوی پیامبران با منکرین رسالت، این آیه بیان می‌شود «وَ ما عَلَيْنا إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِينُ»؛ و بر عهده ما چيزى جز ابلاغ رسالت به طور آشكار و روشن نيست.(2)
    یعنی پیامبران وظیفه نداشتند که مردم آن روزگار را با جبر و تهدید به طرف هدایت بکشانند یا که در صدد اثبات پیامبری خود به هر شکل ممکن باشند. به همین جهت وقتی دیدند با مردمی لجوج و حرف نشنو روبرو هستند،گفتند ما که تکلیفی جز بیان آن چه به ما ماموریت داده شده است نداریم. حال شما چه بخواهید پند گیرید و هدایت شوید یا که بر رای باطل خودتان اصرار داشته باشید، مختار هستید و نتیجه به ما مربوط نیست.

    هر پیامبری وقتی به سوی قومش مبعوث می‌شد، به طور معمول همراه ادعای خود معجزاتی داشت تا بتواند ادعای خود را ثابت کند. در علم کلام این بحث وجود دارد که یکی از شرط‌های اصلی اثبات نبوت، ارائه معجزه از طرف مدعی پیامبری است.

    اما در خصوص پاسخ به پرسش شما می‌توان گفت:
    به احتمال زیاد مردم آن روزگار می دانستند آن سه نفر پیامبر ند، اما لجاجت و کور دلی آن ها مانع هدایت شان به سوی حق شده بود و لجوجانه مقام پیامبری آن افراد را انکار می کردند.
    در یکی از تفاسیر در تبیین «بلاغ مبین» آمده است:
    به طور حتم آن ها تكيه بر ادعا ننموده و تنها به سوگند قناعت نکردند، بلكه از تعبير «بلاغ مبين» به طور اجمالی استفاده مى‏‌شود كه دلایل و معجزاتى از خود نشان دادند. و گرنه ابلاغ آن‌ها مصداق «بلاغ مبين» نبود زیرا «بلاغ مبین» بايد چنان باشد كه واقعيت را به همه برساند، و اين جز به كمك دلایل متقن و معجزات گويا ممكن نيست.

    در بعضى از روايات نيز آمده است كه آن‌ها همانند حضرت مسيح بعضى از بيماران غير قابل علاج را به فرمان خدا شفا دادند. ولى اين كوردلان در برابر آن منطق روشن و معجزات تسليم نشدند، بلكه بر خشونت خود افزودند، و از مرحله تكذيب پا فراتر نهاده به مرحله تهديد و شدت عمل گام نهادند و گفتند: ما شما را به فال بد گرفته‌‏ايم، وجود شما شوم و مایه بدبختی شهر ما است. «قالُوا إِنَّا تَطَيَّرْنا بِكُمْ»
    ممكن است نزدیک آمدن اين پيامبران الهى، بعضى مشكلات در زندگى مردم آن ديار بر اثر گناهان شان و يا به عنوان هشدار الهى به وجود آمده باشد. چنان كه بعضى از مفسران نيز نقل كرده ‏اند مدتى نزول باران قطع شد، ولى آن ها نه تنها عبرتى نگرفتند، بلكه اين حادثه را به دعوت رسولان پيوند دادند.
    باز به اين هم قناعت نكردند، بلكه با تهديدى صريح و آشكار نيات شوم و زشت خود را ظاهر ساختند و گفتند: اگر از اين سخنان دست بر نداريد، مسلّما شما را سنگسار خواهيم كرد، و (مجازات درد ناكى از ما به شما خواهد رسيد).(3)

    این گونه موضع گیری‌های کینه توزانه، به معنای اوج لج بازی دشمنان پیامبران بود. در برخی دیگر از تفاسیر به نکته‌های قابل توجهی اشاره شده است:
    (رسولان گفتند) ما فرستاده خدا به سوى شما و مامور تبليغ رسالت او هستيم، و جز اين شأنى نداريم و احتياجى نداريم به اين كه ما را تصديق بكنيد و به ما ايمان بياوريد، تنها براى ما اين كافى است كه: خدا مى‏‌داند كه ما فرستاده او هستيم. و ما به بيش از اين هم احتياج نداريم.
    پس در جمله: «قالُوا رَبُّنا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ»
    رسولان از رسالت خود خبر مى‌دهند، و كلام خود را با حرف «ان» ـ به درستى كه و حرف «لام» ـ هر آينه_ تأكيد كرده‏‌اند، و نيز به منظور تأكيد كلام خود، پروردگار خود را شاهد گرفته‏‌اند كه «ربنا يعلم» پروردگار ما مى‌‏داند.
    و جمله" رَبُّنا يَعْلَمُ" معترضه و به منزله سوگند است، و به آيه چنين معنا مى‏‌دهد: ما فرستادگان به سوى شماييم، و در ادعاى رسالت صادقيم، و اين دليل ما را بس كه خدايى كه ما را به سوى شما فرستاده، خود شاهد اين مدعاى ما است، و ديگر ما حاجتى نداريم به اين كه شما هم ما را تصديق بكنيد، و از تصديق شما سودى عايد ما نمى‌‏شود، تا در صدد جلب تصديق شما برآييم، بلكه مهم این است كه رسالت خود را انجام بدهيم و حجت تمام شود.
    «وَ ما عَلَيْنا إِلَّا الْبَلاغُ الْمُبِينُ»- كلمه «بلاغ» به معناى تبليغ است و مراد از آن، تبليغ رسالت است، یعنی: ما مامور نشده‏‌ايم مگر تنها به اين كه رسالت خدا را به شما ابلاغ و حجت را تمام کنیم. و الله العالم.(4)

    __________
    (1) یس/ 14 و 15 و 16.
    (2) همان/ 17.
    (3) مکارم، ناصر و همکاران، تفسير نمونه، تهران، انتشارات اسلامیه، سال 1374 ش، چاپ اول، ج ‏18، ص 343.
    (4) طباطبایی، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ترجمه موسوی همدانی، سید محمد باقر، قم، انتشارات اسلامی، سال 1374 ش، چاپ پنجم، ج‏ 17، ص 108.

    ویرایش توسط همکار تدوین : ۱۳۹۵/۰۲/۱۴ در ساعت ۰۴:۳۱ دلیل: همکار ویراستار تدوین

  10. صلوات ها 2


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

موضوعات مشابه

  1. جمع بندی برکت در زندگی، چرا بی برکتی با وجود رعایت نکات
    توسط Reza-D در انجمن امور مادی
    پاسخ: 11
    آخرين نوشته: ۱۳۹۳/۱۰/۲۹, ۱۳:۳۵
  2. کپی برداری، دانلود، ترجمه و استفاده از سایت های خارجی و داخلی
    توسط abdollah0101 در انجمن حقوق چاپ، تأليف و...
    پاسخ: 5
    آخرين نوشته: ۱۳۹۳/۰۵/۲۹, ۲۱:۴۵
  3. آیا رابطه با نامحرم به صورت دورادور و مجازی، مشکلی داره؟
    توسط فرهاد در انجمن روابط دختر و پسر
    پاسخ: 8
    آخرين نوشته: ۱۳۹۳/۰۴/۱۰, ۱۹:۴۳

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 1

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود