چه شب است يا رب امشب كه شكسته قلب ياران
چه شبى كه فيض و رحمت، رسد از خدا چو باران

چه شبى كه تا سحرگاه، زفرشتگان «الله»
بركات آسمانى، برسد به جان نثاران

شب انس و آشنايى است، شب عاشقان مهدى است
شب وصل هر جدايى است، شب اشك رازداران

شب تشنگان ديدار، شب ديدگان بيدار
شب سينه هاى سوزان، شب سوز سوگواران

شب قلب هاى لرزان، شب چشم هاى گريان
شب بندگان خالص، شب راز رستگاران

شب توبه و انابت، شب صدق و معنويت
شب گريه و مناجات، شب شور و شوق ياران

شب نغمه هاى ياربّ، شب ذكر «توبه» بر لب
شب گوش دل سپردن، به سرود جويباران

چه بسا كه تا سحرگاه، سفر شبانه رفتيم
كه مگر نسيم لطفى، بوَزَد در اين بهاران

چه خوش است يا رب امشب، كه خطاى ما ببخشى
ز كرم كنى نگاهى به جميع شرمساران

تو خدايى و خطاپوش، تو بزرگ و اهل احسان
گنه از غلام مسكين، كرم از بزرگواران

تو انيس خلوت دل، تو پناه قلب خسته
تو طبيب چاره سازى، تو كريم روزگاران

دل دردمند ما را، تو شفايى و تو درمان
به تو مبتلا و محتاج، نه منم، كه صد هزاران

به خدائيت خدايا، به مقام اوليايت
به فرشتگان، رسولان، به خشوع خاكساران

شب دلشكستگان را به سحر رسان، خدايا
ز فروغ خود بتابان، به دل اميدواران



(جواد محدّثى)

اين منم، بيدار، از هول گناه

مى كنم، بر آسمان شب، نگاه

اين منم، از راه دور افتاده اى

رايگان، عمر خود از كف داده اى

اين منم، در دستِ غفلت ها اسير

اى خداى مهربان، دستم بگير

گرچه من پا تا به سر، آلوده ام

رُخ به درگاه تو آخر سوده ام

جانم از غم سوزد و، دارم خروش

اى خداى رازدار پرده پوش

آمدم، با چشم گريان آمدم

گر گنه كارم، پشيمان آمدم

يا رئوف يا رحيم و يا رفيع

چارده معصوم را آرم شفيع

ناگهان، آمد به گوش دل ندا

مژده اى از رحمت بى انتها:

«يا عِبادى، اَلَّذِينَ اَسْرَفُواْ»

از نويد رحمتم، «لا تَقْنَطُواْ»

با چنين رأفت كه مى خوانى مرا

كى خداوندا، بسوزانى مرا

كى شود نوميد، از رحمت «حسان»

تا كه دارد چون تو ربّى مهربان

(چايچيان «حسان»)

خيز، اى بنده محروم و گنهكار بيا


يك شب اى خفته غفلت زده بيدار بيا


بس شب و روز كه در زير لَحَد خواهى خفت


دَم غنيمت بشمار امشب و بيدار بيا


شب فيض است و در توبه و رحمت باز است


خيز، اى عبد پشيمان و خطاكار بيا


پرده شب كه بود آيت ستّارى من


دور از ديده مردم، به شب تار بيا


اين تويى، بنده آلوده و شرمنده من


اين منم، خالق بخشنده ستّار بيا


مگشا دست نيازت به عطاى دگران


دل به من بسته و بگسسته زاغيار بيا


فرصت از دست مده، مى گذرد اين لحظات


منشين غافل و بى حاصل و بيكار بيا





حسان

امشب اى یار قصد خواب مکن

مرو و کار ما خراب مکن

شب درازست و عمر ما کوتاه

قصه کوته کن و شتاب مکن

شب قدرست قدر شب دریاب

وز مى و مجلس اجتناب مکن

سخن جام گوى و باده ى ناب

صفت ابر و آفتاب مکن

و گرت شیخ و شاب طعنه زنند

التفاتى بشیخ و شاب مکن ...

خيز، اى بنده محروم و گنهكار بيا
يك شب اى خفته غفلت زده بيدار بيا

بس شب و روز كه در زير لَحَد خواهى خفت
دَم غنيمت بشمار امشب و بيدار بيا

شب فيض است و در توبه و رحمت باز است
خيز، اى عبد پشيمان و خطاكار بيا

پرده شب كه بود آيت ستّارى من
دور از ديده مردم، به شب تار بيا

اين تويى، بنده آلوده و شرمنده من
اين منم، خالق بخشنده ستّار بيا

مگشا دست نيازت به عطاى دگران
دل به من بسته و بگسسته زاغيار بيا

فرصت از دست مده، مى گذرد اين لحظات
منشين غافل و بى حاصل و بيكار بيا





حسان

شب قدر، لاله‌ای شکفته در کویر شب‌های عادی سال است.

آی فقیران غنی، کجایید که شبهای قدر آمده است؟!

شب عفو است و محتاج دعایم
ز عمق دل دعایی کن برایم

اگر امشب به معشوقت رسیدی
خدا را در میان اشک دیدی

کمی هم نزد او یادی ز ما کن
کمی هم جای ما او را صدا کن

بگو یا رب فلانی رو سیاه است
دو دستش خالی و غرق گناه است

بگو یا رب تویی دریای جوشان
در این شب رحمتت بر او بنوشان

تشنه ام این رمضان تشنه تر از هر رمضانی

شب قدر آمده تا قدر دل خویش بدانی

لیله القدر عزیزی است بیا دل بتکانیم

سهم ما چیست از این روز همین خانه تکانی

عطر دعا

پاشیده اند عطر دعا باز در زمین
آنک دوباره قافله ناز در زمین

صبح و سلام می رسد از آسمان، ببین
آورده اند یک سحر آواز در زمین

هر شب هزار ماه به ما سجده می برند
در حسرت شکفتن یک راز در زمین

رازیکه آن سپیده دم از سینه علی
بر لب رسید و رفت به اعجاز در زمین

گفتید او نشانی شبهای قدر بود
گفتیم: مانده روزنهای باز در زمین

شاید شبی بشارتی از آسمان رسید
چون یازده نشانه پرواز در زمین



سید ضیاءالدین شفیعی

, رمضان
ادامه مطلب ...