دوست واقعی کیست؟

نوشته اصلی توسط ستايش

دوست واقعی کیست؟

دوست، یعنى محب، یک دل، یـک رنـگ، خـیرخواه، یار، رفیق، مانوس، آشن، هم دل، مقابل دشـمـن، آن که نیک اندیشد و نیک خواهد، مقابل دشمن که بداندیشد و بـد خـواهـد.


ظـاهرا در اصل (دوس) بوده که به معناى چسبیده و پـیـوستن به چیزى است و به مرور ایام از معناى اصلى مهجور گشته و به معناى ماخوذ شهرت گرفته است.



دوستى، یعنى یارى، رفاقت، محبت و عشق، نزدیکى، هم دلى و هم دمى بین دو نفر بدون وجود رابطه خویشاوندى سببى یا نسبى.



دوسـتى حالت و صفت، و عمل دوست، محبت، یگانگى، صداقت و مودت و خـیـرخـواهـى، رفـاقت و یارى و مهر، خلاف خصومت و مقابل دشمنى و عداوت و بغض است. (1)





ببينيد بزرگوار


هريك از معاني بالا را مي توان در مورد دوستي كه انتخاب مي كنيد بسنجيد و به دنبال اين معاني باشيد در دوستي كه انتخاب مي كنيد



البته مي توان از احاديث و روايات ائمه هم دراين مورد كمك گرفت



شرايطي كه ايشان براي دوست و دوست يابي اورده اند بي نظير است




پي نوشت:


1ـ لغت نامه دهخد، کلمه دوستى.

دوست واقعی کسی است که از همه چیز زندگیش به خاطر دوستش بگذره.اگه کسی چنین دوستی داشته باشه غمی نداره.

البته باید این نکته رو در نظر داشته باشیم که همیشه و در همه حال بهترین دوست فقط و فقط خداست.

سلام به همه دوستان
سلام مخصوص به همه روزه داران
و یه سلام مخصوص تر به همه روزه داران اسک دینی

نماز و روزه های همگی قبول باشه و ما رو هم از دعاتون بی بهره نذارید

به نظر من دوست واقعی دوستی که وقتی که میبینه دوستش یه مشکل واسش پیش اومده ولش نکنه و همراهیش کنه تا مشکلش حل شه
به نظر من دوست واقعی رو فقط میشه تو موقعیت های بد شناخت چون همیشه ،همه تو شادی ها ادمو همراهی میکنن ولی به جای سختش که میرسه تک و توک هستن که میمونن که اونان که واقعا واقعین

فردی است که با او جرات دارید خودتان باشید.

می تواند مشکلات خود را با او درمیان بگذارید بدون اینکه از مسخره شدن هراس داشته باشید.

کسی است که خود واقعی شما را ببیند و به ظاهر شما توجه ندارد.

وقتی درکنارش هستید احساس نگرانی نمی کنید و آرامش درقلبتان موج می زند.
هرچه به فکرتان خطور می کند می توانید به راحتی با او در میان بگذارید.

کسی که محدودیت های وجودتان را که دیگران در مورد آن دچار سو تفاهم می شوند درک کند.

درکنار او بتوانید آزادانه نفس بکشید و حرف دلتان را به راحتی به او بزنید زیرا گفتارتان دراقیانوس سفید و ژرف صداقت و وفاداری او حل می شود.

می توانید با او گریه کنید، بخندید و دعا کنید.

او درکتان میکند و درهمه حال به شما عشق می ورزد.

دوست واقعی فردی است که درکنارش می توانید جرئت نشان دادن هویت واقعی تان را به خود بدهید!

نوشته اصلی توسط ستايش

دوست واقعی کیست؟

دوست انست که بگیرد دست دوست در پریشان حالی و درماندگی
و البته به نظر من دوست خوب کسی است که به گفته اسلام آیینه من باسه و عیبهامو بهم گوش زد کنه تا بتونم با راهنماییاش به درجه تعالی برسم که خدا برای اون منو افریده

دوست واقعی کسی است که دستهای تو را بگیرد ولی قلب ترا لمس کند

جلوی من قدم بر ندار
شايد نتونم دنبالت بيام .
پشت سرم راه نرو
شايد نتونمرهرو خوبی باشم .
کنارم راه بيا و دوستم باش

گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر از دغدغهء دیروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟
گفت: عزیز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.
گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اینگونه زار بگریم؟
گفت: عزیزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند، اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود.
گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟
گفت: بارها صدایت کردم، آرام گفتم از این راه نرو که به جایی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیزتر از هر چه هست، از این راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسید.
گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟
گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، پناهت دادم تا صدایم کنی، چیزی نگفتی، بارها گل برایت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برایم بگویی آخر تو بندهء من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اینگونه شد که صدایم کردی.
گفتم: پس چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟
گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر، من اگر می دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی همان بار اول شفایت می دادم.
گفتم: مهربانترین خدا ! دوست دارمت ...
گفت: عزیز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت

دوست واقعی کیه؟؟؟