• Asabani
  • Asabi
  • Ashegh
  • Azkhodrazi
  • BabooGolabi
  • BacheMosbat
  • Badhal
  • Bitafavot
  • BohtZade
  • DaramMimiram
  • DivooneShodam
  • Gerye
  • Ghafelgir
  • Ghati
  • HalamBade
  • Khabalood
  • KhafeShodam
  • Khejalati
  • Khonsard
  • Khoshhal
  • MaghzMotafaker
  • Mariz
  • Mehrabon
  • Mokhlesam
  • Moteajeb
  • Nafaskesh
  • Naomid
  • Narahat
  • Relax
  • Sepasgozar
  • Shad
  • Sharmandam
  • Sheitoon
  • Vaaaaay
  • Zodranj
  • Zoro
  • بی حالت
  • صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین
    نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 17
    1. #1
      دوست جديد
      تاریخ عضویت : جنسیت فروردین/۱۳۸۹
      نوشته : 5 صلوات : 29
      مورد صلوات: 48 در 5
      حضور : نامشخص
      دریافت : 9 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      TMAM77 آنلاین نیست.

      تفاوت اساسی مذهب شیعه وسنی




      سلام دوستان
      سوال من اینکه تفاوت اساسی مذهب شیعه وسنی در چی هستش ؟
      بجز از امامت که ما قبول داریم وسنی ها قبول ندارند ویا نحوی خواندن نماز . وضو . که مطرح میشود .
      برام علامت سوال شده مگه از اول شیعه وسنی بوده ؟ نه
      این اتفاقات بعد از وفات پیامبر افتاده و تاجایی که مطالعه کردم در زمان امام صادق به بعد شیعه وسنی به این شدت مطرح شده است. در ضمن شاگردان امام صادق بودن که مذهب سنی را طرح کردن لطف کنید و این سورل من را پاسخ بدین
      با تشکر
      خداوندا ! تقدیرم را زیبا بنویس:
      کمکم کن انچه را تو زود خواهی من دیر نخواهم و انچه را تو دیر خواهی من زود نخواهم .

    2.  

    3. #2
      پاسخ یار انجمن کلام و عقاید
      تاریخ عضویت : جنسیت شهریور/۱۳۸۸
      نوشته : 2,643 صلوات : 41
      مورد صلوات: 10,956 در 2,395
      حضور : 1 روز 1 ساعت 7 دقیقه
      دریافت : 0 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      گمنام آنلاین نیست.



      اگر بخواهيم به تمام تفاوت های شيعه و سنی اعم از فقهی، کلامی، حديثی، تاريخی و...بپردازيم وقت و صفحات فراوانی را به خود اختصاص می دهد که مجال آن نيست. لذا تنها به تفاوتهای اصلی اشاره می شود.
      1) اختلاف اساسي شيعه و سني برسر خلافت اسلامي و مرجعيت ديني است. اهل سنت امامت را به عنوان رهبري اجتماع قبول دارند، ولي امامت به معناي مرجعيت ديني و به معني ولايت را نمي پذيرند. اهل تسنن براي هيچ كس حتي براي ابوبكر و عمر و عثمان چنين منصبي را قائل نيستند، از اين رو عصمت را در امام و خليفه لازم نمي دانند، ولي شيعه امامان خود را معصوم از خطا مي دانند. از اين رو استاد مطهري(ره) اختلاف سني و شيعه را در بحث امامت ريشه اي مي داند و مي گويد: "آن چيزي كه شيعه به نام امامت معتقد است، غير از آن چيزي است كه آن ها به نام امامت معتقدند. آن چه اهل تسنن به نام امامت معتقدند، يك شأن دنيايي امامت معتقدند. امام همان حاكم ميان مسلمين، فردي از افرادي مسلمين كه بايد او را براي حكومت انتخاب كنند. آن ها بيش از حكومت بالا نرفتند، ولي امامت در شيعه مسئله اي است تالي تلو نبوت و بلكه از بعضي از درجات نبوت بالاتر است".
      در هر صورت امامت نزد سنی يك مسئلة فرعي مثل نماز خواهد بود، اما امامت در شيعه مفهومي است نظير نبوت. در حقيقت ولايت ادامه نبوت است. اين از رو بايد در كنار نبوت به عنوان يكي از اصول و پايه های دين مطرح گردد.
      شيعيان پيرو حضرت علي‌و معتقد به جانشيني بي‌واسطة آن حضرت بعد از پيامبر گرامي‌و نص و تصريح ولايت آن حضرت در غديرخم از طرف پيامبر اكرم‌مي‌باشند كه در پي آن پيامبر اسلام‌مردم را در صحراي گرم و سوزان "خُم‌ْ" متوقف كرد و با بيان خطبه‌اي از جمله فرمود: "من كنت مولاه فهذا علي مولاه‌; هر كس من مولا و ولي او بوده‌ام‌، علي‌ مولا و ولي او است‌..." و به همين مناسبت آية 62، سورة مائده نازل شد.(الكافي‌، محمد بن يعقوب كليني‌;، ج 1، ص 420، دارالكتب الاسلامية‌، تهران‌.) و حديث مذكور در منابع و كتاب‌هاي معتبر اهل تسنن نيز نقل شده است‌.(ر.ك‌: الدر المنثور، جلال الدين السيوطي‌، ج 3، ص 98، داراحيأ التراث العربي‌، بيروت‌.)
      به اعتقاد شيعيان ولايت و امامت حضرت علي بن ابيطالب‌ در قرآن كريم نيز مورد تأكيد قرار گرفته و شأن نزول آية 55، سورة مائده كه به آيه ولايت معروف است ـ و نيز بسياري ديگر از آيات قرآن كريم دربارة حضرت علي‌مي‌باشد.(ر.ك‌: تفسير مجمع البيان‌، مرحوم طبرسي‌;، ج 2، ص 126ـ129، منشورات دارمكتبة الحياة‌، بيروت‌.)
      شيعه معتقد است كه پس از حضرت علي‌امامام معصوم‌: يكي پس از ديگري جانشين پيامبر و بيان كننده قرآن و احكام الهي هستند و معتقدند كه تمام وظايف و شئوون پيامبر به جز دريافت وحي تشريعي‌، براي آنان ثابت است‌، به همين جهت احكام و معارف اسلامي را از آنان دريافت نموده و پيرو مكتب اهل بيت‌: مي‌باشند.
      شيعيان همچنين معتقدند كه پيشواي مسلمانان بايد عادل‌، عالم و معصوم باشد و چنين كسي منصوب شده از ناحيه خداوند متعال است و شخص غيرمعصوم نمي‌تواند امامت و ولايت مسلمانان را بر عهده بگيرد و آيه تطهير(احزاب‌،33) دليل روشني بر عصمت اهل بيت‌: مي‌باشد.(ر.ك‌: تفسير نمونه‌، آيت الله مكارم شيرازي و ديگران‌، ج 17، ص 297ـ306، دارالكتب الاسلامية‌، تهران‌.)
      ولي اهل تسنن چنين اعتقادي را ندارند و جانشيني پيامبر گرامي‌را به بيعت جمعي از مسلمانان با فردي و يا وصيت يك خليفه نسبت به خليفة بعد از خود و... معتبر مي‌دانند و اعتقاد دارند كه براي خلافت و رهبري مسلمانان عصمت شرط نيست و مردم هر كس را برگزيدند گر چه عادل هم نباشد، كفايت مي‌كند! آنان بعد از رحلت پيامبر گرامي‌به خلافت ابوبكر، عمر و عثمان معتقد هستند و حضرت علي‌را خليفة چهارم‌! مي‌دانند.
      آنان منصبي را كه شيعيان براي امامان معصوم‌: قائلند، قبول ندارند و اغلب آنان در احكام و معارف اسلامي از فتاواي چهار امام معروف خود و احاديثي كه در كتاب‌هاي روايي خود مانند "صحاح ستة‌" و... جمع آوري شده‌، پيروي مي‌كنند.
      از آن جا كه شيعيان براساس دلايل عقلي و نقلي معتبر مانند: حديث "ثقلين‌" و دلايل ديگر در احكام و معارف اسلامي پيرو مكتب اهل‌بيت‌: ]قرآن و عترت‌[ مي‌باشد; ولي اهل سنت از آنان پيروي نمي‌كنند; به همين جهت بين شيعه و اهل سنت در معارف اسلامي و احكام شرعيه مانند: وضو، نماز و... تفاوت‌هايي وجود دارد كه در اين باره (اختلاف معارف و احكام شرعي‌) كتاب‌هاي مستقلي نوشته شده كه كتاب "الخلاف‌" مرحوم شيخ طوسي; بحوث في الملل والنحل‌، آية الله جعفر سبحاني‌; الفقه المقارن للاحوال الشخصية بين المذاهب الاربعه السنية والمذهب الجعفري‌، بدران ابوالعينين بدران‌; و... از جمله آن‌ها است‌.

    4. #3
      پاسخ یار انجمن کلام و عقاید
      تاریخ عضویت : جنسیت شهریور/۱۳۸۸
      نوشته : 2,643 صلوات : 41
      مورد صلوات: 10,956 در 2,395
      حضور : 1 روز 1 ساعت 7 دقیقه
      دریافت : 0 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      گمنام آنلاین نیست.



      2) اختلاف ديگر سني و شيعه در مورد صحابه رسول الله است. اهل سنت معتقدند همة صحابه عادل اند. ابن حجر مي گويد: "اهل سنت اجماع دارند بر اين كه همة صحابه عادل اند.
      اما شيعه معتقد است در صحابه منافق نيز وجود داشته و آيه "افك" گواه بر اين مدعا است. از طرفي در منابع شيعه و سنی پيامبر اكرم(ص) ملاك جدايي مؤمن و منافق را محبت امام علي و بغض آن حضرت قرار داده اند.
      از اين رو هر كس بغض علي(ع) را داشته باشد و با او بجنگد، منافق خواهد بود و در اين جهت فرقي بين صحابه و غير صحابه نيست.
      شايان ياد آوري است كه امروزه برخي از اهل سنت، عدالت صحابه را قبول ندارند.

    5. #4
      پاسخ یار انجمن کلام و عقاید
      تاریخ عضویت : جنسیت شهریور/۱۳۸۸
      نوشته : 2,643 صلوات : 41
      مورد صلوات: 10,956 در 2,395
      حضور : 1 روز 1 ساعت 7 دقیقه
      دریافت : 0 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      گمنام آنلاین نیست.



      3- اختلاف اصلي ديگر در منابع استنباط احكام اسلامي است. اهل سنت در كنار كتاب و سنت و اجماع،‌ قياس، استحسان واجتهاد صحابه و... را نيز به عنوان يكي از منابع اصلي شناخت و تعيين احكام بر شمرده‌اند كه منظور از اجتهاد،‌ عمل به رأي است. نزد شيعه و اهل بيت، قرآن و سنت دو منبع اساسي براي احكام الهي است و قياس و عمل به رأي و اجتهاد جايگاهي ندارد. اهل بيت خود نيز حكمشان را مستند به قرآن و سنت رسول مي كردند.به صورت كلي به اعتقاد شيعه اماميه , هيچ كس جز نبي اكرم (ص ) حق تشريع , تفسير و تبيين احكام الهي را ندارد. پيامبر اكرم (ص ) از طريق اتصال به منبع غيب , از احكام الهي مطلع مي شدند و مأمور به تبليغ اين احكام بودند. پس از پيامبر اسلام طبق نص و تصريح ايشان , ائمه (ع ) براي تبيين احكام الهي (و نه تشريع آن) منصوب شده اند. از جمله طبق حديث مورد اتفاق جميع فرق مسلمين : «اني تارك فيكم الثقلين كتاب الله و عترتي ما ان تمسكتم بها لن تضلوا ابدا ; دو شيء گرانبها ميان شما باقي مي گذارم : كتاب خدا و اهل بيتم , مادامي كه به اين دو چنگ بزنيد گمراه نخواهيد شد».
      البته اختلافات ديگري نيز در مسائل جزئي و امور عبادي وجود دارد، مانند نحوه وضو گرفتن، نحوه نماز خواندن كه همه به مبناي كلامي واعتقادي بر مي گردد كه توضيح داده شد.
      البته شباهت هاي سني و شيعه زياد است. در اصل اعتقاد به توحيد و نبوت و معاد و قرآن و كعبه و وجوب نماز و روزه و زكات و بقيه فروع دين بسياري از احكام و محرمات مانند حرمت قمار و شراب و دروغ و غيبت و... وحدت نظر وجود دارد.

      4- همچنانكه اشاره شد اهل سنت چون به امامت و عصمت اعتقادندارند درنتيجه كليه مسائل اعتقادي و احكام و ساير آموزه هاي مذهب خود را از افراد و غير معصوم گرفته اند و اما شيعه كليه آموزه هاي ديني را از امامان معصوم فراگرفته اند . شيعه تحت تعليم امامان معصوم است و اهل سنت عمده مباني اعتقادي و فرعي را از اشخاص حداقل قرن بعد از پيامبر مثل ابو حنيفه - احمدبن حنبل - مالك - شافعي ميگيرند لذا از همين رهگذر اختلافاتي در فروعات فقهي و اصول اعتقادي داريم ضمن اينكه در اصل توحيد - نبوت - معاد اصل نماز روزه و مسائل ديگر اشتراكاتي داريم اما مواردي هم مثلاً در صفات خدا - شرائط نبي و مباحثي مثل رجعت و چگونگي نماز وروزه و 000 اختلافاتي داريم .

      ‌5- با ارتحال جانسوز پيامبر گرامي اسلام‌و قطع ارتباط مسلمانان با غيب و وحي دراثر استفاده از رأي و اجتهاد شخصي‌، اختلاف‌هاي فراواني بين مسلمانان بوجود آمد که از جمله آنها اختلاف در آوردن قلم و كاغذ طبق درخواست پيامبر گرامي‌پيش از وفات آن حضرت بود.
      6- اختلاف ديگر در رحلت پيامبر گرامي اين بود که ‌به اين معنا كه آيا آن حضرت مي‌ميرد و يا مثل حضرت عيسي به آسمان برده مي‌شود که عمر بن خطاب منکر رحلت آن حضرت بود!
      7- اختلاف در محل دفن آن حضرت.
      ‌8- اختلاف در فدك كه متعلق به حضرت زهرا( سلام الله عليها) بود و... هر كدام از اختلاف‌هاي مذكور براي اسلام و مسلمانان زيان‌هايي را در بر داشت‌، ولي مهمترين و برجسته‌ترين اين اختلافها بحث امامت و جانشيني پيامبر گرامي‌بود كه ساير اختلاف‌ها را تحت الشعاع خود قرار داد.

      كتاب جهت آشنايي بيشتر
      1- كتاب محمدرضا مظفر ( عقايد شيعه ) ترجمه استشهادي
      2- كتاب سيد عبدالحيسن شرف الدين ( اجتهاد در مقابل نص ) جهت آشنايي با مسائل شيعه و سني مراجعه فرمايد .
      3- ملل و نحل جعفر سبحاني
      4- كتاب معالم المدرستين يا ترجمة آن به نام نشانه هاي دو مكتب علامه سيد مرتضي عسگري مراجعه فرماييد.

    6. #5
      عضو كوشا
      تاریخ عضویت : جنسیت بهمن/۱۳۸۸
      نوشته : 239 صلوات : 1,030
      مورد صلوات: 1,107 در 237
      حضور : 16 دقیقه
      دریافت : 4 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      hamedi آنلاین نیست.



      بسم الله الرحمن الرحیم
      سلام

      دوست عزیز جناب tmam77

      اولا که اهل سنت و شیعه حتی در اصول هم با همدیگر اختلاف دارند! چگونه ؟ برای مثال به چند نمونه اشاره می کنم که اگر خواستید هرکدام را برایتان مستند بررسی می کنم.

      ابتدا در توحید:

      اهل سنت معتقند که خداوند لااقل در آخرت و در روز قیامت با همین چشم سر دیده خواهد شد. و این با اعتقاد دیده نشدن خدا چه در دنیا و چه در آخرت مخالف است!!!
      در حقیقت اهل سنت قائل به جسم بودن خدا هستند چون برای دیده شدن با چشم سر باید جسم باشد.
      یا اینکه خدا در عرش نشسته است و رانش از کنار عرش بیرون زده است.
      و یا اینکه قد خداوند 60 ذراع است!!!

      در مورد نبوت:

      آنها طبق گفته عمر ابن خطاب معتقدند که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم ( العیاذ باالله ) هذیان هم می گوید!!! یا اینکه حتی شیطان هم می تواند به ایشان وحی کند.
      و این با عقیده عصمت ایشان و سخن گفتن با وحی خداوند در تضاد است.

      و در دیگر موارد که سرور عزیزم جناب گمنام زحمت اکثر آنها را کشیده اند.

      التماس دعا - یاعلی
      الحمدلله الذي جعلنا من المتسكين بولايه اميرالمومنين و الائمه عليهم السلام

      الحمدلله الذي جعل كمال دينه و تمام نعمته بولايه اميرالمومنين علي ابن ابيطالب عليه السلام


    7. #6
      عضو صميمي
      تاریخ عضویت : جنسیت اردیبهشت/۱۳۸۹
      نوشته : 43 صلوات : 145
      مورد صلوات: 247 در 44
      حضور : 5 ساعت 5 دقیقه
      دریافت : 0 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      hassan آنلاین نیست.



      سلام بر دوستان عزیز
      اصل اجتهاد در دو مذهب شیعه و اهل سنت مورد اتفاق طرفین است منتهی در منابع استنباط احکام و چگونگی استنبا ط اختلاف است . اولین منبع قران است که اصل مشترک شیعه وسنی است .

      دومین منبع سنت پیامبر است که مورد اتفاق است اما بحث بر سر این است که کدام طریق سنت صحیح را بیا ن میکند ایا اهل بیت یا صحابی {که البته برای شناخت روایات در فریقین علم رجال و درایه مورد اهمیت است } شیعه عمل اهل بیت را داخل در سنت و مبین سنت میداند بخلاف اهل سنت که اهل بیت را داخل در صحابه یا تابعین میدانند{که البته این امر یعنی کنار گذاشتن یکی از دو ثقل در حدیث ثقلین که جناب مسلم در صحیح خود اورده} که مثلا اگر سید شباب اهل جنت امام حسن یا امام حسین علیهما السلام روایتی نقل کنند همسان روایت ابو هریره از پیامبر صلی الله علیه و اله و سلم خواهد بود و اگر امام سجاد علیه السلام روایتی نقل کند مثل سایر تابعین خواهد بود .

      سومین منبع اجماع است شیعه اجماع را بما اینکه اجماع است قبول ندارد یعنی به تنهایی ارزش ندارد بلکه ا ز ان جهت که کاشف از سنت است مورد قبول است ولی اهل سنت ان را به عنوان اصل مستقلی قبول دارند .
      چهارمین منبع عقل است که مورد قبول شیعه است که اهل سنت قیاس را داخل ان نمودند که شیعه اطلاق انرا قبو ل ندارد موارد دیگر که اهل سنت بخاطر عدم اتصال به پیامبر {ص} برای استنباط احکام وضع نمودند که البته مورد عمل همه اهل سنت نمی باشد میتوان از استحسان، فتح ذرایع، سد ذرایع، مصالح مرسله نام برد که شیعه این موارد را مردود میداند .

      وقتی منابع استنباط مختلف باشد معلوم است چه اختلافی در احکام فقهی پیدا میشود حتی در نزد عامه لذا می بینیم فقهای مدینه که مخالف ابو حنیفه بودند او را لعنت نمودند و گفتند اسلام را تکه تکه نمود و مولودی از او شومتر خلق نشده .
      ویرایش توسط صدرا : ۱۳۹۰/۰۹/۰۱ در ساعت 12:16 AM

    8. #7
      عضو صميمي
      تاریخ عضویت : جنسیت آبان/۱۳۹۰
      نوشته : 30 صلوات : 46
      مورد صلوات: 111 در 28
      حضور : نامشخص
      دریافت : 0 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      عبد الکریم آنلاین نیست.



      بسم الله الرحمن الرحیم
      شيعه خود را ملزم مي‏داند، بعد از پیامبر (ص)، امامت و خلافت اميرالمؤمنين علي‏عليه السلام ويازده فرزندش را بپذيرد و پذيرفته است و از آنان پيروي مي‏کند لذا به عنوان شيعه شناخته شده است.
      همچنين شيعه مسائل اعتقادي و اخلاقي و فروع دين خود را از قرآن کريم و سنت پيامبرصلي الله عليه وآله وسلم که بر گرفته از بيانات اهل بيت آن حضرت‏ است اخذ و به آن بزرگواران رجوع و از آنان تبعيت مي‏کند. و طبق حديث ثقلين مرجع احکام و مسائل دين را تنها اهل بيت عصمت و طهارت‏عليهم السلام مي‏داند و به همين لحاظ نيزبه‏آنان‏شيعه (يعني‏پيرو) علي‏وآل‏علي‏عليه السلام‏گفته‏شده‏و مي‏شود.
      و نيز رسول اللَّه ‏صلي الله عليه وآله و سلم در حال حيات خود پيروان اميرالمؤمنين‏عليه السلام را به اين نام معرفي و آنان را شيعه خوانده است، آنجا که با اشاره به علي بن ابيطالب‏عليه السلام فرموده است: «وَالَّذي نَفْسِي بِيَدِه، اِنَّ هذا و شِيعَتَهُ لَهُم الفائِزُونَ يَومَ القيامَة.» «قسم به آن که جانم به دست قدرت اوست، بدرستيکه اين [علي‏عليه السلام] و شيعيانش در روز قيامت رستگارانند.»
      ولي اهل تسنن در مقابل شيعه از اهل بيت رسول اللَّه ‏صلي الله عليه وآله وسلم اطاعت و تبعيت نکرده و نمي‏کنند و مدّعي هستند که فقط به سنت رسول اللَّه ‏صلي الله عليه وآله وسلم عمل مي‏کنند و باين لحاظ سنّي و اهل تسنن ناميده شده‏اند.
      ویرایش توسط صدرا : ۱۳۹۰/۰۹/۰۱ در ساعت 12:16 AM
      به امید روزی که او بیاید

    9. صلوات ها 3 : TAHOOR,صدر,صدرا
    10. #8
      کارشناس پاسخگوی قرآنی
      تاریخ عضویت : جنسیت مهر/۱۳۸۸
      نوشته : 850 صلوات : 841
      مورد صلوات: 3,549 در 818
      حضور : نامشخص
      دریافت : 4 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      رسا آنلاین نیست.



      نقل قول نوشته اصلی توسط tmam77 نمایش پست ها
      برام علامت سوال شده مگه از اول شیعه وسنی بوده ؟ نه این اتفاقات بعد از وفات پیامبر افتاده و تاجایی که مطالعه کردم در زمان امام صادق به بعد شیعه وسنی به این شدت مطرح شده است. در ضمن شاگردان امام صادق بودن که مذهب سنی را طرح کردن لطف کنید و این سورل من را پاسخ بدین با تشکر
      با سلام

      تاريخ بشر گواهي مي دهد كه هميشه، وقتي كه يك دين اعم از دين آسماني و غير آسماني ظهور كرده است، پيروان آن به علل و عوامل مختلف اجتماعي، رواني و اخلاقي باعث انشعاب و تفرقه در دين گرديده و موجب ايجاد فرقه ها و مذاهب مختلف شده اند.
      دين اسلام به دليل اينكه يك دين الهي(1) و مبتني بر حقيقت و نيازهاي مادي و معنوي بشر و همسو با فطرت ثابت انسان(2) مي باشد، هيچگونه تغيير و تبديلي در حقيقت آن از طرف هيچ كس امكان پذير نمي باشد. بنابراين با انشعاب و ايجاد فرقه هاي متعدد خود دين منشعب نگرديده بلكه اين مسلمانان هستند كه راه هاي مختلفي را در پيش گرفته و هر كسي راه خود را دين اسلام تلقي نموده و آن را حق پنداشته است.
      اين مسلم است كه خداي متعال دين كاملي را با رسالت خاتم الانبياء ـ صلي الله عليه و آله ـ براي بشر نعمت بزرگي قرار داده است.(3) در اين راستا يكي از برنامه هاي مهم رسمي و الهي پيامبر خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ بيان و تثبيت نعمت امامت و خلافت بعد از خودش بود(4) و تلاش ممتدي را براي اين امر مهم در زمان ها و مكان هاي متعددي نمودند. روايات و حوادث تاريخي متعددي از آن جمله حديث ثقلين(5)، حديث منزلت(6)، حديث و واقعة تاريخي غدير(7)، حديث قلم و دوات(8) و... دلايل قطعي بر اين مطلب مي باشند.
      عدة محدودي از اصحاب بر اساس آيات قرآن كريم، هم سخنان و سفارشات رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ را وحي الهي دانسته(9) و هم معتقد به وجوب پيروي از آن حضرت بودند(10)، لذا از سخنان و دستورات آن حضرت در مسئلة امامت پيروي نمودند و بر اصل اسلام باقي ماندند و اين روايات را سرلوحة هدايت خودشان قرار داده و بعد از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ اعتقاد به امامت امام علي ـ عليه السلام ـ و ساير اهل بيت ـ عليهم السلام ـ را در حوزه ديني خودشان حفظ نمودند. اين دسته از مسلمين توسط خود پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ شيعه ناميده شدند(11) و بعد از رحلت آن حضرت بر همين نام تا امروز باقي ماندند.
      اما عده اي از صحابه حالا به هر علتي از اين اصل انحراف نموده و به دستورات پيامبر خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ اعتنا نكرده و در روز وفات حضرت پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ در حاليكه علي ـ عليه السلام ـ با ساير بني هاشم مشغول كفن و دفن بودند، خودسرانه با توجه به اينكه قبلاً هم با رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ در مسئلة امامت و خلافت به مشاجره پرداخته بود(12) شورايي را تشكيل داده و بعد از جدال و منازعات شديد بين مهاجرين و انصار، مهاجرين موفق مي شوند كه ابوبكر را به دستور عمر به عنوان خليفه تعيين كنند.(13) و بدين گونه زمام حكومت و امور سياسي و نظامي امت اسلامي را قبضه نمايند. و بعد از آن با شگردها و روش هاي مختلفي براي ابوبكر بيعت گرفتند.
      اين دسته از مسلمين در ابتداء عنوان خاصي نداشتند بلكه به عنوان طرفداران عمر و ابوبكر معروف بودند و بنابر قول ابوحاتم رازي بعد از كشته شدن عثمان در زمان معاويه و بعد از آن به «عثمانيه» ناميده مي شدند و شيعيان علي ـ عليه السلام ـ در اين زمان به نام علويه معروف بودند تا اينكه در زمان عباسيان نام علويه و عثمانيه نسخ گرديدند و علويه بنام پيشين خود يعني شيعه برگشتند و بر ديگران اسم اهل سنت گذاشته شد و اين اسم تا امروز ادامه دارد.(14)

      پاورقی:
      1. آل عمران:19.
      2. روم:30.
      3. مائده:3.
      4. مائده:67.
      5. نيشابوري، حاكم محمد بن محمد، المستدرك علي الصحيحين، بيروت، دارالمعرفه، بي تا، ج3، ص110.
      6. نيشابوري، مسلم بن حجاج، صحيح مسلم، بيروت، دارالفكر، بي تا، ج7، ص120.
      7. ابن اثير، اسدالغابه، تهران، اسماعيليان، بي تا، ج5، ص205.
      8. بخاري، محمد بن اسماعيل، صحيح بخاري، بيروت، دارصعب، بي تا، ج3، ص91.
      9. نجم:3 و 4.
      10. نساء:‌95 و حشر:7.
      11. طوسي، مصباح المتهجد، بيروت، موسسه فقه الشيعه، اول، 1411 ق، ص 16. و متقي هندي، علي، كنز العمال، بيروت، موسسه الرساله، ج13، ص156، حديث 36483.
      12. هيتمي، احمد بن حجر، الصوارق المحرقه، مصر، مكتبه القاهره، بي تا.
      13. بخاري، محمد بن اسماعيل، صحيح بخاري، بيروت، دارصعب، بي تا، ج2، ص291.
      14. رباني گلپايگاني، علي، فرق و مذاهب كلامي، قم، مركز جهاني علوم اسلامي، ص168.
      ویرایش توسط رسا : ۱۳۹۰/۰۹/۰۱ در ساعت 01:09 AM

    11. #9
      کارشناس پاسخگوی قرآنی
      تاریخ عضویت : جنسیت مهر/۱۳۸۸
      نوشته : 850 صلوات : 841
      مورد صلوات: 3,549 در 818
      حضور : نامشخص
      دریافت : 4 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      رسا آنلاین نیست.



      نقل قول نوشته اصلی توسط tmam77 نمایش پست ها
      سلام دوستان سوال من اینکه تفاوت اساسی مذهب شیعه وسنی در چی هستش ؟ بجز از امامت که ما قبول داریم وسنی ها قبول ندارند ویا نحوی خواندن نماز . وضو . که مطرح میشود .
      با سلام
      شيعه از نظر عقايد اسلامي و فقهي خود را وابسته به ائمه ـ عليهم السلام ـ مي داند. و امام را كسي مي داند كه از درياي علم پيامبر بهره مند و با عصمت و درايت به تفسير حقيقي اسلام و بيان سنت اصيل مي پردازد. و با استناد به حديث ثقلين كه اهل سنت نيز آن را روايت كرده اند، ائمه را ثقل و مفسري در كنار قرآن مي داند. و با چنين پشتوانه اي به آرامش برخورداري از اسلام ناب مي رسد. امّا اهل سنت برخلاف وصاياي قرآن و پيامبر، راهي جداگانه براي خود برگزيدند. كه ريشه در دلِ تاريخ سياسي بعد از رحلت پيامبر داشت. آنها از نظر كلامي (علم عقايد اسلامي) پيرو واصل بن عطا (80-180 هـ) و ابوالحسن اشعري (270-335 هـ) شدند. كه دسته اول به معتزله و گروه دوم به اشاعره مشهور شدند. بعدها اشاعره جهت تضعيف پايگاه اجتماعي معتزله، اصطلاح اهل سنت را براي خود برگزيدند.(1) پيروان معتزله بعدها توسط متوكل عباسي نابود شدند و از آن هنگام به بعد، اكثريت اهل تسنن تابع ابوالحسن اشعري مي باشند. امّا از نظر فقهي، هر بخشي از اهل سنت تابع يك پيشوا مي باشند. حنفي ها تابع ابوحنيفه (80-150 هـ) و مالكي ها از مالك بن انس (95-179هـ) و شافعي ها از شافعي (150-204 هـ) و حنبلي ها از احمد بن حنبل (165-241 هـ) تبعيت مي كنند. و به دليل اينكه ابوالحسن اشعري از نظر فقهي تابع شافعي بوده، اكثريت اهل تسنن پيرو شافعي هستند. فرقة وهابيت كه اخيراً در ميان اهل تسنن پيدا شده، پيروان محمد بن عبدالوهاب مي باشند كه وي تابع ابن تيميه حنبلي شامي بوده است. او مدعي شد كه برخي از افكار مسلمانها مثل اعتقاد به شفاعت و بعضي از كارهايشان مثل توسل جستن به پيامبران و اولياء الهي، شرك است. ولي ساير مسلمانها نظر وهابيت را ردّ نموده و اينگونه اعتقاد و اعمال را مخالف توحيد در عبادت نمي دانند.(2)

      ريشة جدايي: از آنجا كه ريشه جدايي شيعه از اهل سنت، مسأله امامت مي باشد، ابتدا بحث كوتاهي درباره امامت بيان مي نمائيم.
      قاضي ابوبكر باقلاني از بزرگان اشاعره دربارة امامت مي گويد: «امامت فقط با نص يا انتخاب بايد صورت پذيرد.» وي آنگاه وجود نص را به دليل اين كه چنين نصي به دست ما نرسيده است، باطل دانسته و تنها راه تعيين امامت را، انتخاب مردم مي داند.(3) ولي شيعه معتقد است كه امامان دوازده گانه براساس نصوصي كه از پيامبر و ائمه قبلي وجود داشته به امامت رسيده اند.(4) پس دربارة امامت، نص وجود داشته و نوبت به انتخاب مردم نمي رسد.
      پس از امامت، اهل سنت دربارة برخي ديگر از مسائل مربوط به اصول عقايد، نگاه متفاوتي دارند كه به برخي از آنها اشاره مي شود:
      1. صفات خداوند: اهل سنت (اشاعره) معتقد به عدم وحدت صفات با ذات خداوند هستند. ولي شيعه به دليل برخورداري از ديدگاه بلند توحيدي، صفات خداوند را عين ذاتش دانسته و تعدد صفات با ذات را مخالف توحيد مي داند.
      2. عدل الهي: اهل سنت (اشاعره) قائلند كه تعابير عدل و ظلم در خدا راه نداشته و هر آنچه خداوند انجام دهد، عين عدل است. اين برداشت دربارة عدل الهي، در واقع به منزله انكار آن است. ولي شيعه معتقد است عقل انسان در برخي از موارد مي تواند زشتي يا زيبايي امري را تشخيص دهد و كار زشت از خداوند صادر نمي شود.(5)
      3. عصمت انبياء: اهل سنت مي گويد خطاي پيامبران از روي سهو و فراموشي اشكال ندارد و پيش از نبوت، ارتكاب گناه كبيره نيز از آنها جايز است(6) ولي نظر اماميه اين است كه پيامبران معصوم بوده و هيچ گونه گناهي، خواه بزرگ باشد يا كوچك.قبل از بعثت يا پس از آن، مرتكب نشده اند.(7)
      همانطوري كه اهل سنت از نظر اعتقادي، نگاهي متفاوت با ديدگاه شيعه دربارة عقايد داشت، از نظر احكام فقهي و اعمال عبادي نيز در برخي موارد، متفاوت با شيعه عمل نموده كه به بعضي از اين موارد اشاره مي شود:
      1. وضو. اهل سنت به هنگام وضوء، دستهاي خود را از پايين به بالا شسته و پاهاي خود را مي شويند. برخلاف شيعه كه دستها را از بالا به پايين (آرنج تا سر انگشتان دست) شسته و پاهاي خود را مسح مي كنند. اين اختلاف ناشي از تفسير آيه ششم از سورة مائده مي باشد، خداوند در اين آيه فرموده: فاغسلوا وجوهكم و ايديكم الي المرافق(8) صورت و دستهاي خود را تا آرنج بشوييد. اهل سنت مي گوييد كه چون آيه گفته دستها را تا مرفق بشوييد، پس بايد مرفق را انتهاي شستشو قرار داده و دستها را از پايين به بالا بشوييم، ولي شيعه مي گويد آيه صرفاً در صدد بيان مقدار شستشوي دست ها مي باشد و طبيعي است كه انسان دستهاي خود را از بالا به پايين مي شويد. در بخش ديگر همان آيه آمده: و امسحوا برؤوسكم و ارجلكم الي الكعبين(9)، سر را مسح و پاها را تا برآمدگي روي آن، مسح نماييد. تصريح اين آيه به روشني بر مسح سر و پاها دلالت مي كند نه شستن پاها كه اهل تسنن انجام مي دهند. و از نظر سنت، نبوي امام باقر ـ عليه السّلام ـ در حديثي از رسول خدا ـ صلّي الله عليه و آله ـ وضوي ايشان را به همان ترتيبي كه شيعه انجام مي دهند نقل نموده اند.(10)
      2. سجده بر فرش: اهل سنت سجده بر فرش را جايز مي دانند، ولي شيعه سجده بر زمين و آن چه كه از آن مي رويد، به شرط اين كه خوردني و پوشيدني نباشد، جايز مي داند در حديثي از رسول اكرم ـ صلّي الله عليه و آله ـ كه اهل سنت نيز آن را روايت كرده اند، آمده است و جعلت لي الارض مسجداً و طهورا،(11) براي من زمين محل سجده و پاك كننده (جهت تيمم) قرار داده شده است.
      3. نماز خواندن در پنج زمان: اهل سنت نمازهاي روزانه را در پنج زمان جداگانه مي خوانند، ولي شيعه معتقد است نمازها داراي دو وقت اختصاصي و اشتراكي مي باشند و مي توان نماز ظهر را با عصر و نماز مغرب را با عشاء خواند. هر چند بهتر است هر يك از اين نمازها را به صورت جداگانه و در وقت فضيلت آن انجام دهيم. اهل سنت نيز از پيامبر نقل كرده كه ايشان اين نماز ها را در حالت عادي به صورت جمع خوانده است(12) و علت اين كار را راحتي امت خود دانسته است.(13)
      د- نماز خواندن با دست هاي بسته: يكي ديگر از موارد جدايي اهل سنت از شيعه، نماز خواندن به صورت دست بسته مي باشد. در حالي كه اين گونه نماز خواندن از پيامبر نقل نشده است. و علي ـ عليه السّلام ـ از آن نهي نموده و مي فرمايد: لايجمع المسلم يديه في صلاته و هو قائمٌ بين يدي الله يشبه باهل الكفر من المجوس(14) مسلمان نبايد دست هاي خود را در نماز، در حالي كه در برابر خداوند ايستاده است، به روي هم قرار دهد، (چه اينكه با اين عمل) شبيه اهل كفر از مجوس شده است.


      پاورقی:
      1. ر.ك: مطهري، مرتضي، مجموعه آثار، بخش عدل الهي، صدرا، 68، ج 1، ص44.
      2. جهت دستيابي به نقطه نظرات وهابيت و ردّ آن، رجوع شود سبحاني، جعفر، آئين وهابيت، انتشارات اسلامي.
      3. باقلاني، التمهيد، ص 167-168، به نقل از تحقيقي در مسائل كلامي، السعد شيخ الاسلامي، اميركبير،63، ص144.
      4. اصول كافي، انتشارات مسجد چهارده معصوم، ج 2، كتاب الحجة، ص40.
      5. مظفر، اصول فقه، ج1، ص 216، و نيز شهيد مطهري، عدل الهي، ص 6 و نيز علامه حلي، كشف المراد في شرح تجريد الاعتقاد، ص 305.
      6. شرح عقايد نسفي، ص 221.
      7. ر.ك: شريف، سيدعلي، تنزيه الانبياء، ص 2، و نيز علامه حلي، انوارالملكوت، ص196.
      8. مائده:6.
      9. همان.
      10. صدوق، علل الشرايع، قم، مكتبة الداوري، ص 279، باب190.
      11. صحيح بخاري، كتاب تيمم، بيروت، دار ابن كثير، پنجم،1414 هـ ، ج 1، ص 128، حديث 2.
      12. صحيح مسلم، بيروت، دارالكفر، دوم،1389 هـ ، ج1، ص 489، باب الجمع بين الصلاتين في الحضر.
      13. مالك، شرح زرقاني بر موطأ، بيروت، دارالكتب العلميه،1411 هـ ، ج 1، ص 413، باب الجمع بين الصلاتين في الحضر و السفر.
      14. وسائل الشيعه، اسلاميه، پنجم،1398 هـ ، ج 4، ص 1265، ابواب قواطع الصلاة و ما يجوز فيها، باب 15، حديث 7.

    12. #10
      کارشناس پاسخگوی تاريخی
      تاریخ عضویت : جنسیت شهریور/۱۳۸۸
      نوشته : 1,883 صلوات : 3,113
      مورد صلوات: 7,275 در 1,762
      حضور : 12 روز 3 ساعت 48 دقیقه
      دریافت : 3 آپلود : 0
      گالری : 0 وبلاگ :
      عماد آنلاین نیست.



      نقل قول نوشته اصلی توسط tmam77 نمایش پست ها
      برام علامت سوال شده مگه از اول شیعه وسنی بوده ؟ نه این اتفاقات بعد از وفات پیامبر افتاده و تاجایی که مطالعه کردم در زمان امام صادق به بعد شیعه وسنی به این شدت مطرح شده است.
      در زمان پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم همه پیروان ایشان مسلمان نامیده می شدند البته از همه زمان پیامبر کسانی که با حضرت علی علیه السلام همنشین بودند شیعه نام گرفتند سيوطى دانشمند معروف اهل سنّت در كتاب تفسير خود به نام «الدر المنثور فى تفسير كتاب الله بالمأثور» در ذيل آيه شريفه (أُوْلَئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ)(1)از «ابن عساكر» از جابربن عبدالله از پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) چنين نقل مى كند: «كُنّا عِنْدَ النَّبِيِّ(صلى الله عليه وآله)فَأقْبَلَ عَلِيٌ(عليه السلام) فقال النَّبِىُّ(صلى الله عليه وآله): وَالَّذي نَفْسِي بِيَدِهِ إنَّ هَذَا وَ «شِيعتَهُ» لَهُمُ الْفَائِزُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ; جابر مى گويد: ما نزد پيامبر(صلى الله عليه وآله) بوديم كه على(عليه السلام) به سوى ما آمد، پيغمبر فرمود: اين و «شيعيان» او رستگاران در روز قيامتند» و در اين هنگام آيه شريفه (إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ)(2) نازل گرديد.(2)
      ودر همان زمان کسانی در اندیشه مخالفت با حضرت علی بر آمدند و بعد از جریان غدیر این مخالفتها شدت گرفت اگر چه به عنوان اهل تسنن نامیده نمی شدند ولی دودستگی بین یاران پیامبران در همان زمان حیات ایشان ملموس بود
      1. سوره بينه، آيه 7.
      2.درالمنثور، ج 6، ص 379 .
      ویرایش توسط عماد : ۱۳۹۰/۰۹/۰۱ در ساعت 06:14 PM

    13. صلوات ها 4 : alavim,مهر...,کاوه,صدر
    صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین

    اطلاعات موضوع

    کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

    در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

    کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 8

    مجوز های ارسال و ویرایش

    • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
    • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
    • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
    • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
    •