بنام خدا
پاسخ اجمالی این سؤال بدین شرح است:
از نظر اسلام انسان اجازه ندارد گناهان (کوچک یا بزرگ) خود را در مقابل دیگران بازگو کند و اسرار خود را فاش نماید. چون اولا: آبروی و ارزش انسان ها آنقدر زیاد است که اعتراف به گناه تنها باید در پیش گاه پروردگار متعال آنهم به جهت توبه و در خواست بخشش باشد. انسان با اعتراف به گناه نزد خداوند کسب ارزش و آبرو می کند. و این ویژگی مخصوص خداوند است اما غیر خداوند هر چند رازدار باشد توانایی برگشت دادن ارزش و آبروی از دست رفتۀ انسان (در اثر اعتراف نزد آنان) را ندارند تا چه رسد به زیاد نمودن آن.
ثانیا: از نظر اسلام و براساس بینش توحیدی تنها موثر حقیقی در جهان هستی خداوند است، غیر خداوند بدون اذن و اجازۀ خداوند، نمی توانند تأثیری داشته باشند و در منابع دینی اسلام به شخص یا شخصیتی مقام بخشش گناهان داده نشده است.
اما آنچه در اسلام به عنوان شفاعت اولیای الاهی مطرح است؛ اولا: شفاعت به معنای وساطت در بخشش گناهان است نه بخشش مستقیم و بدون واسطه. ثانیا: شفیعان کسانی را می توانند مورد شفاعت قرار دهند که در آنها نوعی صلاحیت و قابلیت وجود داشته باشد نه این که معاملۀ مادی و راهی برای کسب درآمد و دستیابی به منافع و امیال شخصی به شمار آید.
علاوه بر بحث شفاعت که در بالا مطرح شد؛ در اسلام راه های آمرزش و بخشودگى گناه متعدد است كه در ذیل بدان اشاره می کنیم:
1- توبه و بازگشت بسوى خدا با شرایط آن.
2- انجام كارهاى نيك و فوق العاده‏اى كه سبب آمرزش اعمال زشت مى‏گردد.
3- پرهيز از گناهان "كبيره" كه موجب بخشش گناهان" صغيره" می­گردد.
4- تحمل گرفتاری ها و مصائب دنیا و سختی های برزخ و مواقف آغازین رستاخیز، ناخالصی های مومنان را می زداید.
5- عفو الهى؛ شامل افرادى مى‏شود كه شرایط و شايستگى آن را داشته باشند؛ یعنی شامل مؤمنانى می شود كه در پروندۀ عملشان كوتاهى يا آلودگى داشته‏اند.

اقتباس: بخشی از تحقیق انجام شده توسط صدیق جهت مؤسسه تحقیقاتی رواق حکمت.

در مورد گزینه 2
تو یه سایت دیگه خوندم .. انجام دادن اعمال نیک (یه موردش اشاره داشت به گریه کردن بر مصبیت های امام حسین (ع) )که به خاطر ثواب زیاد باعث پاک شدن گناه میشه !!

اما یه چیزی درمورد خودم : من تا پارسال وقتی اسم شون هم میشنیدم گریه ام میگرفت (به خصوص حضرت علی اکبر که از بچگی ارادت خاصی به ایشون دارم ) و حتی مجالس عزاداری هم شرکت میکردم .
اما امسال هیچ کدوم از این اتفاقات برام نیافتاد یعنی رغبتی نداشتم انجام بدم ،، الا شب تاسوعا که هرطور شد رفتم به یه مجلسی اما برام تفاوتی نداشت !!! خیلی از دست خودم شاکی ام حسابی از خودم نا امید شدم !! آخرین امیدم اینجاست :( ؟!؟!

در آغاز و پایان روز و ساعاتی از شب، نماز بگذار، زیرا نیکی ها بدی ها را از میان میبرد...هود 114
خدانکنه، گناه کردن انقد برامون عادی بشه که دیگه پشیمونم نشیم
همین که شما متوجه اشتباهت شدی و الآن پشیمونی، خودش نشون میده خدا هنوز بهت توجه داره، و شما هنوز جز بنده های خوبشی

نوشته اصلی توسط گمنام

وقتي حضرت آدم(ع) براثر ترك اولي، از بهشت رانده شد، به سرزمين مكه آمد و به انجام مراسم حج در مني و عرفات و مشعر و مكه پرداخت و پس از طواف كعبه به ملتزم (مكان مشخصي است در پشت كعبه كه گنهكاران صورت يا سينه خودرا به آن مي چسبانند و ملازم آنجا مي شوند و دعا مي كنند) رفت،

وقتی آدم به زمین آمد کعبه را چه کسی ساخته بود؟

نوشته اصلی توسط ema

چرا کسی نیست جواب مو بده :ghamgin: چی کار کنم ؟!؟؟!:ghamgin:
آخر ایمان مون از دست میدیم از اینجا هم میریم

البته موردی که شما مطرح کردید واز عدم گریه برای امام حسین علیه السلام متأثر شده اید، میتونه دلایل مختلفی داشته باشه .
همونطور که میدونیدعوامل مختلفی میتونه در احساس وعاطفه ی انسان اثر بزاره.وبه خاطر همون عوامل هم هست که بعضی ها از شنیدن نام معصومین علیهم السلام گریه می کنند وبعضی ها هم اگر ساعتها در مجالس عزاداری باشند اشک چشمشون در نمیاد.

نکته ی قابل توجه اینه که انسان خودش با اراده واختیاری که داره میتونه قلب خودش را دگرگون کنه.

هر چقدر شناخت ما از عمق قضایا بیشتر باشه وتوجه ما به آنها عمیق تر،ارزش واهمیت آنها نیز بالاتر میره.گریه ی انسان برای اهل بیت نشون دهنده ی عشق وعلاقه ی انسان به وجود مقدس آنهاست .هرچقدر این علاقه بیشتر وکامل تر باشه غم انسان در مصیبتهای آنها نیز بیشتر میشه.

اما اولین وظیفه ی ما اینه که از بین عوامل مختلفی که در روایات برای قساوت قلب مطرح میشه، عاملی که باعث به وجود اومدن این بیماری خطرناک اخلاقی شده را بشناسیم. چرا که عوامل این بیماری در افراد ،ممکنه متفاوت باشه واز بین عوامل مطرح شده ،هر فردی می تونه همه یا بعضی از اونها را داشته باشه که خوب به میزان دارا بودن اونها به همون نسبت قساوت قلب در وجود انسان شدت وضعف پیدا میکنه.

مهمترین نکته ای که ما را به سمت وسوی قساوت قلب میبره گناهه. تکرار معاصی باعث عادی شدن گناه می شه ونتیجه ی عادی شدن گناه قساوت قلب .

البته با توجه به روایات عواملی همچون پرخوری وپرخوابی وپرحرفی وداشتن آرزوهای طولانی نیز میتونه در ایجاد قساوت قلب مؤثر باشه.

حضرت علی علیه السلام می فرمایند:
«ما جفت الدموع الا بقسوه القلوب و ما قست القلوب الا لكثره الذنوب.

اشكها خشكيده نشد مگر به خاطر سنگدلي ها و قساوت قلب ها و قلوب با قساوت نشد مگر به خاطر زيادي گناهان.

در حدیثی دیگر مولي علي علیه السلام مي فرمايند:

« من كثر طعامه سقم بدنه و قسا قلبه ؛

هركس طعامش زياد شود بدنش بيمار و قلبش با قساوت مي شود».

در واقع در یک کلام میشه گفت غرق شدن در لذات مادی باعث غفلت ونهایتا قسی القلب شدن انسانه.

خیلی وقتها غوطه ور شدن در زندگی ومسائل آن ودوری از عبادات یا بی توجهی به آنها ویا دوستی ومعاشرت با افرادی که نسبت به امور دین بی تفاوت هستند نیز می تونه در غفلت وبی تفاوتی ما دخیل باشه.

بنابراین شما با مراجعه به خود وارتباطات خود به راحتی می توانید دلیل این حالت را در خود بیابید وبا رفع آن مانع، رقت قلب را دوباره تجربه کنید.

یه راهکار خیلی جالبی که در روایت او مده را خدمتتون بیان میکنم.

در روايتي آمده است :
من انكر منكم قساوة قلبه فليدن يتيما فيلاطفه و ليمسح رأسه يلن قلبه باذن اللّه، فان لليتيم حقّا.

اگر كسي از قساوت قلب خود ناراحت است ، پس به يتيمي نزديك شود و با او ملاطفت نمايد و سر او را مسح كند ، به اذن الهي قلبش نرم خواهد شد، زيرا اين حق يتيمان است.

البته توجه به امور عبادی وسحرخیزی وخواندن ادعیه ای که از معصومین علیهم السلام رسیده و توجه به معانی بلند آنها در از بین بردن این خصوصیت بسیار مؤثره.