انسان براي زندگي دائمي آفريده شده است. او پس از آفرينش در سه جهان زندگي مي‏کند: دنيا، عالم برزخ و جهان آخرت. انسان به دنيا مي‏آيد، در اين جا نشو و نما مي‏کند و براي زندگي در جهان ديگر زاد و توشه تهيه مي‏نمايد.
زندگي جاويدان يکي از آرزوهاي مهم بشر است. هيچ کس نمي‏تواند اين حقيقت را انکار کند که از مرگ به معني "نيستي" گريزان است و خواهان طول عمر، کوشش براي به دست آوردن "اکسير جواني" و اظهار علاقه به يافتن "سرچشمه آب حيات" مي‏باشد.
نشانه‏هاي اين اشتياق در جاي جاي تاريخ بشر، و کوشش‏هاي دانشمندان و سروده‏هاي شاعران ديده مي‏شود، که همه دليل بر اين است که انسان ذاتاً خواهان بقا است، حتي علاقه انسان به حيات فرزند خود که دنباله حيات او محسوب مي‏شود، نشانه‏اي از اين عشق غريزي است.(1) وجود جهان آخرت، پاسخي به اين خواسته و نياز است، يعني خداوند در انسان ميل به جاودانگي را قرار داده و طبعاً پاسخي براي اين ميل در نظر گرفته، وجود جهان آخرت که زندگي جاويد و ابدي است، پاسخي براي اين نياز و خواسته است، زيرا اگر بنا باشد زندگي انسان (که گل سر سبد جهان آفرينش است) در اين خلاصه شود که چند روزي در دنيا بماند، مدتي کودک و ناتوان، زماني پير و کار افتاده، زماني گرفتار طوفان‏هاي شديد جواني، گاه سالم، گاه بيمار، و غالباً گرفتار تهيه نيازهاي زندگي که درخوردن و "خواب" خلاصه مي‏شود، سپس مردن و فاني شدن، چقدر نازيبا و دور از حکمت است! خداي حکيم دست به چنين آفرينش دور از حکمت نمي‏زند. پس خدا انسان را براي زندگي ابدي و دائمي آفريده و زمينه آن را هم فراهم کرده است. اين که بعد از قيامت که زندگي جاودانه و نامتناهي است، چه خواهد شد، معنايي نخواهد داشت اما آنچه موجب شبهه و سؤال مي‏شود اين که معنا جاودانگي چيست، و شايد سؤال از اين که بعد چه مي‏شود، مقصود همين باشد. در پاسخ مي‏گوييم: سبب اصلي اين اشکال آن است که زندگي در آخرت و کيفيت آن را با زندگي دنيا مقايسه مي‏کنيم و چون در اينجا هميشه به دنبال "بَعدي" هستيم و از چيزهايي که در اختيار ما است دلزده مي‏شويم، خواهان چيزي هستيم که نداريم.
در دنيا چيزهايي که داريم براي ما تکراري است و تکرار ما را دلزده مي‏کند و همه چيز در اينجا محدود است. به همين خاطر، همين حالت را در آخرت فرض کرده و سؤال مي‏کنيم: بعد از بهشت چه خواهد شد. در حالي که زندگي در آن عالم به طور کلي متفاوت با زندگي دنيا است. در آن جا هيچ چيز تکرار نيست و انسان از هيچ چيز دلزده نمي‏شود. همه چيز تازه و جذاب است و محدوديت و دلزدگي و تغيير در آن جا معنا ندارد. در آن جا همه چيزهايي که انسان در همه عمر به دنبال آن بوده و به خاطر ويژگي‏هاي اين عالم هيچ گاه به آن نخواهد رسيد (يعني خوشبختي و سرور و لذت و سعادت و آرامش جاودانه و هميشگي) به دست خواهد آورد.
بنابراين آخرت ، به معناي زندگي نهايي انسان است و اين زندگي ، جاودانگي و ابدي است و سرنوشتي جز جاودانگي ندارد. دنبال سرنوشت ديگري جز اين بودن خطا است. انسان در مورد چيزي به دنبال پايان و سرنوشت مي رود که پايان داشته باشد و پس از آن چيز ديگري واقع شود، در حالي که اين موضوع براي جهان آخرت بي معنا است.
پي‏نوشت‏ها:
1. ناصر مکارم شيرازي، پيام قرآن، ج 5، ص 235.

آيا واقعاً جهان آخرت پايان ندارد؟ پس سرنوشت جهان آخرت چيست؟

با سلام در جواب این سوال باید بگویم که آغاز و انجام و به عبارت دیگر آغاز و پایان در جایی متصور است که زمان باشد و در بهشت و جهنم زمان به این معنای دنیایی وجود ندارد در نتیجه آغاز و پایان در مورد قیامت متصور نیست تا اینکه بپرسی پایان جهان آخرت کجاست و در قیامت همه چیز جاودانه می شوند و آغاز و پایانی ندارد.

هرچیزی که آغازی داشته باشد پایانی هم دارد.به خصوص زندگی انسان.همانطور که تولد آغاز زندگی بوده است مرگ نیز پایان آن است

هرچیزی که آغازی داشته باشد پایانی هم دارد.به خصوص زندگی انسان.همانطور که تولد آغاز زندگی بوده است مرگ نیز پایان آن است

اگر بهشت و جهنم وجود داشته باشد افراد به همان میزان که خوبی کرده اند پاداش می گیرند و به همان میزان که بدی کرده اند مجازات می شوند یعنی وقتی پاداش تمام کار هایشان را گرفتند و تقاص همه کارهای بد خود را دادند دیگر دلیلی برای وجود داشتن ندارند

مرگ یعنی پایان زندگی این یک حقیقت است

نوشته اصلی توسط کهیعص

در دنیای حقایق نه آغازی هست و نه پایانی.
مثلا 1=1 یک حقیقت هست که نه برای آن پایانی می توانی متصور شوی و نه آغازی. به عبارتی زمان در دنیای حقایق وارد نیست.
اینکه من وجود دارم یک حقیقت است. و برای آن هم نه آغازی هست و نه پایانی.

یعنی شما میگی ما از ازل وجود داشتیم و تا ابد هم خواهیم بود!
اینکه مرگ پایان زندگی است یک حقیقت است و نه قول شما نه آغازی دارد و نه پایانی