به نام علی اعلی

گاهی که به سفر می رویم و از عزیزانمان دور هستیم و دلتنگشان می شویم راهی بهتر از نامه نگاری پیدا نمی کنیم

بدون اینکه کسی بفهمد حرف دلمان را ساده و بی تکلف بر روی برگه ای کاغذ می نویسیم و برای آن عزیز پست می کنیم.

حتی گاهی فقط می نویسیم بدون آنکه امید جواب داشته باشیم بدون اینکه به دستش برسد

فقط می خواهیم بنویسیم تا از رنج درونمان کم شود.

اکنون و در این شب مقدس که سالروز ولادت آخرین ذخیره الهی، حضرت بقیة الله الاعظم ( عجل الله تعالی فرجه الشریف ) دلهای منتظران حضرتش بیش از هر زمان دیگر بی تابی حضورش را می کند.

بی تابی حضور حضرت، داغ عظیمی است که سالها بر دل ما مانده است و هیچ قلمی را یارای توصیف آن نیست.

اما میدانیم که آقا حضور دارد و ما را می بیند و شاهد اعمال ماست

شاهد دلتنگی های ماست
گاه که دلم سنگین می شود برای ایشان می نویسم
از جور زمانه شکایت می کنم و از دلتنگی هایم می گویم . . . .
نامه هایی که یقین دارم ایشان می خوانند و بی جواب نمی گذارند

این تاپیک تقدیم به آخرین ذخیره الهی، حضرت بقیة الله الاعظم (ارواحنا له الفداء )

که حرفهایمان را بی واسطه به خود آقا عرضه بداریم
حرفهایی که سالهاست فرو خورده ایم

منتظر نامه های شما منتظران هستیم

مطمئن باشید که اقا جواب سلام را بی جواب نمی گذارند.

غم مخور ایام هجران رو به پایان می رود
این خماری از سر ما میگساران می رود
وعده دیدار نزدیک است یاران مژده باد
روز وصلش می رسد ایام هجران می رود

امام خمینی (ره)

اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم عجل لولیک الفرج

به نام حضرت حق

سلام علی آل یس

سلام بر تو ای آخرین حجت الهی

باز طبق معمول دلم گرفته بود هیچ راهی برای آرامشش نیافتم جز درد دل با تو

می دانم که لایق این نیستم که شما را مخاطب قرار دهم

اما چه کنم این دل بیقرارم را که جز با نام تو و یاد تو آرام نمی گیرد.

این دل، دلی که به یادت پر می کشد و با نامت زنده می شود.

می دونم که شما اینقدر مهربون هستید که به حرفهای این شیعه گنهکارتون گوش می دین

اینقدر آقا هستین که دل این رو سیاه رو نمی شکنید

اما من اینقدر خجالت زده ام که جرات نمی کنم اسم زیبایت را صدا بزنم.

چند روز قبل با خود می گفتم اگر زمان امام جعفر صادق (ع) حضور می داشتم چگونه زندگی می کردم؟

آیا هر روز به زیارتشان می رفتم؟

آیا به حرفهای ناب و گهر بارشان گوش می دادم؟

آیا در محضر درس ایشان حاضر می شدم؟

نا خودآگاه به ذهنم آمد که مگر نه اینکه شما هم الان حضور داری؟

جز این است که شما در این عالم هستید و شاهد بر اعمال ما؟

پس چرا اینقدر حضورت را کمرنگ احساس می کنم؟

چرا هر روز به زیارتت نمی روم؟

چرا هر روز از حرفهای گهربارت استفاده نمی کنم؟

و هزاران چرای دیگر!

آقای من!

این روزها بر سر هر کوچه و برزن حکایت توست اما چقدر غریبی

چقدر غریبی که تنها به نامت دلمان را خوش کرده ایم.

آن یکی دلش به این خوش است که مسجد مقدس جمکران می رود

و آن دیگری به آن دعاهای ندبه صبح جمعه اش

اما

اما ببخشید آقای من!

پای گناه که به وسط می آید تو را فراموش می کنیم!

ببخش آقا این بی حرمتی ما را

ببخش بر ما این نمک دان شکستن را

بارها و بارها خواسته ام که گناه را ترک کنم اما نشد

راستش را بگویم نخواستم

نتوانستم

می دانم که این رسم انتظار نیست اما آقای من!

نیاز به کمکت دارم

بی تو بر این شیطان نفس پیروز شدن محاله

اگر فقط یک نگاهی به من بنمایی یه گوشه چشم کافیست برای غلبه بر این نفس پست و حقیر

دیروز به یکی از دوستانم غبطه خوردم

باهم رفته بودیم بیرون

چشمم به نامحرم افتاد، آن دوستم چشممش را برگرداند و گفت: « یا صاحب الزمان، الغوث و الامان»

و من . . . .

دانستم که او منتظر واقعی است و من به بیراهه رفته ام

همه ترسم از آن است که لحظه مرگ بگویند چقدر مهدی فاطمه را یاری کردی و من هیچ جوابی نداشته باشم

می دانم که چقدر دلت را آزرده ام

چقدر از دیدن پرونده اعمالم که هر هفته خدمتتان عرضه می شود دل شکسته و غمگین شده اید

اما

اما به همین شب عزیز قسم می خورم که دیگر بس است

قول می دهم که دیگر دل مهربان تان را به درد نیاورم

قول می دهم که با یاد نامتان، کمتر به فکر گناه بیفتم

قول می دهم که بیشتر حضورت را احساس کنم و سر کلاس انتظار کمتر غیبت بکنم

آقای من!

هیچ سرمایه ای ندارم جز محبت به شما

ای امام مهربان!

ای آخرین ذخیره الهی!

دوستتان دارم

و به این دوست داشتن می بالم

در غم هجر رخ ماه تو در ساز و گدازیم

تا به کی زین غم جانکاه بسوزیم و بسازیم

شب هجران تو آخر نشود رخ ننمایی

در همه دهر تو در نازی و ما گرد نیازیم

آید آن روز که در باز کنی پرده گشایی

تا به خاک قدمت جان و سر خوش ببازیم

شب نیمه شعبان 1433

به نام خدا
عرض سلام وتحیات
خیلی تشکر حاجی
انشاءالله همیشه دل شاد باشید

به نام علی اعلی

سلام علی آل یس

امروز چقدر خوشحالم!
آنقدر که دوست دارم شب نشود!

چند روزی بیشتر از سالروز ولادت پر برکتت نمی گذرد اما هنوز دلم با یاد تو در جوش و خروش است!
هنوز هر جا که می روم تا نام زیبا و دلربایت را می شنوم و می بینم، احساس شادی و شعف خاصی به من دست می دهد.

آقای من!
خودتان می دانید از روز نیمه شعبان چقدر به یادتان بودم.

گرچه این چشم من لایق دیدار شما نیست اما هر بار که چشمم به منظره نا مناسبی می افتاد با خود می گفتم: آیا اگر امام زمانت اینجا حضور داشت تو به این منظره نگاه می کردی؟
و آنگاه سر بر می گرداندم.

مولای من!
می دانم اگر بزرگواری و لطف تو نبود هرگز اینگونه به خود نمی آمدم

ولی چه کنم که این دل در غم دوری ات می سوزد!
هر روز می گذرد منتظرانت به امید ظهورت طلوع آفتاب را نظاره گرند
اما در سرخی غروب آفتاب چه غریبانه، شمارش روزهایی را می کنند که بی تو گذشت

روزها گذشت و تو نیامدی

این دل تنگی هم امانم را بریده
هر جا که می روم اسم زیبای « مهدی » را که می شنوم داغ دلم تازه می شود.

مهدی جان! بیا
بیا که در غم هجر تو سالهاست پیر و خسته ایم


آن زمان که برادران یوسف به نزد حضرت یوسف آمدند و از او که در مقام « عزیز» مصر بود درخواست نمودند که در آن هنگام خشکسالی و قحطی انها را کمک و مدد نماید و چنین گفتند:

« یا ایها العزیز مسنا و اهلنا الضر و جئنا ببضاعة مزجاة فأوف لنا الکیل و تصدق علینا ان الله یجزی المتصدقین »

و این شرح حال امروز ماست ای عزیز!
ما و خاندان ما را قحطی و سختی و ناراحتی و بلا فرا گرفته است و ما فقط متاع کم و بی ارزشی به همراه آورده ایم اما با این حال به کرم و بزرگواری شما چشم دوخته ایم و انتظار داریم که پیمانه و ظرف ما را کامل پر کنید
و در این کار بر ما منت گذار و تصدق کن و پاداش خود را از ما مگیر، بلکه از خدایت بگیر که خداوند کریمان و متصدقان را پاداش خیر می دهد.

و درود و سلام خداوند بر تو و بر آبا و اجداد طاهرینت

19 شعبان 1433

به نام علی اعلی

سلام علی آل یس

سلام آقا!
دلم از این زمانه گرفته است.
از ظلمی که بر انسان می رود گرفته است.

دیروز عراق و بحرین بود
و امروز عربستان و سوریه و میانمار

دیشب که تصاویر جنایتهای وحشیانه بر علیه مسلمانان در میانمار را می دیدم
طاقت نیاوردم
آقا جان!
اینها مسلمانند
و جزئی از امت اسلامی
جز اینکه امام پدر امت است؟
پس بیا و ما را از این یتیمی در بیاور
بیا که بی تو یتیم هستیم
و محتاج محبت تو
بیا و بر این ستمدیدگان عالم یار و یاور باش
دیگر خسته شدم
لبنان، سوریه، بحرین، عراق ، افغانستان ، پاکستان ، عربستان و میانمار ...

به کدامین گناه؟
جز اینکه پیرو دین خاتم النبیین هستند؟
چرا؟

آنهایی که ادعای حقوق انسان و آزادی بیان می کنند
چه راحت سکوت اختیار کرده اند
فقط به این خاطر که قربانیان مسلمان هستند
وگرنه اگر غیر این می بود صدها نیروی جنگی و میلیاردها دلار برای دفاع آنها خرج می شد.

اقا جان
از بس که در فضای بی یاد تو تنفس کردم دیگه خسته شدم

مولای من بیا و با خود باران بیاور
بهار بی تو هیچ صفایی ندارد

آقا جان! بیا
بیا

اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم عجل لولیک الفرج

به نام علی اعلی


سلام علی آل یس


سلام و درود خداوند بر تو باد آقای من!


در این روزها و شبهای ماه مبارک رمضان که دیده ها و دل هامان کمتر میل گناه دارد، بیشتر به یاد شما می افتیم.

در خلوتمان بیشتر یادتان می کنیم.

و بیشتر غم غربتت را حس می کنیم.


نمیدانم کدامین مسابقه المپیک بود یا کدامین رشته، نمیدانم

فقط همین قدر میدانم دلم برایتان گریست.


اهالی محل در مقابل خانه آن ورزشکار تجمع کرده بودند و مراسم احیای شب قدر را آنجا برگزار می کردند.

همگی قرآنها را بر سر گرفته بودند و برای موفقیت آن ورزشکار دعا می کردند.

ان هم با چه حالی!


آقای من! چقدر دلم سوخت

کاش به اندازه آنها برای آمدنت دعا کرده بودیم.

کاش به اندازه آنها به آمدنت ایمان داشتیم

کاش به اندازه یک مسابقه ورزشی برایمان مهم بودی آقا جان!

کاش . . . !

آمدنت برایمان مهم بود.



نمی دانم اقای من!
چرا اینگونه شده ایم؟

ولی میدانم اگر شما برایمان دعا نکنی وضع همینگونه خواهد بود.


آقای من!

چقدر غریبی مولای من که باید برای آمدنت هم خودت دعا کنی.


چقدر غریبی آقای من!


غریب مثل جدت حسین (علیه السلام)



سلام بر تو و بر جد غربت حسین (علیه السلام)



یا حسین (ع)

بسم الله الرحمن الرحیم

من الغریب
الی الحبیب

حبیبم...
چشم هام دارن اذیتم میکنن...
یک دوستی بهم میگفت : اگر بخوام شما رو ببینم باید حرام رو نبینم...
کاش کور میشدم و این همه چشم چرونی نمیکردم...
چشمی که اجازه نداشته باشه تورو ببینه همون بهتر که نبینه...
من دوست ندارم چشمم اینجوری باشه...
کمکم کن...
دوستم میگفت لذت نگاه نکردن خیلی بیشتر از نگاه کردن به نامحرمه...
میگفت وقتی نگاه نمیکنیم روی لبان شما لبخند میاد
میگفت کدوم لذتی تو دنیا پیدا میشه بیشتر از اینکه امام زمانت به خاطر کارهای تو خوشحال بشه و بخنده...
بعد که فکر کردم دیدم دوستم راست میگه...
وقتی به نامحرم نگاه میکنیم لذتش فقط چند ثانیه است بعدش فقط حسرته و حسرت ...
اما وقتی نگاه نمیکنیم لذتش فوق العاده است...چون شما میخندی... به خاطر کار من... یعنی منه بی سواد.. منه بی آبرو...حتی اگه هیچ کاری نتونم برات بکنم...لااقل تونستم بخندونمت...این فوق العاده است...
دوستت دارم...

یا الله
سلام بر بقیة الله اعظم (عج)

چقدر حرف در دل دارم آقا،ولی توان نوشتنش را ندارم!
چقدر بغض در گلو دارم آقا،ولی توان رها کردنش را ندارم!
چقدر گناه دارم آقا،ولی توان محو کردنش را ندارم!
چقدر ....

آقا جانم،این که میگم رو سیاهم در محضرت،دروغ نیست،به خدا حقیقت است
از آن طرف روسیاهی ام و از این طرف توقعِ یک گوشه چشم داشتن به حقیر!
خیلی پر توقع ام آقا، مگر نه!
چه کنم انقدر از مهربانیتان شنیده ام که به خود اجازه دادم از شما بخواهم برایم دعا کنید،الان سر به زیر دارم و خجالت زده ام ولی مینویسم و تمنا میکنم...
دعایم کنید! که سخت محتاج دعایتان هستم مولای غریبم...!

راستی آقا جان حتما شما هم به هنگام دعاکردن اول دعای فرجتان را میخوانید؟! بله!
خواستم بگویم فراموش نشود دعا برای ما،دعا برای از یتیمی درآوردنمان.

خوب است ما هم مثل باران حس بگیریم

هر شب سراغی از گل نرگس بگیریم

به نام علی اعلی

سلام علی آل یس

سلام بر حجت خدا
سلام یک دل شکسته گنهکار به مولای خوبش
مولای مهربانش

آقا جان!
ماه ها و روزهای خوب خدا می آیند و می روند اما . . .

اما از آمدنت خبری نیست!

و هر روز حسرت لحظاتی رو می خوریم که بی یاد تو گذشت

نمی دانم از این درد تا به کی باید بنالم

نمی دانم.

نمی دانم این هجران یکهزار و یکصد و چند ساله ات کی به انتها خواهد رسید؟

نمی دانم. . . .

. . . . . .

جوانی از یک آقای روحانی سوال پرسید: چگونه می توانم توفیق پیداکنم و امام زمانم را ببینم؟

و آن عالم روحانی مطالبی را در این خصوص به آن فرد گفت.

اما ناخودآگاه اشکم روان شد

همه دنبال هوی و هوس خودمان هستیم

این وسط اسم شما بهانه هست آقا جان!

کاش می پرسید: چگونه می توانم دل مولا و آقایم را خوشحال کنم؟

آیا رضایت مولایمان از ما و اعمال ما بهتر از آرزوی دیدار ایشان نیست؟

نمی گویم آرزوی دیدار و حضور در محضرتان را ندارم، نه، هرگز ؛ اما دوست تر می دارم که شما از من راضی باشید

رضایت شما بر همه چیز مقدم است.

فدای نامتان آقای من!

محتاج یک نگاه پر از مهر و عطوفت شماییم آقا جان!

یا صاحب الزمان

سلام آشنایِ دل!
این منم و دلتنگی هایی که بهانه کرده ام برای گفتنِ التهابِ هرآنچه که بی تو می گذرد....
اوضاعِ ما خوب نیست....بهتر بگویم: دارد وخیم می شود....
آسمان این روزها تنگی نفس گرفته ست
زمین بی ظهورت فلج شده است
و ما مردمانش، زمینگیراتر از قبل به زمین شده ایم
تو را به خدا مخواه،
مخواه بیش از این تنها شویمُ وبین ما و نگاهت فاصله افتد که منهایِ عشقِ تو هیچ می شویم نزدِ خدا.
امام زمانم! بهترینم! ای که مهربانیت تمام ناشدنیست! پس تو کجایی آقا؟!
شعبان به نیمه رسیدُ صدا زدیم
قدرآمدُ دعا خواندیم
عرفه تکرار شدُ ناله زدیم
و هر هفته به حجمِ جمعه هایِ تقویم اضافه شدُِ و جایِ خالیت را چکه چکه باریدیمُ و نیامدی....
و مانده ام چرا سبدِ بلورینِ دعاهایمان، پُر از استجابت نمی شود؟!
شاید دلمان هرجاییست!! ببخش اگر از آداب دوست داشتن غافلیمُ و تو را با دلی دوست داریم که همه چیز را در آن جا دادیم.
کاش می شد به جُرمِ پاییزِ عاطفه های دعا،قاصدکِ رویا را فوت کردُ و یک کهکشان آرزو که کودک بودیم
آن قدیم تر ها هرچند واژه های دعایِ فرج را درست ادا نمی کردیم اما درعوض دلمان پــــــــــــــاک بودُ زُلــــــــــــــــال!
بارانِ عدل!
ببین! از خشکیِ ایمان ،داریم مُچاله می شویمُ و ترک برمی داریم
تو را به حرمتِ مسافرانِ جاده یِ انتظار
به حرمتِ دل هایِ شکستهُ و بغض هایِ در گلومانده
به حرمتِ مروارید اشک ها و چشمانِ بارانیِ عاشق
برماببار....ببار تا خالی از هر چتری زیر پولک های نقره ای رحمت،قدم بداریم و طراوت بگیریم.
شما هم دعا کن...خدا به شما نَه نمی گوید...
حتم دارم فردایی می آییُ و عطرِ نامِ حضورت، فضایِ خاموشِ این شهر را روشن می کند و ما عاشق تر از همیشه با تمام بی قراریُ و چشم انتظاری به استقبالت می آییم
و این تازه اولِ عشق است.....

منبع