جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: سوره عبس در مورد چه چيزي است؟

  1. #1

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۹
    علاقه
    دين-عرفان
    نوشته
    43
    حضور
    1 ساعت 15 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    143

    سوره عبس در مورد چه چيزي است؟




    با سلام
    در قران كريم در سوره عبس چه نكاتي وجود دارد؟
    جان من سهل است جان جانم اوست

    دردمند و خسته ام درمانم اوست

  2. صلوات ها 4


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40518



    با سلام
    محتواى سوره :.
    محتواى اين سوره را مى توان در پنج موضوع خلاصه كرد:
    1ـ عتاب شديد خداوند نسبت به كسى كه در برابر مرد نابيناى حقيقت جوبرخورد مناسبى نداشت .
    2ـ ارزش و اهميت قرآن مجيد.
    3ـ كفران و ناسپاسى انسان در برابر نعمتهاى خداوند.
    4ـ بيان گوشه اى از نعمتهاى او در زمينه تغذيه انسان و حيوانات براى تحريك حس شكرگزارى بشر.
    5ـ اشاره به قسمتهاى تكان دهنده اى از حوادث قيامت و سرنوشت مؤمنان وكفار در آن روز بزرگ .
    نامگذارى آن به ((عبس )) به تناسب نخستين آيه سوره است .


    برای روشن شدن سؤالات شما ترجمه و شأن نزول آیات را از کتاب "تفسیر نمونه"برای شما نقل می کنم:
    بنام خداوند بخشنده بخشایشگر
    1 - چهره درهم کشید و روی برتافت !
    2 - از اینکه نابینائی به سراغ او آمده بود .
    3 - تو چه می‏دانی شاید او پاکی و تقوی پیشه کند ؟
    4 - یا متذکر گردد و این تذکر به حال او مفید باشد .
    5 - اما آن کس که مستغنی است .
    6 - تو به او روی می‏آوری !
    7 - در حالی که اگر او خود را پاک نسازد چیزی بر تو نیست .
    8 - اما کسی که به سراغ تو می‏آید و کوشش می‏کند ،
    9 - و از خدا ترسان است ،
    10 - تو از او غافل می‏شوی .
    شان نزول :
    این آیات اجمالا نشان می‏دهد که خداوند کسی را در آنها مورد عتاب قرار داده به خاطر اینکه فرد یا افراد غنی و ثروتمندی را بر نابینای حق‏طلبی مقدم داشته است ،
    اما این شخص مورد عتاب کیست ؟

    در آن اختلاف نظر است : مشهور در میان مفسران عامه و خاصه این است که : عده‏ای از سران قریش مانند عتبة بن ربیعه ، ابو جهل ، عباس بن عبد المطلب ، و جمعی دیگر ، خدمت پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) بودند و پیامبر مشغول تبلیغ و دعوت آنها به سوی اسلام بود و امید داشت که این سخنان در دل آنها مؤثر شود ( و مسلما اگر اینگونه افراد اسلام را می‏پذیرفتند گروه دیگری را به اسلام می‏کشاندند و هم کارشکنیهای آنها از میان می‏رفت و از هر دو جهت به نفع اسلام بود ) در این میان عبد الله بن ام مکتوم که مرد نابینا و ظاهرا فقیری بود وارد مجلس شد ،
    و از پیغمبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) تقاضا کرد آیاتی از قرآن را برای او بخواند و به او تعلیم دهد ، و پیوسته سخن خود را تکرار می‏کرد و آرام نمی‏گرفت ، زیرا دقیقا متوجه نبود که پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) با چه کسانی مشغول صحبت است .
    او آنقدر کلام پیغمبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) را قطع کرد که حضرت (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) ناراحت شد ، و آثار ناخشنودی در چهره مبارکش نمایان گشت و در دل گفت : این سران عرب پیش خود می‏گویند پیروان محمد (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) نابینایان و بردگانند ، و لذا رو از عبد الله برگرداند ، و به سخنانش با آن گروه ادامه داد .
    در این هنگام آیات فوق نازل شد ( و در این باره پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) را مورد عتاب قرار داد )
    رسول (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) بعد از این ماجرا عبد الله را پیوسته گرامی می‏داشت ، و هنگامی که او را می‏دید می‏فرمود :مرحبا بمن عاتبنی فیه ربی: مرحبا به کسی که پروردگارم به خاطر او مرا مورد عتاب قرار داد و سپس به او می‏فرمود : آیا حاجتی داری آنرا انجام دهم ؟

    و پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) دو بار او را در غزوات اسلامی در مدینه جانشین خویش قرار داد .
    شان نزول دومی که برای آیات فوق نقل شده این است که این آیات درباره مردی از بنی امیه نازل شده که نزد پیامبر نشسته بود ، در همان حال عبد الله بن ام مکتوم وارد شد ،
    هنگامی که چشمش به عبد الله افتاد خود را جمع کرد ، مثل اینکه می‏ترسید آلوده شود و قیافه درهم کشیده و صورت خود را برگردانید ، خداوند در آیات فوق عمل او را نقل کرده ، و مورد ملامت و سرزنش قرار داده است ، این شان نزول در حدیثی از امام صادق (علیه‏السلام) نقل شده است .


    محقق بزرگ شیعه مرحوم سید مرتضی این شان نزول را پذیرفته است .
    البته در آیه چیزی که صریحا دلالت کند که منظور شخص پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) است وجود ندارد تنها چیزی که می‏تواند قرینه‏ای بر این معنی باشد خطابهائی است که از آیات 8 تا 10 این سوره آمده که می‏گوید : کسی که پیوسته ( برای شنیدن آیات خدا ) به سرعت سراغ تو می‏آید ، و از خدا می‏ترسد ، تو از او غافل می‏شوی ! این چیزی است که بهتر از هر کس در مورد پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) می‏تواند صادق باشد .
    ولی به گفته مرحوم سید مرتضی قرائنی نیز در این آیات وجود دارد که نشان می‏دهد منظور شخص پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) نیست از جمله اینکه : عبوس بودن از صفات پیامبران مخصوصا پیغمبر اسلام نیست ، او حتی نسبت به دشمنان خود با چهره گشاده سخن می‏گفت ، تا چه رسد به مؤمنان حقیقت جو .


    دیگر اینکه پرداختن به اغنیا و غافل شدن از فقرای حق طلب با اخلاق آن حضرت که در آیه 4 سوره ن به آن اشاره شده "و انک لعلی خلق عظیم" ( تو اخلاق عظیم و برجسته‏ای داری) هرگز نمی‏سازد ، ( بخصوص اینکه معروف است سوره ن قبل از سوره عبس نازل شده است ) .


    ولی به فرض که شان نزول اول واقعیت داشته باشد این مطلب در حد ترک اولائی بیش نیست : و کاری که منافات با مقام عصمت داشته باشد در آن مشاهده نمی‏شود .
    زیرا اولا پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) هدفی جز نفوذ در سران قریش ، و گسترش دعوت اسلام از این طریق ، و درهم شکستن مقاومت آنها ، نداشت .


    ثانیا چهره درهم کشیدن در برابر یک مرد نابینا مشکلی ایجاد نمی‏کند چرا که او نمی‏بیند ، به علاوه عبد الله بن ام مکتوم نیز رعایت آداب مجلس را نکرده بود زیرا هنگامی که می‏شنود پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) با گروهی مشغول صحبت است نباید سخن او را قطع کند .


    ولی از آنجا که خداوند اهمیت فوق العاده‏ای به محبت و ملاطفت کردن با مؤمنان مستضعف حقیقت طلب می‏دهد همین مقدار بی‏اعتنائی را در برابر این مرد مؤمن برای پیامبرش نمی‏پسندد و او را مورد عتاب قرار می‏دهد ، اینها همه از یک سو .


    از سوی دیگر ، اگر به این آیات از زاویه حقانیت و عظمت پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) نگاه کنیم ، می‏بینیم در سرحد یک معجزه است ، چرا که رهبر بزرگ اسلام در کتاب آسمانی خود آنچنان مسؤولیت برای خود ذکر می‏کند که حتی کوچکترین ترک اولی ، یعنی بی‏اعتنائی مختصری نسبت به یک مرد نابینای حق طلب ، را مورد عتاب خداوند می‏بیند ، این دلیل زنده‏ای است بر اینکه این کتاب آسمانی از سوی خدا است و او پیامبر صادق است ، مسلما اگر این کتاب از سوی خداوند نبود چنین محتوائی نداشت .


    و عجب‏تر اینکه پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) طبق روایتی که در بالا آوردیم هر وقت عبد الله بن ام مکتوم را می‏دید به یاد این ماجرا می‏افتاد و او را بسیار احترام می‏کرد .
    و از سوی دیگر این آیات می‏تواند بیانگر فرهنگ اسلام در بر خورد با مستضعفان و مستکبران باشد ، که چگونه مرد فقیر نابینای مؤمنی را بر آن همه اغنیا و سران قدرتمند مشرک عرب مقدم می‏شمرد ، این به خوبی نشان می‏دهد که اسلام حامی مستضعفان و دشمن مستکبران است .
    در پایان این سخن بار دیگر تکرار می‏کنیم که مشهور در میان مفسران گرچه شان نزول اول است ولی باید اعتراف کرد که در خود آیه چیزی که صریحا دلیل بر این معنی باشد که منظور پیامبر (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) است وجود ندارد[i].
    ویرایش توسط رضا : ۱۳۸۹/۰۷/۰۹ در ساعت ۰۲:۱۴
    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  5. صلوات ها 5


  6. #3

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40518



    البته مرحوم علامه طباطبائی در تفسیر المیزان بعد از نقل روایاتی که می گوید: شخص مورد عتاب آیه، پیامبر بوده؛ در نقد و بررسی مساله چنین توضیح می دهند:
    لیکن آیات سوره مورد بحث دلالت روشنی ندارد بر اینکه مراد از شخص مورد عتاب رسول خدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) است ، بلکه صرفا خبری می‏دهد و انگشت روی صاحب خبر نمی‏گذارد ، از این بالاتر اینکه در این آیات شواهدی هست که دلالت دارد بر اینکه منظور ، غیر رسول خدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) است ،
    چون همه می‏دانیم که صفت عبوس از صفات رسول خدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) نبوده ، و آن جناب حتی با کفار عبوس نمی‏کرده ،
    تا چه رسد به مؤمنین رشد یافته ، از این که بگذریم اشکال سید مرتضی رحمة الله علیه بر این روایات وارد است ،
    که می‏گوید اصولا از اخلاق رسول خدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) نبوده ، و در طول حیات شریفش سابقه نداشته که دل اغنیاء را به دست آورد و از فقراء روبگرداند .


    و با اینکه خود خدای تعالی خلق آن جناب را عظیم شمرده ، و قبل از نزول سوره مورد بحث ، در سوره نون که به اتفاق روایات وارده در ترتیب نزول سوره‏های قرآن ، بعد از سوره اقرء باسم ربک نازل شده فرموده : و انک لعلی خلق عظیم ، چطور تصور دارد که در اول بعثتش خلقی عظیم ( آن هم بطور مطلق ) داشته باشد ،
    و خدای تعالی به این صفت او را بطور مطلق بستاید ، بعدا برگردد و بخاطر پاره‏ای اعمال خلقی ، او را مذمت کند ،
    و چنین خلق نکوهیده‏ای را به او نسبت دهد که تو به اغنیاء متمایل هستی ، هر چند کافر باشند ، و برای به دست آوردن دل آنان از فقراء روی می‏گردانی ، هر چند که مؤمن و رشد یافته باشند ؟


    علاوه بر همه اینها مگر خدای تعالی در یکی از سوره‏های مکی یعنی در سوره شعراء به آنجناب نفرموده بود : وانذر عشیرتک الاقربینواخفض جناحک لمن اتبعک من المؤمنین، و اتفاقا این آیه در سیاق آیهو انذر عشیرتک الاقربیناست ، که در اوائل دعوت نازل شده .


    از این هم که بگذریم مگر به آنجناب نفرموده بود: لا تمدن عینیک الی ما متعنا به ازواجا منهم و لا تحزن علیهم و اخفض جناحک للمؤمنین، پس چطور ممکن است در سوره حجر که در اول دعوت علنی اسلام نازل شده به آنجناب دستور دهد اعتنایی به زرق و برق زندگی دنیاداران نکند ، و در عوض در مقابل مؤمنین تواضع کند ،
    و در همین سوره و در همین سیاق او را مامور سازد که از مشرکین اعراض کند ، و بفرماید : "فاصدع بما تؤمر و اعرض عن المشرکین" آن وقت خبر دهد که آن جناب بجای اعراض از مشرکین ، از مؤمنین اعراض نموده ، و به جای تواضع در برابر مؤمنین در برابر مشرکین تواضع کرده است ! علاوه بر این زشتی عمل مذکور چیزی است که عقل به زشتی آن حکم می‏کند ، و هر عاقلی از آن متنفر است ، تا چه رسد به خاتم انبیاء (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) ، و چنین قبیح عقلی احتیاج به نهی لفظی ندارد ، چون هر عاقلی تشخیص می‏دهد که دارایی و ثروت به هیچ وجه ملاک فضیلت نیست ، و ترجیح دادن جانب یک ثروتمند بخاطر ثروتش بر جانب فقیر ، و دل او را به دست آوردن ، و به این رو ترش کردن رفتاری زشت و ناستوده است .
    با در نظر گرفتن این اشکالها جواب از گفتار بعضی از مفسرین روشن می‏شود که گفته‏اند : خدای تعالی آن جناب را از این رفتار نهی نکرده مگر در این مورد ، پس این کار معصیت نبوده مگر بعد از نهی اما قبل از آن ، آن جناب می‏توانسته چنین رفتاری داشته باشد .
    وجه نادرستی این سخن این است که : اولا به چه دلیل آن جناب نهی نشده مگر در آن هنگام ، نه بعدش و کریم الخلق که خدایش قبلا او را به خلق عظیم ستوده محال است ، آن هم با بیانی مطلق و نه قبلش ؟ و ثانیا گفتیم این رفتار به حکم عقل ناستوده است ، و صدورش از شخصی بدون قید وی را ستوده و فرموده : و انک لعلی خلق عظیم ، علاوه بر این کلمه خلق به معنای ملکه راسخه در دل است ، و کسی که دارای چنین ملکه‏ای است عملی منافی با آن انجام نمی‏دهد .
    و در مجمع البیان ، از امام صادق (علیه‏السلام) روایت آورده که فرموده است این آیات در باره مردی از بنی امیه نازل شده که در حضور رسول خدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) نشسته بود ، ابن ام مکتوم آمد ، مرد اموی وقتی او را دید قیافه‏اش را در هم کشید ، و او را کثیف پنداشته ، دامن خود را از او جمع کرد ، و چهره خود را عبوس نموده رویش را از او گردانید ، و خدای تعالی داستانش را در این آیات حکایت نموده عملش را توبیخ نمود .
    و نیز در مجمع البیان است که از امام صادق (علیه‏السلام) روایت شده که فرموده : رسول خدا (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) هر وقت ابن ام مکتوم را ملاقات می‏کرد می‏فرمود :
    مرحبا مرحبا ، به خدا سوگند خدای تعالی ابدا مرا در مورد تو عتاب نخواهد کرد ، و این سخن را از در لطف به او می‏گفت ، و او از این همه لطف شرمنده می‏شد ، حتی کان یکف النبی (صلی‏الله‏علیه‏وآله‏وسل م) مما یفعل به - حتی بسیار می‏شد که به همین خاطر از آمدن به خدمت آن جناب خودداری می‏کرد .


    مؤلف : اشکالی که به این حدیث وارد است همان اشکالی است که به حدیث قبل وارد بود ، و معنای اینکه فرمود : حتی انه کان یکف ... این است که : ابن ام مکتوم از حضور در نزد آن جناب خودداری می‏کرد ، چون آن حضرت این سخن را بسیار می‏گفت ، و او سخت شرمنده می‏شد و خجالت می‏کشید[ii].
    [i]تفسیر نمونه ج : 26 ص : 123-127

    [ii]ترجمة المیزان ج : 20 ص : 332 - 333
    ویرایش توسط رضا : ۱۳۸۹/۰۷/۰۹ در ساعت ۰۱:۳۵
    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  7. صلوات ها 5


  8. #4

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۸۹
    علاقه
    به کتاب و فکر علاقمندم
    نوشته
    274
    حضور
    10 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    1372



    در مورد آیه 34 هم لطفا بنویسید جایگاه همسران چیست؟ به نظر عدم ذکر فرار به علت اهمیت آن باشد ...تشکر

  9. صلوات ها 4


  10. #5

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40518



    نقل قول نوشته اصلی توسط zahra نمایش پست ها
    در مورد آیه 34 هم لطفا بنویسید جایگاه همسران چیست؟ به نظر عدم ذکر فرار به علت اهمیت آن باشد ...تشکر
    با سلام
    صيحه رستاخيز:.
    بـعـد از ذكر قسمت قابل توجهى از مواهب الهى و نعم دنيوى , به بيان معاد وگوشه اى از حوادث رستاخيز و سرنوشت مؤمنان و كافران مى پردازد,


    تا از يكسواعلام كند كه اين مواهب و متاع هرچه باشد زودگذر است و نقطه پايانى دارد,



    و ازسوى ديگر وجود اينها دليلى است بر قدرت خداوند بر همه چيز و بر مساله معاد.
    مـى فـرمايد: ((هنگامى كه آن صداى مهيب [ صيحه رستاخيز] بيايد)) كافران ومجرمان در اندوه عميقى فرو مى روند (فاذا جات الصاخة ).
    ((صـاخه )) در اينجا اشاره به ((نفخه دوم صور)) است , همان صيحه عظيمى كه صيحه بيدارى و حيات مى باشد و همگان را زنده كرده , به عرصه محشردعوت مى كند.
    (آيه و لذا بلافاصله بعد از آن مى افزايد: ((در آن روز كه انسان از برادرخود مى گريزد)) (يوم يفر المر من اخيه ).34
    هـمـان بـرادرى كـه بـا جان برابر بود و همه جا به ياد او بود و در فكر او, امروزبكلى از او گريزان مى شود.
    (آيه )ـ ((و (همچنين ) از مادر و پدرش )) (وامه وابيه ).35
    (آيه )ـ ((و زن و فرزندانش )) (وصاحبته وبنيه ).36
    وبـه ايـن تـرتـيـب انـسان نزديكترين نزديكانش را كه برادر وپدر ومادر وزن وفرزندهستند نه فقط فـرامـوش مـى نـمايد بلكه از آنها فرار مى كند و اين نشان مى دهد هول ووحشت محشر آنقدر زياد است كه انسان را از تمام پيوندها وعلائقش جدا مى كند.


    (آيـهدر اين آيه دليل اين فرار را بيان كرده , مى فرمايد: ((در آن روزهركدام از آنها وضعى دارد كه او را كاملا به خود مشغول مى سازد)) (لكل امرئ منهم يومئذ شان يغنيه ).
    در حـديـثـى آمـده است كه بعضى از خاندان پيامبر(ص ) از آن حضرت سؤال كردند كه آيا در روز قيامت انسان به ياد دوست صميميش مى افتد؟.
    در پـاسـخ فـرمود: ((سه موقف است كه هيچ كس در آنها به ياد هيچ كس نمى افتد: اول پاى ميزان سـنجش اعمال است تا ببيند آيا ميزانش سنگين است ياسبك ؟

    سپس بر صراط است تا ببيند آيا از آن مـى گـذرد يـا نـه ؟
    و سپس به هنگامى است كه نامه هاى اعمال را به دست انسانها مى دهند تا بـبـيند آن را به دست راستش مى دهند يا دست چپ ؟


    اين سه موقف است كه در آنها كسى به فكر كـسـى نيست , نه دوست صميمى , نه يار مهربان , نه افراد نزديك , نه دوستان مخلص , نه فرزندان , ونـه پدر و مادر, و اين همان است كه خداوند متعال مى فرمايد: در آن روز هركسى به قدر كافى به خود مشغول است )).
    (آيه )ـ سپس به چگونگى حال مؤمنان و كافران در آن روز پرداخته ,مى گويد: ((چهره هائى در آن روز گشاده و نورانى است )) (وجوه يومئذ مسفرة ).
    (آيه )ـ ((خندان و مسرور است )) (ضاحكة مستبشرة ).
    (آيه )ـ ((و صورتهائى در آن روز غبارآلود است )) (ووجوه يؤمئذ عليها غبرة ).
    (آيه )ـ ((و دود تاريكى آن را پوشانده است )) (ترهقها قترة ).
    (آيه )ـ ((آنان همان كافران فاجرند))! (اولئك هم الكفرة الفجرة ).
    از ايـن آيـات بـه خـوبـى اسـتـفاده مى شود كه در صحنه قيامت آثار عقائد واعمال سؤ انسانها در چهره هايشان نمايان مى گردد.
    تـعـبـيـر بـه ((وجوه )) به خاطر اين است كه رنگ صورت بيش از هر چيزى مى تواند بيانگر حالات درونى باشد, هم ناراحتيهاى فكرى و روحى و هم ناراحتيهاى جسمانى .
    ((پايان سوره عبس )).

    تفسير نمونه جلد پنجم
    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  11. صلوات ها 6


  12. #6

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۶
    نوشته
    760
    حضور
    21 روز 20 ساعت 30 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    2073

    جمع‌بندی




    سؤال:
    سوره عبس در مورد چه چيزی است؟

    پاسخ:
    فضیلت تلاوت سوره عبس
    سوره عبس یا «السفر»، « اعمی» هشتادمین سوره قرآن كریم است كه مكی بوده و 42 آیه دارد. نام‌گذارى آن به «عبس» به تناسب نخستین آیه سوره است.
    رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرموده است: هر كس سوره عبس را قرائت نماید؛ روز قیامت در حالی خواهد آمد كه شادمان و خندان است.
    امام صادق (علیه السلام) نیز فرمود: هر كس سوره عبس را قرائت نماید، در بهشت زیر پرچم و سایه خداوند و مشمول كرامت خداوند خواهد بود و این كار كوچكی نزد خداوند است.
    همچنین از وی نقل شده است: هر كس هنگام بارش باران این سوره را قرائت نماید خداوند به تعداد قطرات باران گناهانش را می‌آمرزد.

    محتواى اين سوره را مى‌توان در پنج موضوع خلاصه كرد:
    1. عتاب شديد خداوند نسبت به كسى كه در برابر مرد نابيناى حقيقت‌جو برخورد مناسبى نداشت.
    2. ارزش و اهميت قرآن مجيد.
    3. كفران و ناسپاسى انسان در برابر نعمت‌هاى خداوند.
    4. بيان گوشه اى از نعمتهاى او در زمينه تغذيه انسان و حيوانات براى تحريك حس شكرگزارى بشر.
    5. اشاره به قسمت‌هاى تكان‌دهنده‌اى از حوادث قيامت و سرنوشت مؤمنان و كفار در آن روز بزرگ.

    اما این شخص مورد عتاب کیست؟
    در آن اختلاف نظر است:
    مشهور در میان مفسران عامه و خاصه این است که: عده‏‌ای از سران قریش مانند عتبة بن ربیعه، ابو جهل، عباس بن عبد المطلب و جمعی دیگر، خدمت پیامبر (صلی الله علیه و آله) بودند و پیامبر (صلی الله علیه و آله) مشغول تبلیغ و دعوت آن‌ها به سوی اسلام بود و امید داشت که این سخنان در دل آن‌ها مؤثر شود و مسلما اگر این گونه افراد اسلام را می‏‌پذیرفتند گروه دیگری را به اسلام می‏‌کشاندند و هم کارشکنی‌های آن‌ها از میان می‌‏رفت و از هر دو جهت به نفع اسلام بود، در این میان عبد الله بن ام مکتوم که مرد نابینا و ظاهرا فقیری بود، وارد مجلس شد و از پیغمبر (صلی الله علیه و آله) تقاضا کرد آیاتی از قرآن را برای او بخواند و به او تعلیم دهد و پیوسته سخن خود را تکرار می‏‌کرد و آرام نمی‏‌گرفت؛ زیرا دقیقا متوجه نبود که پیامبر (صلی الله علیه و آله) با چه کسانی مشغول صحبت است.

    او آن قدر کلام پیغمبر (صلی الله علیه و آله) را قطع کرد که حضرت (صلی الله علیه و آله) ناراحت شد و آثار ناخشنودی در چهره مبارکش نمایان گشت و در دل گفت: این سران عرب پیش خود می‏‌گویند پیروان محمد (صلی الله علیه و آله) نابینایان و بردگانند. از این رو، رو از عبد الله برگرداند و به سخنانش با آن گروه ادامه داد .در این هنگام آیات فوق نازل شد (و در این باره پیامبر (صلی الله علیه و آله) را مورد عتاب قرار داد)
    رسول (صلی الله علیه و آله) بعد از این ماجرا عبد الله را پیوسته گرامی می‏‌داشت و هنگامی که او را می‏‌دید، می‌فرمود: «مرحبا بمن عاتبنی فیه ربی»؛ مرحبا به کسی که پروردگارم به خاطر او مرا مورد عتاب قرار داد و سپس به او می‏‌فرمود: آیا حاجتی داری آن را انجام دهم؟ و پیامبر (صلی الله علیه و آله) دو بار او را در غزوات اسلامی در مدینه جانشین خویش قرار داد.

    شأن نزول دومی که برای آیات فوق نقل شده این است که این آیات درباره مردی از بنی امیه نازل شده که نزد پیامبر نشسته بود، در همان حال عبد الله بن ام مکتوم وارد شد. هنگامی که چشمش به عبد الله افتاد خود را جمع کرد، مثل این که می‏‌ترسید آلوده شود و قیافه درهم کشیده و صورت خود را برگردانید، خداوند در آیات فوق عمل او را نقل کرده و مورد ملامت و سرزنش قرار داده است، این شأن نزول، در حدیثی از امام صادق (علیه‏ السلام) نقل شده است.

    در پایان این سخن بار دیگر تکرار می‏‌کنیم که مشهور در میان مفسران گرچه شأن نزول اول است؛ ولی باید اعتراف کرد که در خود آیه چیزی که به طور صریح، دلیل بر این معنا باشد که منظور پیامبر (صلی الله علیه و آله) است، وجود ندارد.

    ویرایش توسط مدیر تدوین : ۱۳۹۶/۰۳/۱۵ در ساعت ۱۶:۵۲ دلیل: .

  13. صلوات ها 3


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود