مبارزة در حال تقيّه، مقصود سكون و بيتحركي نيست.
«تقيّه» از مادة «وَقٌي» است، مثل تقوا كه از مادة «وَقٌي» است.
تقيّه معنايش اين است:
در يك شكل مخفيانهاي، در يك حالت استتاري از خود دفاع كردن و به عبارت ديگر سپر به كار بردن، هرچه بيشتر زدن و هرچه كمتر خوردن؛ نه دست از مبارزه برداشتن، حاشا و كَلّا.
روي اين حساب است كه ما ميبينيم همة ائمة اطهار اين افتخار را دارند كه در زمان خودشان با هيچ خليفة جُوري سازش نكردند و هميشه در حال مبارزه بودند.
و دین خود حفظ کرده و دین را برای ما حفظ کردند.
مبارزه با حاکمان جور کردند و شاگردانی درمکتب دین اسلام تربیت کردند.
باعث عدم تحریف دین شدند و تکمیل دین کردند
جان خود حفط کردند و جان به دین بخشیدند
اینها همه از ثمرات تقیه است