جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: خاک مقامی است.

  1. #1

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۸۹
    علاقه
    قرآن، اهل بيت
    نوشته
    2,058
    حضور
    15 ساعت 37 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    17932

    خاک مقامی است.




    خاک مقامی است. وقتی خاك بتواند وارد ِ گیاهی زنده بشود، یا به گوشت ِ تن ِ انسانی بچسبد، از قابلیت ِ محض به سوی فعليتی حركت كرده. در این سفر البته خاک بودنش را از دست می دهد. به عبارت دیگر، دست بر می دارد از بودن ِ چیزی که هر روز بوده. یا بالا می رود یا سقوط می کند.

    بالا یعنی چه: یعنی به توانایی ِ رشد ِ بیشتری رسیدن. خاک ِ بهتری شدن. پایین رفتن که برعکس یعنی قابلیت ِ رشد را از دست دادن، سقوط به دره ی ثبات.

    نکته ی کلیدی در این است که اگر سقوط کنیم به دره ی عدم ِ رشد، می توانیم با تکنیکی بنام ِ "توبه" به خاک بودن برگردیم. شاید بار ِ دیگر بتوانیم در چرخه كمال از خاك آغاز كنیم و به مرتبه ای بلند برسیم.

    يوم ينظر المرء ما قدمت يداه، و يقول الكافر يا ليتنی كنت تراباً
    (بخشی از آيه آخر سوره نبأ در صفت ِ روز ِ قيامت)

    روزی كه آدمی می نگرد به آنچه از پيش با دستهای خود فرستاده است و می گويد ای كاش خاك بودم .

    خاک پایین ترین مقام ِ آفرینش نیست. اولین مقام برای توانایی ِ رشد کردنه. مقام ِ پایین تر از خاک، هر چی باشه، چون توانایی ِ رشد نداره یک فرصت نیست.

    غم از جنس ِ ثباته. دیدین وقتی کسی بلایی ناگوار به سرش میاد فکر نمی کنه که موقتیه و همش فکر می کنه که بدبحت شد و رفت! تموم شد و دیگه شد، آنچه نباید می شد. اما شادی از جنس ِ موقتیه و به همین دلیل از جنس ِ حرکته. از جنس ِ رشده. آدم اگه بخنده، گاهی در همون حین، فکر می کنه که این خنده اگه تموم بشه چی؟! اگه غم بیاد دوباره چی؟ خنده از جنس ِ خاکه. بالقوه چیزی برای رشد در خودش داره. تمام ِ خلاقیت های دنیا ریشه توی خاک ِ شادی دارن، نه غم. یه آدم ِ افسرده رو در نظر بگیرین که از همه چیز نومیده. خلاقیت ِ این آدم صفره. جاذبه اش صفره. غم ِ او از جنس ِ رشد نیست. از جنس ِ خاک نیست. دون تر از خاکه. از جنس ِ چیزیه که توانایی ِ رشد نداره. به همین دلیله که باید خاک ریخت روی غم. تا دفن بشه.

    خاک بر سر کن غم ِ ایام را.
    حافظ‎

    غم را باید زیر ِ خاک دفن کرد که خک بالاتر باشه، نه اینکه خودت رو پست کنی و با غم بجنگی. غم هیچوقت تبدیل به شادی نمی شه. باید دفن بشه زیر ِ شادی. همونطور که نومیدی نمی تونه "تبدیل" بشه به امید. نومیدی دفن میشه زیر ِ امید. نومید ثابته و امیدوار خاکه. توی زندگی شخصی اگه از غرور دست برداریم، دوباره می توان از خاک شروع کرد.

    از خلق جهان کناره کردیم *

    سر رشته عقل پاره کردیم *

    کس چاره ما نکرد و ما خود *

    بی منت خلق چاره کردیم *

    ننمود رهی بجز ره عشق *

    هر چند که استخاره کردیم*

  2. صلوات


  3.  

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود