جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: .:اسناد صحیفه ی سجادیه:.

  1. #1

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۸
    علاقه
    ایمان ، اخلاق ، عمل ، امر به معروف و نهی از منکر
    نوشته
    1,947
    حضور
    3 روز 22 ساعت 40 دقیقه
    دریافت
    20
    آپلود
    0
    گالری
    75
    صلوات
    10621

    .:اسناد صحیفه ی سجادیه:.




    اسناد صحيفه سجاديه
    منبع: پایگاه تخصصی صحیفه ی سجادیه
    گفت شنيدم ‌آن‌ ‌را‌ هنگام قرائت ‌بر‌ شيخ صدوق ابى منصور محمد ‌بن‌ محمد ‌بن‌ احمد ‌بن‌ عبدالعزيز عكبرى المعدل رحمه الله. ‌از‌ ابى المفضل محمد ‌بن‌ عبدالله ‌بن‌ مطلب شيبانى گفت حديث كرد مرا شريف ابوعبدالله جعفر ‌بن‌ محمد ‌بن‌ جعفر ‌بن‌ حسن ‌بن‌ جعفر ‌بن‌ حسن ‌بن‌ حسن ‌بن‌ اميرالمومنين على ‌بن‌ ابيطالب عليهماالسلام گفت حديث كرد ‌ما‌ ‌را‌ عبدالله ‌بن‌ عمر ‌بن‌ خطاب الزيات ‌به‌ سال دويست ‌و‌ شصت ‌و‌ پنج گفت حديث كرد مرا خال ‌من‌ على ‌بن‌ نعمان اعلم گفت حديث كرد مرا عمير ‌بن‌ متوكل الثقفى البلخى ‌از‌ پدرش متوكل ‌بن‌ هرون گفت ديدم يحيى ‌بن‌ زيد ‌بن‌ على عليه السلام را، ‌پس‌ ‌از‌ كشته شدن پدرش، ‌به‌ خراسان ‌مى‌ رفت، ‌بر‌ ‌او‌ سلام كردم. پرسيد ‌از‌ كجا ‌مى‌ آئى؟ گفتم ‌از‌ حج. ‌از‌ كسان ‌و‌ پسر عمان خويش ‌كه‌ ‌در‌ مدينه اند حال بپرسيد ‌و‌ ‌در‌ سئوال ‌از‌ حال جعفر ‌بن‌ محمد عليهماالسلام مبالغه كرد. خبر ‌او‌ ‌و‌ ايشان ‌را‌ گفتم ‌و‌ اندوه آنان ‌را‌ ‌در‌ مصيبت پدرش زيد ‌بن‌ على بيان كردم. يحيى گفت عم ‌من‌ محمد ‌بن‌ على باقر (عليهماالسلام) پدرم ‌را‌ ‌به‌ ترك خروج ‌مى‌ فرمود ‌و‌ خبر داده بود ‌كه‌ اگر ‌از‌ مدينه بيرون رود كارش ‌به‌ كجا كشد، آيا پسر عم ‌من‌ جعفر ‌بن‌ محمد (عليهماالسلام) ‌را‌ ديدار كردى. گفتم: آرى گفت آيا شنيدى درباره ‌من‌ سخنى ‌به‌ زبان آرد گفتم آرى. گفت ‌چه‌ فرمود؟ گفتم فداى ‌تو‌ شوم دوست ندارم آنچه ‌از‌ ‌او‌ شنيدم پيش روى شما بگويم. تبسمى كرد ‌و‌ گفت آيا مرا ‌از‌ مرگ ‌مى‌ ترسانى؟ ‌هر‌ ‌چه‌ شنيدى بازگوى گفتم شنيدم ‌كه‌ ‌مى‌ فرمود ‌تو‌ ‌را‌ ‌مى‌ كشند ‌و‌ بدار ‌مى‌ آويزند چنانكه پدرت ‌را‌ كشتند ‌و‌ بدار آويختند. رنگ رويش بگرديد ‌و‌ گفت «يمحو الله ‌ما‌ يشاء ‌و‌ يثبت ‌و‌ عنده ‌ام‌ الكتاب» يعنى خداى ‌هر‌ ‌چه‌ ‌را‌ خواهد محو ‌مى‌ كند ‌و‌ ‌هر‌ ‌چه‌ ‌را‌ بخواهد اثبات ‌مى‌ كند ‌و‌ كتاب بزرگ نزد اوست، ‌اى‌ متوكل خداى عزوجل اين امر ‌را‌ ‌به‌ ‌ما‌ تاييد فرمود ‌و‌ ‌به‌ ‌ما‌ ‌هم‌ دانش داد ‌و‌ ‌هم‌ شمشير، ‌هر‌ ‌دو‌ ‌با‌ هم، ‌و‌ عموزادگان ‌ما‌ ‌را‌ دانش داد ‌و‌ بس. گفتم فداى ‌تو‌ شوم، مردم ‌را‌ ‌مى‌ بينم ‌به‌ پسر عم ‌تو‌ جعفر عليه السلام راغب ترند ‌از‌ ‌تو‌ ‌و‌ پدرت گفت عم ‌من‌ محمد ‌بن‌ على ‌و‌ پسرش جعفر (عليهماالسلام) مردم ‌را‌ ‌به‌ زندگى ‌مى‌ خوانند. ‌و‌ ‌ما‌ آنها ‌را‌ ‌به‌ مرگ ‌مى‌ خوانيم. گفتم ‌يا‌ رسول الله آيا آنها داناترند ‌يا‌ شما؟ زمانى ‌سر‌ ‌به‌ زير افكند آنگاه ‌سر‌ برآورد ‌و‌ گفت همه ‌ما‌ دانائيم الا آنكه ‌هر‌ ‌چه‌ ‌ما‌ ‌مى‌ دانيم ايشان ‌مى‌ دانند ‌و‌ ‌هر‌ ‌چه‌ آنها ‌مى‌ دانند ‌ما‌ نمى دانيم. آنگاه گفت آيا ‌از‌ گفته هاى پسر عم ‌من‌ جعفر چيزى نوشتى؟ گفتم آرى. گفت ‌به‌ ‌من‌ بازنماى! مسائلى چند ‌كه‌ نوشته بودم بيرون آوردم ‌از‌ جمله دعائى بود ‌كه‌ حضرت ابوعبدالله عليه السلام ‌بر‌ ‌من‌ املا فرمود ‌و‌ گفت پدرش محمد ‌بن‌ على عليهما السلام ‌بر‌ ‌او‌ املا كرده است ‌و‌ ‌از دعاهاى على ‌بن‌ الحسين عليه السلام است ‌از‌ صحيفه كامله. يحيى ‌در‌ ‌آن‌ دعا نگريست ‌از‌ اول ‌تا‌ آخر ‌و‌ گفت آيا اذن ‌مى‌ دهى ‌از‌ ‌آن‌ نسخه برگيرم. گفتم ‌يا‌ ابن رسول الله اين چيزى است ‌از‌ ناحيت شما ‌به‌ ‌ما‌ رسيده است آيا براى ‌آن‌ اذن بايد گرفت؟ ‌پس‌ فرمود اكنون صحيفه ‌از‌ دعاى كامل براى ‌تو‌ بيرون آرم ‌كه‌ پدرم ‌از‌ پدرش فرا گرفت ‌و‌ مرا فرمود نگاهدارم ‌و‌ ‌به‌ غير اهل نسپارم عمير گفت پدرم گفت برخاستم ‌و‌ ‌سر‌ ‌او‌ ‌را‌ بوسه دادم ‌و‌ گفتم يابن رسول الله دين ‌من‌ دوستى ‌و‌ طاعت شما است ‌و‌ اميدوارم همين مرا ‌تا‌ زنده ‌ام‌ ‌و‌ ‌پس‌ ‌از‌ مرگ سعادتمند گرداند. ‌پس‌ ‌آن‌ صفحه كاغذ ‌كه‌ ‌من‌ ‌به‌ ‌او‌ داده بودم سوى غلامى ‌كه‌ همراه ‌او‌ بود افكند ‌و‌ گفت اين دعا ‌را‌ ‌به‌ خطى روشن ‌و‌ نيكو بنويس ‌و‌ ‌بر‌ ‌من‌ عرضه دار شايد ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌بر‌ كنم ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ جعفر حفظه الله ‌مى‌ خواستم ‌و‌ ‌به‌ ‌من‌ نمى داد. متوكل گفت ‌من‌ ‌از‌ كرده پشيمان شدم ‌و‌ ندانستم ‌چه‌ كنم، ‌و‌ حضرت ابى عبدالله عليه السلام پيش ‌از‌ اين نفرمود ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ كسى ندهم. آنگاه يحيى صندوقچه ‌اى‌ خواست، آوردند ‌و‌ ‌از‌ ‌آن‌ صحيفه قفل كرده ‌و‌ مهر زده بيرون آورد ‌و‌ ‌در‌ مهر ‌آن‌ نگريست ‌و‌ بوسيد ‌و‌ بگريست ‌و‌ مهر ‌را‌ بشكست ‌و‌ قفل بگشود ‌و‌ صحيفه ‌را‌ باز كرد ‌و‌ ‌بر‌ ديده نهاد ‌و‌ ‌بر‌ روى كشيد ‌و‌ گفت ‌اى‌ متوكل ‌به‌ خدا سوگند اگر گفته پسر عمم نبود ‌كه‌ گفتى ‌من‌ كشته ‌و‌ بدار آويخته ‌مى‌ شوم اين صحيفه ‌را‌ ‌به‌ ‌تو‌ نمى دادم ‌و‌ ‌بر‌ ‌آن‌ بخل ‌مى‌ ورزيدم لكن ‌من‌ ‌مى‌ دانم ‌كه‌ گفتار ‌او‌ راست است، ‌از‌ پدران ‌ما‌ ‌به‌ ‌او‌ رسيده ‌و‌ ‌به‌ زودى سخن ‌او‌ درست آيد ‌و‌ ترسيدم چنين علم بدست بنى اميه افتد ‌و‌ پنهان كنند ‌و‌ ‌در‌ خزائن خود نگهدارند، ‌پس‌ ‌آن‌ ‌را‌ بگير ‌و‌ مرا ‌از‌ انديشه ‌آن‌ آسوده ساز ‌و‌ منتظر باش ‌تا‌ حكم خداوند درباره ‌من‌ ‌و‌ اينان ‌به‌ انجام رسد اين صحيفه نزد ‌تو‌ امانت باشد ‌و‌ بدو پسر عم ‌من‌ محمد ‌و‌ ابراهيم پسران عبدالله ‌بن‌ حسن ‌بن‌ حسن ‌بن‌ على عليهماالسلام برسان ‌كه‌ ‌در‌ امامت جانشين ‌من‌ هستند. متوكل گويد: ‌پس‌ صحيفه ‌را‌ گرفتم ‌و‌ چون يحيى ‌بن‌ زيد كشته ‌شد‌ ‌به‌ مدينه رفتم ‌و‌ خدمت ابى عبدالله عليه السلام رسيدم ‌و‌ خبر يحيى باز گفتم، بگريست ‌و‌ اندوهش افزون گشت ‌و‌ گفت خداى پسر عم مرا رحمت كند ‌و‌ ‌او‌ ‌را‌ ‌به‌ آباء ‌و‌ اجدادش ملحق گرداند، ‌به‌ خدا سوگند ‌اى‌ متوكل ‌كه‌ مرا ‌از‌ دادن دعا ‌به‌ يحيى بازنداشت مگر ‌هم‌ آنچه ‌او‌ ‌بر‌ صحيفه پدرش ‌مى‌ ترسيد اكنون ‌آن‌ صحيفه كجا است.




    قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ

    قال الامام الباقر (ع): ان حدیثنا یحیی القلوب


    صبا از نكهت كویت نسیمی سوی ما آورد
    ز سوز شعلة شوقت چو تاب افتاد در دلها

    بار الها: از تو پوزش می خوام که به اصرار می خواستم اراده خودم بر زندگیم حاکم باشه!خدایا اینک سکان زندگی طوفان زده ام را به تو می سپارم!باشد که آرامش نتیجه این اعتماد و توکل باشد.من وثق بالله اراه السرور و من توکل علیه کفاه الامور

  2.  

  3. #2

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۸
    علاقه
    ایمان ، اخلاق ، عمل ، امر به معروف و نهی از منکر
    نوشته
    1,947
    حضور
    3 روز 22 ساعت 40 دقیقه
    دریافت
    20
    آپلود
    0
    گالری
    75
    صلوات
    10621



    گفتم اين است. ‌آن‌ ‌را‌ بگشود ‌و‌ گفت ‌به‌ خدا قسم ‌كه‌ اين ‌خط‌ عم ‌من‌ زيد ‌و‌ دعاء جدم على ‌بن‌ الحسين عليهماالسلام است آنگاه فرزند خويش ‌را‌ گفت: ‌اى‌ اسماعيل برخيز ‌و‌ ‌آن‌ دعا ‌كه‌ ‌تو‌ ‌را‌ دستور دادم حفظ كنى ‌و‌ نگهدارى بياور! اسماعيل برخاست ‌و‌ صحيفه آورد مانند همان صحيفه ‌كه‌ يحيى ‌بن‌ زيد ‌به‌ ‌من‌ داده بود. ابوعبدالله عليه السلام ‌آن‌ ‌را‌ بوسيد ‌و‌ ‌بر‌ چشم خود نهاد ‌و‌ گفت اين ‌خط‌ پدر ‌من‌ است ‌و‌ املاى جد ‌من‌ عليهماالسلام ‌در‌ حضور من. گفتم ‌يا‌ ابن رسول الله دستورى هست ‌آن‌ ‌را‌ ‌با‌ صحيفه زيد ‌و‌ يحيى مقابله كنم؟ اذن داد ‌و‌ گفت ‌تو‌ ‌را‌ سزاوار ‌آن‌ ديدم ‌پس‌ ‌من‌ ‌در‌ ‌آن‌ نگريستم ‌هر‌ ‌دو‌ يكى بود ‌و‌ ‌يك‌ حرف ‌آن‌ ‌را‌ ‌بر‌ خلاف ديگرى نيافتم آنگاه ‌از‌ ابى عبدالله عليه السلام دستورى خواستم ‌كه‌ صحيفه اول ‌را‌ ‌به‌ ‌دو‌ فرزند عبدالله ‌بن‌ حسن برسانم: فرمود «ان الله يامركم ‌ان‌ تودوا الامانات الى اهلها» آرى! صحيفه ‌را‌ ‌به‌ آنها ‌ده‌ ‌و‌ چون برخاستم ‌كه‌ ‌به‌ ديدار آنها روم فرمود ‌بر‌ جاى باش ‌و‌ ‌كس‌ نزد محمد ‌و‌ ابراهيم فرستاد، حاضر آمدند ‌و‌ گفت: اين ميراث پسر عم شما يحيى است ‌از‌ پدرش، ‌آن‌ ‌را‌ مخصوص شما گردانيده ‌و‌ ‌از‌ برادران خود دريغ داشته است، بگيريد اما ‌من‌ ‌بر‌ شما شرطى دارم. گفتند رحمك الله بفرماى ‌كه‌ فرمان شما پذيرفته است. فرمود اين صحيفه ‌را‌ ‌از‌ مدينه بيرون نبريد. گفتند براى چه؟ فرمود پسر عم شما ‌بر‌ ‌آن‌ ترسيد ‌از‌ چيزى ‌كه‌ ‌من‌ ‌هم‌ ‌بر‌ شما ‌از‌ همان ‌مى‌ ترسم. گفتند: يحيى وقتى دانست كشته ‌مى‌ شود ‌بر‌ ‌آن‌ ترسيد. ابوعبدالله عليه السلام فرمود: شما ‌هم‌ ايمن نباشيد ‌به‌ خدا سوگند ‌كه‌ ‌من‌ ‌مى‌ دانم شما مانند ‌او‌ خروج ‌مى‌ كنيد ‌و‌ كشته ‌مى‌ شويد. ايشان برخاستند ‌و‌ ‌لا‌ حول ‌و‌ ‌لا‌ قوه الا بالله گويان بيرون رفتند. ابوعبدالله عليه السلام ‌با‌ ‌من‌ گفت ‌اى‌ متوكل يحيى ‌با‌ ‌تو‌ ‌چه‌ گفت؟ گفت عم ‌من‌ محمد ‌بن‌ على ‌و‌ پسرش جعفر مردم ‌را‌ ‌به‌ زندگى ‌مى‌ خوانند ‌و‌ ‌ما‌ آنها ‌را‌ ‌به‌ سوى مرگ ‌مى‌ خوانيم؟ گفتم آرى اصلحك الله پسر عمت يحيى ‌با‌ ‌من‌ چنين گفت.

    آن حضرت فرمود خداى رحمت كند يحيى را. پدر ‌من‌ حديث كرد مرا ‌از‌ پدرش ‌از‌ جدش ‌از‌ على عليه السلام ‌كه‌ رسول خدا ‌را‌ صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌بر‌ منبر حال خلسه ‌و‌ انصرافى دست داد ‌و‌ ‌در‌ ‌آن‌ حال مردانى ديد مانند بوزينه ‌بر‌ منبر ‌او‌ برمى جهند ‌و‌ مردم ‌را‌ ‌كه‌ روى ‌به‌ منبر دارند ‌به‌ پشت ‌مى‌ گردانند رسول خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله راست بنشست ‌و‌ اندوه ‌در‌ چهره ‌او‌ هويدا بود جبرئيل اين آيت آورد «و ‌ما‌ جعلنا الرويا التى اريناك الافتنه للناس ‌و‌ الشجره الملعونه ‌فى‌ القرآن ‌و‌ نخوفهم فما يزيدهم الا طغيانا كبيرا» ‌و‌ مقصود ‌از‌ شجره ملعونه بنى اميه است. پيغمبر گفت ‌اى‌ جبرئيل آيا اينان ‌به‌ عهد ‌من‌ ‌و‌ ‌در‌ زمان ‌من‌ باشند جبرئيل گفت ‌نه‌ ‌و‌ لكن آسياى اسلام ‌تا‌ ‌ده‌ سال ‌از‌ هجرت ‌تو‌ ‌مى‌ گردد ‌و‌ ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ باز ‌مى‌ گردد ‌تا‌ بيست ‌و‌ پنجسال ‌از‌ هجرت ‌تو‌ ‌و‌ پنج سال باز همچنان باشد آنگاه آسياى ضلالت ‌به‌ گردش آيد ‌كه‌ ‌بر‌ قطب خود پايدار بود ‌و‌ ‌از‌ ‌آن‌ ‌پس‌ ملك فرعونها باشد ‌و‌ امام صادق عليه السلام فرمود خداوند درباره دولت آنان اين آيات فرستاد: «انا انزلناه ‌فى‌ ليله القدر ‌و‌ ‌ما‌ ادريك ‌ما‌ ليله القدر ليله القدر خير ‌من‌ الف شهر» ‌شب‌ قدر بهتر ‌از‌ هزار ماه است ‌كه‌ بنى اميه ‌در‌ ‌آن‌ پادشاهى كنند اگر ‌در‌ ‌آن‌ هزار ماه ‌شب‌ قدر نباشد ‌و‌ فرمود خداوند پيغمبر خود ‌را‌ آگاه گردانيد ‌كه‌ بنى اميه پادشاهى امت ‌را‌ بدست آرند ‌و‌ ‌در‌ اين مدت فرمانروا باشند اگر كوهها ‌بر‌ آنان ‌سر‌ كشند آنها ‌بر‌ كوهها غالب آيند ‌تا‌ خداوند ‌به‌ زوال ملك آنان فرمان دهد. بنى اميه ‌در‌ اين مدت دشمنى ‌و‌ كينه ‌ما‌ اهل بيت ‌را‌ ‌در‌ ‌دل‌ ‌مى‌ پرورانند ‌و‌ خداوند پيغمبرش ‌را‌ خبر داد ‌كه‌ خاندان ‌و‌ دوستان ‌و‌ پيروان ايشان ‌در‌ روزگار ملك بنى اميه ‌چه‌ شكنجه ‌ها‌ خواهند كشيد. باز امام صادق عليه السلام فرمود خداوند درباره ايشان فرستاد «الم ‌تر‌ الى الذين بدلوا نعمه الله كفرا ‌و‌ احلوا قومهم دارالبوار جهنم يصلونها ‌و‌ بئس القرار» نعمت خدا محمد ‌و‌ خاندان اويند (صلوات الله عليهم) دوستى ايشان ايمان است ‌و‌ دوستدار ‌را‌ ‌به‌ بهشت درآورد ‌و‌ دشمنى ايشان كفر است ‌و‌ نفاق ‌و‌ دشمن ‌را‌ ‌به‌ آتش برد. پيغمبر خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله اين راز ‌را‌ ‌با‌ على ‌و‌ خاندان ‌او‌ باز گفت.




    قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ

    قال الامام الباقر (ع): ان حدیثنا یحیی القلوب


    صبا از نكهت كویت نسیمی سوی ما آورد
    ز سوز شعلة شوقت چو تاب افتاد در دلها

    بار الها: از تو پوزش می خوام که به اصرار می خواستم اراده خودم بر زندگیم حاکم باشه!خدایا اینک سکان زندگی طوفان زده ام را به تو می سپارم!باشد که آرامش نتیجه این اعتماد و توکل باشد.من وثق بالله اراه السرور و من توکل علیه کفاه الامور

  4. #3

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۸
    علاقه
    ایمان ، اخلاق ، عمل ، امر به معروف و نهی از منکر
    نوشته
    1,947
    حضور
    3 روز 22 ساعت 40 دقیقه
    دریافت
    20
    آپلود
    0
    گالری
    75
    صلوات
    10621



    متوكل گويد آنگاه ابوعبدالله عليه السلام گفت هيچيك ‌از‌ خاندان ‌ما‌ براى دفع ستم ‌يا‌ اقامه ‌حق‌ پيش ‌از‌ قيام قائم خروج نكرده ‌و‌ نخواهد كرد مگر ‌از‌ پاى درآيد ‌و‌ رفتار ‌او‌ شكنجه ‌و‌ آزار ‌ما‌ ‌و‌ شيعيان ‌ما‌ ‌را‌ بيشتر گرداند. متوكل ‌بن‌ هرون گفت ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ ابوعبدالله عليه السلام دعاها ‌را‌ ‌بر‌ ‌من‌ املا فرمود ‌و‌ آنها هفتاد ‌و‌ پنج باب است يازده باب ‌از‌ دست ‌من‌ بدر رفت ‌و‌ شصت ‌و‌ چند باب ‌را‌ نگاهداشتم. حديث كرد ‌ما‌ ‌را‌ ابوالمفضل. گفت حديث كرد مرا محمد ‌بن‌ حسن ‌بن‌ روزبه ابوبكر مدائنى كاتب ساكن رحبه ‌در‌ سراى خود. گفت حديث كرد مرا محمد ‌بن‌ احمد ‌بن‌ مسلم مطهرى. گفت حديث كرد مرا پدرم ‌از‌ عمير ‌بن‌ متوكل بلخى ‌از‌ پدرش متوكل ‌بن‌ هرون. گفت ملاقات كردم يحيى ‌بن‌ زيد ‌بن‌ على عليه السلام ‌را‌ ‌و‌ همين حديث ‌را‌ بالتمام نقل كرد ‌تا‌ روياى پيغمبر صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌كه‌ جعفر ‌بن‌ محمد عليهماالسلام ‌از‌ پدرانش روايت كرده ‌و‌ ‌در‌ روايت مطهرى ابواب ‌را‌ بخصوص ذكر كرده است

    ― سپاس خداوند ‌جل‌ ‌و‌ علا
    ― درود ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌
    ― درود ‌بر‌ حاملان عرش
    ― درود ‌بر‌ مومنين ‌به‌ پيغمبران
    ― دعا درباره خود ‌و‌ كسان خود
    ― دعا هنگام صبح ‌و‌ شام
    ― دعا ‌در‌ حوائج مهمه
    ― دعا ‌در‌ پناه بردن ‌به‌ خدا
    ― دعا ‌در‌ اظهار شوق آمرزش
    ― دعا ‌در‌ التجاء ‌به‌ خداوند
    ― دعاء طلب عاقبت خير
    ― دعا ‌در‌ اعتراف ‌به‌ قصور
    ― در حاجت خواستن
    ― در شكايت ‌از‌ ظالمان
    ― دعا هنگام بيمارى
    ― درطلب آمرزش
    ― نفرين ‌بر‌ شيطان
    ― در دفع محذورات
    ― دعا ‌در‌ طلب باران
    ― دعا براى تحصيل اخلاق نيك
    ― دعا هنگامى ‌كه‌ اندوهگين ‌مى‌ ‌شد‌
    ― دعا ‌در‌ سختى
    ― دعا ‌در‌ طلب عافيت
    ― دعا درباره پدر ‌و‌ مادر
    ― دعا درباره فرزندان
    ― دعا براى همسايگان
    ― دعا براى مرزداران
    ― در اظهار ترس ‌و‌ خوف
    ― دعا هنگامى ‌كه‌ روزى ‌بر‌ ‌او‌ تنگ ‌مى‌ ‌شد‌
    ― در استعانت براى اداى دين
    ― دعا ‌در‌ توبه
    ― دعا ‌در‌ نماز ‌شب‌
    ― دعا ‌در‌ استخاره
    ― دعا وقتى كسى ‌را‌ مبتلا ‌به‌ رسوائى ‌و‌ گناه ‌مى‌ ديد
    ― در رضا ‌به‌ قضا
    ― دعا هنگام شنيدن رعد
    ― دعا ‌در‌ شكر خداوند
    ― دعا ‌در‌ عذرخواهى
    ― دعا ‌در‌ طلب عفو
    ― دعا چون ياد مرگ ‌مى‌ كرد
    ― دعا ‌در‌ طلب ستر ‌و‌ محفوظ ماندن
    ― دعاى ختم قرآن
    ― دعا هنگام ديدن ماه ‌نو‌
    ― دعا براى آمدن ماه رمضان
    ― دعاى وداع ماه رمضان
    ― دعاء عيدين ‌و‌ جمعه
    ― دعاى روز عرفه
    ― دعاى عيد قربان ‌و‌ جمعه
    ― دعا براى دفع مكر دشمنان
    ― دعا هنگام ترس
    ― دعا هنگام تضرع ‌و‌ زارى
    ― در الحاح ‌و‌ استرحام
    ― در فروتنى
    ― در طلب رفع ‌غم‌

    بابهاى ديگر ‌به‌ لفظ ابى عبدالله حسنى است رحمه الله حديث كرد ‌ما‌ ‌را‌ ابوعبدالله جعفر ‌بن‌ محمد حسنى گويد حديث كرد ‌ما‌ ‌را‌ عبدالله ‌بن‌ عمر ‌بن‌ خطاب زيات گفت: حديث كرد مرا خال ‌من‌ على ‌بن‌ نعمان اعلم گفت حديث كرد مرا عمير ‌بن‌ متوكل ثقفى بلخى ‌از‌ پدرش متوكل ‌بن‌ هرون گفت املا كرد ‌بر‌ ‌من‌ سيد ‌من‌ ابوعبدالله جعفر ‌بن‌ محمد صادق عليه السلام گفت املا كرد جد ‌من‌ على ‌بن‌ الحسين ‌بر‌ پدرم محمد ‌بن‌ على (عليهم السلام) ‌در‌ حضور ‌من‌ (اين دعاها را).

    قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ

    قال الامام الباقر (ع): ان حدیثنا یحیی القلوب


    صبا از نكهت كویت نسیمی سوی ما آورد
    ز سوز شعلة شوقت چو تاب افتاد در دلها

    بار الها: از تو پوزش می خوام که به اصرار می خواستم اراده خودم بر زندگیم حاکم باشه!خدایا اینک سکان زندگی طوفان زده ام را به تو می سپارم!باشد که آرامش نتیجه این اعتماد و توکل باشد.من وثق بالله اراه السرور و من توکل علیه کفاه الامور

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود