جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آيا امام حسن(عليه السلام) مى دانست كه ظرف شير يا آب زهرآلود است؟

  1. #1
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۰
    نوشته
    1,538
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    44
    آپلود
    0
    گالری
    8
    صلوات
    15416

    آيا امام حسن(عليه السلام) مى دانست كه ظرف شير يا آب زهرآلود است؟




    آيا امام حسن(عليه السلام) مى دانست كه ظرف شير يا آب زهرآلود است؟

  2. صلوات ها 8


  3.  

  4. #2
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۰
    نوشته
    1,538
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    44
    آپلود
    0
    گالری
    8
    صلوات
    15416



    پاسخ:

    سيد مرتضى (از اولين متكلمان شيعه) در مورد علم امام گفته است: لازم نيست كه امام(ع) علوم غيب و هر آن چه را كه شده و خواهد شد بداند; چون لازمه اين ديدگاه مطالب زير است:
    1- امام با خدا درهمه علوم شريك باشد.
    2- علم امام غير متناهى باشد،
    3- و علم امام از جانب خودش باشد. هيچ كدام از لوازم فوق قابل قبول نيست; چون: اوّلاً: امام در همه علوم با خدا شريك نيست. ثانياً: علم امام متناهى است. ثالثاً: با دلائل مختلف ثابت شده كه علم امام از ناحية خدا است. بنابراين هر علمى كه از ناحيه خدا باشد، همانند: امور غيبى و اخبار گذشته و آينده، امرى قابل قبول است وگرنه لازم نيست كه امام عالِم به همه آن ها باشد. در نتيجه لازم نيست قائل شويم كه امام از زمان وفات يا شهادت و يا چگونگى قتل خود به تفصيل آگاهى داشته باشد. درباره امير المؤمنين(عليه السلام) اخبار زيادى رسيده است كه حضرت زمان شهادت و قاتل خود را مى شناخت، ولى نمى پذيريم كه يقيناً عالِم به زمان شهادت خويش نيز باشد; چرا كه اگر ميدانست، واجب بود قاتل را از خود دور كند و با دست خويش، خود را به كشتن ندهد. شيخ مفيد نيز در مورد اجماع دانشمندان شيعه به علم امام بر همه حوادث مى فرمايد: شيعه چنين اجماعى ندارد كه امام عالِم به هر چيزى باشد، گرچه يك اجماع در اين زمينه داريم كه امام حكم هر مسئله اى را كه واقع شود مى داند; نه اين كه عالم به همه وقايع و حوادث يا شرح و تفصيل باشد، البته مانعى نيست كه امام عالم به كليّات حوادث باشد و اين علم هم از ناحيه خدا است. اين ديدگاه كه امام وقوع هر حادثه اى را با شرح و تفصيل بايد بداند، نمى توانيم آن را بپذيريم، چون ادعايى بى دليل است. ثانياً: در موضوع علم حضرت على(عليه السلام) به قاتل و زمان قتل خود، اخبارى در دست داريم كه مى گويد: حضرت على(عليه السلام)از شهادت خود آگاهى داشت و قاتل خود را مى شناخت; اما از آگاهى امام از زمان شهادت خود خبرى به تفصيل نرسيده است. از مجموع نظريات مرحوم مفيد و سيد مرتضى استفاده مى شود كه: لازمة علم غيب امام اين نيست كه به تفصيل از چگونگى شهادت و زمان آن با خبر باشد. رواياتى در موضوع علم امام داريم كه اين ديدگاه را تأييد مى كند; از جمله:
    1- از امام صادق(عليه السلام) نقل شده است: هرگاه امام اراده كند كه چيزى را بداند، خداوند آن را به او تعليم مى دهد .
    2- از امام صادق(عليه السلام) رسيده است كه: امام هر زمان كه بخواهد بداند . در بعضى از نقل ها آمده است: امام هر وقت بخواهد بداند، به او اعلام مى شود.
    3- معمّر از امام صادق(عليه السلام) پرسيد: آيا شما عالِم به غيب هستيد؟ امام فرمود: گاهى در هاى علم به روى ما باز مى شود، پس مى دانيم و گاهى درهاى علم بسته مى شود، پس نمى دانيم .
    مفاد روايات به شرح زير است:
    1- علم غيب امام دائمى نيست و هر وقت بخواهد بداند، مى داند.
    2- بعضى از اخبار غيبى را كه لازم نباشد، امام نمى داند. آگاهى امامان از كيفيّت و زمان شهادت خود، از يكى از دو مقوله فوق خارج نيست. نتيجه: مطابق روايات و نظر بزرگان، اين ديدگاه كه امام حسن مجتبى(عليه السلام) از زهر آلود بودن آب يا غذا آگاهى به نحو تفصيلى داشته، ديدگاه صحيحى نيست. نظر ديگر ميان عالمان شيعى آن است كه اصولاً در امور عادى زندگى ، امامان مأمور به بهره گيرى از علم غيب نبودند، بلكه تكليف داشتند كه همانند مردم عادى زندگى كنند و همانند مردم به دنبال كسب آگاهى و اخبار و اطلاعات و روزى باشند; بنابراين اگر چه آن ها چون اراده كنند از اخبار و حوادث غيبى آگاه شوند، مى توانستند آگاه شوند، اما در امورى كه مكلّف به كسب علم عادى و شيوه هاى رسمى براى دست يافتن به آگاهى ها و اخبار بودند، اراده علم غيب نمى كردند.


  5. صلوات ها 8


  6. #3

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    157
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    436



    [QUOTE=عرفان;32680]آيا امام حسن(عليه السلام) مى دانست كه ظرف شير يا آب زهرآلود است؟[QUOTE]
    با سلام خدمت عرفان عزیز و تشکر از پاسخ ایشان ؛در پاسخ این سوال باید گفت هیچ منافاتی بین علم غیب امام و بحث شهادت ایشان وجود ندارد ؛ علمای فعلی عموما علم غیب امام را پذیرفته اند و بیان کرده اند اصلا منافاتی بین این علم و اتفاق هایی که رخ داده نیست ؛ چرا که امام با این که دارای علم غیب بوده است ولی در عین حال مامور به رعایت ظواهر بوده است ، یعنی می بایست مانند یک آدم عادی زندگی کند و آن علم خود را نادیده بگیرد . در نتیجه بین علم غیب امام و شهادت وی هیچ منافاتی نیست ، ایشان می بایست مانند کسی برخورد کند که اصلا علمی ندارد .
    این مطلب که امام علم غیب ندارد و از آنچه برای او پیش خواهد آمد مطلع نیست مخالف روایات ماست ؛ بنده در این مختصر به چند مورد از آنها اشاره می کنم 1- أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع )يَقُولُ نَحْنُ وُلَاةُ أَمْرِ اللَّهِ وَ خَزَنَةُ عِلْمِ اللَّهِ وَ عَيْبَةُ وَحْيِ اللَّهِ
    2-قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ع ) :إِنَّا أَهْلَ الْبَيْتِ شَجَرَةُ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعُ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ الْمَلَائِكَةِ وَ بَيْتُ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الْعِلْمِ
    3- قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (ع ) : أَيُّ إِمَامٍ لَا يَعْلَمُ مَا يُصِيبُهُ وَ إِلَى مَا يَصِيرُ فَلَيْسَ ذَلِكَ بِحُجَّةٍ لِلَّهِ عَلَى خَلْقِهِ
    4-أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع ) : يَقُولُ إِنِّي لَأَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَ مَا فِي الْأَرْضِ وَ أَعْلَمُ مَا فِي الْجَنَّةِ وَ أَعْلَمُ مَا فِي النَّارِ وَ أَعْلَمُ مَا كَانَ وَ مَا يَكُونُ قَالَ ثُمَّ مَكَثَ هُنَيْئَةً فَرَأَى أَنَّ ذَلِكَ كَبُرَ عَلَى مَنْ سَمِعَهُ مِنْهُ فَقَالَ عَلِمْتُ ذَلِكَ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ فِيهِ تِبْيَانُ كُلِّ شَيْ‏ءٍ [1].
    همانطور که در حدیث اول و دوم مشاهده می کنید امام صادق (ع) و امیر المومنین (ع) اهل بیت (علیهم السلام )را معدن و گنجینه علم و غیب الهی می داند. در حدیث سوم امام صادق (ع) به صراحت بیان می کند که : امامی که نداند برای او چه پیش خواهد آمد لیاقت امامت ندارد . در حیث چهارم که از همه واضح تر است امام صادق (ع) به صراحت بیان می کند آنچه در آسمان و زمین است و آنچه را که در بهشت و جهنم است و آنچه را که بوده و خواهد بود را می داند .
    آیا این موارد دال بر علم غیب امام نیست ؟ آیا خبر از بهشت و جهنم و آنچه رخ خواهد داد علم غیب نیست ؟ اما در مورد سوال هم می گوییم : قطعا امامان (علیهم السلام) می دانستند در کجا و به چه نحوی به شهادت می رسند ولی آنان موظف بوده اند مانند سایر مردم عادی برخورد کنند و از علم خود استفاده نکنند و این تکلیف شرعی آنان بوده است ، لذا منافاتی با هم ندارد و اصلا شبهه خود کشی و امثال آنها وارد نیست ، چراکه تکلیف آنان این بوده که علم خود را نادیده بگیرند.

    [1] -الکافی ، شیخ کلینی ؛دارالکتب الاسلامیه ، تهران؛ 1365 ش؛ ج1 باب "الحجه"

  7. صلوات ها 3


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود