صفحه 7 از 8 نخست ... 5678 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: راه های جلوگیری از اتلاف عمر

  1. #61

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۰
    نوشته
    596
    حضور
    3 روز 15 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    28
    آپلود
    0
    گالری
    14
    صلوات
    4141



    *به‌جای زمان، انرژی خود را مدیریت کنید*
    همه ما دنبال این هستیم که بهترین بهره را از زمان ببریم. دنبال تکنیک‌ها و
    روش‌هایی می‌گردیم که زمان و کارها رو بخوبی مدیریت کنیم. حداقل کاری که
    می‌تونیم انجام بدیم اینه که کارهایی که باید انجام بشوند را بنویسیم، اولویت
    بندی کنیم و انجام دهیم. در بهترین حالت در پایان روز حجم زیادی کار انجام
    داده‌ایم و درحالی که حتی توان سرپا ایستادن هم نداریم به خانه برمی‌گردیم.

    با توجه به این‌که نوع کار در حال حاضر تغییر کرده و نیازها در زمینه‌های
    مختلف افزایش پیدا کرده و رو به افزایش هم هست، رشد حجم کاری اتفاق عجیبی نیست.
    اما هرچقدر بیشتر درگیر کار می‌شیم، بیشتر فرو می‌رویم، بیشتر خسته می‌شویم و
    بیشتر خودمان و خانواده‌مان را فراموش می‌کنیم و بیشتر نگران زمان می‌شویم. اما
    موضوع اینجاست که زمان منبع محدودی است. هرچقدر بیشتر خسته می‌شویم و انرژی صرف
    می‌کنیم، کارایی کمتری خواهیم داشت اما کماکان اصرار می‌کنیم که کار را ادامه
    بدهیم و حس می‌کنیم که زمان کمی داریم. اما یک رویکرد دیگه برای انجام کارها
    می‌تونه این باشه که بجای اینکه خودمون رو به شدت تحت فشار بذاریم و دنبال زمان
    بگردیم، انرژی خودمون رو مدیریت کنیم. با داشتن انرژی در طول روز می‌تونیم
    بهره‌ بهتری حتی از زمان ببریم و در زمان خستگی می‌تونیم دوباره انرژی خودمون
    رو برگردونیم.

    انرژی ما از ۴ منبع جسم، ذهن، احساسات و روح (روان) تامین می‌شه. با تمرین‌ها و
    کارهای مشخصی می‌توان سطح انرژی را بالابرد و آن را بازیابی کرد. کارهای به
    ظاهر ساده اما در باطن مشکلی مثل زود خوابیدن، تغذیه سالم، ورزش و انجام
    فعالیت‌های معنوی می‌تونه این سطح انرژی رو افزایش بده. در این شرایط می‌توان
    زمان طولانی را کار کرد اما دچار خستگی مفرط نشد.


    منبع: سایت مدیران ایران

    ویرایش توسط مسیحا : ۱۳۹۰/۰۷/۰۴ در ساعت ۰۹:۵۲

  2. صلوات ها 16


  3. #62

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۹۰
    نوشته
    39
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    177




    تعرف الاشیاء باضدادها

    هر چیزی بوسیله ضدش شناخته می شود.


    فکر میکنم اگر راه های اتلاف عمر را بدانیم و از آن پرهیز کنیم

    عمرمان کمتر تلف می شود .

    راه های اتلاف عمر :

    1- حرف های بیهوده زدن

    2- بی هدف به سراغ رایانه یا نوت بوک یا ماهوار رفتن

    3- نگاه به چیزهایی که در آخر جز حسرت برایمان سودی ندارد .

    الف: نگاه به نامحرم از روی لذت

    ب: نگاه به فیلم ها و عکس های مبتذل

    ج: نگاه به اموال و دارایی های مردم

    د: نگاه به موفقییت های دیگران و غصه خوردن

    4- خواب زیاد

    5- بیکاری و الافی

    6- رفیق بازی

    7- تلفن بازی

    8- اس ام اس بازی

    9- خیابون گردی

    10- شرکت در میهمانی های آلوده




  4. صلوات ها 20


  5. #63

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,183
    حضور
    17 روز 13 ساعت 12 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    15145



    سلام وعرض ادب


    با اجازه ی دوستان قراره این تاپیک راقفل کنیم اگر سوالی ،شبهه ای یا مطلبی هست بفرمایید تا زودتر جمعبندی کنیم.


    در پناه حق


  6. صلوات ها 14


  7. #64

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۸
    علاقه
    حضرت علامه طباطبایی
    نوشته
    240
    حضور
    1 روز 1 ساعت 6 دقیقه
    دریافت
    31
    آپلود
    6
    گالری
    17
    صلوات
    1855



    با او
    سلام و ادب؛

    در مورد اینکه در این تاپیک مطلبی بنویسم یا خیر، مردّد بودم. تردیدم هم از این جهت بود که نکته ای که در ذهن دارم، به قدری وسیع و همه جانبه است و از طرفی نبود حوصله و وقت، مانده بودم که چطور اشاره ای به مطلب مورد نظر، به صورت حدّ اقلی بکنم.

    اگر با ساختار وجودی انسان و سیستم فکری-روانی انسان آشنا شویم، در میابیم که اساساً هیچ انسانی، دوست ندارد که وقت خود را تلف کند. ولی از طرفی می بینیم که اکثر افراد دچار این مشکل هستند. و اینجاست که علامت سوالی در ذهن شکل پیدا می کند!!!

    و بنظر می رسد که با اینکه سالها و مکرّر به افراد در خانواده، مدرسه، منابر و... تذکر به این مسائل داده می شود، تذکر به گناه نکردن، خوب بودن، فکر کردن، عدم اتلاف عمر و...، ولی تاثیری که باید را نمی گذارد و این سوال مطرح می شود که چرا اینگونه است و چه حلقه ی مفقهوده ای در شناخت ما از ساختار انسان و چه مرحله ی محذوفی در سیستم تعلیم و تربیت ما وجود دارد؟!

    بنده تا به حال توضیح و تشریح این مسئله را در هیچ منبعی بهتر از رساله ی منامات و نُبُوات علامه طباطبایی نیافته ام. چند جمله ی کلیدی آن رساله را اینجا نقل کرده و توضیح خواهم داد که حلقه های موجود و لازم برای توجه در سیستم وجودی و تربیتی انسان چه چیزهاییست که عدم تغییر آنها، موجب عدم تاثیر تذکر و توصیه در عمل افراد می شود.

    علامه در قسمتی از این رساله ی شریف می فرمایند که؛

    «أنّ هذه الآثار الصّادرة عن الإنسان بالإرادة، تختلف بالشّدة و الضّعف، و أنّ ذلک مستند إلی قوّة العلم و ضعفه، بل کلّ تشکیک فی الفعل، لایخلو عنه، و أنّ التّشکیک فی العلم، من جهة التّشکیک فی توجّه النّفس إلی المعلوم.»

    در این عبارت کوتاه، حضرت علامه می فرمایند که، همانا افعالی که از انسان سر می زند، بر اساس اراده ی اوست بصورت تشکیکی. یعنی هرچه اراده قوی تر باشد، عمل هم قوی تر می شود و هر چه اراده ضعیف تر باشد، عمل هم ضعیف تر می شود. و امّا خود اراده هم، مستند است به علم، به همان نحو تشکیکی. یعنی هر چه علم و آگاهی انسان، وسیع تر باشد، اراده قوی تر است و هرچه علم ضعیف تر باشد، اراده هم ضعیف تر می شود و به تبع عمل هم شدید یا ضعیف می شود. اما خود شدت و ضعف علم به چه دلیل است؟ علم انسان هم مستند است به توجّه کردن، به توجّه نفس انسان به معلومی که قرار است مبدأ عمل قرار گیرد.

    پس می شود سیر درونی ترین عنصر نفس انسان تا بیرونی ترین وجهه ی انسان که همان صدور عمل است را در نمودار زیر نشان داد؛


    توجّه نفس »» علم »» اراده »» عمل

    هر مورد این از این عناصر، محصول عامل قبلی است و همچنین هر کدام، در شدّت و ضعف، تابع عنصر قبل از خود است. البته خود علم هم که در بالا اشاره شده است، مراحل و مراتبی دارد. علامه در این رساله، علم را اینگونه تعریف کرده اند: «...العلم، و هو الإذعان بالوجوب»، علم یعنی ما اذعان و اعتراف کنیم به لازم بودن و واجب بودن یک چیزی برای خود. روشن است که این اعتراف و اذعان، مراحل مختلف داره، یک وقت زبانی است، یعنی من فقط در زبان اذعان می کنم که فلان چیز لازم است. یک وقت فکری و حصولی است، یعنی فکر می کنم و برای خودم ثابت می کنم و به نتیجه می رسم که بله، فلان چیز برایم لازم است. یک وقت هم اذعان قلبی است، یعنی ایمان می آورم که فلان چیز برایم لازم است.

    مثلا یک نفر، که تازه آب خورده و اصلا احساس تشنگی نمی کند، در یک بی دغدغگی کامل، وقتی سخن از آب مطرح شده، به زبان می گوید: بله واقعا آب برای انسان و زندگی او، حیاتی است. یک وقت، به تشنگی فکر می کند، وقتی قبلا یک مدتی که تشنه بوده و آبی پیدا نمی کرده را یادآوری می کند، و یادش می افتد که چه سختی کشیده در نبود آب، و وقتی در ذهنش ضمن مظالعه می فهمد که نبود آب، چه ضرری به سلّول های بدن می زند، اذعان و اعترافش به لزوم آب برای بدن، بیشتر می شود.
    حالا فرض کنید چند ساعت گذشت، و حالا کم کم فرد تشنه شده، دیگر اذعان او، یک اذعان و علم حضوری است، یعنی خود تشنگی را احساس می کند، خود نیاز را با جانش لمس می کند. حالا اگر باز هم این احساس درونی شدّت پیدا کند، و فرد لَه لَه یک قطره آب را بزند، اذعان و اعترافش به لزوم آب، به نهایت خود می رسد و واقعا آن را می فهمد.

    امّا همه ی این مراحل علم و اگاهی، همه ی این مراحل اذعان و اعتراف به لازم بودن چیزی، موقوف بر این است که اصلا توجّه بکند به آن مسئله. و الّا فرض کنید فردی در هر کدام از این مراحل اذعان و علم که در بالا گفتیم، یک صحنه ی وحشتناک تصادف ببینید و توجّهش از تشنگی منصرف شود و به تصادف وحشتناک توجّه کند، در این مدّت که توجهی به تشنگی ندارد، لزوم آب هم یادش می رود. در آن چند لحظه دیگر تشنگی و آب را فراموش می کد، چرا؟ چون توجّهش از تشنگی و نیاز به آب، منصرف شده است.

    پس سیر اینگونه شد که اول توجّه نفس پیدا می شود، بعد علم به معنای اذعان و اعتراف به لزوم چیزی، بعد میزان شدّت این اذعان و اعتراف، اراده اش تحریک می شود و بر اساس میزان تحریک اراده، دست به عمل می زند.


    ************************************************** *****

    نکته ی دیگری که از این رساله در این باب قابل توجّه است، تاثیر دوطرفه ی عمل و نفس است. یعنی اینطور نیست که این تاثیراتی که گفتیم، فقط یک طرف از درون انسان، به بیرون او باشد. و فقط تاثیر از توجه و علم به اراده و فعل نیست، بلکه تاثیر برعکس این نمودار هم در انسان جاری است. یعنی عمل ما تاثیر بر اراده ی ما می گذارد و اراده ی ما روی علم ما اثر گذاشته و نهایتا عمل ما بر روی نفس ما و شئون آن، اثر می گذارد. البته تاثیر از سوی عمل به درون نفس، خیلی کم تر از تاثیر اولی است که در بالا عرض شد. یعنی تاثیر درون به بیرون، بیشتر از تاثیر بیرون به درون انسان، است.

    حضرت علامه طباطبایی در این باره هم می فرمایند:


    «أنّ کلّ فعل واقع محسوس، فله تاثیر ما، فی النفس، و أنّ تکرّر الفعل یوجب الرّسوخ و عسر الزّوال، و أنّ فی الحیوان، ملکة و حالاً و ما یلحق بذلک.»

    یعنی همانا هر فعلی که از انسان سر می زند، منظور افعالی که در عالَم خارج و در امور حسّی رُخ می دهد، یک تاثیرکی، در نفس دارد. و اگر یک فعل در عمل و عالَم محسوس از انسان، تکرار شود، این تکرار عمل، باعث رسوخ آن در نفس انسان شده و دیگر به سختی قابل ترک و از بین رفتن است. همان که می گوییم: ترک عادت، موجب مرض است یعنی یک عمل در اثر تکرار، در نفس رسوخ کرده و تبدیل به عادت شده و دیگر سخت قابل جدا شدن از انسان است. و همانا اعمال ما، در اثر تکرار حالتی نسبتا ثابت نسبت به آن عمل در ما ایجاد می کند که اگر باز هم تکرار شود، کاملا در نفس ثابت شده و به ملکه تبدیل می شود. لذا نفس، در تاثیر از عمل، دچار حال(حالت) و بعد ملکه می شود و آنچه که از تبعات این دو است.

    لذااینطور نیست که فقط با اصلاح توجّه نفس و علم و اذعان به وجوب و لزوم چیزی، سیستم ما درست شود، بلکه اگر بتوانیم عمل را اندک تغییری هم دهیم، و یک تغییر کوچک و مثبت در مدل زندگی مان را استمرار دهیم و ترک نکنیم، کم کم این عمل کوچک و مثبت، در نفس ما رسوخ کرده و تثبیت می شود.

    امیدوارم در مجالی، بتوان مفصّل در این باب گفتگو و مباحثه کرد. که شناخت نحوه ی ساختار فکری-روانی انسان، مرحبه ی مهمی از خودشناسی است.


    **********************************

    طبق توضیحات فوق، من چند تذّکر برای تاثیر نکاتی که دوستان در بالا مطرح کرده اند عرض می کنم؛

    1-تمرین در کم توجّهی به ظواهر امور شامل شکل و رنگ و قیمت و مارک و.... و هر امر غیر مهم دیگر.

    2-تمرین در توجّه و تمرین در کشف روابط مسائل و پیدا کردن تاثیر و تاثّر ها و روابط علت و معلولی پدیده ها.

    3-دقت به مراحل 3 گانه و سطوح 3 گانه ی انسان: ذات-صفات-افعال و اینکه هر کدام محصول عامل قبل از خود است. یعنی صفات ظهور ذات بوده و افعال، معلول و محصول، صفات هستند. مثلا وقتی کسی چیزی را پرت می کند یا در ماشین را محکم می بندد طوری که در کم مانده بشکند، این افعال، محصول و معلول صفتی بنام خشم هستند. سعنی کنیم رابطه ی افعال خودمان را با صفات خود و افعال دیگران را با صفات انها پیدا کنیم.

    4-تفکر در باب مرگ و اینکه ما بعد از مرگ، نه افعالمان را با خود می بریم و نه دارایی های دنایی مان را، و نه حتّی جسم و بدنمان را، بلکه فقط صفاتمان را با خود می بریم. و به شکل، صفاتمان هم محشور می شویم. مثلا کسی که صفت خشم دارد، به شکل مورچه، کسی که صفت علم دارد، صفت غرور دارد، صفت شهوت دارد و... . توجّه اینطوری به مرگ، باعث می شه ناخودآگاه به امور درونی تر و صفات خودمون که مبدأ اعمال هستند، بیشتر توجّه کنیم و با تصحیح و تقویت صفاتمون، افعال و اعمالمون رو سامان بدیم.

    لذا اگر خواستیم به خود یا دیگری توجّه کنیم و روی آن فکر کنیم، جای اینکه به رنگ پوست و مدل دماغ و مارک لباس و میزان تحصیلات و نحوه ی حرف زدن و میزان محبوب بودن و.... به طور مستقل فکر کنیم، بیایین به امور درونی تر خود یا فردی دیگر، توجّه کنیم. یعنی مسائل سنخ 1 را رها و به مسائل سنخ 2 بپردازیم. اگر هم خواستیم به مسائل شماره ی 1 بپردازیم، با دید ریشه یابی و به شیوه ی شماره ی 2 به اونها هم بپردازیم. یک دید عمیق همراه با تفکر، و تعمّق برای کشف روابط مسائل درون انسان ها از جمله خودمان.


    پیوسته متعادل و متعالی
    زیاده عرضی نیست.
    یاحق

    ویرایش توسط طارق : ۱۳۹۰/۱۱/۲۸ در ساعت ۰۲:۴۸
    اي حيوان ناطق بدان:

    برباد فنا تا ندهي گرد خودي را
    هرگز نتوان ديد جمال احدي را


  8. صلوات ها 31


  9. #65

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۹
    نوشته
    1,108
    حضور
    19 روز 10 ساعت 3 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    2
    گالری
    19
    صلوات
    11307

    شکار میمون




    سلام به دوستان
    با تشکر از مطالب بسیار آموزنده دوستان گرامی،بنده مطلبی رو جایی خوندم که با اضافات برای دوستان میگذارم:
    بومیان آمازون وقتی میخواهند میمونی را شکار کنند،نارگیلی را سوراخ میکنند،یک طرف را به اندازه ای که یک طناب از آن رد شود و طرف دیگر را به اندازه ای که دست یک میمون به سختی داخل آن شود...
    طناب را که یک سر آن درون نارگیل گره خورده را به درخت محکم میبندند و درون نارگیل را چند عدد سنگیریزه میریزند و ان را تکان میدهند تا صدا در جنگل بپیچد،حالا تله آماده است...
    میمون ها بسیار کنجکاو میشوند تا بدانند این چیست که اینگونه صدا میدهد ،و دستشان را درون نارگیل میکنند و سنگریزه ها رو در مشت میگیرند،اما وقتی میخوان دستشون رو بیرون بیارن دست داخل سوراخ تله گیر میکند ، میمون ها اگر فقط مشتشان را باز کنند و از سنگریزه های بی ارزش دل بکنند، آزاد می شوند ولی به هیچ قیمتی حاضر نیستند چیزی را که بدست آورده اند از دست بدهند. آن قدر تقلا می کنند و خودشان را به زمین و آسمان می زنند که فردا وقتی صیاد می آید بدن های بی حالشان را به راحتی (عین آب خوردن) جمع می کند و توی قفس می اندازد
    این میمون ها چند خاصیت جالب دیگر هم دارند. اولا وقتی می بینند یک هم نوعشان گیر کرده و دارد جیغ و ویغ می کند باز هم برای کنجکاوی می روند سراغ نارگیل بغلی و چند دقیقه بعد خودشان هم در حال جیغ و ویغ اند
    ...................
    آیا شیطان با ما این کار را نمیکنید؟
    آیا دور و بر ما پر نشده از نارگیل های سوراخی که که تلق تلق و سنگریزه هایشان کنجکاو و وسوسه میکندمان؟
    ایا دستمان را به خاطر بسیاری از چیزهایی که حقیقتا نمی دانیم ارزشی دارند یا نه، چندین و چند بار در هر مدخل سوئی داخل نمی کنیم؟
    آیا دستمان جاهایی گیر نیست که به خاطرش از صبح تا شب جیغ و ویغ می کنیم و خودمان را به زمین و آسمان می کوبیم
    ؟
    و انقدر سرگرم این سوراخ ها و اغوا ها میشیم که یک دفعه نگاه میکنیم که عمر تمام شد ،و جوانی کجایی و ای کاش قدرت را میدانشتم
    همه عمرمان صرف این صدا ها و کنجکاوی ها میشود،و این یعنی اتلاف عمر گرانمایه و حسرت و حسرت
    ----------------------------
    دوستان گرامی در مورد راهکار هایی که گرفتار این تله ها نشیم توضیحات بسیار زیبایی دادند ،انشالله همه بتونیم از این عمر کوتاه که تکرار نشدنی هست بهترین استفاده رو ببریم

    .

    ویرایش توسط تنهاترین سردار : ۱۳۹۰/۱۱/۲۸ در ساعت ۱۱:۰۰

    "و روی انها ما زالت بعد ابیها معصبه الراس ، ناحله الجسم ، منهده الرکن ، باکیه العین ، محترقه القلب .."

    ناحلة الجسم یعنی.... ---------------------
    باکیة العین یعنی ...
    نحیف و دلشکسته میری-------------- بارون غصه ها می باره
    جوونی اما مادر پیری---------------- چشای مادر ما تاره
    بهونه ی سفر می گیری--------------- دیگه علی شده بیچاره

  10. صلوات ها 19


  11. #66

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۹
    نوشته
    1,108
    حضور
    19 روز 10 ساعت 3 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    2
    گالری
    19
    صلوات
    11307



    دوستان نظر شخصیم رو میگم و شاید قبول نکنید..به نظرم فوتبال یکی از سوراخ هاست که دستمان را داخل این تله میکنیم و صدای جیغمان بلند میشود که کی برد و کی باخت...
    این بار به جای سوراخ حفره ای است به نام استادیوم که صدهزار انسان وارد این حفره میشوند و صدای جیغشان به آسمان میرود که استقلال ببره یا پرسپولیس...به نظرم این یعنی اتلاف عمر...یکی فحش میدهد،یکی داد میزند،یکی گریه میکنید،برای چی؟؟؟
    ---------------------
    دیدن خیلی از سریال های تلوزیون که هیچ محتوایی ندارند و فقط به ما احساسات کاذب میدهند و ما رو نوعی هیپنوتیزم میکنند نوعی از این تله ها است که فقط کنجکاوی ما که آخرش چی میشه ما رو پای این سریال نگه میداره...بعد هم که تمام شد نه چیزی یاد گرفتیم و نه چیزی به ما اضافه شد جز آن که دو ساعت از وقت ما تلف شد و شاید همه اعصاب ما در اثر دیدن این فیلم بهم ریخت...این بار به جای سوراخ دریچه است به نام تلوزیون...
    --------------------------------------
    نوع دیگرش که شاید مقصر هم نباشیم کار کردن هست،کارگری که صبح ساعت 5:30 صبح سرکار میرود و به ناچار ساعت 9 شب میرسه خونه ،شاید هیچ فرصتی برای این نداشته باشه زندگیش رو به چند قسمت تقسیم کنه ،برای عبادت و کسب معرفت و...و انقدر خسته میشود که حوصله ای برای اینکار ها نداره...این رو باید کار فرمایان و پولدار هایی جواب بدهند که در حال ثروت اندوزی هستند و این چاه ها رو درست میکنند
    --------------------------------------------------
    به طور کلی شیطان ما رو مشغول کرده و زندگی خیلی از ما پر شده از اغوا های شیطان...
    به چیزهایی مشغول شدیم که هیچ تاثیری بر زندگی ما ندارند..خوب به اطراف نگاه کنیم،و بشماریم ،متوجه خواهیم شد...

    ویرایش توسط تنهاترین سردار : ۱۳۹۰/۱۱/۲۸ در ساعت ۱۱:۲۴

    "و روی انها ما زالت بعد ابیها معصبه الراس ، ناحله الجسم ، منهده الرکن ، باکیه العین ، محترقه القلب .."

    ناحلة الجسم یعنی.... ---------------------
    باکیة العین یعنی ...
    نحیف و دلشکسته میری-------------- بارون غصه ها می باره
    جوونی اما مادر پیری---------------- چشای مادر ما تاره
    بهونه ی سفر می گیری--------------- دیگه علی شده بیچاره

  12. صلوات ها 15


  13. #67

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۰
    علاقه
    فقه و حقوق _ علم رجال و حدیث _ مدیریت و حسابداری و ادبیات
    نوشته
    154
    حضور
    1 ساعت 17 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    1142



    نقل قول نوشته اصلی توسط طارق نمایش پست ها
    با او سلام و ادب؛
    در مورد اینکه در این تاپیک مطلبی بنویسم یا خیر، مردّد بودم. تردیدم هم از این جهت بود که نکته ای که در ذهن دارم، به قدری وسیع و همه جانبه است و از طرفی نبود حوصله و وقت، مانده بودم که چطور اشاره ای به مطلب مورد نظر، به صورت حدّ اقلی بکنم.
    توجّه نفس »» علم »» اراده »» عمل
    طارق عزیز و بزرگوار :
    سلام علیکم :
    در پست شماره 66 ، از خواندن مطالب زیبای شما در کنار مشاهده سیمای نورانی و ملکوتی زعیم عالیقدر ، عروج یافته به ملکوت اعلی نزد جد بزرگوارش ، حضرت علامه سید محمد حسین طباطبایی قدس الله سره الشریف .بسیار مشعوف و محظوظ گشتم .و لحظاتی نیز بیاد سیمای ملکوتی و سخنان دلنشین آن بزرگوار راحل ، گریستم .
    همیشه و در همه حال دلم که میگیرد . آن غزل معروف و عرفانی ایشان را با سوز دل زمزمه میکنم . دعا کنید انشاالله روح بلند و ملکوتی ایشان ، شفیع همه ما باشد در روز قیامت . انشاالله .

    راه های جلوگیری از اتلاف عمر


    همی گویم و گفته ام بارها
    بود کیش من مهر دلدار ها

    پرستش به مستی است در کیش مهر
    برون اند زین جرگه هشیار ها

    به شادی و آسایش و خواب و خور
    ندارند کاری دل افگار ها

    کشیدند در کوی دلدادگان
    میان دل و کام ،دیوار ها

    چه فرهاد ها مرده در کوهها
    چه حلاج ها رفته بر دارها

    چه دارد جهان جز دل و مهر یار
    مگر توده هایی زپندارها

    ولی راد مردان و وارستگان
    نبازند هرگز به مردارها

    مهین مهرورزان که آزاده اند
    بریزند از دام جان تارها

    به خون خود آغشته و رفته اند
    چه گل های رنگین به جوبارها

    بهاران که شاباش ریزد سپهر
    به دامان گلشن ز رگبارها

    کشد رخت،سبزه به هامون و دشت
    زند بارگه،گل به گلزار ها


    نگارش دهد گلبن جویبار
    در آیینه ی آب،رخسارها

    رود شاخ گل در بر نیلفر
    برقصد به صد ناز گلناز ها

    درد پرده غنچه را باد بام
    هزار آورد نغز گفتار ها

    به یاد خم ابروی گل رخان
    بکش در بزم می خوار ها

    به آوای نای و به آهنگ چنگ
    خروشد ز سرو و سمن تارها

    گره را ز راز جهان باز کن
    که آسان کند باده،دشوارها

    جز افسون و افسانه نبود جهان
    که بستند چشم خشایارها

    فریب جهان را مخور زینهار
    که در پای این گل بود خارها

    پیاپی بکش جام و سرگرم باش
    بهل گر بگیرند بیکارها

    ویرایش توسط سید امیر : ۱۳۹۰/۱۱/۲۸ در ساعت ۱۴:۰۲
    یا علی جان :
    جزیک نسب که ازتو بخود بسته چیستم ؟ ***** من آنچنانکه آل علی هست نیستم .
    اما مرا هم ای علی از خود مران که من ****تا چشم داشتم به حسینت گریستم .
    پس از نیت لطفا کلیک کنید و آیات شریفه تصادفی را قرائت کنید. صلوات

  14. صلوات ها 13


  15. #68

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۸۹
    علاقه
    کامپیوتر، گرافیک، طراحی سایت
    نوشته
    745
    حضور
    1 روز 5 ساعت 21 دقیقه
    دریافت
    16
    آپلود
    2
    گالری
    171
    صلوات
    6075



    نقل قول نوشته اصلی توسط طارق نمایش پست ها
    امیدوارم در مجالی، بتوان مفصّل در این باب گفتگو و مباحثه کرد. که شناخت نحوه ی ساختار فکری-روانی انسان، مرحبه ی مهمی از خودشناسی است.
    سلام
    بسیار مفید بود . امیدوارم به زودی در این رابطه هم صحبت کنید.

    نقل قول نوشته اصلی توسط طارق نمایش پست ها
    -تمرین در توجّه و تمرین در کشف روابط مسائل و پیدا کردن تاثیر و تاثّر ها و روابط علت و معلولی پدیده ها.
    اگه میشه این مسئله را یکم بازش کنید. چرا باید اینکار را انجام دهیم؟

    چطور یک کار را به عادت تبدیل کنیم؟ یعنی علم و توجه را پیدا کردیم؟ حالا چکار کنیم که بتوانیم این تکرار را انجام دهیم. در واقع اراده کردیم. یه مدت هم خوب انجام میدهیم. ولی بعد خسته میشویم. دیگر شور و حال اولیه را نداریم!!

    در عین حال یه عادت بد را هم میخواهیم ترک کنیم. یه اراده قوی ولی بعد ضعیف می شود.

    در ضمن کمی هم فونت نوشته ها را بزرگتر کنید. ممنون


  16. صلوات ها 9


  17. #69

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۸
    علاقه
    حضرت علامه طباطبایی
    نوشته
    240
    حضور
    1 روز 1 ساعت 6 دقیقه
    دریافت
    31
    آپلود
    6
    گالری
    17
    صلوات
    1855



    با او
    سلام و ادب؛

    بابت تاخیر در پاسخ عذرخواهم، مدتی مشغله های فراوانی هست که کمتر به نوشتن مطلب در سایت می پردازم.

    در مورد این سوالتون که چرا باید به روابط مسائل و نسبت های علت و معلولی پدیده ها توجه کنیم؟ باید گفت که این کار دو فایده داره؛

    1-فایده ی نظری
    2-فایده ی عملی

    فایده ی نظری این است که اساسا انسان خواهان کسب علم و شناختن پدیده ها است. انسان حسّ کنجکاوی نسبت به شناختن آن چیزهایی که نمی شناسه داره. ذاتا انسان از جهل گریزان است. و علم و دانستن و شناخت، ذاتا برای انسان مطلوبه و هرچه انسان بیش تر درون خودش را و بیرون خودش را نسبت بین درون و بیرون خودش را و نسبت بین پدیده های بیرونی را بشناسد، بیشتر احساس کمال و آرامش می کند. لذا به تعبیر زیبایی که اول کتاب المنطق مرحوم مظفر به درستی آمده، خلق الله الإنسان، مفطوراً علی التّفکیر. انسان فطرتا و ذاتا فکر کننده و شناسنده آفریده شده.

    اما فایده ی عملی اینکه ما اساساً از هر چیزی تا شناخت نداشته باشیم نمی تونیم استفاده کنیم و به میزانی هم استفاده می کنیم که شناخت داریم. هرچه شناخت بیشتر، استفاده و بهره مندی هم بیشتر. مثلا اگر پیشرفته ترین کامپیوتر جهان را در اختیار ما بگذارند، وقتی به چگونگی و نحوه ی عملکرد آن شناخت نداشته باشیم، چه فایده ای برای ما دارد؟! یا مثلا فکر کنید در جزیره ای گیر افتاده ایم و یک هلی کوپتر هم هست، ولی ما شناختی از نحوه ی کارکرد اون نداریم؟ یا بدتر از اون، اصلا ندونیم که هلی کوپتر چیه و به چه دردی می خوره! آیا ما رو نجات خواهد داد؟! یکی از دوستان روحانی ما می گفت که در مسیری سوار یک ماشین پراید بوده، در مسیر می بینه که هی راننده گردنش رو حم می کنه، کیلومتر ماشین رو نگاه می کنه. بهش میگه آقا زیر فرمون یک شاسی هست، اگر بکشید می تونید جای فرمون رو تغییر بدید، بالا یا پایینش ببرید که راحت کیلومتر رو ببینید. وقتی درستش می کنه میگه: خدا خیرت بده، دو ساله این ماشین رو گرفتم، پدرم در اومده از بس برا دیدن کیلومتر، گردنم رو خم کردم. خب چون شناخت درست و کافی نداشته از ماشین، نمی تونسته درست استفاده کنه و در عذاب بوده.

    در زندگی هم، وقتی ما داریم در گستره ی وجودی خودمون زندگی می کنیم و مهم ترین وظیفه مون هم تربیت کردن خودمون هست، گویی درونمون یک زمین بایر هست که گفتن اینجا این زمین بی آب و علف را تبدیل کنید به یک شهر پیشرفته! چقدر انرژی و تخصص و کار و زحمت لازمه؟ لذا اینکه علامه حسن زاده در تعبیر کوتاه ولی عمیقی می فرمایند: «خود را باشید!» یعنی باید سالها آنقدر به شاخت و ساختن درون خودتان بپردازید تا بیابان بی آب و علف درونتان را تبدیل به شهری کامل و پیشرفته کنید. آیا این کار بدون شناخت و تخصص ممکن است؟
    حالا از درون که بگذریم، ما با پدیده های بیرون از خودمون ارتباط داریم، با جامعه سر و کار داریم، با خانواده و دیگر انسان ها و دوستان، با طبیعت و....! آیا تا جامعه و آدم ها و پدر و مادر و خواهر و برادر و دوست و استاد و شاگرد و مشتری و صاحب کار و مدیر و.... خود را نشناسیم، می تونیم باهاشون درست ارتباط داشته باشیم و در زندگی موفق باشیم؟! باید در مسائل اجتماعی، در آدم ها و رفتارشون و خُلقیاتشون، در پدیده های اطرافمون فکر کنیم و نسبت ها و تاثیر و تاثّرها رو کشف کنیم تا در زندگی موفق باشیم. باید ظرفیت های افراد اطرافمون رو بشناسیم وبه هر کدام در حدّ ظرفیتشون میدان بدیم و توجه کنیم!
    مثلا اگر ما نسبت رفتارها و تاثیراتی که آنها بر آدم ها دارند را دقت نکینم و ندانیم، فردا وقتی خواستیم فرزندمان را تربیت کنیم، وقتی خواستیم نسبت به اون عملکردی انجام بدیم، نمی دونیم این برخورد درسته یا غلطه؟ این برخورد چه تاثیری روی اون می زاره؟ الان رفتار درست با این فرزند چیه؟ چرا نمی دانیم و نمی توانیم فرنزدمان را تربیت کنیم، چون قبلا در این موارد نه مطالعه کرده ایم و نه فکر. نه این تاثیر رفتاها بر آدم ها را در خودمان و دیگران بررسی کرده و فکر کرده ایم و جای این کارها، وقتمان را صرف بررسی ظواهر، تجزیه و تحلیل مدل بینی و لباس و وسائل تزئینی و... می کنیم، یا در توهمات شخصی که اگر می شد فلان چیز را بگیرم، اگر می شد اینطور شوم، معروف شوم، محبوب شوم، پولدار شوم واستاد فلان موسسه شوم، فلان کتاب یا مقاله را بنویسم، اینقدر شاگرد پیدا کنم، فلان سفر خارجی را برم، و.... کرده ایم. یا غصّه ی گذشته را می خوریم که کاش اینطور می کردم، کاش اینطور می شدیم، کاش کاش کاش....
    پس بهتره زمانمان را به مطالعه و خصوصا تفکر در احوال و مسائل و روابط و علت و معلول ها در پدیده ه ای درون خود و بیرون خودمان بپردازیم. مثلا اگر ناخودآگاه از موفقیت کسی ناراحت شدیم، کمی در درون خودمان بررسی کنیم که چه شد که من ناراحت شدم از موفقیت کسی دیگر؟ مگر چه کمبودی دارم؟ این کمبود چرا هست؟ چطور برطرف می شود و...!

    ************************************************** **************

    اما در بخشی هم سوال کردید که چطور به یک کاری عادت کنیم و چرا گاهی اراده می کنیم ولی موفق به انجام آن کار نمی شویم؟

    در مورد عادت که اصلا عادت کردن به یک کار مطلوب نیست، بلکه ما باید اعمال خوب را در خودمان ملکه کنیم. در مورد تفاوت عادت و ملکه شدن یک عمل و اینکه چرا عادت بد است و ملکه چه ویژگی دارد در تاپیک دیگری مفصل توضیح دادم و لذا مفصل تکرار نمی کنم. فقط اشاره ای کنم که عادت کردن به یک کار و انجام یک کار از روی عادت، یعنی یک کار را در یک سطح و بی دغدغه و آگاهی، هی تکرار کنیم. چنین تکراری نه تنها باعث رشد نیست که باعث خستگی و افسردگی است.
    بلکه تکرار عمل باید از روی ملکه شدن عمل باشد، ولی ضمن دغدغه و آگاهی. یعنی هر بار که عمل تکرار می شود، با انگیزه ی بهتر، با آگاهی بیشتر، همراه با تامّل و تفکر و با یک طروات و شادابی. نه یک تکرار بی هدف و کسل کننده.
    اما ملکه شدن عمل، با تکرار عمل ضمن تفکر و تقویت هدف حاصل می شود. و خصوصا با داشتن یک نگاه توحیدی. یعنی من که این عمل الف را انجام داده و تکرار می کنم، فاعل کیست؟ منم که بنده ی خدا بوده و انسانی هستم به عنوان اشرف مخلوقات با دو قوه ی عقل و اختیار. و همه ی دارایی هایم، عاریتی و قرض از جانب خداست. خود فعل چیست؟ محقق به اراده ی الهی است و درسی است که او به من آموخته. مفعول چیست؟ آن هم یکی از جلوه ها و مخلوقات الهی است. وقتی در نگاه توحیدی، ما همه ی وجوه عمل را با محوریت توحید بنگریم و رنگ و بوی خدایی بدهیم، طراوت خاصی آن عمل پیدا می کند که عملی خدایی با لطف خدا و برای خدا وبه سوی خدا انجام می شود.

    ************************************************** **************

    اما اینکه فرمودید چرا گاهی ما کاری را اراده می کنیم ولی موفق به انجامش نمی شویم؟!

    پاسخ این سوال در پست قبلی بنده هست، چرا که گفتیم اراده همین خواستن زبانی یا ذهنی فرد بر انجام کار نیست. اراده محصول علم ماست. چه علمی؟ این علم یعنی إذعان و اعتراف به لزوم و وجوب آن عمل برای ما. تا ما واقعا در درونمان معترف به لزوم یک چیز برای خود نباشیم، صد سال هم در ذهن یا زبان بخواهیم، به آن نمی رسیم و موفق به انجامش نمی شویم. حالا خود علم و این إذعان و اعتراف از کجا ناشی می شود؟ گفتیم از توجه نفس. توجه کردن خیلی مسئله ی مهم است، ما بهش دقّت نمی کنیم.

    خوب اینو بخونید و دقّت کنید:

    ببینید ما مثلا تصمیم میگیریم که خشم رو ترک کنیم. الان برای این مورد چقدر توجه می کنیم؟ چقدر به این مسئله توجه می کنیم؟ چقدر وقت خصوصی به این امر اختصاص می دیم؟ چقدر با این موضوع در درونمون جلسه ی خصوصی برگزار کردیم؟ چقدر برای این مسئله وقت صرف کردیم؟ ببینید صرف وقت خیلی مهمه! ما مثلا پای یک منبری در عرض پنج ثانیه تصمیم گرفتیم که خشم رو ترک کنیم، و اسم این کار رو گفتیم اراده کردن و میگیم چرا نمی شه؟! در حالی که صرف وقت لازمه، با عجله و سریع کاری درست نمی شه. چقدر نشستیم فکر کردیم و بررسی کردیم که خشم چیه؟ چرا به وجود میاد؟ من چه وقتایی عصبانی میشم؟ ریشه اش در درونم چیه؟ آیا خیلی وقتا غرور نیست که باعث عصبانیتم میشه؟ یا از توقع بی جا و بیش از حد از دیگران نیست؟ دائم نفسون رو زیر نظر بگیریم، کنترلش کنیم. ببینیم الان خشم داره نداره و... . این کارها رو که نمیکنیم، انصافا بهمون بگن یه کاردستی درست کن، مثلا یه خونه با مقوا درست کن، این کار ساده چقدر وقت میگیرد؟ مثلا یک ساعت اگر خوب درست کنیم. اصلا فقط روی یک عمل ترک خشم، اگر جمع کنیم زمان هایی که بهش توجه کردیم رو، یک ساعت میشه؟ نه. هر وقت جایی تذکری داده شده، یا راجبش مطلبی خوندیم، چند ثانیه بهش توجه کردیم و رد شدیم. صرف وقت لازمه، با عجله و تند و سریع و سطحی نمیشه. اگر خوب توجه کردیم، کثرت توجه باعث کثرت علم به معنای اعتراف به لزوم آن خواهد شد و کثرت این علم و إذعان موجب کثرت و تقویت اراده میشه و اونوقت منجر به عمل. بی زحمت و بدون صرف وقت، نمی شه.

    پیوسته متعادل و معالی
    زیاده عرضی نیست.
    یاحق

    ویرایش توسط طارق : ۱۳۹۰/۱۲/۰۳ در ساعت ۱۸:۳۸
    اي حيوان ناطق بدان:

    برباد فنا تا ندهي گرد خودي را
    هرگز نتوان ديد جمال احدي را


  18. صلوات ها 11


  19. #70

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,183
    حضور
    17 روز 13 ساعت 12 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    15145



    خلاصه ی نموداری تاپیک


    راه های جلوگیری از اتلاف عمر

    ویرایش توسط سینا : ۱۳۹۰/۱۲/۰۵ در ساعت ۱۵:۲۷

  20. صلوات ها 9


صفحه 7 از 8 نخست ... 5678 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 5

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود