جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آیا برای اینکه عاشق واقعی خدا شویم؛ باید تفریح و لذت را ترک کنیم؟

  1. #1
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۳
    علاقه
    علم و دانش, علوم دینی,تاریخ
    نوشته
    25
    حضور
    2 روز 13 ساعت 27 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    48

    اشاره آیا برای اینکه عاشق واقعی خدا شویم؛ باید تفریح و لذت را ترک کنیم؟




    با سلام و آروزی قبولی طاعات و عبادات

    یک حدیث قدسی خوندم که محتوایش چنین بود:
    "اى احمد❗️هركس كه ادّعاى عشق و محبّت من بكند اين طور نيست كه عاشق من باشد.


    كسى عاشق من است كه ؛


    غذايش اندك، لباسش خشن و خوابش در حال سجده و نمازش طولانى باشد و همواره سكوت پيشه كند و بر من توكّل بنمايد و گريه زياد و خنده كم بكند و با هوس مخالفت كند و مسجد را به عنوان خانه خود و دانش را رفيق خود انتخاب كند،
    و در طلب رضاى من باشد و از تبهكاران دورى گزيند و به ياد و ذكر من مشغول و همواره در حال تسبيح و تقديس من باشد، در پيمان خود صادق و به عهد خود وفادار باشد، قلبش پاك و در نماز ملتهب و برافروخته و در انجام واجبات كوشا و نسبت به پاداشى كه نزد من است راغب و مايل و از عذاب من هراسناك و با عاشقان من نزديك و همنشين باشد."

    آیا در بر اساس این حدیث که ما باید لباس خشن, غذای کم, گریه زیاد و خنده کم داشته باشیم این معنی رو به ذهن میرساند که برای عاشق واقعی خدا شدن باید هر گونه لذت و تفریح رو از خود دور کنیم؟(مگر لذات معنوی مانند نماز و دعا و...)

    ویرایش توسط mahsa100 : ۱۳۹۵/۰۹/۱۱ در ساعت ۱۷:۱۸

  2. صلوات ها 5


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    علاقه
    تحصیل ، تحقیق و پژوهش
    نوشته
    21,515
    حضور
    174 روز 17 ساعت 2 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    38
    صلوات
    58295



    با نام و یاد دوست







    آیا برای اینکه عاشق واقعی خدا شویم؛ باید تفریح و لذت را ترک کنیم؟








    کارشناس بحث: استاد سمیع

  5. صلوات ها 5


  6. #3

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    3,816
    حضور
    47 روز 14 ساعت 8 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    16428



    نقل قول نوشته اصلی توسط حیات نمایش پست ها
    با سلام و آروزی قبولی طاعات و عبادات

    یک حدیث قدسی خوندم که محتوایش چنین بود:
    "اى احمد❗️هركس كه ادّعاى عشق و محبّت من بكند اين طور نيست كه عاشق من باشد.


    كسى عاشق من است كه ؛


    غذايش اندك، لباسش خشن و خوابش در حال سجده و نمازش طولانى باشد و همواره سكوت پيشه كند و بر من توكّل بنمايد و گريه زياد و خنده كم بكند و با هوس مخالفت كند و مسجد را به عنوان خانه خود و دانش را رفيق خود انتخاب كند،
    و در طلب رضاى من باشد و از تبهكاران دورى گزيند و به ياد و ذكر من مشغول و همواره در حال تسبيح و تقديس من باشد، در پيمان خود صادق و به عهد خود وفادار باشد، قلبش پاك و در نماز ملتهب و برافروخته و در انجام واجبات كوشا و نسبت به پاداشى كه نزد من است راغب و مايل و از عذاب من هراسناك و با عاشقان من نزديك و همنشين باشد."

    آیا در بر اساس این حدیث که ما باید لباس خشن, غذای کم, گریه زیاد و خنده کم داشته باشیم این معنی رو به ذهن میرساند که برای عاشق واقعی خدا شدن باید هر گونه لذت و تفریح رو از خود دور کنیم؟(مگر لذات معنوی مانند نماز و دعا و...)
    باسمه تعالی
    با عرض سلام و خسته نباشید
    این موارد کنایه از زهد و عدم وابستگی به تعلقات دنیوی است. در واقع دنیا و مظاهر آن مذموم نیست. حتی دوست داشتن دنیا و مظاهر آن نیز مذموم نیست. بلکه آنچه که مذمت شده هدف واقع شدن دنیاست.
    ورزش کردن برای یک بچه بد نیست. حتی دوست داشتن ورزش هم بد نیست. زمانی ورزش مذموم است که تمام فکر و ذهن او را درگیر کند. تا جایی که از درس خواندن غافل شود.
    «چیست دنیا از خدا غافل شدن
    نی قماش و نقره و فرزند و زن
    مال را کز بحر دین باشی حمول
    نعم مال صالح خواند آن رسول
    آب در کشتی هلاک کشتی است
    آب در بیرون کشتی پشتی است
    چون که مال و ملک را از دل براند
    زان سلیمان خویش جز مسکین خواند»
    .[1]
    پس نوع نگاه انسان به تفریح و لذات دنیوی موضوعیت دارد. گاهی اوقات همین لباس خشن و غذای اندک و گوشه نشینی هم حجاب انسان می گردد، و باعث فراموشی خدا و آخرت و ایجاد حالت عجب و ریا و... می گردد. گاهی هم داشتم مال فراوان، تفریح و ... چون هدف نیست و وسیله است برای رسیدن به کارهای اخرتی، هیچ مانعیتی ایجاد نمی کند.
    آن دنيايى بد و مذموم است كه هدف و غايت انسان قرار گيرد و انسان به آن «نگاه استقلالى» داشته باشد؛ اما دنيايى كه در جهت كسب آخرت و مقامات معنوى مورد استفاده واقع شود و با«نگاه ابزارى» به آن، وسيله‌اى براى رسيدن به قرب الى الله قرار گيرد نه تنها مذموم نيست كه توصيه هم مى‌شود.
    حضرت امیر علیه السلام می فرمایند: «
    مَنْ اَبْصَرَ بِها بَصَّرَتْهُ وَ مَنْ اَبْصَرَ اِلَيْها اَعْمَتْه [2] كسى كه (به ديده عبرت) به آن نگريست دنيا او را آگاه كرد، و كسى كه به سوى (زينت‌هاى آن) خيره شد دنيا او را نابينا گردانيد. اگر با ديده عبرت بين به دنيا نگاه كرديم، دنيا پندها ودرس‌هاى فراوانى به ما خواهد داد، اما اگر در خود آن خيره شديم و غرق در لذت‌ها و شهوات آن گشتيم ما را كور خواهد كرد.
    عينك براى آن است كه انسان بهتر ببيند. راه بهتر ديدن با عينك هم آن است كه از پشت شيشه‌هاى آن به اشيا و دنياى اطرافمان نگاه كنيم. اگر كسى به جاى نگاه از پشت عينك، به خود عينك و شيشه‌هاى آن خيره شود چه خواهد شد؟ آيا چيزى و كسى و جايى را خواهد ديد؟ هرگز.
    بنابراین لذات دنيا و تفریح و... به خودى خود بد نيست، آنچه این امور را بد جلوه می دهد، استفاده ناصحيح ما از آن است.
    .......................................
    پی نوشت:
    [1]. مولوی.
    [2]. نهج البلاغه، خطبه 82، ص106.


  7. صلوات ها 6


  8. #4
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۳
    علاقه
    علم و دانش, علوم دینی,تاریخ
    نوشته
    25
    حضور
    2 روز 13 ساعت 27 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    48



    نقل قول نوشته اصلی توسط سمیع نمایش پست ها
    ین موارد کنایه از زهد و عدم وابستگی به تعلقات دنیوی است. در واقع دنیا و مظاهر آن مذموم نیست. حتی دوست داشتن دنیا و مظاهر آن نیز مذموم نیست. بلکه آنچه که مذمت شده هدف واقع شدن دنیاست.
    ورزش کردن برای یک بچه بد نیست. حتی دوست داشتن ورزش هم بد نیست. زمانی ورزش مذموم است که تمام فکر و ذهن او را درگیر کند. تا جایی که از درس خواندن غافل شود.
    با سلام و تشکر
    اینکه دنیا مذموم نسیت و وسیله ای است برای ساختن آخرت و رسیدن به قرب الهی را قبول دارم.ولی به نظر میاد بزرگان معتقدن هر چه انسان در دنیا بیشتر سختی بکشد و کمتر سمت تفریح برود روحش بمانند اهنی که سمباده کشیده میشود پاکتر و صیقل تر شده و متعالی تر میشود و به قرب الهی نزدیکتر می شود.آیا واقعا چنین چیزی همیشه صحیح است؟

    ویرایش توسط حیات : ۱۳۹۵/۰۴/۱۶ در ساعت ۱۴:۱۰

  9. صلوات ها 5


  10. #5

    عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    علاقه
    اسک دین و اسک دینی ها!
    نوشته
    2,191
    حضور
    300 روز 21 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    12
    صلوات
    5858



    سلام علیکم و رحمه الله.
    این جمله را در نظر بگیرید:
    کسی که میخواهد اندامی مورد توجه استاد فلانی که از بهترین مربیهای بدنسازی است قرار بگیرد می بایستی که مثلا از خوردن فست فود و سس و شکر و نمک زیاد و چربی زیاد و آب یخ و خواب زیاد و غذای سرخ کرده و مشروب و سیگار و جماع زیاد و ....خود داری کند ...
    و باید حداقل روزی دو ساعت ورزش کند و بیشتر سبزی و خام خواری کند و گوشت خالص بدون چربی و سینه مرغ و فیله ماهی و ...چه و چه بخورد....
    خوابش منظم باشد و ....
    خوب مطمئنا بسیاری هستند که این طرز زندگی را با مرگ برابر می دانند ( البته با کمی اغراق)...
    برخی هم هستند که تمام عمرشان اینطورند و خودشان را اینگونه تربیت کرده اند و لذت بسیار زیادی از اینطور زندگی می برند...(بدون اغراق)!
    قطعا آنچه که این دو نوع نگرش متفاوت را در انسان ایجاد کرده است....حال و روز فعلی او...انگیزه او و برنامه و تصمیم او برای حال و آینده است...
    این روش زندگی واقعا دو احساس کاملا متفاوت را ممکن است برای دو نفر ایجاد کند!
    لذا در جایی که معلم و مربی خداست...و هدف رسیدن به مرتبه کمال و انسانیت و خلیفه اللهی است...چیزی که با مربی بدن سازی و رسیدن به یک اندام ورزیده و جسمانی اصلا قابل مقایسه نیست...طبیعتا و قاعدتا باید مستلزم رعایت یکسری نکات عملی و معرفتی باشد....حالا اینجا نیز برای برخی رعایت این موارد معادل مرگ است!! و برای برخی نیز چون شهدی شیرین و در واقع نوعی رفتار عاشقانه است که خودش معادل لذت و رسیدن به بهترین حالات ممکن قابل تصور است!.

    ویرایش توسط عارف : ۱۳۹۵/۰۴/۱۶ در ساعت ۱۳:۱۸
    اللهم ارزقنا توفیق الشهاده الجمیلة فی سبیلک و فی لیله القدر المبارک
    و
    احشرنا مع مولانا و سیدنا و حراره قلوبنا و سکینه انفسنا
    سید الشهداء و الاحرار ابا عبدلله
    الحسین علیه افضل الصلوات و السلام


  11. صلوات ها 4


  12. #6

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    3,816
    حضور
    47 روز 14 ساعت 8 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    16428



    نقل قول نوشته اصلی توسط حیات نمایش پست ها

    با سلام و تشکر
    اینکه دنیا مذموم نسیت و وسیله ای است برای ساختن آخرت و رسیدن به قرب الهی را قبول دارم.ولی به نظر میاد بزرگان معتقدن هر چه انسان در دنیا بیشتر سختی بکشد و کمتر سمت تفریح برود روحش بمانند اهنی که سمباده کشیده میشود پاکتر و صیقل تر شده و متعالی تر میشود و به قرب الهی نزدیکتر می شود.آیا واقعا چنین چیزی همیشه صحیح است؟
    باسمه تعالی
    بله صحیح است.
    برای اطلاع بیشتر به تاپیک «http://www.askdin.com/showthread.php?t=55454»
    مراجعه بفرمایید.


  13. صلوات ها 4


  14. #7

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۳
    نوشته
    2,802
    حضور
    132 روز 8 ساعت 59 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    10765



    نقل قول نوشته اصلی توسط سمیع نمایش پست ها
    باسمه تعالی
    بله صحیح است.
    برای اطلاع بیشتر به تاپیک «http://www.askdin.com/showthread.php?t=55454»
    مراجعه بفرمایید.
    استاد این پاسخ تون با پاسخ تون به سوال تاپیک که متفاوته...
    کاربر حیات میپرسن همیشه چنین چیزی صحیح است؟ شما فرمودید بله صحیح است
    اما در پاسخ سوال تاپیک گفتید دوست داشتن دنبا مذموم نیست و بد نیست، بلکه استفاده ناصحیح بده

  15. #8

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۳
    نوشته
    2,802
    حضور
    132 روز 8 ساعت 59 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    10765



    نقل قول نوشته اصلی توسط سمیع نمایش پست ها
    باسمه تعالی
    بله صحیح است.
    برای اطلاع بیشتر به تاپیک «http://www.askdin.com/showthread.php?t=55454»
    مراجعه بفرمایید.
    استاد این پاسخ تون با پاسخ تون به سوال تاپیک که متفاوته...
    کاربر حیات میپرسن همیشه چنین چیزی صحیح است؟ شما فرمودید بله صحیح است
    اما در پاسخ سوال تاپیک گفتید دوست داشتن دنبا مذموم نیست و بد نیست، بلکه استفاده ناصحیح بده

  16. #9

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    3,816
    حضور
    47 روز 14 ساعت 8 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    16428



    نقل قول نوشته اصلی توسط mehrant نمایش پست ها
    استاد این پاسخ تون با پاسخ تون به سوال تاپیک که متفاوته...
    کاربر حیات میپرسن همیشه چنین چیزی صحیح است؟ شما فرمودید بله صحیح است
    اما در پاسخ سوال تاپیک گفتید دوست داشتن دنبا مذموم نیست و بد نیست، بلکه استفاده ناصحیح بده
    باسمه تعالی
    استفاده ناصحیح از دنیا را که کاملا توضیح دادم.
    لذا صرف داشتن یک زهد ظاهری و دوری از تفریح و... و یا داشتن اموال دنیایی به تنهایی نه ممدوح و نه مذموم خواهد بود.

    ویرایش توسط سمیع : ۱۳۹۵/۰۴/۱۷ در ساعت ۲۱:۴۴

  17. صلوات


  18. #10

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    3,816
    حضور
    47 روز 14 ساعت 8 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    16428



    جمع بندی
    __________________________________________________ __________________
    ترک تفریح
    پرسش
    آیا بر اساس برخی احادیث که نشانه عاشق نسبت به خدا را به لباس خشن پوشیدن، غذای کم و... می دانند ما باید لباس خشن, غذای کم, گریه زیاد و خنده کم داشته باشیم و برای عاشق واقعی خدا شدن باید هر گونه لذت و تفریح رو از خود دور کنیم؟
    پاسخ
    این موارد کنایه از زهد و عدم وابستگی به تعلقات دنیوی است. در واقع دنیا و مظاهر آن مذموم نیست. حتی دوست داشتن دنیا و مظاهر آن نیز مذموم نیست. بلکه آنچه که مذمت شده هدف واقع شدن دنیاست.
    ورزش کردن برای یک بچه بد نیست. حتی دوست داشتن ورزش هم بد نیست. زمانی ورزش مذموم است که تمام فکر و ذهن او را درگیر کند. تا جایی که از درس خواندن غافل شود.
    «چیست دنیا از خدا غافل شدن
    نی قماش و نقره و فرزند و زن
    مال را کز بحر دین باشی حمول
    نعم مال صالح خواند آن رسول
    آب در کشتی هلاک کشتی است
    آب در بیرون کشتی پشتی است
    چون که مال و ملک را از دل براند
    زان سلیمان خویش جز مسکین خواند»
    .[1]
    پس نوع نگاه انسان به تفریح و لذات دنیوی موضوعیت دارد. گاهی اوقات همین لباس خشن و غذای اندک و گوشه نشینی هم حجاب انسان می گردد، و باعث فراموشی خدا و آخرت و ایجاد حالت عجب و ریا و... می گردد. گاهی هم داشتم مال فراوان، تفریح و ... چون هدف نیست و وسیله است برای رسیدن به کارهای اخرتی، هیچ مانعیتی ایجاد نمی کند.
    آن دنيايى بد و مذموم است كه هدف و غايت انسان قرار گيرد و انسان به آن «نگاه استقلالى» داشته باشد؛ اما دنيايى كه در جهت كسب آخرت و مقامات معنوى مورد استفاده واقع شود و با«نگاه ابزارى» به آن، وسيله‌اى براى رسيدن به قرب الى الله قرار گيرد نه تنها مذموم نيست كه توصيه هم مى‌شود.
    حضرت امیر علیه السلام می فرمایند: «
    مَنْ اَبْصَرَ بِها بَصَّرَتْهُ وَ مَنْ اَبْصَرَ اِلَيْها اَعْمَتْه [2] كسى كه (به ديده عبرت) به آن نگريست دنيا او را آگاه كرد، و كسى كه به سوى (زينت‌هاى آن) خيره شد دنيا او را نابينا گردانيد. اگر با ديده عبرت بين به دنيا نگاه كرديم، دنيا پندها ودرس‌هاى فراوانى به ما خواهد داد، اما اگر در خود آن خيره شديم و غرق در لذت‌ها و شهوات آن گشتيم ما را كور خواهد كرد.
    عينك براى آن است كه انسان بهتر ببيند. راه بهتر ديدن با عينك هم آن است كه از پشت شيشه‌هاى آن به اشيا و دنياى اطرافمان نگاه كنيم. اگر كسى به جاى نگاه از پشت عينك، به خود عينك و شيشه‌هاى آن خيره شود چه خواهد شد؟ آيا چيزى و كسى و جايى را خواهد ديد؟ هرگز.
    بنابراین لذات دنيا و تفریح و... به خودى خود بد نيست، آنچه این امور را بد جلوه می دهد، استفاده ناصحيح ما از آن است.
    .......................................
    پی نوشت:
    [1]. مولوی.
    [2]. نهج البلاغه، خطبه 82، ص106.


  19. صلوات


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 1

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود