جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: نحوه برخورد با افراد جامعه

  1. #1

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۴
    نوشته
    44
    حضور
    1 روز 10 ساعت 49 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    11
    صلوات
    115

    اشاره نحوه برخورد با افراد جامعه




    سلام
    من چند تا سوال در مورد نحوه برخورد با افراد جامعه داشتم ممنون میشم به صورت کامل توضیح بدین:

    1- با افرادی که بی دلیل یا به هر دلیلی اقدام به فحاشی به هر شکل از لعنت گرفته تا حتی فحش ناموسی و ...می کنند چگونه باید رفتار کرد؟

    2- خوب مسلما شما هم افراد زیادی رو دیدید که به هر دلیل به دنبال آزار و اذیت دیگران هستند از هر طریق از تمسخر گرفته تا حتی وادار کردن فرد به درگیری و ... با این گونه افراد چگونه باید رفتار کرد ؟
    آیا نمونه ای از احادیث یا داستان هایی در این زمینه از پیامبران و امامان وجود دارد؟

    با تشکر

    ویرایش توسط همای رحمت : ۱۳۹۴/۱۱/۲۷ در ساعت ۰۶:۵۸
    چون درای کاروان ، درمیان شبروان -------------------------------------- بانگ عمر ما ، می رسد به گوش !
    با گذشت این و آن ، می دهد ندا زمان ---------------------------------- هرسحر که ای خفتگان به هوش !
    بی خبر آمدی ، همچو رهگذر -------------------------------------------- بی خبر می روی ، توشه ای ببر !




  2. صلوات ها 3


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    علاقه
    تحصیل ، تحقیق و پژوهش
    نوشته
    21,523
    حضور
    174 روز 19 ساعت 17 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    38
    صلوات
    58304




    با نام و یاد دوست







    نحوه برخورد با افراد جامعه








    کارشناس بحث: جناب استاد

  5. صلوات ها 3


  6. #3

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282



    نقل قول نوشته اصلی توسط کاروان نمایش پست ها
    1- با افرادی که بی دلیل یا به هر دلیلی اقدام به فحاشی به هر شکل از لعنت گرفته تا حتی فحش ناموسی و ...می کنند چگونه باید رفتار کرد؟
    سلام علیکم
    فحش دادن و دشنام عملی زشت و گناه مسلم است و هرگز درخور اهل ايمان و انسان های خدا جو و با وقار و مودب به ادب اسلامی نمی باشد.
    مقابله به مثل در امثال اين مورد كه گناه و زشتي آن مسلم است، نيز شايسته مومن نيست،
    بهترين برخورد با آدم فحاش بي توجهي كريمانه به او است. قرآن كريم در صفات مومن مي فرمايد:
    و اذا مرو باللغو مرو كراما. هنگامي كه با لغو برخورد مي كنند، كريمانه از آن عبور مي كنند.
    اگر امکان داشت وی را نصیحت و از عاقبت کارش مطلع سازد. احادیثی که در ادامه می آیند برای این منظور مفید هستند:




    فحش در احاديث و روايات

    رسول مكرم اسلام می فرمايند :
    إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ الْجـَنَّةَ عَلَی كُلِّ فَحَّاشٍ بَذِيٍّ قَلِيلِ الْحَياءِ لَا يُبَالِي مَا قَالَ وَلَا مَا قِيلَ لَهُ فَإِنَّكَ إِنْ فَتَّشْتَهُ لَمْ تَجِدْهُ إِلَّا لِغَيَّةٍ أَوْ شِرْ كِشَيْطَان .
    خـداوند بهشت را بر هر فحّاش بی آبرو و كم شرمی كه باكی از آنچه گويد و آنچه به او گويند ندارد حرام كرده است ، زيرا اگر درباره او كنجكاوی و بازرسی كنی يا از زناست يا شيطان در نطفه او با پدرش شريك شده است ...
    بحار الانوار ج60 ص207

    به بيان امير المؤمنين علی (عليه السلام) :
    سُنَّةُ اللِّئامِ قُبْحُ الْكَلامِ
    سنت و منش انسانهای پست بدگويی و بد زبانی است .
    غررالحكم ص223

    پيامبر اعظم اسلام (صلی اللّه عليه و آله و سلّم) می فرمايد :
    إِيَّاكُمْ وَالْفُحْشَ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَا يُحِبُّ الْفَاحِشَ الْمُتَفَحِّشَ
    از فحش بر حذر باشيد زيرا خدای تعالی ناسزا و بدگويی را دوست ندارد .
    بحارالانوار ج76 ص110

    و می فرمايد :
    الْجنَّةُ حرامٌ علی كُلِّ فاحِشٍ انْ يدخُلها .
    دخول در بهشت بر فحّاش حرام است .
    مجموعة ورام ج1 ص110

    و می فرمايد :
    يا عَائِشَةُ إِنَّ الْفُحْشَ لَوْ كَانَ مُمَثَّلًا لَكَانَ مِثَالَ سَوْءٍ
    ای عايشه اگر فحش بصورت انسانی متمثّل می شد حتما بد انسانی بود .
    الكافي ج2 ص326

    و فرمود :
    سِبابُ المُسْلِمِ فُسُوقٌ و قِتالُهُ كُفرٌ .
    بد گفتن به مسلمان فسق و جنگ با او كفر است .
    بحارالانوار ج71 ص246

    قَالَ رَسُولُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْحَيِيَّ الْحَلِيم ... أَلَا وَإِنَّ اللَّهَ يُبْغِضُ الْفَاحِشَ الْبَذِيَّ ...
    خـداوند بنده با حيای بردبار و ... را دوست دارد ، و فحش گوی بی شرم و ... را دشمن دارد .
    بحارالانوار ج93 ص156

    پـيامبر مكرم اسلام حضرت محمد ابن عبدالله (صلی الله عليه و آله و سلم) در وصيتی كه به مردی از بنی تميم دارند می فرمايند :
    لاَ تَسُبُّوا النّاسَ فَتَكْتَسِبُوا الْعَدَاوَةَ بَيْنَهُمْ .
    به مردم دشنام مدهيد زيرا باعث ميشود كه از آنها كسب عداوت و دشمنی كنيد .
    الكافي ج2 ص360

    در جای ديگر امام عليه السلام می فرمايد :
    سُوْءُ الْمَنْطِقِ يُُزْرِي بِالْقَدرِ وَيُفْسِدُ الاُخُوَّةَ
    بدگويی و هرزه گويی قدر و منزلت انسان را پايين می آورد و اخوت (برادری و دوستی) را از بين می برد .
    غررالحكم ص223

    و همچنين در وصيت مولای متقيان علی (عليه السلام) آمده است كه :
    وَ لَا تَتَكَلَّمُوا بِالْفُحْشِ فَإِنَّهُ لَا يَلِيقُ بِنَا وَلَا بِشِيعَتِنَا وَإِنَّ الْفَاحِشَ لَا يَكُونُ صَدِيقاً
    در كلامتان از فحش استفاده نكنيد چرا كه فحش و بدزبانی زيبنده ما خاندان و شيعيان ما نيست و انسان فحاش شايستگی و لياقت دوستی را ندارد .
    مستدرك الوسائل ج12 ص82

    نتیجه:
    فحش و دشنام برای مومن در هیچ صورتی روا و شایسته نیست حتی اگر مورد فحش و دشنام قرار گیرد حق ندارد در مقابل به آن فرد فحاشی کند و اگر کسی به او فحش دهد جزای این بی ادبی خود را خواهد دید و مورد مواخذه الهی قرار خواهد گرفت و مومنی که مورد فحاشی قرار گرفته و مقابله به مثل نکرده به خاطر این تحمل ماجور و مثاب خواهد بود .

    نحوه برخورد با افراد جامعه
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  7. صلوات ها 4


  8. #4

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282



    نقل قول نوشته اصلی توسط کاروان نمایش پست ها
    2- خوب مسلما شما هم افراد زیادی رو دیدید که به هر دلیل به دنبال آزار و اذیت دیگران هستند از هر طریق از تمسخر گرفته تا حتی وادار کردن فرد به درگیری و ... با این گونه افراد چگونه باید رفتار کرد ؟آیا نمونه ای از احادیث یا داستان هایی در این زمینه از پیامبران و امامان وجود دارد؟
    اجازه بفرمایید تا برای پاسخ بهتر به سوال مطلب مهمی را مقدمتا عرض کنم و بعد پاسخ جنابعالی را تقدیم کنم:
    ادب اجتماعی

    بی گمان ادب اجتماعی به معنای حسن معاشرت ، حسن محضر و نیکوترین شیوه برخورد با دیگران ، طریقه و شیوه ای بسیار پسندیده ای است. بسیاری از مردم افزون بر حفظ اصول اخلاقی و مبانی هنجاری جامعه ، با توجه به شخصیت و منزلت خود و یا دیگری ، لازم است که اصولی را فراتر از اصول اخلاقی و هنجاری مراعات کنند که از آن به ادب یاد می شود.
    شخصی که از نظر اجتماعی با ادب تلقی می شود، کسی است که در هر شرایطی، مناسب با مقام سخن بگوید و رفتار نماید. بنابراین ، می بایست نکات ریز و ظریفی را بشناسد و مراعات کند که از لطائف زندگی است و به این سادگی نمی توان آن را به دست آورد، بلکه ادب در یک فرآیند آموخته می شود و شخص در یک دوره زمانی با مبادی آداب و اصول آن آشنا و به آن خو می گیرد.
    به عنوان نمونه حضور در یک مهمانی رسمی با حضور در یک جشن تولد تفاوت هایی دارد که در یک فرآیند می توان آن را آموخت و بدان خو گرفت. تفاوت ریزی که از نگاه بینندگان تیزبین و حساس ، به دور نیست. شیوه نشست و برخاست، خوردن و نوشیدن ، در یک مهمانی رسمی به مراتب دارای نکات ریز و پیچیده ای است که نادیده گرفتن آن گاه برای دیگران به شکل اذیت و آزاررسانی معنا و مفهوم می یابد و شخص که بدان عمل نکند به عنوان شخصی بی نزاکت و بی ادب به جامعه معرفی می کند.
    همان گونه که برای هر دانشی، اصطلاحاتی است که بی شناخت آن ها نمی توان چیزی از آن دانش دریافت و ارتباط درستی با آن برقرار کرد، هم چنین برای هر رفتار اجتماعی در شرایط خاص ، ادابی است که می بایست آن ها را فراگرفت و به کار برد. از جمله آن ها می توان به آداب تعلیم و تعلم و آداب عبادت اشاره کرد.
    بنابراین اگر کسی افزون بر رعایت اخلاق اجتماعی ، این دسته از رسوم و آداب و سنت ها را مراعات نکند، نه تنها موجبات رنجش خاطر خویش را فراهم می آورد بلکه زمینه ای برای آزار و دلخوری دیگران را نیز سبب می شود. خداوند در آیه ۶۱ سوره نور بر لزوم رعایت ادب و سلام گفتن به افراد و اعضای خانواده هنگام ورود بر آنان تاکید دارد. رعایت ادب در برخورد با نادانان که در آیه ۶۳ سوره فرقان و ۵۵ سوره قصص به عنوان ویژگی های مومنان از آن سخن به میان رفته است، از دیگر نمونه هایی است که می توان بدان اشاره کرد.
    در آیات و روایات آمده است که یکی از ادب سلام گفتن آن است که تحیت و سلامی نیکوتر از آن چه به شده ، به مخاطب خود بگوید و یا این که بر سوار است تا بر پیاده و بر ایستاده است تا بر نشسته سلام کند و احترام بگذارد. این ها نمونه هایی از ادب احترام و سلام کردن است که در این جا بدان اشاره شده است.
    هدف و منظور از تاکید بر این نکات آن است که روابط اجتماعی سالم و هنجاری نمی تواند بسیار ساده و آسان تحقق یابد و نیازمند شناخت و بهره گیری از مجموعه ای پیچیده از شناخت ها و رفتارهاست. بنابراین هرگاه سخن از اذیت و آزار دیگری به میان می آید می تواند دارای لایه ها و سطوح بسیاری باشد. شناخت و آگاهی به این مجموعه و رفتارهای پسندیده و آداب اجتماعی نیازمند دانشی است که در علوم تربیتی و رفتاری از آن به جامعه پذیری یاد می شود. هر یک از کودکان نیازمند آن هستند که در طول زندگی خویش این مسایل را بیاموزند و مراعات کنند تا به عنوان خلق و خوی ایشان در ذاتشان نهادینه شود.
    شاید برای شخصی ، عدم مراعات مبادی آداب و نزاکت ، امری آزاردهنده نباشد ولی برای بسیاری از مردمی که برای خود شیوه و سبک زندگی سالم و کاملی دارند، هر گونه رفتاری به دور از اصول اخلاقی، هنجاری و آداب می تواند ، به عنوان رفتاری زشت و زننده و آزار دهنده تلقی شود و نتواند با آن کنار آید.
    قرآن کریم به عنوان بهترین و کامل ترین راهنمای زندگی بشر به سوی سعادت و خوشبختی و کمال ، دارای آموزه های شناختی و دستوری در این حوزه است. این گونه است که مساله اذیت و آزار به عنوان یکی از موضوعات مورد توجه واهتمام قرآن بوده و برای آن احکام خاص و ویژه ای بیان شده است.
    آن چه در این نوشتار بدان پرداخته می شود، مساله خودآزاری نیست بلکه مساله دیگر آزاری است که از آن به اذیت در کاربردهای قرآن یاد می شود. البته قرآن برای بیان این مفهوم از واژگان چندی چون اذی، اف ، تنهر، سوء و کف ایدی و مانند آن استفاده کرده است.
    به عنوان نمونه ، قرآن احکام خویش را آسان معرفی می کند که هیچ گونه اذیت و آزاری به مکلف با عمل بدان نمی رسد و یا منت گزاردن و آزار دادن دیگران در هنگام کمک و صدقه دادن به شخص نیازمند را ، امری زشت و زننده می شمارد که موجبات تباهی و بطلان صدقه و دیگر اعمال نیک می شود.(بقره آیات ۲۶۳ و۲۶۴)
    در آیه ۵۸ سوره احزاب از آزار رسانی به زنان مومن باز می دارد و آن را گناهی آشکار معرفی می کند و یا این که عدم رعایت حجاب و پوشش از سوی زنان را عاملی برای آزار دیدن از سوی مردمان بیمار دل دانسته و خواهان حفظ حجاب برای جلوگیری از اذیت و آزار دیدن می شود.(احزاب آیات ۵۹ و ۶۰)

    نحوه برخورد با افراد جامعه
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  9. صلوات ها 3


  10. #5

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282



    روش برخورد با اذیت کنندگان

    بنابراین مساله اذیت و آزار به شکل دایمی و یا مقطعی می تواند انجام پذیرد و روابط اجتماعی را مختل نماید. به نظر می رسد که برای هر یک از شرایط و نیز آزاردهندگان می بایست روش های خاصی را در پیش گرفت و نمی توان با یک روش خاص به نتایج مطلوب رسید.
    یکی از روش های بازدارنده آن است که آزار دهندگان را تهدید کرد. به این معنا که برخی از اذیت کنندگان تحت تاثیر تهدید از رفتار ناشایسته و نابهنجار خود دست می کشند و رفتاری درست و سالم را در پیش می گیرند. از این روست خداوند از روش تهدید برای جلوگیری از آزار زنان ومردان مومن به دست کافران و مشرکان بهره می گیرد و آنان را به عذاب سخت و یا مرگ تهدید می کند.(احزاب آیات ۵۸ تا ۶۱)

    گاه تهدید نتیجه ای نمی بخشد و اشخاص جسورتر و بی باک تر آن هستند که از تهدید به ویژه تهدیدهایی که به نظر آنان نادرست و یا ناممکن می باشد، بترسند و رفتار خود را تغییر دهند. در این صورت یکی از روش های برخورد با اذیت و آزار آن است که شکیبایی و صبر را پیشه کرده و منتظر فرصت مناسب برای ادب کردن آزار دهنده باشیم.

    از آن جایی که صبر در انظار بسیاری امری منفی تلقی می شود می بایست گفت که صبر و شکیبایی نه تنها امری منفی و رفتار و واکنش منفی نیست بلکه بسیار می تواند کارساز باشد؛ زیرا همان اندازه که توان و قدرت باطنی شخص را افزایش می دهد هم چنین می تواند شخص آزاردهنده را خسته کند؛ زیرا بی نتیجه بودن ازار و عدم واکنش عصبی و احساسی شخص آزار دیده می تواند، آزار دهنده را نومید سازد؛ چون بسیاری از آزار دهندگان به حوزه عاطفی و احساسی شخص توجه دارند و می خواهند تا با ازار و اذیت وی را در تنگناهای عصبی قرار داده و واکنش احساسی و توفان عواطفی را بر انگیزند. بنابراین بهره گیری از روش صبر و شکیبایی و عدم واکنش های تند و عصبی برخاسته از عواطف هیجانی می تواند شخص آزاردهنده را ناکام و نومید سازد و دست از اذیت و آزار بردارد.
    آیاتی چون ۳۲ سوره انعام و ۱۱ و ۱۲ سوره ابراهیم و ۱۸۶ سوره آل عمران به خوبی روشن می سازد که این روش از سوی پیامبران(ع) تجربه شده و مومنان نیز به اتخاذ این روش در مقابله مخالفان و آزاردهندگان ترغیب و تشویق شده و حتی موظف به پیروی از این روش شده اند.
    در این موارد می توان به نقش توکل در شخص آزار دیده توجه داشت و بر آن تاکید نمود؛ زیرا هنگام فشارهای زیاد و شدید ، تنها با توکل بر خداوند و واگذاری امور به دست قدرت بی کران اوست که آدمی به ارامش درونی دست می یابد و واکنش های عصبی و احساسات و عواطف هیجانی برخاسته از آزار و اذیت را می تواند تحمل کرده و با آن کنار اید و صبر و شکیبایی را پیشه خود سازد.

    پیروان پیامبران نیز این این روش استفاده کرده و به موفقیت های بزرگ دست یافته اند که می توان به آیات ۱۲۷ تا ۱۲۹ سوره اعراف به عنوان نمونه ای از صبر و شکیبایی پیروان حضرت موسی (ع) اشاره کرد.
    خداوند در آیات ۱۱ تا ۱۲ سوره ابراهیم و نیز ۳۴ سوره انعام گزارش می کند که چگونه پیامبران الهی با توکل و صبر ، واکنش خردمندانه ای نسبت به آزار و اذیت های مخالفان و دشمنان خویش داشته و توانسته اند به موفقیت های بزرگ دست یابند.
    به هر حال استعانت و یاری از خداوند و توکل بر مشیت و اراده او می تواند شخص را نسبت به آزار و اذیت ها نوعی مصونیت بخشد که از راه دیگری شدنی نیست.
    این جاست که نقش تقوا به عنوان یک روش برخورد خود را نشان می دهد، زیرا کنش های شدید و سخت آزار دهندگان می تواند احساسات و عواطف شخص را جریحه دار نماید و وی را از کوره بیرون اورد و خشم شیطانی را اشکار کرده و نسبت به ازاردهنده تجاوز و تعدی انجام دهد و مجازات های سختی را بر او تحمیل کند.
    از این روست که خداوند مومنان را موظف می سازد که در هنگام اذیت و آزارها، تقوا را رعایت نمایند و از حدود و قوانین الهی تجاوز و تعدی نکنند.(آل عمران ایه ۱۸۶)
    درحقیقت ، مراعات تقوا و تاکید بر حفظ و مراعات آن بدان معناست که انسان می بایست در شرایط سخت و حساس ، انسانیت و تقوای الهی خویش را نشان دهد وگرنه هر کسی در اسایش و آرامش می تواند مدعی ایمان و تقوا باشد. در صحنه عمل اجتماعی است که می توان مومن را از غیر مومن باز شناخت. در روایات است که شخصی از اصحاب امام صادق (ع) با یکی از مخالفان به تندی برخورد کرد. وی پس از دیدن این رفتار و واکنش تند و عصبی به وی اعتراض می کند که شما نمی توانید از اصحاب و یاران امام صادق و شیعیان وی باشید؛ زیرا آن حضرت هر گز تندی نمی کند و چنین از کوره در نمی رود.
    از دیگر روش هایی که قرآن برای مقابله و برخورد با اذیت و آزارهای دیگران ارایه می دهد، گذشت و عفو نسبت به آنان است. این مطلب لازم و ضروری تر است اگر اذیت و آزار در گذشته بوده و زمانی بر آن گذشته باشد. به سخن دیگر، بر هم زدن گذشته و بیدار کردن خاطرات تلخ آن ، امری نادرست و به دور از احسان و گذشت است و شخص می بایست نسبت به کسی که د رگذشته وی را آزرده و اذیت نموده از در کرامت در آید و به او حتی یادآوری نکند. این عملی است که حضرت یوسف (ع) با برادران خویش انجام می دهد و حتی گذشته ایشان را به یاد نمی آورد.(یوسف آیات ۵۸ و ۹۲)
    البته پرهیز از علل و عواملی که موجبات آزاررسانی دیگران می شود خود یکی از روش هایی است که آیات ۵۹ و ۶۰ سوره احزاب بدان اشاره می کند. در این آیه به یک نمونه از علل ازاردیدن زنان اشاره کرده و می فرماید که بی حجابی زنان و تحریک عواطف واحساسات جنسی مردان می تواند خود عاملی برای اذیت و آزار ایشان شود. بنابراین می بایست در هرموردی با توجه به عوامل انگیزش احساسات آزاردهندگان رفتار کرد و کاری نکرد که احساسات آنان تحریک شده و موجبات آزاررسانی را فراهم آورد.
    با این همه ، گاه بهره گیری از این روش ها نمی تواند چندان کارساز باشد. ازاین روست که نسبت به کنش های آزاردهندگان می بایست واکنش های مناسبی را اتخاذ کرد.
    از این روست که با توجه به تفاوت علل و انگیزه های آزار دهندگان و نیز شیوه ها و شدت و ضعف ازار و اذیت ، می بایست روش و شیوه هایی را در نظر گرفت.
    از لعن و نفرین آزار دهندگان گرفته (احزاب آیه ۵۷ تا ۶۱) تا انذار ایشان به عذاب ها و کیفر سخت الهی در رستاخیز(احزاب آیه ۵۷ و توبه آیه ۶۱) تا اسارت (احزاب آیات ۵۸ تا ۶۱) تا تبعید ایشان (همان ) و تا اعدام و قتل آنان روش هایی است که قرآن برای برخورد با ازار دهندگان بیان می کند.
    با این همه بخش های اخیر چون اسارت و تبعید و قتل ، در حوزه قضایی و حقوقی قرار می گیرد و می بایست از مراجع صالح عمل کرد و خودسرانه بدان دست نیازید.
    به هر حال ، بهره گیری از شیوه ها و روش های اصلاحی و تنبهی که قرآن برای مقابله و برخورد با اذیت کنندگان و آزاردهندگان بیان کرده می توان به شکلی جامعه را مدیریت و اداره کرد که جامعه سالمی برای بیشتری مردمان فراهم آید.
    نحوه برخورد با افراد جامعه
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  11. صلوات ها 3


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 1

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود