صفحه 2 از 2 نخست 12
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: شبهه حب نفس و تناقض آن با اخلاص

  1. #11

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    3,311
    حضور
    58 روز 21 ساعت نامشخص
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    42
    صلوات
    31366



    نقل قول نوشته اصلی توسط ملاali نمایش پست ها
    سلام و تشکر

    اگر حب نفس ممدوح هم داریم چرا بعنوان مثال امام سجاد(ع) در دعایی فرموده که از هر لذتی جز ذکر تو استغفار میکنم؟ نفرموده لذت حرام بلکه کلا لذت از غیر خدا را فرموده
    سرعت در قرائت مطالب و تعجیل در اشکال کردن هنر نیست بلکه تامل و تانی در مطالب ارائه شده هنر است.
    اگر کمی با تامل بیشتری پاسخ حقیر را مطالعه فرموده بودید پاسخ این سوالتان در همان جا آمده بود.
    بنده عرض کردم:

    نقل قول نوشته اصلی توسط اویس نمایش پست ها
    حبی که نفس را به دریای بیکران حق متعال متصل سازد، حب ممدوح و حبی که وی را از غایت الغایات آفرینش دور بدارد حب مذموم است.
    دوست گرامی! آقا ملاعلی! حبی که نفس را به دریای بیکران حق متعال متصل سازد همان ذکر حق است و جدای از ذکر حق نیست که این کلام امام سجاد علیه السلام منافی آن باشد.
    اگر گمان شما از ذکر، لغلغه زبان است، به شهادت برهان و عرفان و قرآن چنین ذکری نه انسان می سازد و نه وی را لایق لقای حق می دارد.
    ذکری که انسان را از خلق به حق می رساند ذکری است که تمامی شئون نفسانی وی را در نورانیت حق محو سازد و این آب قلیل را به آن بحر طویل متصل گرداند و این همان حب ممدوح نفس است. نفسی که ربانی شده و از سبحات جلال به محو الموهوم رسیده است.


  2. صلوات ها 5


  3. #12

    عضویت
    جنسیت دي ۱۳۹۴
    نوشته
    14
    حضور
    1 روز 5 ساعت 44 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    48



    نقل قول نوشته اصلی توسط ملاali نمایش پست ها
    سلام و تشکر

    خب این یعنی اینکه حب نفس تا وقتی که حب نفس است باطل است
    در حالی که اگه حب نفس نباشه هیچ حرکتی به وجود نمیاد
    دو نوع نفس داریم یکی نفس اماره که شهرت طلب و جاه طلب و ریاست طلب و کبریایی طلب و ... است
    یکی نفس الهی یا همان روح، که عزت طلب و قدرت طلب (قدرت روحی و الهی) و حق طلب و ظلم ستیز و ... است

    هر دو باعث حرکت میشه
    یکی به اسفل السافلین میبره
    اون یکی باعث رستگاری میشه

    این دو نفس دائما در حال کشمکش هستند و دائما باید مراقبت بشه که انسان به سمت خواری و پستی (یعنی نفس اماره) کشیده نشه ( این همان تقوا و خویشتن داری است )

    تا کدامین غالب آید در نبرد ... زین دو گانه تا کدامین برد نرد

    همین تقوا و خویشتن داری اگر ادامه پیدا کنه ، اون نفس الهی و آسمانی شکوفا میشه و انسان رو به راه درست هدایت میکنه

    شما اکثر افراد حریص و شهرت طلب رو اگر نگاه کنی هیچ وقت به آرامش واقعی دست پیدا نکردند

    من پیشنهاد میکنم شما از همان اول در جهان بینی ات تجدید نظر کن
    از کجا آمده ام ؟
    برای چه آمده ام ؟
    به کجا خواهم رفت ؟


    جهان بینی که اصلاح بشه راه مشخص میشه...
    ویرایش توسط آخرالزمون : ۱۳۹۴/۱۰/۲۰ در ساعت ۱۰:۳۶

  4. صلوات ها 4


  5. #13

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    نوشته
    3,311
    حضور
    58 روز 21 ساعت نامشخص
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    42
    صلوات
    31366

    جمع بندی




    سوال:
    در توصیه های اخلاقی حب نفس مورد مذمت قرار گفته است در حالی که رشد و پیشرفت و اساسا زندگی کردن بدون حب نفس ممکن نیست. لطفا توضیحی ارائه فرمایید.


    پاسخ:
    در نفس، حبی ممدوح و حبی مذموم وجود دارد. حبی که نفس را به دریای بیکران حق متعال متصل سازد، حب ممدوح و حبی که وی را از غایت الغایات آفرینش دور بدارد حب مذموم است.

    آنکه رسول اکرم صل الله عليه و آله فرمود: «
    حُبُّ الدُّنْيَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ»(1) حب دنيا رأس هر خطا و اشتباهى مى ‏باشد، مراد حب مذموم نفس و دنیا است.

    و امام علی علیه السلام به حب ممدوح نفس و دنیا اشاره می کند آنجا که می فرماید: «
    ان الدنیا دار صدق لمن صدقها و دار عافیة لمن فهم عنها و دار غنى لمن تزود منها و دار موعظة لمن اتعظ بها مسجد احباء الله و مصلى ملائكة الله و مهبط وحى الله و متجر اولیاء الله اكتسبوا فیها الرحمة و ربحوا فیها الجنة»(2) یعنی دنیا سراى صدق و راستى است ‏براى كسى كه او را تصدیق كند و خانه امن و عافیت است ‏براى كسى كه حقیقت آن را دریافت و سراى توانگر شدن است‏ براى كسى كه از آن توشه گرفت و خانه پند است ‏براى كسى كه از آن پند گرفت، دنیا مسجد دوستان خدا و محل نماز فرشتگان الهى مى‏باشد. جاى فرود آمدن وحى و محل تجارت اولیاء خدا مى‏باشد. در دنیا به فضل و رحمت‏ خدا نایل گشتند و بهشت را سود بردند.

    حب نفس ممدوح، حبی است که سعادت انسانی را در پی داشته باشد و بدیهی است هر کسی به فکر سعادت و حیات ابدی خویش است بیش از دیگران قدر خود را دانسته و محبتی که به نفس خود دارد بیش از دیگران است منتهی محبتی که او را پابند این دنیا نکرده بلکه زمینه پرواز و ترقی روح را فراهم می سازد.

    حب نفس، آنجا منافی اخلاص می شود که شخص امیال و هوسهای نفسانی خود را بر حیات اخروی خود ترجیح داده و لذتهای مادی و دنیوی را غایت و منتهای لذائذ نفسانی دانسته و آنچنان در اندیشه کسب منافع دنیوی باشد که به کلی از آخرت غافل گشته و از نعمتهای بی شمار آن محروم بماند.

    این معنای از اخلاص و حب نفس نه تنها در ذوات قدسیه طاهره معصومین موجود است بلکه در اولیای الهی نیز دیده می شود و به طور کلی نیل به کمالات محبوس قشر خاصی از بندگان خداوند نیست بلکه هر کسی به قدر همت و بینش توحیدی خود می تواند از آن بهره مند باشد.

    به دیگر سخن منشأ حب نفس،سریان عشق در تمامی ذرات عالم است و در خصوص انسان حبّ و عشق فطری اوست.
    در واقع حس عشق و حب در انسان ناشی از ارتباط فقری او با خداوند است که عاشق بر خویش و کمالات

    خویش است. حال اگر این حب ارتقاء یافت و از سطح نفس فراتر رفت و به عشق حقیقی بار یافت،انسان را از حب نفس رها می کند،در واقع با رهایی از حب محدود و مقید نفس،می توان به عشق حقیقی بار یافت. بر این اساس باید گفت حب نفس ممدوح به معنای کرامت نفس است و در سایه ی معرفت به حقیقت وجود خویش حاصل می شود.

    پی نوشت:

    1. دیلمی، حسن بن محمد (م. 841ق.)، ارشاد القلوب، قم، الشریف الرضی، 1412ق، جلد‏1،صفحه 21.
    2. سید رضی،نهج البلاغه، ترجمه فیض الاسلام، كلمات قصار، 126.



  6. صلوات


صفحه 2 از 2 نخست 12

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود