صفحه 1 از 3 123 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: انحصار طلبی برای خدمت به اهل بیت!

  1. #1
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    882
    حضور
    20 روز 18 ساعت 8 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    1
    گالری
    17
    صلوات
    2369

    انحصار طلبی برای خدمت به اهل بیت!




    سلام علیکم و رحمة الله.

    یک مسئله ای که در مناسبتهای مذهبی و علی الخصوص محرم رخ می دهد این است که افراد زیادی برای خدمت به اهل بیت پا پیش می گذارند و برای برخی از این موارد خدمتی هم تقاضا خیلی بیشتر از عرضه است، مثل مداحی کردن. اینجا معمولاً در مساجد و تکایا روال به این شکل است که فرد یا افرادی این خدمت خاص را به گردن می گیرند و به دیگران هم اجازه نمی دهند که آن کار را به عهده بگیرند، و البته این کار گاهی باعث دلخوری افراد دیگری نیز می شود. مثلاً در یک هیئتی به من گفتند که یکی از مداحین از آنجایی که به او میکروفن نمی داده اند، از آن هیئت قهر کرده و به هیئت دیگری رفته است، یا من خودم وقتی در یک مسجدی بودم و می خواستم در چایی دادن کمک کنم، یه نفر به من گفت این کار مسئول خودش رو داره و الان اگر بیاد و ببینه به چایی دست زدی، ناراحت میشه(به تعبیر ایشون "سرت داد میزنه" ولی شاید ایشون پیاز داغشو زیاد کرده باشن!)

    البته خب برخی خدمتها هم طرفدار زیادی ندارند که خارج از سؤال من هستند.

    اینجا برای من سؤال پیش می آید: آیا رفتار این افراد برای خودشان انحصار ایجاد می کنند، صحیح است؟ آیا دلخور شدن کسانی که به آنها اجازه نمی دهند که آن خدمت خاص را بکنند، بجاست؟

    ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش, بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش.

  2. صلوات ها 7


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    علاقه
    تحصیل ، تحقیق و پژوهش
    نوشته
    21,515
    حضور
    174 روز 17 ساعت 2 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    38
    صلوات
    58293



    با نام و یاد دوست







    انحصار طلبی برای خدمت به اهل بیت!








    کارشناس بحث: استاد حنیف

  5. صلوات ها 3


  6. #3

    عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    730
    حضور
    40 روز 20 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    9
    آپلود
    0
    گالری
    2
    صلوات
    3006




    عرض سلام و ادب خدمت شما کاربر محترم

    چقدر عالی ست که نه تنها در مراسم شرکت میکنید که دواطلب کمک هم هستید. اجر زحمات گردانندگان مراسم عزای حسینی هرگز در پیشگاه خداوند فراموش نشده و ان شاءالله از شفاعت مادرش زهرای اطهر سلام الله علیها بهره مند خواهید بود.

    جواب صریح و اجمالی به سوال حضرتعالی اینست که "خیر، انحصار طلبی در این امور اصلا درست نیست."

    و اما جواب اصلی و تفصیلی تقریبا در خود سوال مستتر ست.

    نقل قول نوشته اصلی توسط tazkie نمایش پست ها
    برای برخی از این موارد خدمتی هم تقاضا خیلی بیشتر از عرضه است

    نقل قول نوشته اصلی توسط tazkie نمایش پست ها
    البته خب برخی خدمتها هم طرفدار زیادی ندارند


    خود شما از مقایسه این دو جمله چه نتیجه ای میگیرید؟!

    بدون در نظر گرفتن هیچ شخص خاصی، و بدون اینکه به کسی اهانت کنیم یا خدای ناکرده تهمت بزنیم، فقط به یک سوال فکر کنیم "آیا میخواهیم به هوای نفس مان کمک کنیم یا میخواهیم به برپائی عزای حسینی کمکی کنیم؟"

    اگر نیت خالص شد و اگر کار خدائی بود، اصلا فرقی بین جارو زدن حسینیه و مسجد (بعد از رفتن همه و بدون اینکه کسی حتی متوجه شود که چه کسی این کار را انجام داده) با مدیریت و مداحی و کارهای بزرگتر نیست.

    مشکل وقتی پیش میاد که ما هدف را گم میکنیم.

    اگر هدف مقدس شد، و اگر پاداش دهنده مشخص شد، و اگر فهمیدیم که او می بیند و از کنه وجود ما مطلع است، به هیچ عنوان مشکلات اینچنینی پیش نخواهد آمد.

    اصل برپائی مراسم عزای حسینی برای رشد باورهای مذهبی و فضایل و کرامت های انسانی ست و باید روحیه های ایثار و فداکاری و صبر و خویشتن داری در ما بیدار شود و به شدت به اخلاص در عمل و پرهیز از ریا و خودنمائی توجه داشته باشیم.

    امیدواریم خداوند منان "شعور حسینی" به همه ما عنایت بفرماید.

    در پناه حق باشید.

    انحصار طلبی برای خدمت به اهل بیت!

    قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم "اٍنّی بُعِثتُ لِأُتَمِّمَ مَکارِمَ الأَخلاق"


  7. صلوات ها 6


  8. #4

    عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    نوشته
    730
    حضور
    40 روز 20 ساعت 18 دقیقه
    دریافت
    9
    آپلود
    0
    گالری
    2
    صلوات
    3006



    نقل قول نوشته اصلی توسط mehrant نمایش پست ها
    گاهی در مساجد یا مجالس خانگی اتفاق میفنه که افرادی در مجلس اصلا شرکت نمیکنن ولی وقتی آخر مجلس شده و مردم دارن با نذری به دست از مجلس یا مسجد خارج میشن افرادی فقط برای نذری گرفتن میان داخل.
    اولا آیا کار این افراد درسته؟
    دوما ممانعت از ورود این افراد درسته؟

    سلام و عرض ادب خدمت حضرتعالی

    مسلما کار اونها درست نیست ولی جلوگیری از ورودشان هم درست نیست.

    اجازه بدید هر کسی با هر نیتی که دارد در مجلس اباعبدلله باشد.
    اینکه چه کسی مأجور هست و چه کسی نیست، در حیطه قضاوت ما نیست.

    چه بسا کسانی که بدون ادعا و فقط به قصد گرفتن نذری و تبرک آمده اند، از دیگرانی که پرادعا و مغرور بوده و احساس میکنند مجلس را آنها برپا کرده اند و اگر نبودند مجلسی نمی ماند و محرمی نبود و ... و از خدا و اهل بیت طلبکار هستند، نزد خداوند تقرب بیشتری داشته باشند.

    انحصار طلبی برای خدمت به اهل بیت!

    قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم "اٍنّی بُعِثتُ لِأُتَمِّمَ مَکارِمَ الأَخلاق"


  9. صلوات ها 6


  10. #5

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۳
    نوشته
    2,802
    حضور
    132 روز 8 ساعت 59 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    10765



    ممنون استاد
    ببخشید پیامم رو حذف کردم خواستم ازتون نقل قول کنم بعد دوباره بنویسمش که ولی خودتون زودتر جواب دادید

  11. صلوات


  12. #6

    عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۸
    علاقه
    اسک دین و اسک دینی ها!
    نوشته
    2,191
    حضور
    300 روز 21 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    12
    صلوات
    5858



    سلام علیکم و رحمه الله
    البته گاهی در برخی از مجالس ظاهر امر مشترک هست ولی دلیلش متفاوت.
    مثلا پیش آمده که در مسجدی بعضی شبها 4 نفر داوطلب اذان گفتن هستند ولی بعضی شبها حتی یک نفر هم نیست و خود پیش نماز سعادت پیدا می کند.
    گاهی دلیل این امر همان مسئله انحصار طلبی هست که امر شایسته ای نیست.
    ولی گاهی به دلیل نظم بخشیدن به انجام امور از قبل کارهای خدماتی و انجام مناسبتهای مذهبی تقسیم کار صورت گرفته است ولی باید به داوطلبین جدید به گونه ای توضیح داده شود که باعث روشن شدن آنها شده و دلخوری ایجاد نشود.
    یک پیشنهاد هم دارم.
    در هیأت و مساجد بهتره قسمتی یا شخصی مسئول ثبت نام از داوطلبین برای انجام کارهایی مثل خدمات یا مداحی , دعا خوانی, اذان و ....باشد و حتی در صورت امکان یه تست کوچکی هم بگیرند که آیا مثلا فلانی توان انجام کار محوله دارد یا خیر.
    به قول آقای قرائتی یک بار فرمودند که فلانی به خاطر ثوابش میره اذان می گه و اجازه نمیده که شخص دیگر که مهارت و صدای بهتری دارد اذان بگه و غافل از اینکه هم نمازگزاران و هم همسایه ها از شنیدن صدای ایشون عذاب میکشند.
    بعد از ثبت نام به هرکسی مسئولیت و زمان انجام آن را اعلام می کنند و حتی بهتره بصورت مکتوب در تابوی اعلانات مسجد درج بشه و همگان مطلع باشند که چه کسی مسئول انجام چه کاری هست و افراد داوطلب جدید هم برای ثبت نام راهنمایی بشوند.

    اللهم ارزقنا توفیق الشهاده الجمیلة فی سبیلک و فی لیله القدر المبارک
    و
    احشرنا مع مولانا و سیدنا و حراره قلوبنا و سکینه انفسنا
    سید الشهداء و الاحرار ابا عبدلله
    الحسین علیه افضل الصلوات و السلام


  13. صلوات ها 5


  14. #7

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۴
    نوشته
    133
    حضور
    6 روز 21 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    356



    بسم الله الرحمن الرحیم

    سلام علیکم و رحمة الله؛

    نقل قول نوشته اصلی توسط tazkie نمایش پست ها
    اینجا برای من سؤال پیش می آید: آیا رفتار این افراد برای خودشان انحصار ایجاد می کنند، صحیح است؟ آیا دلخور شدن کسانی که به آنها اجازه نمی دهند که آن خدمت خاص را بکنند، بجاست؟
    رفتار ما در انجام اموری که خدمتگزاری می نامیم فارغ از این عبارت بسیار صحیح نیست که "الاعمال بالنیات"؛

    اولاً من "دیگران" و ارزیابی آنها را باید رها کنم؛ باید به خودم توجه کنم تا بتوانم آنچه برای من مفید است را تشخیص دهم. بنده وقتی به خودم توجه می کنم و انجام همین اموری که به عنوان خدمتگزاری می شناسم، می بینم در برخی مواقع واقعاً "خدمتگزار" و "نوکر" نیستم؛ چون نوکر هر کاری به او بگویند انجام می دهد؛ این هر کار شامل، مداحی، آشپزی، سخنرانی، جارو کردن، کفش جفت کردن و هیچ کاری نکردن هم می شود؛ یعنی اگر به نوکر بگویند جارو بزن می گوید چشم و اگر بگویند جارو نزن و جارو را به بغل دستی بده باز هم می گوید چشم؛ نوکر نظر می کند که الان به او چه امری می کنند؛ نوکر بودن به نوع کار نیست و به فعالیت نیست؛ نوکر بودن یک حالت قلبی است که اگر به آن توجه داشته باشم هر جا لازم باشد جارو می زنم هر جا لازم باشد می نشینم و جارو زدن دیگران را تماشا می کنم؛ هر جا لازم باشد مداحی می کنم هر جا هم که لازم نباشد می روم و گوش می کنم و سیاهی لشگر می شوم؛ هر جا لازم باشد مدیر می شوم هر جا لازم باشد مدیر نمی شوم (گرچه همه امور خدمتگزاری از قبیل مداحی و سخنرانی و غیره هم از یک نظر یک سیاهی لشگر هستند)

    خروجی راهبردی و عملیاتی این نوع نگاه به نوکری این می شود که نوکر نظر می کند کجا کاری روی زمین مانده است و همان را انجام می دهد؛ هر جا که متولی دارد که دارد و برایش دعا می کنم که کارش را به بهترین نحو انجام دهد و خودم هم اگر لازم باشد با قلب سلیم او را کمک می کنم و هر جا که کار روی زمین مانده است آن را انجام می دهم.

    اگر بنا باشد بنشینیم و دیگران را ارزیابی و ملامت کنیم که قطعاً حرف کم نخواهیم آورد که همگی در ملامت ید طولائی داریم (حداقل خودم که اینچنینم)؛ همانطور که همه ما می دانیم برخی امور است که کمتر بدان پرداخته می شود؛ چه می دانم شاید به خاطر آنکه کمتر در چشم است اما همانطور که سرکار تزکیه فرمودند، برخی امور را هم می شناسیم که طرفدار و مدعی کمتری دارد؛ اینجاست که جای کار نوکر است؛ مثلاً اگر کسی توفیق داشته باشد و کمی زودتر برود و دستشویی ها را تمیز کند احتمالاً خیلی بعید است که کسی بیاید و مدعی شود که اینجا مسئول تمیز کردن دستشویی من هستم؛ مثلاً در ایستگاه های صلواتی می شود یک کیسه به دست گرفت و هر کس شربت می خورد، لیوان او را قبل از انداخته شدن روی زمین جمع کرد. بعید است مدعی چندانی داشته باشد.

    اگر یک مقدار از کارهای که در چشم دیگران عزیز است فاصله بگیریم، فضاهای خالصانه نوکری کم نیست؛ البته گاهی ممکن است در مجموعه ای یکی از همان فضاهای محبوب در چشم دیگران روی زمین مانده باشد که آنجا نیز فرصت مناسبی است برای عرض ادب و نوکری؛

    نوع کار حرف اول را نمی زند؛ این حرف من نیست؛ خدای من چنین فرموده است که:
    لن ینال الله لحومها و لادمائها و لکن یناله التقوی منکم.

    گوشت و خون قربانی هرگز به خداوند متعال نمی رسد ولی تقوای شما به او می رسد

    خدای من می فرماید:
    قل کل یعمل علی شاکلته فربکم اعلم بمن هو اهدی سبیلاً.


    اگر در زمینه هایی که مدعی دارند و معمولاً امور در چشم هستند بخواهم وارد شوم و بهانه من این باشد که مثلاً مداحی من از فلانی بهتر است و یا سخنرانی من از فلانی بهتر است و یا کفش جفت کردن من از فلانی بهتر است و یا دستشویی تمیز کردن من از فلانی بهتر است، وقتی در این زمینه هایی که متولی دارد بخواهم وارد شوم باید عمیقاً مراقب "اراده علو" باشم که همه چیز را خراب و فاسد می کند:

    تلک الدار الاخرة نجعلها للذین لایریدون علواً فی الارض و لافساداً و العاقبة للمتقین.
    آن سرای آخرت را برای کسانی قرار دادیم که اراده علو و فساد در زمین نمی کنند و عاقبت برای متقین است.


    در لحظه انجام هر فعل هم کاملاً و عمیقاً و دقیقاً علم دارم که نیت من در آن زمان آیا نوکری است یا خود را برتر از دیگران نشان دادن؛ خوشبختانه یا متاسفانه به کنه نیت خودم علم دارم گرچه گاهی اوقات برای خودم توجیه های بسیار زیبا و همه پسندی داشته باشم که
    بل الانسان علی نفسه بصیرة و لو القی معاذیره.

    معذرت از پرگویی.




  15. صلوات ها 3


  16. #8

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۴
    نوشته
    186
    حضور
    4 روز 23 ساعت نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    26
    صلوات
    819



    نقل قول نوشته اصلی توسط حنیف نمایش پست ها
    کسانی که بدون ادعا و فقط به قصد گرفتن نذری و تبرک آمده اند،
    با سلام
    گرفتن نذری از مراسمات اباعبدلله هم جزء اموری هست که گاهی اشتباهاتی درش صورت میگیره.

    همونطور که برپائی اینگونه مراسمات باعث ایجاد تقرب به اهل بیت میشه، معتقدیم که نذری هائی که در مجالس اهل بیت داده میشه واقعا حالت تبرک داشته و خیلی ها واقعا به نیت تبرک و شفا میان و از این مجالس نذری میگیرن و برای مریض هاشون که توی خونه هستند میبرند.
    و این هم کار بدی نیست و نمیشه بهشون ایراد گرفت. هر چیزی که عنوان "تعلق به مجلس اهل بیت" بهش تعلق بگیره، مقدس و باعث برکت هست و میشه ازش به عنوان تبرک استفاده کرد.

    البته در اینصورت فرقی نمیکنه که اون نذری یک پرس غذا باشه یا چای و یا حتی یک لیوان آب.

    این روزها در قسمت نذورات و هدایای مسجد جمکران و حرم حضرت معصومه سلام علیها و امام رضا علیه السلام نمک های متبرک حضرات هست که مردم جهت تبرک و شفای مریض میبرند و دین هم اینطور تبرک جستن رو تأیید میکنه.


  17. صلوات ها 4


  18. #9

    عضویت
    جنسیت دي ۱۳۸۹
    علاقه
    گفتگو در مباحث معرفتی
    نوشته
    6,663
    حضور
    32 روز 3 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    12
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    23682



    نقل قول نوشته اصلی توسط tazkie نمایش پست ها
    سلام علیکم و رحمة الله.

    یک مسئله ای که در مناسبتهای مذهبی و علی الخصوص محرم رخ می دهد این است که افراد زیادی برای خدمت به اهل بیت پا پیش می گذارند و برای برخی از این موارد خدمتی هم تقاضا خیلی بیشتر از عرضه است، مثل مداحی کردن. اینجا معمولاً در مساجد و تکایا روال به این شکل است که فرد یا افرادی این خدمت خاص را به گردن می گیرند و به دیگران هم اجازه نمی دهند که آن کار را به عهده بگیرند، و البته این کار گاهی باعث دلخوری افراد دیگری نیز می شود. مثلاً در یک هیئتی به من گفتند که یکی از مداحین از آنجایی که به او میکروفن نمی داده اند، از آن هیئت قهر کرده و به هیئت دیگری رفته است، یا من خودم وقتی در یک مسجدی بودم و می خواستم در چایی دادن کمک کنم، یه نفر به من گفت این کار مسئول خودش رو داره و الان اگر بیاد و ببینه به چایی دست زدی، ناراحت میشه(به تعبیر ایشون "سرت داد میزنه" ولی شاید ایشون پیاز داغشو زیاد کرده باشن!)

    البته خب برخی خدمتها هم طرفدار زیادی ندارند که خارج از سؤال من هستند.

    اینجا برای من سؤال پیش می آید: آیا رفتار این افراد برای خودشان انحصار ایجاد می کنند، صحیح است؟ آیا دلخور شدن کسانی که به آنها اجازه نمی دهند که آن خدمت خاص را بکنند، بجاست؟
    سلام
    هرکاری نظم و حساب خودشو داره. بعضی کارها تخصصیه بعضی هم نیست اما نمیشه به امان خدا رهاش کرد اما خوبه که مسوولین این خدمات اجازه ورود علاقمندان رو بدن . علاقمندان هم با هماهنگی و اجازه خادمان اقدام کنند.
    موفق باشید

    هردو عالم یک فروغ روی اوست




  19. صلوات ها 4


  20. #10
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    882
    حضور
    20 روز 18 ساعت 8 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    1
    گالری
    17
    صلوات
    2369



    نقل قول نوشته اصلی توسط Naghi نمایش پست ها
    بسم الله الرحمن الرحیم

    سلام علیکم و رحمة الله؛



    رفتار ما در انجام اموری که خدمتگزاری می نامیم فارغ از این عبارت بسیار صحیح نیست که "الاعمال بالنیات"؛

    اولاً من "دیگران" و ارزیابی آنها را باید رها کنم؛ باید به خودم توجه کنم تا بتوانم آنچه برای من مفید است را تشخیص دهم. بنده وقتی به خودم توجه می کنم و انجام همین اموری که به عنوان خدمتگزاری می شناسم، می بینم در برخی مواقع واقعاً "خدمتگزار" و "نوکر" نیستم؛ چون نوکر هر کاری به او بگویند انجام می دهد؛ این هر کار شامل، مداحی، آشپزی، سخنرانی، جارو کردن، کفش جفت کردن و هیچ کاری نکردن هم می شود؛ یعنی اگر به نوکر بگویند جارو بزن می گوید چشم و اگر بگویند جارو نزن و جارو را به بغل دستی بده باز هم می گوید چشم؛ نوکر نظر می کند که الان به او چه امری می کنند؛ نوکر بودن به نوع کار نیست و به فعالیت نیست؛ نوکر بودن یک حالت قلبی است که اگر به آن توجه داشته باشم هر جا لازم باشد جارو می زنم هر جا لازم باشد می نشینم و جارو زدن دیگران را تماشا می کنم؛ هر جا لازم باشد مداحی می کنم هر جا هم که لازم نباشد می روم و گوش می کنم و سیاهی لشگر می شوم؛ هر جا لازم باشد مدیر می شوم هر جا لازم باشد مدیر نمی شوم (گرچه همه امور خدمتگزاری از قبیل مداحی و سخنرانی و غیره هم از یک نظر یک سیاهی لشگر هستند)

    خروجی راهبردی و عملیاتی این نوع نگاه به نوکری این می شود که نوکر نظر می کند کجا کاری روی زمین مانده است و همان را انجام می دهد؛ هر جا که متولی دارد که دارد و برایش دعا می کنم که کارش را به بهترین نحو انجام دهد و خودم هم اگر لازم باشد با قلب سلیم او را کمک می کنم و هر جا که کار روی زمین مانده است آن را انجام می دهم.

    اگر بنا باشد بنشینیم و دیگران را ارزیابی و ملامت کنیم که قطعاً حرف کم نخواهیم آورد که همگی در ملامت ید طولائی داریم (حداقل خودم که اینچنینم)؛ همانطور که همه ما می دانیم برخی امور است که کمتر بدان پرداخته می شود؛ چه می دانم شاید به خاطر آنکه کمتر در چشم است اما همانطور که سرکار تزکیه فرمودند، برخی امور را هم می شناسیم که طرفدار و مدعی کمتری دارد؛ اینجاست که جای کار نوکر است؛ مثلاً اگر کسی توفیق داشته باشد و کمی زودتر برود و دستشویی ها را تمیز کند احتمالاً خیلی بعید است که کسی بیاید و مدعی شود که اینجا مسئول تمیز کردن دستشویی من هستم؛ مثلاً در ایستگاه های صلواتی می شود یک کیسه به دست گرفت و هر کس شربت می خورد، لیوان او را قبل از انداخته شدن روی زمین جمع کرد. بعید است مدعی چندانی داشته باشد.

    اگر یک مقدار از کارهای که در چشم دیگران عزیز است فاصله بگیریم، فضاهای خالصانه نوکری کم نیست؛ البته گاهی ممکن است در مجموعه ای یکی از همان فضاهای محبوب در چشم دیگران روی زمین مانده باشد که آنجا نیز فرصت مناسبی است برای عرض ادب و نوکری؛

    نوع کار حرف اول را نمی زند؛ این حرف من نیست؛ خدای من چنین فرموده است که:
    لن ینال الله لحومها و لادمائها و لکن یناله التقوی منکم.

    گوشت و خون قربانی هرگز به خداوند متعال نمی رسد ولی تقوای شما به او می رسد

    خدای من می فرماید:
    قل کل یعمل علی شاکلته فربکم اعلم بمن هو اهدی سبیلاً.


    اگر در زمینه هایی که مدعی دارند و معمولاً امور در چشم هستند بخواهم وارد شوم و بهانه من این باشد که مثلاً مداحی من از فلانی بهتر است و یا سخنرانی من از فلانی بهتر است و یا کفش جفت کردن من از فلانی بهتر است و یا دستشویی تمیز کردن من از فلانی بهتر است، وقتی در این زمینه هایی که متولی دارد بخواهم وارد شوم باید عمیقاً مراقب "اراده علو" باشم که همه چیز را خراب و فاسد می کند:

    تلک الدار الاخرة نجعلها للذین لایریدون علواً فی الارض و لافساداً و العاقبة للمتقین.
    آن سرای آخرت را برای کسانی قرار دادیم که اراده علو و فساد در زمین نمی کنند و عاقبت برای متقین است.


    در لحظه انجام هر فعل هم کاملاً و عمیقاً و دقیقاً علم دارم که نیت من در آن زمان آیا نوکری است یا خود را برتر از دیگران نشان دادن؛ خوشبختانه یا متاسفانه به کنه نیت خودم علم دارم گرچه گاهی اوقات برای خودم توجیه های بسیار زیبا و همه پسندی داشته باشم که
    بل الانسان علی نفسه بصیرة و لو القی معاذیره.

    معذرت از پرگویی.


    با سلام.

    برعکس شما، من گمان می کنم که هر انسانی باید به ارزیابی بپردازد و خودش را فقط مشغول به خود نکند. باید ببینیم پشت چه کسی ایستاده ایم. مثلاً در ابتدای انقلاب چند روحانی بودند که بین مردم محبوبیت داشتند، ولی مسیرهایشان با هم تضادهایی یافت، و در زمان تضاد، کسانی که ارزیابی نکرده بودند، متحیر می ماندند که طرف کدام مرجع بزرگ را بگیرند.

    ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش, بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش.

  21. صلوات ها 3


صفحه 1 از 3 123 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود