صفحه 1 از 5 123 ... آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: اخلاص عمل

  1. #1

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    1,594
    حضور
    14 روز 5 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    302
    صلوات
    4561

    اشاره اخلاص عمل




    سلام و تبریک عید فرخنده نیمه شعبان.

    سوالی ذهن مرا بسیار مشغول کرده است.

    عمل و عبادت ما باید برای خدا باشد؟؟؟
    یا برای تقرب به خدا؟؟؟
    یا برای رضایت خدا؟؟؟
    یا در راه خدا؟؟؟
    برای قبول خدا؟؟؟

       
    جلو جلو بگم بخاطر تعدد سوال مرتبط با این بحث و قوانین انجمن ممکن است چند تاپیک دیگر هم مرتبط به همین تاپیک خلق شود.


    طبیعتا یکی از موارد فوق و مواردی که نام برده نشده
    صد حساب میشود
    و چون صد اید نود هم پیش ماست.
    میخواهم بدانم ان صد کدام است که همه پیشش نود هستند و رسیدن به ان رسیدن به باقی را هم دارد!!!

    ویرایش توسط سید حسینی : ۱۳۹۴/۰۴/۰۳ در ساعت ۱۲:۲۱

    یا کسی اربعین می آید
    یا نمی خواهد بیاید


    نتونستم و نشد و دلم میخواست اما نشد
    نداریم.


  2. صلوات ها 7


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۳
    علاقه
    x
    نوشته
    10
    حضور
    1 روز 6 ساعت 3 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    22

    نیت قربه الی الله




    با سلام

    1- وقتی در انجام عملی نیت قربه الی الله (برای رضای خدا) می کنیم، چطور بفهمیم که این نیت از ته دلمان بوده؟ یعنی از کجا بدانیم واقعا به نیت رضای خدا که در دل می کنیم آن کار را انجام می دهیم، نه به طمع و امید فواید احتمالی آن عمل و یا ترس از مضرات انجام ندادنش؟

    مثلا نماز، وقتی بدانیم که وظیفه است و بالاخره باید بجا آورده شود، و بجا نیاوردنش باعث مضرات بسیار است ، و بجا آوردن هر چه با کیفیت ترش موجب ثواب و خیرات بسیار است، پس طبیعتا هر نفسی از مضرات عدم انجامش می ترسد ، به فوایدش طمع و دل می بندد، وهرعقلی خواندنش در موقع مقرر را منطقی می بیند.

    حال وقتی انسان در دل می گوید نماز را به نیت رضای خدا میخوانم ، از کجا بفهمد خواندنش واقعا ناشی از همین نیتی است که میگوید ، نه تاثیر تمایلات نفسانی مذکور؟

    2- هرقدر که آن تمایلات نفسانی علاوه بر نیت قربه الی الله در انجام عمل دخیل شوند، از خلوص نیت قربه الی الله کاسته میشود؟ پس آیا باید سعی کنیم برای حفظ هرچه بیشتر خلوص نیت ، نفسی را که میل به ثواب اعمال و ترس از مضرات ترکش دارد سرکوب کنیم؟! در حالی که کسی که عملی را به نیت رضای خدا انجام می دهد، خوب می داند که از محسنات و ثواب آن عمل محروم نمی ماند، پس چطور از این مساله لذت نبرد که اگر ببرد نفسش به آن مایل میشود؟!

    باتشکر


  5. صلوات ها 5


  6. #3

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    علاقه
    تحصیل ، تحقیق و پژوهش
    نوشته
    21,525
    حضور
    175 روز 3 ساعت 47 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    38
    صلوات
    58316



    با نام و یاد دوست






    اخلاص عمل








    کارشناس بحث: استاد سینا


  7. صلوات ها 4


  8. #4

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,182
    حضور
    17 روز 13 ساعت 12 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    15131



    نقل قول نوشته اصلی توسط BABY نمایش پست ها
    سلام و تبریک عید فرخنده نیمه شعبان.

    سوالی ذهن مرا بسیار مشغول کرده است.

    عمل و عبادت ما باید برای خدا باشد؟؟؟
    یا برای تقرب به خدا؟؟؟
    یا برای رضایت خدا؟؟؟
    یا در راه خدا؟؟؟
    برای قبول خدا؟؟؟

       
    جلو جلو بگم بخاطر تعدد سوال مرتبط با این بحث و قوانین انجمن ممکن است چند تاپیک دیگر هم مرتبط به همین تاپیک خلق شود.


    طبیعتا یکی از موارد فوق و مواردی که نام برده نشده
    صد حساب میشود
    و چون صد اید نود هم پیش ماست.
    میخواهم بدانم ان صد کدام است که همه پیشش نود هستند و رسیدن به ان رسیدن به باقی را هم دارد!!!
    آنچه که شما در رابطه با عمل فرموده اید تنها ازحیث واژه ها متفاوتند وگرنه در معنا مشابه می باشند . وقتی می گوییم عملی برای خداوند انجام گیرد منظور همان قصد تقرب است و چنانچه عمل انسان با قصد تقرب باشد نتیجه ی این عمل رضایت الهی و قبولی عمل خواهد بود پس قطعا عملی که در راه خدا باشد چنین ویژگی هایی را دارد.

    البته باید توجه کنیم که نیت و انگیزه ی انسان از انجام عمل به میزان خلوص او برمی گردد و اخلاص در عمل امری است که دارای مراتب می باشدو عالى‌ترين مرتبه آن، خلوص محض و كامل براى خداوند است كه هيچ انگيزه و خواست نفسانى با آن آميخته نيست‌؛ مرتبه‌اى كه براى رسيدن به آن راه طولانى و سختى را بايد طى كرد.


  9. صلوات ها 3


  10. #5

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,182
    حضور
    17 روز 13 ساعت 12 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    15131



    نقل قول نوشته اصلی توسط xxxx4 نمایش پست ها
    با سلام

    1- وقتی در انجام عملی نیت قربه الی الله (برای رضای خدا) می کنیم، چطور بفهمیم که این نیت از ته دلمان بوده؟ یعنی از کجا بدانیم واقعا به نیت رضای خدا که در دل می کنیم آن کار را انجام می دهیم، نه به طمع و امید فواید احتمالی آن عمل و یا ترس از مضرات انجام ندادنش؟

    مثلا نماز، وقتی بدانیم که وظیفه است و بالاخره باید بجا آورده شود، و بجا نیاوردنش باعث مضرات بسیار است ، و بجا آوردن هر چه با کیفیت ترش موجب ثواب و خیرات بسیار است، پس طبیعتا هر نفسی از مضرات عدم انجامش می ترسد ، به فوایدش طمع و دل می بندد، وهرعقلی خواندنش در موقع مقرر را منطقی می بیند.

    حال وقتی انسان در دل می گوید نماز را به نیت رضای خدا میخوانم ، از کجا بفهمد خواندنش واقعا ناشی از همین نیتی است که میگوید ، نه تاثیر تمایلات نفسانی مذکور؟

    2- هرقدر که آن تمایلات نفسانی علاوه بر نیت قربه الی الله در انجام عمل دخیل شوند، از خلوص نیت قربه الی الله کاسته میشود؟ پس آیا باید سعی کنیم برای حفظ هرچه بیشتر خلوص نیت ، نفسی را که میل به ثواب اعمال و ترس از مضرات ترکش دارد سرکوب کنیم؟! در حالی که کسی که عملی را به نیت رضای خدا انجام می دهد، خوب می داند که از محسنات و ثواب آن عمل محروم نمی ماند، پس چطور از این مساله لذت نبرد که اگر ببرد نفسش به آن مایل میشود؟!

    باتشکر
    اخلاص همان پاک کردن نیت از غیر خدا و انجام عمل برای خداست.گاهی اشخاص عملی را برای خداوند انجام می دهند اما در عین حال نیتشان رسیدن به بهشت و یا ترس از دوزخ است این حالت مرتبه ی پایینی از اخلاص است در حالی که در علم اخلاق، به نيّت اهميّت ويژه‌اى داده شده و از آن به عنوان ‌ركن و روح عمل ياد‌شده است تا جایی که نبودن نيّت درست باعث بى‌ارزش شدن عمل مى‌شود.
    بنابراین حقيقت اخلاص، انجام دادن عمل براى خدا و به انگيزه تقرّب به او می باشد در جامع السعادات آمده است:
    ( اخلاصى كه از هر آميختگى پيراسته است، اخلاص مطلق و اخلاص صدّيقان شمرده مى‌شود و اخلاصى كه با قصد ثواب و رهايى از عذاب همراه است، اخلاص اضافى نام دارد.)1
    نمازگزار بايد نماز خود را با اخلاص و قربةً إلي الله، يعني به قصد قربت و نزديک شدن به خداوند انجام دهد.چرا که عامل اصلی در پذیرش عمل ،اخلاص است در واقع عملی قابل عرضه به درگاه الهی است که همراه با اخلاص باشد وگرنه عملی که در آن رنگ اخلاص وجود نداشته باشد قابل عرضه به محضر خداوند نیست.
    توجه کنیم که اخلاص داشتن در نماز و عبادات فقط به این معنا نیست که در نیت خود چنین بر زبان آوریم که خدایا برای رضای تو نماز می گذارم بلکه وجود اخلاص حالتی معنوی در انسان است که نیازمند پیش زمینه است در واقع ترک گناه در طول روز عامل موثری است تا ما باحضور قلب بیشتر مشغول نماز شویم و نیتمان را خالص تر نماییم.
    هرچقدر میزان معرفت و شناخت انسان از خداوند بالا رود میزان اخلاصش نیز افزون تر خواهد شد تا جایی که جز خداوند هیچ نمی بیند و عمل را نه برای بهشت و نه حتی از ترس جهنم بلکه تنها برای رضایت الهی و لقاء خداوند برپا می دارد که این درجه ی بالایی از اخلاص است.

    1 جامع‌السعادات، ج‌2، ص‌403.

  11. صلوات ها 5


  12. #6

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,182
    حضور
    17 روز 13 ساعت 12 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    15131



    نقل قول نوشته اصلی توسط xxxx4 نمایش پست ها
    با سلام

    1- وقتی در انجام عملی نیت قربه الی الله (برای رضای خدا) می کنیم، چطور بفهمیم که این نیت از ته دلمان بوده؟ یعنی از کجا بدانیم واقعا به نیت رضای خدا که در دل می کنیم آن کار را انجام می دهیم، نه به طمع و امید فواید احتمالی آن عمل و یا ترس از مضرات انجام ندادنش؟

    مثلا نماز، وقتی بدانیم که وظیفه است و بالاخره باید بجا آورده شود، و بجا نیاوردنش باعث مضرات بسیار است ، و بجا آوردن هر چه با کیفیت ترش موجب ثواب و خیرات بسیار است، پس طبیعتا هر نفسی از مضرات عدم انجامش می ترسد ، به فوایدش طمع و دل می بندد، وهرعقلی خواندنش در موقع مقرر را منطقی می بیند.

    حال وقتی انسان در دل می گوید نماز را به نیت رضای خدا میخوانم ، از کجا بفهمد خواندنش واقعا ناشی از همین نیتی است که میگوید ، نه تاثیر تمایلات نفسانی مذکور؟

    2- هرقدر که آن تمایلات نفسانی علاوه بر نیت قربه الی الله در انجام عمل دخیل شوند، از خلوص نیت قربه الی الله کاسته میشود؟ پس آیا باید سعی کنیم برای حفظ هرچه بیشتر خلوص نیت ، نفسی را که میل به ثواب اعمال و ترس از مضرات ترکش دارد سرکوب کنیم؟! در حالی که کسی که عملی را به نیت رضای خدا انجام می دهد، خوب می داند که از محسنات و ثواب آن عمل محروم نمی ماند، پس چطور از این مساله لذت نبرد که اگر ببرد نفسش به آن مایل میشود؟!

    باتشکر
    انسان وقتی عملش همراه با اخلاص باشد دیگر شرایط زمانی و مکانی فرقی برای او ندارد .اگر خواستیم بفهمیم عمل ما از خلوص برخوردار است یا نه باید ببینیم در حضور دیگران چگونه نماز می خوانیم ودر خلوت چگونه؟ ایا زمانی که افراد ما را می بینند به نوع دیگری نماز می خوانیم؟ ایا تاکید ما بر طولانی کردن نماز و اول وقت خواندن نماز و همراه با خضوع و خشوع بودنش صرفا مربوط به فضاهایی هست که دیده می شویم ودر خلوت هیچ یک از این امور را مد نظر نمی گیریم؟
    بنابراین وقتی اخلاص داشته باشیم دیگربراي خوشحالي ديگران، کسب رضاي مخلوقين، و جلب توجّه آنها نماز نمی خوانيم.
    در مرتبه ی دیگری از اخلاص که بالاتر از مرتبه ی قبل است شخص عملش را برای رسیدن به مقاصد مادی انجام نمی دهد مثلا برخی از افراد نماز می خوانند تا خداوند رزق آنها را زیاد کند این نوعی معامله است و چنین نیتی مخل به اخلاص می باشد.
    البته گاهی افراد نیز عبادت را نه برای رسیدن به منافع و پاداشهایی دنیایی بلکه برای رسیدن به ثواب اخروی بجا می اورند که در این حالت نیز هرچند عمل مورد پذیرش است اما از حیث اخلاص از درجه ی پایینی برخوردار است.وهمینطور است کسی که برای دورشدن از عذاب الهی نماز بگذارد.علما و عرفا، این مراتب را مراتب پاييني از درجات اخلاص مي‌دانند وتاکید می کنند که انسان مخلص براي نيل به قرب الهي، بايد از اين اهداف نازل گذر کند.
    برای نماز آثار و خواصی بیان شده است، از جمله این که قرآن، نماز را ناهی فحشا و منکر میداند یعنی نماز بازدارنده از انحراف و گناه است حال اگر نماز انسان همراه با خلوص باشد چنین اثری نیز بعد از نماز برای انسان مشهود است بگونه ای که انسان متوجه می شود که چقدر به خاطر نمازی که خوانده از گناه دور شده است اما گاهی می بینیم نمازها خوانده می شود ودر نیت هم قربه الی الله گفته می شود اما این نماز ما را از گناه باز نداشته است که در این حالت باید نسبت به میزان اخلاص خود شک کنیم.
    درست است كسانى كه به دليل ترس از عذاب يا طمع رسيدن به بهشتْ خدا راعبادت مى‌كنند، به اخلاص كامل نرسيده‌اند و مرتبه خلوصشان با حب ذات و توجه به خويشتن آميخته است اما فراموش نکنید که این نوع نیات مذموم نیستند بلکه ماندن در این مرتبه ها مذموم است بنابراین باید برای رسیدن به اخلاص از همین مراتب پایین تمرین کرده و کم کم فارغ از شوق بهشت و ترس جهنم نیت خود را خالص تر نماییم.


  13. صلوات ها 4


  14. #7

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۳
    علاقه
    x
    نوشته
    10
    حضور
    1 روز 6 ساعت 3 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    22




    با عرض سلام مجدد و تشکر از پاسخ های کارشناس محترم


    نقل قول نوشته اصلی توسط سینا نمایش پست ها
    ( اخلاصى كه از هر آميختگى پيراسته است، اخلاص مطلق و اخلاص صدّيقان شمرده مى‌شود و اخلاصى كه با قصد ثواب و رهايى از عذاب همراه است، اخلاص اضافى نام دارد.)
    1- چطور می توانیم میزان اخلاص نیتمان را متوجه شویم، یعنی بفهمیم چقدر نزدیک به اخلاص مطلق و چقدر اخلاص اضافی است؟

    2- چطور می توان رسیدن به اخلاص مطلق برای انسانی که دارای نفس میباشد را، منطقا توجیه کرد؟
    زیرا هرگز حالتی پیش نخواهد آمد که فرد عملی را برای رضای خدا انجام دهد و از عذاب جهنم دور و به نعمت های بهشت نزدیک نشود؛
    پس نمی توان گفت برای رسیدن به اخلاص مطلق، آن ترس و حب را در خودش سرکوب کرده، بلکه از بابت هردو خیال نفسش راحت است.

    3- در آیات و روایات بسیار اهمیت ترس از خدا را شنیده ایم، آیا معنی این ترس، همان ترس از جهنم ، عقوبت و خشم خدا نیست؟
    پس آیا سعی در نترسیدن از جهنم، بجهت رسیدن به اخلاص بیشتر، به منزله ی از بین بردن ترس از خدا در خود نمی شود؟


    نقل قول نوشته اصلی توسط سینا نمایش پست ها
    اگر خواستیم بفهمیم عمل ما از خلوص برخوردار است یا نه باید ببینیم در حضور دیگران چگونه نماز می خوانیم ودر خلوت چگونه؟
    راهکارفوق برای فهمیدن خلوص نیت از ریا کاربرد دارد یا میزان اخلاص مطلق و اضافه را نیز در نیت مشخص می کند؟


    باتشکر


  15. صلوات ها 3


  16. #8

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    1,594
    حضور
    14 روز 5 ساعت 56 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    1
    گالری
    302
    صلوات
    4561



    خوب ممکن است من به نیت قرب الهی بخوانم و ادای عمل کنم
    و خدا هم مرا به این فیض برساند
    و دیگر دست از تلاش بکشم(یعنی یک ازمون باشد)

    ولی اگر برای خدا باشد انسان به سیری نمیرسد.

    ..............

    نکته دیگر اینکه
    در ایات قران به کدام کلمه اشاره شده ؟؟؟
    برای خدا
    برای تقرب
    برای رضا


    یا کسی اربعین می آید
    یا نمی خواهد بیاید


    نتونستم و نشد و دلم میخواست اما نشد
    نداریم.


  17. صلوات ها 3


  18. #9

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,182
    حضور
    17 روز 13 ساعت 12 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    15131



    یکی از مهمترین عواملی که می تواند به وجود یا عدم امری دلالت کند نشانه ها و آثار می باشد.تشخیص هر بیماری از روی آثار و نشانه های آن است. در رابطه با مسائل اخلاقی نیز وضع به همین شکل است. اگر شما بخواهید وجود و یا عدم فضیلت یا رذیلت اخلاقی را در خود جستجو کنید باید به آثار آن توجه کنید.
    در رابطه با این که ایا عمل انسان دارای اخلاص است یا نه نیز باید به ویژگی های عمل خود مراجعه نماییم.گاهی عمل ما همراه با ریا است که برای شخص ریاکار نشانه هایی ذکر می شود از جمله این که از تعریف و تمجید لذت برده و کار را برای تعریف دیگران انجام می دهد و چنانچه از او تعریف نشود دلگیر می شود و یا در جمع با نشاط به عملی مشغول شده ودرتنهایی دارای کسالت است بنابراین انسان بیش از هر کس دیگری با مراجعه ی به خود و بررسی نیتش می تواند بفهمد که ایا عملش دارای خلوص بوده یا خیر.

    انسان با اخلاص، بدون در نظر گرفتن پسند و رضایت این و آن، به وظیفه ی خود عمل مى‏كند و در راه خدا، از هیچ ملامتى هم نمى‏ترسد: «یُجَهِدُونَ فِى سَبِیلِ اللَّهِ وَلَا یَخَافُونَ لَوْمَةَ لَا ئِمٍ»(1)

    علاوه بر این که اخلاص در عمل، حین انجام عمل مشهود است و نیت شخص برای انجام فعل فقط و فقط رضای خداوند است بازتاب این اخلاص در زندگی روزمره ی شخص نیز مشهود است.

    بنابراین نحوه ی عملکرد ما بعد از نماز و میزان بازداشته شدن ما از گناه می تواند ما را نسبت به میزان اخلاصمان آگاه نماید.انسان با اخلاص از گناه فاصله می گیرد پس هرچقدر که از گناه فاصله گرفته ایم به همان نسبت در نماز اخلاص داشته ایم.


    1 مائده، آیه 54.

  19. صلوات ها 4


  20. #10

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۰
    نوشته
    2,182
    حضور
    17 روز 13 ساعت 12 دقیقه
    دریافت
    4
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    15131



    قبلا هم متذکر شدیم که اخلاص دارای مراتب است .برخی از مردم به هوای رسیدن به بهشت عبادت می کنند و برخی از ترس دوزخ اما توجه کنید که این نیات نیز در جای خود می تواند کمک کننده ی انسان باشد و در واقع مقدمه ای باشد تا انسان به درجات بالاتر برسد.

    اتفاقا در قرآن نیز آیات تعذیب بیشتر ازآیات تبشیر است چرا که انذار هسته ی اصلی تبلیغ می باشد.بنابراین مخاطب قرآن عموم مردم می باشند و لذا وجود نیاتی که نشان از ترس از عذاب و شوق رسیدن به بهشت دارند بخودی خود مذموم نیست.

    اما در عین حال انسان این پتانسیل و استعداد را دارد که از این مراتب پایین عبور کرده و به مراحل بالای اخلاص برسد تا جایی که جز خدا هیچ نبیند.
    قطعا درک این حالت برای ما که تجربه اش نکرده ایم بسیار سخت است و گاهی محال بنظر می رسد اما از دایره ی نگاه اوحدی از مردم که قدم در این مسیر گذاشته اند امری ناممکن نیست.

    ارتباطی که اولیاء الله با خداوند دارند به گونه ای است که از نفس ارتباط لذت می برند و این ارتباط ارتباطی دوسویه است تا جایی که«يحب الرب أن يسمع كلامهم كما تحب الوالدة ولدها»؛ یعنی خدا دوست دارد سخن و دعاي اينها را بشنود مثل مادري كه بچه‏اش را دوست مي‏دارد. يعني آن خواص نهايت لذّتشان شنيدن سخن خداست قطعا تصوّر این حالت هم براي ما مشكل است.


  21. صلوات ها 4


صفحه 1 از 5 123 ... آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 4

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود