جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: خداوند در فرآن می فرماید مرا یاد کنید تا شما را یاد کنیم، منظور از این یاد کردن چیست؟

  1. #1

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۳
    نوشته
    17
    حضور
    8 ساعت نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    1
    صلوات
    45

    مطلب خداوند در فرآن می فرماید مرا یاد کنید تا شما را یاد کنیم، منظور از این یاد کردن چیست؟




    بسم الله النور
    یک اصلی بین جوانترها هست که میگویند باید رفاقت را در حق رفیقمان تمام کنیم تا او هم در حق ما رفاقت کند. پس رفاقت یک رابطه ی دوطرفه است، نمیشود یک طرف خودش را به آب و آتش بزند ولی طرف مقابل هیچ عکس العملی نشان ندهد. جریان رفاقت ما با خدا هم همینطور است که خداوند مهربان همه چی را در حق ما تمام کرده است ولی در عوض ما جز گناه و سرپیچی کاری نکرده ایم. اگر بخواهیم تمام نعمتهایی که خداوند متعال تا به الان به ما داده است را بشماریم، این نعمتها چفدر میشود؟ آیه قرآن داریم که نعمتهای خدارا اصلا نمیشود شمردإِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها: اگر نعمت [هاى‏] خدا را شماره كنيد، آن را نمى‏توانيد بشماريد-نحل/18) خدای مهربان به ما یاد داده است که چطور با او رفاقت کنیم، او میفرماید: فَاذْكُرُوني‏ أَذْكُرْكُم: مرا ياد كنيد، تا شما را ياد كنم(بقره/152). این همان قاعده ای است که انسان ها در روابط دوستیشان با یکدیگر دارند. منظور خداوند عزیز از این حرف این نمیباشد که یک انسان از صبح که از خواب برمیخیزد، تسبیحی در دست بگیرد و گوشه ای بنشیند و ذکر بگوید، وقتی به احوال عرفا هم نگاه میکنیم میبینیم که اهل به گوشه ای نشستن نبودند. پس منظور خداوند متعال چیست؟ او میخواهد به ما بفهماند که باید همه کارهای زندگیمان را برای رضای خدا انجام بدهیم. یعنی باید تمام توجهمان به خدا باشد، نگاهمان را حتی یک لحظه هم از خدا برنداریم. آنوقت همه‌ی کارهایمان رنگ خدایی به خودش میگیرد. مثلا نیت غذا خوردنمان این باشد که توان بندگی کردن به دست آوریم، یا اگر فرزندی داریم و میخواهیم او را تربیت کنیم نباید تربیتش کنیم تا بقیه‌ی افراد بگویند چه فرزند خوبی دارد بلکه باید تربیتش کنیم، طوری که بنده‌ی خوب خدا بشود و بتواند یاری امام زمان علیه السلام را بکند، اگر غیر از این باشد تمام زمانهایی که برای فرزندمان وقت گذاشته‌ایم به هدر رفته است. یا وقتی نماز میخوانیم باید همه توجهمان در این چند دقیقه به خدا باشد اگر درست دل به خدا بدهیم خدا هم ما را در دریای نعماتش می‌اندازد، در ابتدا کمی سخت است اما حتما شدنی است.
    خداوند در فرآن می فرماید مرا یاد کنید تا شما را یاد کنیم، منظور از این یاد کردن چیست؟
    البته این طور نیست که اگر یکی اهل یاد خدا نباشد خدا با او کاری ندارد بلکه خداوند از نعمتهایش به تمام بندگان میدهد، ولی اگر بنده، با خدا رفاقت کرد آنوقت رنگ و لعاب نعمتهای خداوند نیز عوض میشود. پس لازم نیست ریاضتهای سخت بکشیم ، همینکه دلمان را پر از خدا بکنیم کفایت میکند. و اگر اذکار لفظی میگوییم باید دلمان را متوجه کنیم تا اثر بگذارد.(برداشت آزاد از تفاسیر المیزان، نمونه، نور) در معانى الاخبار از حسين بزاز روايت كرده كه گفت: امام صادق علیه السلام به من فرمود: آيا ميخواهى تو را از مهمترين وظيفه‏اى كه خدا بر خلق خود واجب كرده خبر دهم؟ عرضه داشتم: بله، فرمود: اول انصاف دادن به مردم، به اينكه با مردم آن طور رفتار كنى كه دوست ميدارى با تو رفتار كنند و دوم مواسات با برادران دينى و (سوم) ياد خدا در هر موقف (شرایطی)، البته منظورم از ذكر خدا، سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اكبر نيست، هر چند كه اين نيز از مصاديق آنست، ولى منظورم اين است كه در هر جا كه پاى اطاعت خدا به ميان می‏آيد، بياد خدا باشى و اطاعتش كنى، و هر جا معصيت خدا پيش آيد، بياد او باشى و آن را ترك كنى. (معانى الاخبار ص 192 حديث3)
    فریاد سکوتش:faryadesokotash

  2. صلوات ها 7


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۲
    نوشته
    8,042
    حضور
    192 روز 16 ساعت 44 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    28781



    در ابتدا باید گفت :
    «ذکر» را مي توان نقطة شروع حرکت باطني و سير و سلوک به سوي قرب پروردگار جهان دانست، انسان سالک به وسيلة «ذکر» به تدريج از افق ماده بالاتر مي رود و به عالم صفا و نورانيت قدم مي گذارد، کامل و کاملتر مي شود تا به مقام قرب حق تعالي نائل گردد.
    ياد خدا به منزلة روح عبادتها و بزرگترين هدف تشريع آنها مي باشد، زيرا ارزش هر عبادت به مقدار توجه بنده است.[1] در آيات و احاديث دربارة ذکر خدا سفارشهاي فراواني شده است.[2]
    از جمله در آية 152 از سورة بقره مي فرمايد:
    «فَاذکُروني اَذکُرکُم ...؛ مرا ياد کنيد تا شما را ياد کنم.»
    در آية ياد شده امر به يادآوري متعلق به «ياء» متکلم شده، فرموده: «مرا ياد بياور»، اگر يادآوري خدا را از حضور خدا در نفس بدانيم، ناگزير بايد قائل به مجاز گويي در جمله مذکور شويم و بگوييم: مثلاً «ياد نعمتها و يا عذابهاي خداست» و اگر آن تعبير را کلامي حقيقي بدانيم، آن وقت آية شريفه بر اينکه آدمي غير از آن علمي که ما معني و مفهوم آن را مي شناسيم دلالت مي کند (که عبارت است از حضور معلوم در ذهن عالِم) که يک نسخة ديگري از علم دارد. چون اگر مراد همان علم معمولي باشد و قائل به مجاز هم نباشيم، اين نوع يادآوري خدا (شخص ذاکر خدا را در ذهن خودش داشته باشد) به معني محدود بودن خدا مي شود. که اين هم از ساحت کبريائي او بسي دور مي باشد.[3]
    در صورتي که قائل به مجاز در آن جمله باشيم، بعضي از مفسران براي اين آية شريفه 10 معني ذکر کرده اند:
    1. مرا به اطاعت ياد کنيد، تا شما را به رحمتم ياد کنم.
    2. مرا به دعا ياد کنيد، تا شما را به اجابت ياد کنم.
    3. مرا به ثنا و طاعت ياد کنيد، تا شما را به ثنا و نعمت ياد کنم.
    4. مرا در دنيا ياد کنيد، تا شما را در آخرت ياد کنم.
    5. مرا در خلوتگاه ياد کنيد، تا شما را در جمع ياد کنم.
    6. مرا هنگام وفور نعمت ياد کنيد، تا شما را در سختيها ياد کنم.
    7. مرا به عبادت ياد کنيد، تا شما را به کمک ياد کنم.
    8. مرا به مجاهدت ياد کنيد، تا شما را به هدايت ياد کنم.
    9. مرا به صدق و اخلاص ياد کنيد، تا شما را به اخلاص و مزيد اختصاص (به صورت ويژه) ياد کنم.
    10. مرا به ربوبيت ياد کنيد، تا شما را به رحمت ياد کنم.[4]
    البته همان گونه که بعض مفسران بزرگ فرموده اند مي توان گفت: همگي اين ده معني ياد شده، جلوه اي از معناي وسيع آيه مي باشد که حتي غير اين معاني مذکور را نيز شامل است.
    از جمله اينکه : «مرا به شكر ياد کنيد، تا شما را به زيادي نعمت ياد کنم.»[5]
    اما اينکه آيا هرکسي ذکر مخصوص به خود دارد يا نه؟ جواب اين سؤال به طور غير مستقيم و اجمالي از مطالب گذشته مشخص مي شود، ولي براي تفصيل بيشتر بايد گفت :
    الف: ارتباط انسان با خداوند بزرگ توسط اسماء و صفات او مي باشد.
    از آنجا که خداي متعال داراي تمام کمالات مي باشد بنابراين، هرکس بخواهد به کمال برسد چاره اي جز اينکه متخلق به يکي از اسماء و صفات خداوندي شود ندارد. چرا که اسماء و صفات نشان دهندة کمالي از کمالات خداوند
    مي باشد.
    انسان مي تواند با يادآوري يک اسم و صفت يا چند اسم و صفت (با توجه به تلاش و کوشش خود و توفيق الهي) خود را داراي مراتب نازله اي از آن اسم و صفت کرده به تدريج در مسير کامل شدن قرار بگيرد.[6]
    ب: انسانها داراي حالات گوناگون مي باشند.
    انسانها هرکدام در راه سير و صعود به کمالات، داراي احوال گوناگون درجات مختلفي مي باشند که هر درجه و حال، محتاج استعانت از يک اسم خاص متناسب حال سالک مي باشد.
    ممکن است کلمة «يا اللّه» براي بعض افراد يا در بعض احوال، مناسب باشد، در صورتي که کلمة «يا مُجيب دعوة المُضطَرّين ؛ اي اجابت کنندة خواستة پريشان حالان» براي افرادي ديگر مناسبتر و جذابتر باشد.
    به همين جهت است که اگر سالک راه کمال دسترسي به استاد و مربي کامل و راه آشنا داشته باشد بهتر است در اين راه از او استمداد نمايد.[7]
    همة اذکار و عبادات خوبند، و در صورتيکه صحيح انجام گيرند مي توانند مقرّب انسان باشند و او را به مقامات عالي برسانند. سالک مي تواند از همه يا بعض آنها استفاده کند، ولي استاد، براي نيل به مقام ذکر و شهود، به سالک توصيه مي کنند ذکر مخصوصي را انتخاب کند و با کيفيت مخصوص و عدد مخصوص آن را تداوم دهد تا به مقصد نائل گردد.[8]
    بنابر اين، «فاذکروني» داراي معنايي وسيع و گسترده مي باشد و افراد و حالات مختلف اقتضاء اسم و صفت و ذکر خاصي را دارند.


    پي نوشت ها:
    [1]. ر.ک: اميني، ابراهيم، خودسازي، قم، انتشارات شفق، چاپ هشتم، 1375، ص 191.
    [2]. احزاب/ 41، آل عمران/ 191، اعلي/ 15، انسان/ 25، نساء/ 103، مجلسي، محمد باقر، بحارالانوار، بيروت، موسسه الوفاء، ج 93، ص 154 و ص 156 و ص 163.
    [3]. طباطبائي، سيد محمد حسين، ترجمة تفسير الميزان، ترجمه: سيد محمدباقر موسوي، قم، دفتر انتشارات اسلامي، چاپ يازدهم، 1378ش، ج 1، ص 511.
    [4]. ر.ك: مکارم شيرازي، ناصر و همکاران، تفسير نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامية، چاپ بيست و دوم، جلد 2، ص 515.
    [5]. ر.ك: تفسير نمونه، همان.
    [6]. جوادي آملي، عبدالله، تفسير تسنيم، انتشارات اسراء، چاپ سوم، ارديبهشت 1381، ج 1، ص 306.
    [7]. خودسازي، همان، ص 220.
    [8]. خودسازي، همان.

  5. صلوات ها 6


  6. #3

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۴
    علاقه
    اهل البيت عليهم السلام،فلسفه،عرفان،ادبيات،فيزيك،مطالعه
    نوشته
    4,990
    حضور
    133 روز 12 ساعت 16 دقیقه
    دریافت
    5
    آپلود
    0
    گالری
    3
    صلوات
    21820



    با سلام و ادب

    و تشکر از استاد گرامی جناب صادق

    نمی دانم چقدر صحیح است اما این مطلب به نظر حقیر رسید که

    اذکرونی یاء متکلم اشاره به توحید در عبادت است فقط مرا یاد کنید،امر به توحید در عبادت شده است

    مؤید این کلام شاید شریفه ی(اقم الصلوة لذکری) باشد و مؤید دوم بر آن (و لذکر الله اکبر)

    کسی که خداوند را موحدانه عبادت کند نتیجه اش این می شود(اذکرکم) به مقام جمع الجمعی راه می یابد.

    حدیث:
    قالّ الصّادق علیه السّلام: العبودیّة جوهرة کنهها الرّبوبیّة، فما فقد من العبودیّة وجد فی الرّبوبیّة، و ما خفى من الرّبوبیّة أصیب فی العبودیّة.

    بنابه تعبیر حضرت امام روح الله رحمة الله علیه،آنچه که از انیّت و انانیّت،در عبودیت مفقود می شود،در ظلّ حمایت ربوبیّت آن را می یابد.





    الهی هب لی کمال الانقطاع الیک

    و أنر ابصار قلوبنا بضیاء نظرها الیک




اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع رو مطالعه کرده اند از ۱۳۹۵/۱۲/۲۹, ۰۷:۳۵ : 2

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود