جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: فلسفه ی عرفان

  1. #1
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282

    فلسفه ی عرفان




    بسمه تعالی

    «فلسفه عرفان» مبتنی بر این حقیقت تأمل برانگیز شکل می گیرد که تجربه ای مستقیم از الوهیت هم ممکن است و هم به وسیله هر فردی به چنگ آمدنی است. همه ادیان در مدخل هایی فرهنگی می زیند که مشحون از آموزه «مجاهدت» به عنوان امری میانجی میان بشریت و الوهیت است. هر یک از ادیان، تجربه عرفانی اصیل فرد را در قالب ادبیات و اصطلاحات رایج در میراث فرهنگی خاص خود می ریزد. فلسفه دین که کوشش می کند به فهم طبیعت و ماهیت الوهیت نایل آید، این تفاوت های فرهنگی را نادیده می انگارد. فلسفه عرفان اما گامی فراتر می نهد و سعی دارد به طبیعت تجربه بشر از الوهیت از طریق دریافت و درک ارتباط محوری آن ها با یکدیگر دست یازد.

    فلسفه ی عرفان
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  2. صلوات ها 8


  3.  

  4. #2
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282



    عرفان و تجربه عرفانی

    واژه اصطلاحی «عرفان» مأخوذ از اصل یونانی به معنای «پوشیدگی و اختفا» است. در دنیای هلنیستی، تعبیر رفتار «عرفانی» به رفتارهای دینی سری باز می گردد. در مسیحیت نخستین این اصطلاح به تفاسیر رمزآلود «باطنی» متون مقدس یا حضورهای باطنی از قبیل حضور باطنی مسیح در مراسم عشای ربانی راجع می باشد. فقط از دوره متأخر است که این واژه بر معنای «الهیات عرفانی» که تجربه بی واسطه الوهیت از آن مراد می شود اطلاق گردیده است. نوع عارفان چه موحد و چه غیرموحد، تجارب عرفانی خویش را به مثابه بخشی از تعهد عظیم خویش نسبت به تحول بخشی به بشریت لحاظ می کنند، نه اوج نهایی مجاهدت های خود. بنابراین عرفان عمدتا عبارت است از تفکری ناب شامل رشته ای از افعال، اقوال، متون، نگرش ها، سنت ها و تجاربی متمایز که هدفشان تحول بخشی به آدمی است که در سنت های گوناگون به طرقی متفاوت مورد تعریف قرار می گیرد.
    هر تعریفی از تجربه عرفانی به علت معانی گوناگونی که از آن می توان مراد کرد، می بایست حداقل تا حدودی مقید و مشروط باشد. دو مفهوم مرتبط از تجربه عرفانی را می توان در اینجا به بحث گذارد. نخستین آن ها در تعریفی گسترده نمایان گر کاربرد عام تر این اصطلاح است و دومین آن ها در تعریفی محدود، بیشتر ناظر به رفتارهای خاصی است که عرفان را از منظر فلسفی شایسته بررسی قرار می دهد.
    1. مفهوم گسترده تجربه عرفانی
    در این مفهوم، تجربه عرفانی عبارت است از تجربۀ معرفت بخش فراحسی - ادراکی یا فروحسی - ادراکی که حاصل آگاهی به واقعیت ها یا گزاره های واقع نمایی است که نوعا با روش های ادراک حسی یا کیفیات حسی - تنی یا خویشتن نگری عادی دسترس پذیر نمی گردد.
    2. مفهوم محدود تجربه عرفانی
    تجربه عرفانی در مفهوم محدود خویش که مورد توجه فیلسوفان واقع می شود به شاخه فرعی تجربه عرفانی در مفهوم گسترده آن مربوط می باشد. این تجربه به ویژه به تجربه وحدت آمیز فراحسی – ادراکی یا فروحسی – ادراکی مربوط است که نتیجه آگاهی به واقعیت ها یا گزاره های واقع نمایی است که از طرقی نظیر ادراک حسی، کیفیات حسی – تنی یا خویشتن نگری عادی حاصل نمی آید.
    تجربه وحدت آمیز در برگیرنده درهم آمیختگی پدیدارشناختی یا محو کثرات است که در طی آن چنین فرض می شود که مفاد شناختی تجربه مزبور با صراحت در آن خصلت پدیدارشناختی باقی می ماند. نمونه هایی از چنین تجربه ای عبارتند از: تجربه یکی انگاری همه طبیعت، اتحاد با خدا در عرفان مسیحی، اتحاد آتمن با برهمن در تجربه هندو که در طی آن نفس خود فرد با وجود ابدی مطلق عینیت می یابد، محو همه کثرات، تجربه بی ساختار بودایی و تجربه های یکتا انگار. البته تجاربی از قبیل تجربه دوگانه انگار از خدا که در آن شخص و خدا به طور کامل متمایز از هم باقی می مانند، تجربه عرفانی نخواهند بود، زیرا جزو تجارب وحدت آمیز به شمار نمی روند. بنابراین، اصطلاح «عرفان» به افعال، اقوال، متون، نگرش ها و سنت هایی اطلاق می گردد که با تجربه های وحدت آمیز پیوند داشته باشند. باید مراقب بود تا تجربه عرفانی با تجربه دینی اشتباه نشود. منظور از تجربه دینی، تجربه ای است که دارای محتوا یا مفادی متناسب با پس زمینه دینی یا واجد رنگ و بوی دینی باشد. این تجربه گرچه بسیاری از تجارب عرفانی را شامل می شود ولی هم چنین مشهورات و مسموعات دینی، تجارب غیرعرفانی ذن و احساسات دینی گوناگونی نظیر هیبت و علو دینی را نیز در بر می گردد. این تجربه هم چنین تجربه بنیادین دینی (نامی که شلایر ماخر بدان می نهد) یعنی احساس «بستگی مطلق» را نیز شامل می شود.

    فلسفه ی عرفان
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  5. صلوات ها 5


  6. #3
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282



    مقولات تجارب عرفانی

    تجارب عرفانی و دینی به طرق گوناگون، طبقه بندی شدنی هستند، ضمن آن که تفاوتی بنیادین میان تجارب عرفانی فراحسی- ادراکی و فروحسی- ادراکی وجود دارد. اکنون به برخی از طبقه بندی ها اشاره می کنیم.
    1. آفاقی و انفسی
    هر گاه تجربه ای دربردارنده محتوای حسی- ادراکی، حسی- تنی یا خویشتن نگری باشد، می توانیم آن را تجربه آفاقی نامید. تجارب آفاقی عرفانی به اشکال گوناگون وجود دارند. به طور نمونه هشیاری عرفانی شخص نسبت به وحدت طبیعت که خود را بر ادراک حسی شخص از جهان تحمیل می کند، همین طور تجارب آفاقی قدسی غیر وحدت آمیزی نظیر تجربه حضور خدا به هنگام نگاه خیره به دانه های برف. تجارب غیرآفاقی را انفسی می نامیم. تجربه «خلاء» یا «تهی بودگی» در برخی سنت های عرفانی و تجربه خدا که از وارستگی از قید تجربه حسی حاصل آمده باشد، می توانند نمونه هایی از تجارب انفسی باشند.
    2. الهی و غیرالهی
    می توان تمایزی بین تجارب خداباور که مربوط به تجربه فهم پذیر خدا هستند و تجارب نا خداباور قایل شد. تجارب دسته دوم می توانند طیفی از آگاهی به واقعیت غایی نه خدا تا عدم آگاهی به هیچ واقعیتی را شامل شوند. تجارب خداباور قدسی دوگانه انگارند که در آن خدا و شخص به وضوح متمایز از هم باقی می مانند در حالی که عرفان خداباور به اتحاد یا عینیت با خدا مربوط می شود. اتحاد با خدا در برگیرنده نه تجربه ای منفرد بلکه طیف وسیعی از تجارب است. «اتحاد»، متضمن نفی تمایز بین شخص و خدا و نوعی عینیت آنها با یکدیگر است. عارفان اسلامی به صور گوناگون از این اتحاد یاد کرده اند که نمونه های بارز آن «انا الحق» حلاج یا تعابیری از قبیل: «لیس فی جبتی الا الله» یا «انا من اهوی و من اهوی انا» می باشد. عارفان مسیحی نیز به اشکالی متفاوت، اتحاد با الوهیت را توصیف کرده اند. از جمله این عارفان، برنارد کلروو (1090-1153) که از اتحاد به عنوان «تناظر عاشقانه» یاد می کند، آنری سوسو که اتحاد با خدا را به فرو افتادن قطره ی آب بر جام شراب تشبیه می کند که طعم و رنگ شراب را به خود می گیرد و یان فان رویسبروک که اتحاد را به مثابه «آهن در آتش و آتش در آهن» وصف می کند را می توان نام برد.

    ویرایش توسط استاد : ۱۳۹۳/۰۷/۱۴ در ساعت ۱۸:۴۰
    فلسفه ی عرفان
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  7. صلوات ها 6


  8. #4
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282



    عرفان سلوکی و عرفان جذبی

    در عرفان سلوکی، عارفان جذبه الهی را نتیجه سلوک و مجاهدات خویشتن می دانند، ولی در عرفان جذبی، این سلوک نیست که به جذبه الهی منجر می شود بلکه خود جذبه الهی، عارفان سرخوش از شراب الهی را به سلوک و مجاهده وادار می کند. کاربرد دو اصطلاح سالک مجذوب و مجذوب سالک در مقابل یکدیگر در واقع اشاره به همین تقسیم بندی می کند.کابالای یهودی نیز رایج ترین صورت از عرفان سلوکی است که هدف عارف در آن وارد کردن کیفیت رب النوع بودن در زندگی باطنی خود است. با وجود این، این که کابالا در صور سلوکی خود حتی در تعریف گسترده عرفان، عرفان باشد یا نه جای تردید دارد، گرچه با لحاظ آموزه اتحاد با رب النوع و این سوف (Einsof) یا مطلق بی نهایت، می توان آن را عرفان تلقی نمود.

    عرفان آپوفاتیک و عرفان کاتافاتیک

    عرفان آپوفاتیک که از واژه یونانی Apophasis به معنای "سلب و سکوت" مشتق شده است، در مقابل عرفان کاتافاتیک قرار می گیرد که از واژه یونانی Kataphasis به معنای "ایجاب و گفتار" اشتقاق یافته است. عرفان نوع اول مدعی است که از موضوعات یا گزاره های واقع نمای مربوط به تجربه عارفانه سخنی نمی توان گفت. این امور یکسره توصیف ناپذیر یا بیان ناپذیرند. در مقابل، عرفان نوع دوم به طرح دعاوی ویژه ای در متن تجربه های عرفانی می پردازد. نمونه عرفان نوع اول در متن قدیمی تائو با نام تائوته چینگ تألیف لائوتسه (قرن ششم ق. م) دیده می شود که با این کلمات آغاز می گردد: «حتی عالی ترین آموزه ها هم خود تائو نیست. حتی عالی ترین نام برای تعریف آن ناکافی است. تائو بدون کلمات هم می تواند توصیف شود و بدون نام هم می تواند شناخته گردد.»

    تناقض نمایی

    عرفان پژوهان گاه بر طبیعت «متناقض نما»ی تجربیات عرفانی تأکید می کنند اما همیشه روشن نیست که آیا این تجربه است که متناقض نما فرض می شود یا موضوع عرفانی یا هر دو. به دلیل آنکه تجربه عرفانی، غیرعادی و کیفیت وحدت آمیز نفس، عجیب و شگفت انگیز به نظر می آید، گزارش های عارفان به طور چشم گیری غیرمنتظره و ناباورانه اند. بنابراین، ناگزیر این گزارش ها در مفهوم متناقض نما خواهند بود؛ چرا که در زمان هایی، زبان عرفانی، اشکال منطقا ناخوشایند را به کار می گیرد که پوچی واقعی، به تعمد رخ نداده باشد. با وجود این، تناقض نمایی در این مفهوم، در گزارش های دست اول از تجارب عرفانی، بسامدی کمتر و در سیستم های عرفانی دستهدوم اندیشه، بسامدی بیشتر دارد.

    فلسفه ی عرفان
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  9. صلوات ها 4


  10. #5
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282



    جاودانگی و تجارب عرفانی

    فیلسوفانی چند، که گاه به جاودان گرا لقب می گیرند، کوشش کرده اند تا تجارب عرفانی مشترکی را از سراسر فرهنگ ها و سنن شناسایی کنند. دیدگاه جاودان گرای والتر استیس بحث های زیادی را برانگیخته است. او فرض می کند که دو نوع تجربه عرفانی در همه فرهنگ ها، دین ها، دوره ها و شرایط اجتماعی یافت شده اند. نوع اول، تجربه آ‎فاقی جهانی است که «به آن سوی مفاهیم نظر می افکند»، تا به واحد یا یکتایی کثرت یا به کثرت جهان از طریق نیل به «واحد» به مثابه حیات یا هشیاری درونی نسبت به جهان نایل آید. تجربه آ‎فاقی جهانی استیس هم متناقض نماست و هم بیان ناپذیر.
    نوع دوم، تجربه وحدت آمیز انفسی جهانی که «به این سوی ذهن نظر می اندازد» تا به «هشیاری محض» یعنی تجربه ای که به لحاظ پدیدارشناختی، تجربه هیچ است نایل آید. استیس این تجربه را «هشیاری وحدت آمیز» می نامد. چنین تجربه ای مشتمل بر «تهی سازی» شخص از هرگونه محتوای تجربی و کیفیات پدیدارشناختی شامل مفاهیم، اندیشه ها، ادراک حسی و تخیلات لذت طلبانه حسی می باشد. در این جا شخص به هشیاری بی خواب شده خالصی دست می یابد. استیس، این تجربه انفسی را هم چون ساحل آگاهی عرفانی که در خانه نیم راه هشیاری آفاقی جهانی قرار گرفته، توصیف می کند. استیس، تجارب عرفانی خداباور را از طریق تمایز بین تجربه و تفسیر به تجربه انفسی جهانی فرو می کاهد. تجربه انفسی به اعتقاد او در سراسر فرهنگ ها مشابه است. فقط تفسیر، متفاوت می شود. نینیان اسمارت هم جهانی بودن تجربه وحدت گرایانه را با این استدلال نشان می دهد که توصیف تجارب عرفانی خداباور، منعکس کننده پوششی تفسیری است که پایه تجربی مشترک میان تجارب خداباور و غیر خداباور می باشد.

    فلسفه ی عرفان
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  11. صلوات ها 5


  12. #6
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282



    عرفان، تجربه دینی و جنسیت

    فیلسوفان فمینیست، گرایش مرد مدارانه در عرفان و تلقی فلسفی آن را مورد انتقاد قرار داده اند. در این باب فمینیست ها بر این باورند که؛ عرفان پژوهان به نحوی سیستماتیک، عمده عرفان زنانه را نادیده گرفته یا به حاشیه می رانند. ساختار سنتی مردانه از خدا، تعیین کننده روشی است که بر طبق آن، فیلسوفان مرد به اندیشه درباره تجربه خداباور می پردازند. بنابراین تجربه خداباور از آغاز، مشروط به مفهوم سازی ها و ارزش های مردمدارانه و تفاوت های جنسی در رفتار دین می باشد. این دیدگاه نوعا نشان می دهد که مردان تجربه خدابارو را به عنوان مواجه بشر با موجودی کاملا متمایز، دوردست و پرقدرت درک می کنند. پارادایمی از این رویکرد عبارت است از تجربه قدسی رودولف اوتو از حقیقت «به طور کامل مغایر»، فهم ناپذیر و پرقدرت که موجب احساس جذبه ای هولناک می گردد. عارف در پوچی خویش، «غوطه ور و مستغرق» می گردد. اوتو چنین ادعا می کند که این امر، تجربه بنیادین دین است. این رویکرد، ادعا شده که تحت تأثیر مرد مدارگرایی جهانبینی اوتو قرار دارد که مشحون از مضامین فرمانفرمایی، خرده انگاری و فرمانبرداری است.
    با این حال، اندیشمندان فمینیست، به انکار دو شاخه انگاری بین امر قدسی و امری که به لحاظ آفرینش، تحلیل اوتو را ممکن می سازد، تمایل نشان می دهند. متألهان فمینیست، ماهیت متشابه متعلق تجربه خداباور را مورد تأکید قرار داده و تجربه زنان پرآوازه از امر قدسی در مظهر جسمانی شان را که توسط نگرش های مردمدارانه ناچیز شمرده می شود را یادآور می شوند.
    به هر روی باید در نظر داشت که مطالعه جنسیت در تجربه جنسی و عرفان بتازگی و با دشواری آغاز شده و دیدگا ه ها و بازنگری های جدیدی را به روی فهم ما از این پدیده های بشری- الوهی گشوده است.

    منابع:

    فلسفه های مضاف (جلد دوم)، عبدالحسین خسروپناه، انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1385
    فصلنامه قبسات، شماره 39


    فلسفه ی عرفان
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  13. صلوات ها 5


  14. #7

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۸۹
    نوشته
    5,227
    حضور
    68 روز 6 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    253
    آپلود
    48
    گالری
    41
    صلوات
    22069



    سلام علیکم و رحمه الله

    با سپاس فراوان از استاد گرامی بابت نقل این مطلب . یک سوال برای بنده پیش آمده و آن اینکه پیدا کردن نقش محوری در بین تجارب عرفانی فردی بر چه مبنائی صورت میگیرد ؟

    یافتن موضوعات شبیه به هم یا تطبیق آنها بر هم
    در میان عرفانی که مثلا مدعی است که بدون واسطه و با ارتباط مستقیم با الوهیت کسب شده
    یا عرفانی که الوهیت را شخص در خودش جستجو میکند
    و با عرفانی که بدنبال تعریف و تائیدی معنوی از جنسیت خود است
    و ...

    لزوما و طبیعتا نمیتواند خالی از خطا و مغالطه باشد و بدیهی است که ابزار سوء استفاده هم میتواند قرار گیرد. با این نقص چه میشود کرد ؟

    فلسفه عرفانی با این تعریف چگونه و به چه دلیل میخواهد بدون توجه به تعارضات موجود در مفاهیم و در مبداء و غایات بدنبال اشتراکات برود ؟
    در حالیکه مدعی است فلسفه دین تنها بدلیل تفاوت فرهنگی از پردازش فصول اشتراک باز مانده ؟

    یاحق

    ویرایش توسط bina88 : ۱۳۹۳/۰۷/۱۳ در ساعت ۲۳:۲۸
    علی علیه السلام :
    خداوند، ملائكه را از نيروى عقل محض ، حيوانات را از غرائز و شهوات محض و انسان را تركيبى از هر دو آفريد. آن كس كه نيروى انديشه و فكرش ‍ بر شهوتش غلبه كند، از ملائكه برتر و آن كس كه نيروى شهوت و غريزه اش ‍ بر قوه عقل غالب شود از حيوانات پست تر است . ( بحارالانوار، ج 57، ص 299، حديث 5 )

  15. صلوات ها 3


  16. #8

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۲
    نوشته
    2,573
    حضور
    38 روز 9 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4385



    نقل قول نوشته اصلی توسط استاد نمایش پست ها
    عرفان و تجربه عرفانی
    سلام
    تجربه عرفانی ناشی از تجربه بعد مجرد یا آگاهی تمرکز یافته از تجرد خویش است
    دلیل وحدت گرا بودن تجربیات عرفانی هم آن است که برخلاف پوسته متکثر وجود مغزای آن واحد است لذا عجیب نیست که این تجربیات وحدت گرا باشد
    البته ممکن است در تعبیر از تجربیات عرفانی افراد دچار اشتباه یا تبعیت از گرایشهای فکری یا روحی خاصی شوند اما درکل و بدون لحاظ این اختلافات ظاهری همه بیانگر اصول مشخصی هستند
    و اما نقش دین در این میان فراهم آوردن زمینه لازم برای این تعالی معنوی بصورت کامل و جامع همراه با یافتن حقیقت بما هو علیه است بلکه دین برنامه حضور در مقام کثرت همراه با حاکمیت وحدت یا همان بقاء بعد فناء است
    یا علیم

    این قرن ، قرن اسلام است
    امام خامنه ای



  17. صلوات


  18. #9
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    2,976
    حضور
    94 روز 6 ساعت 24 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25282



    نقل قول نوشته اصلی توسط bina88 نمایش پست ها
    سلام علیکم و رحمه الله

    با سپاس فراوان از استاد گرامی بابت نقل این مطلب . یک سوال برای بنده پیش آمده و آن اینکه پیدا کردن نقش محوری در بین تجارب عرفانی فردی بر چه مبنائی صورت میگیرد ؟

    یافتن موضوعات شبیه به هم یا تطبیق آنها بر هم
    در میان عرفانی که مثلا مدعی است که بدون واسطه و با ارتباط مستقیم با الوهیت کسب شده
    یا عرفانی که الوهیت را شخص در خودش جستجو میکند
    و با عرفانی که بدنبال تعریف و تائیدی معنوی از جنسیت خود است
    و ...

    لزوما و طبیعتا نمیتواند خالی از خطا و مغالطه باشد و بدیهی است که ابزار سوء استفاده هم میتواند قرار گیرد. با این نقص چه میشود کرد ؟

    فلسفه عرفانی با این تعریف چگونه و به چه دلیل میخواهد بدون توجه به تعارضات موجود در مفاهیم و در مبداء و غایات بدنبال اشتراکات برود ؟
    در حالیکه مدعی است فلسفه دین تنها بدلیل تفاوت فرهنگی از پردازش فصول اشتراک باز مانده ؟

    یاحق
    سلام علیکم
    البته در تجارب عرفانی ادیان مختلف روشهای متفاوتی برای اعتبار سنجی تجارب عرفانی وجود دارد،اما در دین اسلام اعتبار تجارب عرفانی به عرضه آنها به قرآن و سنت و تأیید کامل مکمل به عنوان استاد بستگی دارد.
    پس تجارب فردی که از این اعتبار سنجها عبور کند قابل بررسی و به اشتراک گذاری است.

    فلسفه ی عرفان
    تا صورت پیوند جهان بود علی بود/ تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

    شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود / سلطان سخا و کرم و جود علی بود

    عیسی به وجود آمد و در حال سخن گفت/ آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

    مسجود ملایک که شد آدم ، ز علی شد / آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

    آن شير دلاور كه براي طمع نفس/بر خوان جهان پنجه نيالود ، علي بود

    سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پيدا / شمس الحق تبريز كه بنمود ، علي بود



  19. صلوات ها 2


  20. #10

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۸۹
    نوشته
    5,227
    حضور
    68 روز 6 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    253
    آپلود
    48
    گالری
    41
    صلوات
    22069



    نقل قول نوشته اصلی توسط استاد نمایش پست ها
    سلام علیکم
    البته در تجارب عرفانی ادیان مختلف روشهای متفاوتی برای اعتبار سنجی تجارب عرفانی وجود دارد،اما در دین اسلام اعتبار تجارب عرفانی به عرضه آنها به قرآن و سنت و تأیید کامل مکمل به عنوان استاد بستگی دارد.
    پس تجارب فردی که از این اعتبار سنجها عبور کند قابل بررسی و به اشتراک گذاری است.

    بسم الله الرحمن الرحیم


    سلام علیکم و رحمه الله

    حتما موازین و معیارهائی در تشخیص ماهیت الهامات و شهود در اسلام وجود دارد که همانا عرضه و سنجش به کتاب و سنت است که آنرا مقید میسازد .

    در این مطلب نقصی بر فلسفه دین مطرح گردیده که همانا وجود مشکلی چون اشتراکات لفظی است که در فلسفه علم هم همین مشکل هست ولی نمیدانم به چه دلیل فلسفه عرفانی را مشمول این مشکل نمیداند و با عباراتی همچون تمسک به طبیعت تجربه بشر از الوهیت ( فارغ تفاوتهای در معانی و مفاهیم و غایات ) برای فلسفه عرفانی تخصیص قائل میشود.

    بنده جسارتا با رفرنسی که اشاره فرمودید به مقاله جناب هادی کمالی استادیار دانشگاه آزاد مراجعه کردم . ایشان زحمت کشیده بودند و تعاریفی را از منابع مختلف آورده بودند و تا آنجائیکه بنده دیدم این مقاله ترجمه انگلیسی به فارسی این مفاهیم را شامل میشود و هیچ نقدی و تحلیلی بر آن در مقاله ایشان ندیدم.

    ارائه تعریف فلسفی از تجارب عرفانی ای که فارغ از کتاب و سنت و بنوعی منکر کتاب و سنت است مشکلی برای پذیرندگان این فلسفه ایجاد نمیکند بلکه به آنها کمک میکند در فهم چگونگی و چند و چون این مکاتب
    همچنین در تلفیق چند موضوع التقاطی از چند مکتب عرفانی و شکل دادن مکتب عرفانی جدید با اسمی جدید

    برای کسانی که به کتاب و سنت مقید هستند آشنائی با این شکل فلسفه (بین مکتبی) عرفانی مفید خواهد بود
    ولی به نظر حقیر , ایجاد اشتراکات لفظی و معنائی و ایجاد تعریف و تبئینی مشترک بین این روش فلسفی عرفانی با فلسفه و عرفان اسلامی برای مقیدین به کتاب و سنت مشکل ساز خواهد شد و برای کسانی که به این مساله آشنائی ندارند باعث انحراف.

    جسارت بنده را بخاطر مداخله در نقل ارزشمندتان پذیرا باشید.


    یاحق

    علی علیه السلام :
    خداوند، ملائكه را از نيروى عقل محض ، حيوانات را از غرائز و شهوات محض و انسان را تركيبى از هر دو آفريد. آن كس كه نيروى انديشه و فكرش ‍ بر شهوتش غلبه كند، از ملائكه برتر و آن كس كه نيروى شهوت و غريزه اش ‍ بر قوه عقل غالب شود از حيوانات پست تر است . ( بحارالانوار، ج 57، ص 299، حديث 5 )

  21. صلوات


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع رو مطالعه کرده اند از ۱۳۹۳/۰۹/۰۹, ۰۵:۲۵ : 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود