جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: چه کنیم تا یک فرد مذهبی متظاهر نباشیم؟

  1. #1

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۹۳
    نوشته
    36
    حضور
    18 ساعت 4 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    98

    اشاره چه کنیم تا یک فرد مذهبی متظاهر نباشیم؟




    سلام دوستان اسم این بحث همون حکایت زاهدان احمقیه که امام علی (ع) به شدت نفیشون کردن...
    میخواستم در مورد این حرف بزنیم که
    کدوم مذهبی های ما اینجورین...؟
    چجوری میشه خودمون هم تشخیص بدیم که واقعا بصیرت داریم یا نه...؟
    آخه خیلیامون جو مذهبی و شیعه بودن و کلی ادعا داریم ولی امام زمان دلشون از دستمون خونه...
    اگه اینجوری نیستیم چجوری میشه دیگران رو روشن کنیم؟ آخه به گفته امام علی و بازگویی شهید مطهری این جور افراد و البته منافقان زیرک به شدت برای جامعه خطرناکن...
    جامعه فعلی ما هم از این قاعده مستثنی نیست و خیلی جاها چوبشم خوردیم...
    با نهایت احترام نسبت به تمام این اقشار ولی ... بسیجی های به ظاهر فدایی آقا...حاجی های کامل دین... مداح های سینه چاک اهل بیت... آخوندها و روحانیون از گناه عاری...
    واقعا باید چیکار کرد....؟ چطوری بیدار شد....؟
    ویرایش توسط bina88 : ۱۳۹۳/۱۱/۰۱ در ساعت ۰۴:۴۸

  2. صلوات


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    علاقه
    تحصیل ، تحقیق و پژوهش
    نوشته
    21,525
    حضور
    175 روز 5 ساعت 15 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    38
    صلوات
    58322



    با نام و یاد دوست





    چه کنیم تا یک فرد مذهبی متظاهر نباشیم؟








    کارشناس بحث: استاد صادق


  5. صلوات


  6. #3

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۲
    نوشته
    8,041
    حضور
    192 روز 14 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    28777

    جمع بندی




    سوال:
    بصیرت در ما قشر مذهبی جامعه چگونه بدست می آید؟




    پاسخ:
    باسلام وتشکر .
    فارغ از جنبه سیاسی مسئله درباره جنبه اخلاقی ومعرفتی باید گفت :
    «چشم دل» یا چشم بصیرت، یعنی شخص با چشم حقیقت‌‏بین و نظری باطنی به طبیعت و اطرافیان خود نگاه می‌‏کند، نعمتی که در نهان همه انسان‌ها به ودیعت گذارده شده و تنها غفلت و توجه به جنبه‏های فلکی و طبیعی آن را ضعیف و کم سو ساخته است .با اعتقاد راسخ و عمل صالح و اقبال به خداوند دوباره فعال و احیا شده و باعث نجات وی خواهد شد .در روایات منقول از علی(علیه السلام)از معرفت و بصیرت به عنوان «نور قلب»، «غایت فضایل»، «اصل هر خیر»، «گنج عظیم فناناپذیر» یاد شده است.(1)
    در روایات ما از عقل طوری تعبیر و تعریف شده که با تعریف عرفی بسیار متفاوت است. در عرف مردم هر کس زیرک و زرنگ در کارهای مادی و امور دنیوی باشد ،عاقل شمرده می‌‏شود؛ هر چند در کارهای اخروی و الهی ضعیف و ناتوان باشد، در حالی که از نظر قرآن و روایات کسی که بتواند آخرت خود را تضمین و خود را به خدا نزدیک سازد ،عاقل و زیرک است ،هر چند در امور دنیایی و مادی ضعیف و ناتوان باشد.
    «
    العقلُ ما عُبِدَ بهِ الرحمن و اکتُسِبَ بهِ الجِنان؛ عقل آن است که به واسطه آن خداوند پرستش و بهشت عدن حاصل شود».
    از نظر امام علی(علیه السلام) «کم سخنی و گزیده گویی»، «ملازمت با حق»، «استقامت در دین»، «همنشینی با نیکان»، «انجام عمل صالح»، «مدارا با مردم»، «صدق و دوستی»، «ادب ورزیدن»، «عفت ورزیدن»، «عفو و گذشت از مردم»، «نادیده گرفتن خطاهای مردم»، «غیبت نکردن»، «زهد ورزیدن در دنیا»،«موقع سکوت ذکر گفتن»، «اخلاص در عمل داشتن» و «جدال نکردن»، نشانه‌‏های عقل و بصیرت شمرده شده است، قرآن می‏فرماید: «
    إنْ تتّقوا الله یجعل لکم فرقاناً؛ هر کس تقوا پیشه کند ،خداوند به او فرقان «قدرت تشخیص بین حق و باطل می‌دهد».
    فرقان که همان چشم دل و چشم حقیقت‌‏بین است ،مؤمن را از مهلکه‌‏های گوناگون نجات داده و به سوی رستگاری رهنمون می‌‏نماید. پس معلوم شد که چشم دل در اثر عادت و انس به طبیعت و عالم ملکی کم سو شده و توان دیدن حقایق را ندارد. تنها راه چاره روشن نمودن آن از طریق اطاعت خداوند (انجام واجبات و ترک محرمات) می‌‏باشد که آن هم به مرور زمان و به تدریج به دست می‌‏آید، چنان که کندشدن آن نیز به تدریج و در طول زمان متمادی بوده است.
    از طرفی حقایق زندگی نیز همان حقایق هستی و خلقت است که برای کشف آن پیامبران الهی مبعوث شده و عقل ما را به آن راهنمایی و دلالت می‌‏کند. از جمله حقایق زندگی فانی بودن حیات دنیوی و کوتاه بودن مدت آن و دل‌ نبستن بدان است که هر شخص عاقلی با اندک تامل و دقتی آن را تأیید و تصدیق می‌‏نماید.
    عاقل دنیای کوتاه مدت را به سان مزرعه و کشتزاری می‌‏داند که باید محصول مورد نیاز را در آن کاشته تا پس از کمال آن را در دنیای دیگر برداشت کند.چنین شخصی در سایه فرقان و بصیرت معنوی آن دیدگاه و برداشت عرفی از زندگی و هدف های آن را از ذهن خود دور ساخته و خود را به خاطر افکار و عقاید سست و بی پایه در وادی هلاکت نمی‏‌اندازد، چرا که تمام عمرش را - که از مدت دقیق آن هم بی اطلاع است - برای رسیدن به آن هدف بلند ، باز کوتاه می‌‏داند. او از تمام ساعات و اوقات عمرش برای ذخیره ثواب و بالا بردن درجاتش در بهشت تلاش می‌کند و این است معنی زیرک بودن مؤمن: «المؤمن کیس».
    برخی از حکما در این باره اصطلاح «اطباع تام» را مطرح کرده‌اند. به این معنا که اگر شخصی طبیعت حسی خودش را بر اساس دستور شرع به کار بگیرد ،به طور مثال چشم خود را برای دیدن قرآن، چهره مؤمن، آب روان، سبزه و... به کار بگیرد و از گناه دوری کند، رفته رفته طبیعت حسی او تمام شده و فراحسی را خواهد دید.(2)
    از آیات و روایات استفاده می‌شود هر قدر ایمان و یقین بالا رود، حقائق بیشتری از جهان هستی برای انسان مکشوف می‌گردد، تا آن جا که می‌تواند ابراهیم‌وار بر ملکوت آسمان‌ها و زمین نظر کند. قلب و روح آدمی همچون آینه‌ای است که بر اثر غبار معصیت و زنگار اخلاق سوء، حقیقتی را منعکس نمی‌کند، ولی هنگامی که با آب توبه این گرد و غبار شسته شد، حقیقت در آن پرتو افکن می‌شود. پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم) می‌فرماید: «
    اگر شیطان دل‌های فرزندان آدم را احاطه نکنند، می‌توانند به جهان ملکوت نظر افکنند».(3)
    در حدیث دیگر فرمود: «
    اگر زیاده‌روی در سخنان شما و آزادی دل‌هایتان در برابر فساد نبود، آن چه را من می‌بینم، مشاهده می‌کردید و آن چه را من می‌شنوم، شما هم می‌شنیدید».(4)
    یکی از موانع بزرگ معرفت که چشم دل را کور می‌کند، هوی‌پرستی است. قرآن مجید می‌فرماید: «
    آیا دیدی کسی که معبود خود را هوای نفس خویش قرار داده و خداوند او را با آگاهی گمراه ساخته و بر گوش و قلبش مُهر زده و بر چشمش پرده افکنده است؟! با این حال چه کسی می‌تواند غیر از خدا او را هدایت کند؟».(5)
    امام علی(علیه السلام)آرزوهای دراز را عامل کوری می‌داند و می‌فرماید: «
    آرزوهای دور و دراز چشم‌های بصیرت را کور می‌کند».(6)
    قرآن مجید به صراحت بین تقوا و معرفت رابطه‌ای تنگاتنگ ترسیم کرده و فرموده است: «
    واتّقوا الله و یعلّمکم الله؛(7) از خدا بپرهیزید تا خداوند به شما تعلیم می‌دهد».(7)
    امام علی(علیه السلام) می‌فرماید: «
    تقوای الهی داروی بیماری‌های دل شما، سبب بینایی دل‌هایتان، شفای آلام جسمانتان، صلاح و مرهم زخم‌های جان‌هایتان و جلای نابینایی چشم‌هایتان است».(8)



    منابع:_______________________________________ __________________________________________________
    1. غررالحکم و درر الکلم، چ دفتر تبلیغات اسلامی، ص 41 - 42 و 52 - 55.
    2. اشارات، بوعلی، ج 2.
    3. بحارالانوار، ج 67، ص 59.
    4. تفسیر المیزان، ‌ج 5، ص 292.
    5. جاثیه (45) آیه 23.
    6. نهج البلاغه، فیض‌الاسلام، قصار 267.
    7. بقره (2) آیه ‌.
    8. نهج البلاغه، خطبه 144.
    ویرایش توسط مدیر تدوین : ۱۳۹۴/۱۲/۰۸ در ساعت ۱۵:۰۲ دلیل: ویرایش ویراستتار

  7. صلوات


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 2

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود