جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: جمع بین دو حدیث در مورد ابتلا

  1. #1

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    21
    حضور
    14 ساعت 41 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    3
    صلوات
    39

    اشاره جمع بین دو حدیث در مورد ابتلا




    سلام علیکم
    لطفا توضیح بفرمایید چگونه می توان میان این دو حدیث جمع نمود، در حالی که در حدیث 269 انحصار به چشم می خورد و در باب ابتلای مؤمن حدیث فراوان است.
    جمع بین دو حدیث در مورد ابتلاجمع بین دو حدیث در مورد ابتلا
    ویرایش توسط رایحهٔ بهشت : ۱۳۹۴/۰۴/۱۵ در ساعت ۱۹:۵۶

  2. صلوات


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۳
    نوشته
    684
    حضور
    48 روز 15 ساعت 27 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    1
    گالری
    18
    صلوات
    1995



    با نام و یاد دوست





    جمع بین دو حدیث در مورد ابتلا








    کارشناس بحث: استاد صدیقین


  5. صلوات ها 3


  6. #3

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    علاقه
    وَ الَّذينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّه
    نوشته
    1,268
    حضور
    26 روز 8 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    40
    صلوات
    4572



    سلام

    پرسشتان ابهام دارد. لطفا بیشتر توضیح دهید.
    ویرایش توسط صدیقین : ۱۳۹۳/۰۵/۳۱ در ساعت ۱۸:۲۱

  7. صلوات


  8. #4

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    21
    حضور
    14 ساعت 41 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    3
    صلوات
    39



    در پست بنده دو حدیث به صورت عکس ضمیمه شده است.
    محتوای یکی ابتلای مؤمن است و دیگری انحصار مصیبت ها در گناه فرد.

  9. #5

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۱
    علاقه
    وَ الَّذينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّه
    نوشته
    1,268
    حضور
    26 روز 8 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    40
    صلوات
    4572

    جمع‌بندی




    سؤال:
    چه گونه می‌شود میان احادیث آزمایش و احادیث ارتکاب گناه در جایگاه علت مصیبت‌های وارده بر مؤمن، جمع کرد؟

    پاسخ:
    خلاصه و کوتاه عرض می‌کنم:
    اصل بحثی که مورد نظر شماست، ذیل آیه 30 سوره شوری مطرح می‌شود که می‌فرماید:

    «وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْديكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثيرٍ»
    «هر مصيبتى به شما رسد به خاطر اعمالى است كه انجام داده‌ايد، و بسيارى را نيز عفو مى‏‌كند» (ترجمه استاد مکارم)

    استاد مکارم (زیده عزه) در تفسیر نمونه ذیل این آیه توضیحاتی دارند که حاصلش اینست که: این آیه مطلبی عام و کلی را بیان کرده که استثنائاتی دارد و در سایر آیات و روایات با عناوین دیگر از آن موارد استثنا یاد شده؛ مانند:

    «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرينَ» (1)
    «قطعاً همه شما را با چيزى از ترس، گرسنگى، و كاهش در مال‌ها و جان‌ها و ميوه‏‌ها، آزمايش مى‏‌كنيم و بشارت ده به استقامت‏ كنندگان
    ».
    البته برخی افراد به طور موضوعی و تخصُّصی از حکم کلی آیه سوره شوری خارج هستند مانند پیامبران و امامان که معصوم هستند و گناهی ندارند تا به خاطرش دچار مصیبت شوند و مصائبشان برای ارتقا درجه و مقام و مانند آنست. نیز کودکان و مجانین هم که اصلا واجد شرایط تکلیف نیستند تا بگوییم فلان گناه را انجام داده و بعد به جزایش به فلان مصیبت گرفتار شده است. این
    دو گروه، به طور موضوعی از حکم عام آیه شوری خارج هستند و آن آیه اصلا اشاره‌ای به این گروه‌ها ندارد. برخی اعمال هم که حاصل تکوینی کارها و رفتارهاست و ربطی به مصیبت ندارد. فرض کنید کسی قوانین راهنمایی و رانندگی را نادیده می‌گیرد و با سبقت و سرعت غیر مجاز، خودش را گرفتار تصادف و حادثه می‌کند! طبیعتا آن حادثه، حاصل رفتار غیرمنطقی خودش بوده و چوب ندانم‌کاری و بی‌توجهی خودش را خورده!
    پس مطابق توضیحات استاد مکارم، حکم کلی اینست که مصائب حاصل گناهان است حالا یا به صورت جزاء یا به صورت کفاره گناهان، اما این مطلب کلی شامل همه مصایب نمی‌شود و برخی مصائب به خاطر آزمون و ابتلاء یا ارتقای درجه معنوی یا حاصل تکوینی رفتارها و مانند آن رخ می‌دهد.
    بنابراین توضیحات، روایت 269 ظاهرا به آن حکم کلی اشاره دارد و روایت 10 هم ظاهرا به آن موارد دیگر. ملعون در روایت 10 می‌تواند به معنای دوری از رحمت خدا و اینکه عبد مورد توجه او نیست، معنا شود. وقتی خداوند به بنده‌اش توجه می‌کند، او را می‌آزماید و با ابتلائات و آزمون های مختلف می‌پروراند و با پرورش استعدادهای درونش، او را متوجه خدا می‌نماید و درب توبه و انابه و بازگشت را به رویش باز می‌کند تا گرفتار روزمرگی و دنیازدگی و خودفراموشی و اینکه از کجا آمده و به کجا می‌رود و اینجا چه کار می‌کند، نشود! اما اگر کسی با خدا کاری نداشت و غرق بی‌راهه‌های زندگی مادی و شیفته زرق و برق های دنیوی شد، باید بترسد از اینکه خدا هم او را به حال خود رها کند و کاری به کارش نداشته باشد و در نتیجه مصداق این آیه شود که:

    «وَ لا تَكُونُوا كَالَّذينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ» (2)
    «و همچون كسانى نباشيد كه خدا را فراموش كردند و خدا نيز آن‌ها را
    به «خودفراموشى» گرفتار كرد، آن‌ها فاسق هستند».
    روایت 10 در واقع می‌فرماید از این حال دوم بترسید و آن را در چلّگی‌های ابتلائ
    ات بررسی کنید!

    منابع:
    1. بقره: 2 /155.
    2. حشر: 59 /9.

    ویرایش توسط یا عالی : ۱۳۹۴/۰۷/۱۵ در ساعت ۱۷:۴۴ دلیل: ویرایش ویراستار جمع‌بندیها

  10. صلوات


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع رو مطالعه کرده اند از ۱۳۹۶/۰۴/۳۰, ۱۳:۳۵ : 1

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود