صفحه 1 از 3 123 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: پاسخگویی به شبهه «احتمال اثر در امر به معروف و نهی از منکر»

  1. #1

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۹
    نوشته
    2,599
    حضور
    54 روز 8 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    6491

    اشاره پاسخگویی به شبهه «احتمال اثر در امر به معروف و نهی از منکر»




    عرض سلام و خسته نباشید. همانطور که می دانید یکی از شرایط امر به معروف و نهی از منکر، احتمال اثر در شخص است. با توجه به این شرط، دو پرسش دارم:

    1.آیا ما بابت تخمین این احتمال باید در قیامت پاسخگو باشیم؟ یعنی اگر در قیامت عذر بیاوریم که احتمالی در اثر ندیدیم، به صرف این بهانه، گناه ترک این واجب از ما برداشته می شود یا باید دلیلی بر بی اثر بودن امر به معروف بیاوریم؟
    2.در جامعه امروزی اساساً یکی از موانع امر به معروف و نهی از منکر، در اقشار مذهبی همین شرط است، یعنی چون حس می کنند که گفتنشان سودی برایشان ندارد، سخنی نمی گویند و این باعث می شود که جامعه نیز از فضای امر به معروف دورتر و دورتر شود. در این زمینه چاره چیست؟
    با تشکر
    به امید ظهور


    پاسخ:



    پرسش گر گرامی یکی از شرایط امر به معروف و نهی از منکر، احتمال اثراست ،یعنی آمر و ناهی احتمال بدهد که امر و نهى او تأثیر مى‏کند. از این رو اگر بداند یا مطمئن باشد که امر ونهیش بی اثر است، امر ونهی واجب نیست. یعنی اگر احتمال بدهید که اثر دارد باید وظیفه را انجام دهید. و ملاک در این تخمین و احتمال، وجدان انسان است، و اگر سهل انگاری نکرده باشد در روز قیامت معذور خواهد بود چون وظیفه ای غیر از این نداشته است. ولی اگر از روی بی خیالی و بی تفاوتی، عدم احتمال در یک مورد یا یک قضیه را، به بقیه موارد سرایت بدهد و بدون فکر در همه جا بگوید احتمال تاثیر نیست، بعید نیست در روز قیامت بابت این احتمال ندادن هایش مواخذه شود.

    ولی در هر صورت امر به معروف و نهی از منکر از فرائضی است که اگر ترک شود جامعه دچار مشکلات عدیده ای در زمینه های اقتصادی اجتماعی فرهنگی وسیاسی می شود.

    البته در مواردی که اصل دین یا حکمی اصلی در جامعه در خطر ترک قرار می گیرد دیگر احتمال تاثیر وشرط عدم ضرر وجود ندارد و حتی در صورت عدم تاثیر و یا وجود ضرر باید امر به معروف ونهی از منکر کرد مانند سیدالشهداء که به خاطر امر به معروف و نهی از منکر جان خود را نیز اهداء کرد.

    قشر متدین جامعه نیز در مواردی که نگفتن و امر و نهی نکردن باعث شکل گیری یک هنجار در جامعه می شود و باعث می شود معروف منکر شود یا منکر معروف شود، مانند موارد بدحجابی یا موسیقی یا بدعت هایی که در سیاست و فرهنگ گذارده می شود،باید دیگر احتمال تاثیر و ضرر نداشتن را مثل سیدالشهدا علیه السلام کنار بگذارند و حتی اگر تاثیر ندارد باید بگویند تا منکر ،معروف نشود.


    راه ان نیز عزم همه مردم و شروع کردن با روش نصیحت است که یک مرحله قبل از امر و نهی است. و در این راه باید علاوه بر مردم ، قانون وقوای قانونی نیز وظایف شان را به خوبی انجام دهند.چرا که بدون آن ها این فریضه نا تمام خواهد ماند.


    منبع:

    http://www.pasokhgoo.ir/node/64117
    ویرایش توسط bina88 : ۱۳۹۳/۱۱/۰۱ در ساعت ۲۳:۵۴
    امام خامنه ای: زیر پرچم امیرالمومنین دشمن و دوست آنچنان واضح نبودند. دشمن همان حرفهایی را میزد که دوست میزند...
    آگاهی خود را بالا ببرید. نقش نخبگان و خواص اینست که این بصیرت را نه فقط در خودشان بلکه در دیگران هم بوجود بیاورند. رسا بگویید روشن بگویید، مبین بگویید آنچه را که میفهمید. سعی هم بکنید آنچه را که فهمیده اید درست باشد.

  2. صلوات ها 5


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۱
    علاقه
    الله و چهارده معصوم و دوستان آن ها
    نوشته
    1,527
    حضور
    75 روز 4 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    34
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4592



    بسم الله الرحمن الرحیم
    سلام
    ابتدا از برادر عزیزمان جناب امین بابت افتتاح این تاپیک تشکر می کنم.این مسئله یکی از بزرگترین مسائلی است که امروز با آن مواجه هستیم.بحث احتمال اثر توجیهی شده برای بسیاری تا با استفاده از آن از امر به معروف و نهی از منکر فرار کنند یا به آمرین به معروف و ناهیان از منکر خرده گیری کنند.
    خیلی شده این جمله را بشنویم که "نباید این کار را می کردی،چون نتیجه معکوس داد".این فقط اختصاص به امر به معروف و نهی از منکر ندارد.در اکثر مسائل،طبق عقیده برخی یک فعل نباید انجام شود چون نتیجه معکوس می دهد.فرقی نمی کند این فعل چه باشد.همین که نتیجه معکوس داده و نتیجه مطلوب نداده کافی است.این حرف را می شود به صورت های گوناگون بررسی کرد.یک صورت،بررسی فلسفی این گزاره (از نظر مکاتب اخلاقی) است و یک صورت بررسی شرعی و اسلامی مسئله است که درباره افعالی که در نظام فکری ما (به عنوان شیعه) از آن ها صحبت شده،مطرح می شود.

    اما بررسی فلسفی این گزاره آن است که این گزاره،بر مبنای تفکرات نتیجه گرایانه و فایده گرایانه است.این تفکر می گوید فعلی ارزش دارد که به نتیجه مطلوبش برسد.فعلی که که فاقد فایده و نتیجه باشد،بی ارزش است و بعضاً انجام ندادنش بهتر است از انجام دادنش.مهم نیست شکل فعل چیست،نیت از فعل چیست.مهم فقط فایده است.از مدافعان این نظریه می توان جان استوارت میل و جرمی بنتام را نام برد.
    در مقابل این مکتب،وظیفه گرایی قرار دارد.به این معنا که مهم نیست نتیجه چه باشد و یا اگر هم مهم باشد،نتیجه در اولویت نیست بلکه انجام وظیفه در اولویت است و نتیجه در مرحله بعد اهمیت پیدا می کند.ممکن است شما یک فعل را به عنوان وظیفه خود انجام بدهید،ولی نتیجه ای ندهد یا نتیجه معکوس بدهد.ولی طبق این مکتب صرف عمل به وظیفه ارزشمند است.از مدافعان این نظریه می توان کانت را نام برد.البته ما اینجا تعریف بسیار مختصر و خلاصه ای از این دو مکتب آوردیم و ادعا نمی کنیم که همه چیز را راجع به این دو تفکر گفته ایم.
    حال در مسئله امر به معروف و نهی از منکر،ما مستقیماً با همین مسئله مواجه هستیم.عده ای هستند می گویند به محض دیدن نتیجه معکوس یا عدم نتیجه،نباید امر به معروف و نهی از منکر کنیم.این یک دید فایده گرایانه است.بنده فکر می کنم ما بدون درنگ بتوانیم بگوییم که نظام اخلاقی اسلام و شیعه،وظیفه گرا است نه نتیجه گرا،یا حداقل به وظیفه گرایی خیلی نزدیکتر است.در نظام اخلاقی شیعه اهمیت بیش از هر چیز با نیت است نه نتیجه.برای مثال واقعه عاشورا را در نظر بگیرید.تاثیر امر به معروف و نهی از منکر امام حسین (علیه السلام) در سپاهیان یزید چه بود؟همانطور که در پاسخ بالا اشاره شده به این مسئله.مشخصاً با یک دید نتیجه گرا،نمی توانیم اکثر وقایع و رفتار های معصومین (علیهم السلام) را درک کنیم.نه تنها درک نمی کنیم،بلکه ممکن است به توهم اشتباه بودن برسیم.

    لذا این حرف که "فعل x نتیجه معکوس داد پس انجام آن صحیح نیست" حرفی است که با نظام اخلاقی شیعه جور در نمی آید.در پست بعدی ان شاء الله مسئله را از جهات دیگری بررسی می کنیم.
    لبیک یا مهدی
    و من الله التوفیق
    لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظيم
    یا لثارت الحسین

  5. صلوات ها 4


  6. #3

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۱
    علاقه
    الله و چهارده معصوم و دوستان آن ها
    نوشته
    1,527
    حضور
    75 روز 4 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    34
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4592



    بسم الله الرحمن الرحیم
    سلام
    حال ببینیم نظر مراجع چیست:
    امام خامنه ای(مد ظله العالی):
    س 1057: کسى که مى‏خواهد شخصى را امر به معروف و نهى از منکر نمايد، آيا بايد قدرت بر آن را داشته باشد؟ در چه زمانى امر به معروف و نهى از منکر بر او واجب مى‏شود؟

    ج: آمر به معروف و نهى کننده از منکر بايد عالم به معروف و منکر باشد، و همچنين بداند که فاعل منکر عمداً و بدون عذر شرعى مرتکب آن مى‏شود، و زمانى اقدام به امر ونهى واجب مى‏شود که احتمال تأثير امر به معروف و نهى از منکر در مورد آن شخص داده شود، و ضررى براى خود او نداشته باشد، و در اين مورد بايد تناسب بين ضرر احتمالى و اهميت معروفى را که به آن امر مى‏نمايد يا منکرى که از آن نهى مى‏کند، ملاحظه نمايد. در غير اين صورت، امر به معروف و نهى از منکر بر او واجب نيست.

    امام خمینی(رحمت الله علیه):
    چند چيز شرط است در واجب بودن امر به معروف و نهى از منکر: اول: آنکه کسى که مى‏خواهد امر و نهى کند، بداند که آنچه شخص مکلف به جا نمى‏آورد، واجب است بجا آورد، و آنچه بجا مى‏آورد، بايد ترک کند. و بر کسى که معروف و منکر را نمى‏داند، واجب نيست. دوم: آنکه احتمال بدهد امر و نهى او تاثير مى‏کند. پس اگر بداند اثر نمى‏کند، واجب نيست. سوم: آنکه بداند شخص معصيت کار بنا دارد که معصيت‏خود را تکرار کند. پس اگر بداند يا گمان کند يا احتمال صحيح بدهد که تکرار نمى‏کند، واجب نيست. چهارم: آنکه در امر و نهى مفسده‏اى نباشد. پس اگر بداند يا گمان کند که اگر امر يا نهى کند، ضرر جانى يا عرضى و آبرويى يا مالى قابل توجه به او مى‏رسد، واجب نيست. بلکه اگر احتمال صحيح بدهد که از آن، ترس ضررهاى مذکور را پيدا کند، واجب نيست. بلکه اگر بترسد که ضررى متوجه متعلقان او مى‏شود، واجب نيست. بلکه با احتمال وقوع ضرر جانى يا عرضى و آبرويى يا مالى موجب حرج بر بعضى مؤمنين، واجب نمى‏شود. بلکه در بسيارى از موارد حرام است.

    آیت الله مکارم شیرازی(دامت برکاته):
    مسأله 2414ـ امر به معروف و نهى از منكر بر تمام افراد عاقل و بالغ با شرايط زير واجب است: 1ـ كسى كه مى خواهد امر و نهى كند بايد يقين داشته باشد كه طرف مقابل مشغول انجام حرام يا ترك واجبى است. 2ـ احتمال دهد كه امر و نهى او اثردارد، خواه اثر فورى داشته باشد يا غير فورى، كامل يا ناقص، بنابراين اگر بداند هيچ اثر نمى كند واجب نيست. 3ـ در امر و نهى او مفسده و ضررى نباشد، پس اگر بداند يا خوف اين باشد كه امر يا نهى او، ضرر جانى يا عرضى و آبرويى يا مالى قابل توجّه نسبت به او يا بعضى از مؤمنين مى رساند واجب نيست، ولى اگر معروف و منكر از امورى باشد كه شارع مقدّس اسلام اهمّيّت زيادى به آن مى دهد (مانند حفظ اسلام و قرآن و استقلال ممالك اسلامى، يا حفظ احكام ضرورى اسلام)، بايد اعتنا به ضرر نكند و با بذل جان و مال در حفظ آنها بكوشد.

    آیت الله فاضل لنکرانی (رضوان الله علیه):

    مسأله : امر به معروف و نهى از منكر در صورتى كه چهار شرط زير وجود داشته باشد واجب مى شود:
    اول: آن كسى كه مى خواهد امر و نهى كند، بداند كه آنچه شخص مكلّف بجا نمى آورد واجب است بجا آورد، و آنچه بجا مى آورد بايد ترك كند. و بر كسى كه معروف و منكر را نمى داند واجب نيست.

    دوم: آن كه احتمال بدهد امر و نهى او تأثير مى كند، پس اگر بداند اثر نمى كند واجب نيست.

    سوم: آن كه بداند و يا اطمينان داشته باشد شخص معصيت كار بنا دارد كه معصيت خود را تكرار كند، پس اگر بداند يا گمان كند يا احتمال عقلايى بدهد كه تكرار نمى كند واجب نيست.

    چهارم: آن كه در امر و نهى مفسده اى نباشد، پس اگر بداند يا گمان كند كه در اثر امر يا نهى ضرر جانى يا عرضى و آبروئى يا مالى قابل توجه به او مى رسد واجب نيست. بلكه اگر احتمال عقلائى بدهد كه ضررهاى مذكور به او مى رسد واجب نيست. بلكه اگر بترسد كه ضررى متوجه متعلقان او مى شود واجب نيست، بلكه با احتمال وقوع ضرر جانى يا عرضى و آبروئى يا مالى موجب حرج بر بعضى مؤمنين، واجب نمى شود بلكه در بسيارى از موارد حرام است.

    آیت الله بهجت (رضوان الله علیه):

    امر به معروف ونهى ازمنكر
    اگر كسى واجبى را انجام نمى دهد و يا معصيتى را بجا مى آورد، در صورت تحقق شرايط ذيل، بر ديگران واجب است او را امر به معروف و نهى از منكر بنمايند، و اگر مستحبى را ترك و يا مكروهى را بجا مى آورد، امر به معروف و نهى از منكر مستحب است، و اگر يك نفر به اين وظيفه قيام كند، بنابراظهر از ديگران ساقط مى شود.
    « 77 » امر به معروف و نهى از منكر با وجود شرايط ذيل واجب مى شود:
    اول : علم؛ پس كسى كه عالم به حكم شرعى نيست، نمى تواند امر به معروف و يا نهى از منكر بنمايد، بنابراين در ابتدا لازم است شخص آمر و يا ناهى خودش از احكام شرعى اطلاع كافى داشته باشد.
    دوم : احتمال تأثير؛ پس در صورتى كه انسان مى داند سخن او تأثيرى در ديگرى ندارد، بر او لازم نيست امر به معروف و يا نهى از منكر بنمايد، اما جواز بلكه رجحان آن در صورت عدم خوف ضرر، خالى از وجه نيست.
    سوم : اصرار بر ترك واجب و يا انجام دادن معصيت؛ پس در صورتى كه انسان بداند شخصى از معصيتى كه انجام داده توبه كرده است و يا نشانه هايى بر پشيمانى او دلالت كند، امر به معروف و يا نهى از منكر واجب نيست.
    چهارم : عدم مفسده؛ پس اگر كسى به خاطر امر به معروف و يا نهى از منكر ترس از وقوع مفسده اى دارد، و آن مفسده عبارت از ضرر جانى يا آبرويى و يا مالى قابل اعتنايى است، اين كار بر او واجب نيست .
    بنا بر اين با وجود اين شرايط، امربه معروف و نهى از منكر واجب مى شود، و در امر به معروف و نهى از منكر عدالت شرط نيست.


    آیت الله نوری همدانی (دامت برکاته):
    (مسأله 2789) چند چيز شرط است در واجب بودن امر به معروف و نهي از منکر:
    اوّل: آنکه کسي که مي خواهد امر و نهي کند، بداند که آنچه شخص مکلّف بجا نمي آورد واجب است بجا آورد، و آنچه بجا مي آورد بايد ترک کند و بر کسي که معروف و منکر را نمي داند واجب نيست.
    دوّم: آنکه احتمال بدهد امر و نهي او تأثير مي کند، پس اگر بداند اثر نمي کند واجب نيست.

    سوّم: آنکه بداند شخص معصيت خود را تکرار کند، پس اگر بداند يا گمان کند يا احنمال صحيح بدهد که تکرار نمي کند، واجب نيست.
    چهارم: آنکه در امر و نهي مفسده اي نباشد، پس اگر بداند يا گمان کند که اگر امر يا نهي کند، ضرر جاني يا عشرضي و آبروئي يا مالي قابل توجّه به او مي رسد واجب نيست، بلکه اگر احتمال صحيح بدهد که از آن ترس ضررهاي مذکور را پيدا کند واجب نيست، بلکه اگر بترسد که ضرري متوجّه متعلِّقان او مي شود واجب نيست، بلکه با احتمال وقوع ضرر جاني يا عِرضي و آبروئي يا مالي موجب حَرَج بر بعضي مؤمنين، واجب نمي شود بلکه در بسياري از موارد حرام است.

    آیت الله وحید خراسانی (دامت برکاته):

    مسأله ۲۰۶۹ ـ وجوب امر به معروف و نهى از منكر مشروط به شرایطى است:
    (اوّل) آن كه امر كننده به معروف و نهى كننده از منكر، عالم به معروف و منكر باشد، پس جاهل به معروف و منكر نباید متصدّى امر و نهى شود، و امر و نهى جاهل به معروف و منكر، خود منكرى است كه باید از آن نهى شود.
    (دوم) آن كه احتمال تأثیر بدهد، و اگر بداند تارك معروف و فاعل منكر، به امر و نهى ترتیب اثر نمى دهد، واجب نیست.

    (سوم) آن كه تارك معروف، و فاعل منكر، از ترك و فعل منصرف نباشد، ولى اگر برایش انصراف حاصل شده باشد، یا احتمال انصراف باشد، واجب نیست.
    (چهارم) آن كه در ترك معروف و فعل منكر معذور نباشد، و معذور مثل آن است كه مقلّد كسى باشد كه آن فعل را واجب یا حرام نمى داند، هرچند به حسب اجتهاد یا تقلید آمر یا ناهى ـ امر كننده و نهى كننده ـ واجب و حرام باشد.

    (پنجم) آن كه اگر نداند امر و نهى او تأثیر مى كند، ضررى ـ از امر و نهى او ـ بر جان یا عرض یا مال مسلمانى وارد نشود، و اگر بداند تأثیر مى كند، باید اهمّ و مهم را ملاحظه نماید، پس چنانچه امر به معروف و نهى از منكر ـ از جهت اهمیت فعل معروف و ترك منكر ـ شرعاً اهمّ از آن ضرر باشد، وجوب امر به معروف و نهى از منكر ساقط نمى شود.


    آیت الله صافی گلپایگانی (دامت برکاته):
    مسأله 2862. شرايط امر به معروف و نهي از منكر پنج چيز است:
    اول ـ آن كه آمر و ناهي، معروف و منكر را بشناسد و يقين داشته باشد بوجوب معروف و حرمت منكر، و ايمن باشد از اشتباه خودش.
    دوم ـ آن كه احتمال بدهد كه امر و نهي او تأثير داشته باشد، پس اگر احتمال عقلايي ندهد كه امر و نهي او اثر دارد، وجوب آن ساقط مي‎شود.

    سوم ـ آن كه كسي كه واجب را ترك نموده و يا فعل حرام را به جا آورده، اصرار به آن داشته باشد، پس اگر بداند كه مرتدع شده و بعد مرتكب نمي‎شود ساقط مي‎شود.
    چهارمـ آن كه واجب بودن معروف و حرام بودن منكر در حق فاعل، منجَّز و ثابت باشد و در ترك واجب و فعل حرام عذري نداشته باشد، پس اگر فاعل معتقد باشد به مباح بودن فعل حرامي و يا به جواز ترك واجبي در اين صورت امر به معروف و نهي از منكر، ساقط مي‎شود. و همين طور است در هر موردي كه تارك واجب و فاعل حرام عذر داشته باشد. بلي از راه تنبيه غافل و ارشاد جاهل، تنبيه و ارشاد، لازم است.

    آیت الله علوی گرگانی (دامت برکاته):
    مسأله 2855- در واجب بودن امر به معروف و‌‌نهي از منكر سه شرط لازم است:

    1‌ـ احتمال دهد امر و‌‌نهي او اثر‌بخش باشد؛ پس اگر بداند اثر نمي‌كند واجب نيست.

    2‌ـ بداند يا مطمئن باشد كه گنهكار قصد ادامه يا تكرار گناه را دارد؛ پس اگر بداند يا گمان كند كه تكرار نمي‌كند واجب نيست.

    3‌ـ در امر و‌‌نهي مفسدة مهمتري وجود نداشته باشد؛ پس اگر بداند يا گمان كند يا احتمال صحيح عقلايي دهد كه با امر و‌‌نهي او زيان جاني يا آبرويي يا مالي قابل توجهي به او يا خويشان يا نزديكان او و‌‌يا به‌عده‌اي از مؤمنين مي‌رسد، امر و‌‌نهي واجب نيست؛ بلكه در بسياري موارد حرام مي‌باشد.

    آیت الله سیستانی (دامت برکاته):
    در وجوب امر به معروف و نهى از منكر بايد شرائط زير وجود داشته باشد:


    1 ـ شناخت معروف و منكر ولو به طور اجمال. بنابراين كسى كه معروف و منكر را نمى‏شناسد، و آنها را از همديگر تشخيص نمى‏دهد، امر به معروف و نهى از منكر واجب نيست، بلى گاهى براى امر به معروف و نهى از منكر كردن ياد گرفتن و شناختن معروف و منكر، واجب مى‏شود.

    2 ـ احتمال تأثير در شخص خلافكار. بنابراين اگر كسى مى‏داند كه سخن و گفته او أثر ندارد، مشهور بين فقهاء آن است كه در اين صورت وظيفه ندارد، و امر به معروف و نهى از منكر بر او واجب نيست، ولى احتياط واجب آن است كه كراهت و ناراحتى خود را از كارهاى ناشايسته خلافكار بهر طورى كه ممكن است اظهار نمايد، هر چند بداند كه در او اثر نخواهد داشت.


    3 ـ قصد ادامه كارهاى ناشايسته و خلاف از شخص خلافكار. بنابراين شخص خلافكار چنانچه نخواهد كارهاى خلاف خود را تكرار كند و دوباره مرتكب شود، امر به معروف و نهى از منكر واجب نيست.

    4 ـ معذور نبودن شخص خلافكار در كارهاى زشت و خلاف خود، با اعتقاد اينكه كار زشتى كه انجام داده حرام نبوده، بلكه مباح بوده، و يا كار خوبى كه ترك كرده واجب نبوده است.

    بلى اگر منكر از كارهائى باشد كه شارع مقدّس هرگز بوقوع آن راضى نيست ـ مثل قتل نفس محرّم ـ جلوگيرى از آن واجب است، هر چند انجام دهنده معذور باشد، و حتّى مكلّف هم نباشد.

    5 ـ ضرر جانى يا آبروئى و يا مالى ـ بمقدار قابل توجّه ـ شخص امر كننده به معروف و نهى كننده از منكر را تحديد نكند، و مشقّت و دشوارى غير قابل تحمل وجود نداشته باشد، مگر اينكه كار معروف ـ خوب ـ و منكر ـ بد ـ بقدرى نزد شارع مقدّس مهم باشد كه بايد در راه آن ضررها و دشواريها را تحمّل نمود.

    اگر بخود امر به معروف و نهى از منكر كننده ضرر متوجّه نشود، ولى بر كسان ديگر از مسلمين ضرر جانى، يا آبروئى، و يا مالى معتنا به متوجّه گردد، امر به معروف و نهى از منكر واجب نمى‏شود، كه در اينصورت أهمّيّت ضرر و آن كار مقايسه ميگردد كه گاهى در صورت ضرر هم امر به معروف، و نهى از منكر ساقط نمى‏شود.

    لبیک یا مهدی
    و من الله التوفیق

    لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظيم
    یا لثارت الحسین

  7. صلوات ها 4


  8. #4

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۱
    علاقه
    الله و چهارده معصوم و دوستان آن ها
    نوشته
    1,527
    حضور
    75 روز 4 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    34
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4592



    بسم الله الرحمن الرحیم
    سلام
    در پست قبل نظر برخی مراجع را در خصوص این مسئله دیدیم.همانطور که دیدید در صورت عدم احتمال تاثیر،نظر مراجع بر روی عدم وجوب است.نه وجوب عدم.
    افرادی که می گویند نتیجه معکوس می دهد پس نباید انجام داد دارند راجع به وجوب عدم حرف می زنند.نه عدم وجوب.یعنی این حضرات برای خودشان فتوا داده اند که اگر تاثیر نداد حرام است.حال آن که نظر مراجع بر روی عدم وجوب است و عدم وجوب به معنی حرمت نیست.می تواند اصلاً به معنی کراهت باشد یا استحباب.
    آیت الله بهجت (رضوان الله علیه) به این مسئله به صورت مستقیم اشاره کرده بودند:
    نقل قول نوشته اصلی توسط بن موسی نمایش پست ها
    اما جواز بلكه رجحان آن در صورت عدم خوف ضرر، خالى از وجه نيست.
    یعنی این که حتی اگر احتمال تاثیر نداد جایز است.حرف ایشان کاملاً مشخص است.
    علاوه بر این آیت الله سیستانی (دامت برکاته):
    نقل قول نوشته اصلی توسط بن موسی نمایش پست ها
    ولى احتياط واجب آن است كه كراهت و ناراحتى خود را از كارهاى ناشايسته خلافكار بهر طورى كه ممكن است اظهار نمايد، هر چند بداند كه در او اثر نخواهد داشت.
    از این هم می توان چیزی مانند آن چه که گفته شد برداشت کرد.

    حال افرادی که می گویند نتیجه معکوس می دهد پس حرام است،از دو حال خارج نیستند،یا مقلد هستند یا مجتهد.اگر مقلد هستند که تکلیفشان معلوم است.اگر هم مجتهد هستند،بسم الله،دلایل خود را برای این حرفشان بگویند.
    در پست بعدی مسئله را از زاویه دیگری هم بررسی می کنیم.
    لبیک یا مهدی
    و من الله التوفیق
    لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظيم
    یا لثارت الحسین

  9. صلوات ها 4


  10. #5

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۱
    علاقه
    الله و چهارده معصوم و دوستان آن ها
    نوشته
    1,527
    حضور
    75 روز 4 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    34
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4592



    بسم الله الرحمن الرحیم
    سلام
    مسئله بعدی آن است که در جامعه ما،قبح بعضی از گناهان شکسته.مثلاً بی حجابی دارد به یک امر معمول و عادی تبدیل می شود.همچنین از نظر برخی،خود امر به معروف و نهی از منکر،یک منکر است.یعنی حتی شما از ابتدایی ترین مراحل امر به معروف و نهی از منکر شروع کنید،به شما خرده خواهند گرفت.علاوه بر این لج بازی هم یکی از مشکلات دیگر ماست.
    حال فرض بفرمایید در چنین جامعه ای شما می خواهید بی حجاب را امر به معروف و نهی از منکر کنید.
    اولاً قبح این گناه تقریباً شکسته.یعنی اصلاً بی حجابی از نظر برخی خود معروف است نه یک منکر!
    ثانیاً جامعه طوری شده که شما در برخی موارد حتی اگر با زبان نرم و به طور غیرمستقیم و با عمل خود بخواهید کسی را نهی از منکر کنید،فرد مورد نظر شما را به احتمال زیاد مسخره خواهد کرد.برای مثال در مقابل یک رفتار نرم و آرام ممکن است بگوید "تو خوبی".یعنی تاثیر تقریباً منتفی است.
    ثالثاً فرد مورد نظر ممکن است لجبازی کند و آن منکر را به صورت گسترده تری یا آشکارتری انجام دهد.
    یعنی در کل نه تنها تاثیری نیست،بلکه فرد مورد نظر برای لجبازی سعی می کند بیشتر آن گناه را انجام دهد.

    حال با توجه به این شرایط می شود گفت که از نظر افرادی که می گویند "نتیجه معکوس داد پس نباید انجام داد" در واقع حرفشان به معنی آن است که امر به معروف و نهی از منکر را تعطیل کنیم.چون تقریباً در تمامی موارد،در جامعه ما امر به معروف و نهی از منکر با تاثیر و نتیجه معکوس روبرو خواهد شد.لذا تقریباً در تمامی موارد باید این فریضه را تعطیل کنیم.حتی اگر لساناً بگویند که نه ما چنین عقیده ای نداریم،عملاً حرفشان چنین نتیجه ای می دهد.
    بزرگترین دلیلی که می توان برای مقابله با این حرف ها آورد،قیام امام حسین (علیه السلام) است.اگر قرار بود امام حسین (علیه السلام) اینطور عمل کند،نباید حتی یک لحظه هم قیام می کرد.چون قیام او در کوفیان نه تنها در وهله اول اثر نکرد،که باعث شد آن ها به گناهان بسیار فجیع تری و بلکه بزرگترین گناهان (مانند قتل حجت خدا) کشیده شوند.البته کشیده شدن آنان به گناهان فجیع تر،به طور کامل تقصیر خودشان بود و مشخص است که کسی نمی توان بگوید امام (علیه السلام) عامل گناه آنان است.
    این نکته را هم لطفاً در نظر بگیرید که پست های بنده به هیچ وجه در تایید رفتاری های غلط برخی از برادران در امر به معروف و نهی از منکر نیست.بلکه در خصوص پاسخ به افرادی است که به صورت مستقیم یا غیرمستقیم دارند این فریضه را به یک منکر تبدیل می کنند.
    لبیک یا مهدی
    و من الله التوفیق
    لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظيم
    یا لثارت الحسین

  11. صلوات ها 3


  12. #6

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۳
    علاقه
    مباحثه
    نوشته
    1,136
    حضور
    20 روز 1 ساعت 3 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    2465



    استادی داشتیم که می گفت سخن چون از دل براید ......لاجرم بر دل نشیند
    علت اینکه امر به معروف و نهی از منکر اثر گذار نیست بخاطر اینه که خود فرد امر کننده
    پر از گناه و تکبر و خطاکاری است
    در این شرایط واضحه که نباید حرفش اثر کنه و اگر اثر کنه جای تعجب باید باشه
    چراکه خلاف قانون طبیعت اتفاق افتاده


  13. صلوات ها 3


  14. #7

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۳
    علاقه
    تلاش برای کم‌گویی
    نوشته
    23
    حضور
    1 روز 20 ساعت 5 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    61



    روزی روزگاری، چهارمرد به مسجدی رفتند و به نماز ایستادند. پس از آنکه نماز را آغاز کردند، یکی از آن‌ها بر سر نماز سخنی گفت(یک‌کار حرام را انجام داد):
    چار هندو، در یکی مسجد شدند بهر طاعت، راکع و ساجد شدند
    مؤذن آمد، از یکی لفظی بجست کأی مؤذن! بانگ کردی؛ وقت هست؟
    مرد دومی، که خود نیز نماز را آغاز کرده بود، یادش رفت که نباید سر نماز سخن بگوید و از روی وظیفه‌ی امر به به معروفی که داشت، دوستش را نهی از منکر کرد و گفت: «هی رفیق! سر نماز چرا حرف زدی؟ نمازت باطل شد»:
    گفت آن هندوی دیگر از نیاز: هی سخن گفتی و باطل شد نماز!
    مرد سومی که اشتباه‌های دو دوست دیگر خود را دید نیز، از روی وظیفه‌ای که داشت، آغاز به نهی منکر مرد دومی کرد و گفت: «تو که خودت هم اشتباه او را انجام دادی! پس چرا ایراد خود را نمی‌بینی و دیگران را نهی از منکر می‌کنی؟»
    آن سیُم گفت، آن دوم را: ای عمو! چه زنی طعنه برو؟ خود را بگو!
    و در پایان، مرد چهارمی که اشتباه‌های سه دوست خود را دید، از اشتباه‌های آنان عبرت گرفت و آن‌ها را نهی از منکر مستقیم نکرد و در حین نماز خواندن گفت: «خدا را شکر که من همانند شما سه‌تن، در سر نماز سخن نگفتم!»:
    آن چهارم گفت: حمدالله که من در نیافتادم به چَه، چون آن سه‌تن(!)
    پس نماز هرچهاران، شد تباه عیب‌گویان، بیشتر گم کرده راه
    هنگامی که می‌بینم کسی به دخترانی که حجاب اسلامی را دوست ندارند، گستاخی می‌کند و طعنه می‌زند؛ برای ارشاد کردن آن کسی که گستاخی می‌کند، خود نیز گستاخی می‌کنم که: «ای فلان! تو خودت پست هستی، نیازی نیست پستی دیگران را نشانشان دهی». این‌کار من، مرا یاد داستان بالا می‌اندازد که برای نهی دیگران از یک اشتباه، خودم نیز، دقیقاً همان اشتباه را انجام می‌دهم.
    ای خُنُک جانی که عیبِ خویش دید هرکه عیبی گفت، آن‌ بر خود خرید
    به راستی که اگر هرکس تنها در پی نهی کردن خود باشد، جهان پر از دوستی و صفا می‌شود
    ویرایش توسط هــُــژبـــــر : ۱۳۹۳/۰۵/۰۹ در ساعت ۱۸:۴۸

  15. صلوات ها 3


  16. #8

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۱
    علاقه
    الله و چهارده معصوم و دوستان آن ها
    نوشته
    1,527
    حضور
    75 روز 4 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    34
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4592



    بسم الله الرحمن الرحیم
    سلام
    نقل قول نوشته اصلی توسط گیلدان نمایش پست ها
    استادی داشتیم که می گفت سخن چون از دل براید ......لاجرم بر دل نشیند
    علت اینکه امر به معروف و نهی از منکر اثر گذار نیست بخاطر اینه که خود فرد امر کننده
    پر از گناه و تکبر و خطاکاری است
    در این شرایط واضحه که نباید حرفش اثر کنه و اگر اثر کنه جای تعجب باید باشه
    چراکه خلاف قانون طبیعت اتفاق افتاده
    این که همیشه گناه را فقط به یک طرف قضیه نسبت بدهیم غلط است.نباید انکار کرد برخی غلط امر به معروف و نهی از منکر می کنند.در عین حال نباید گفت در تمامی حالات،نهی کننده از منکر مقصر است و انجام دهنده منکر هیچ تقصیری ندارد.این حرف مشخصاً غلط است و یک طرفه به قاضی رفتن است.
    علاوه بر این عامل به معروف بودن از شرط وجوب نیست که بگوییم چون گناه کاریم تکلیف از ما درباره کسی که گناه مشابه را انجام می دهد ساقط می شود.
    نکته دیگر هم این که برای انسان عاقل فرق نمی کند فرد مورد نظر گناهکار باشد،تکبر داشته باشد یا خطاکار باشد.همین که ببینید حرف طرف مقابلش درست است،تسلیم حق می شود.پس کسی که تسلیم نمی شود،عاقل نیست.همانطور که گفتیم برخی هستند به نرمی هم به آن ها بگویی،درست نمی شوند.چون عاقل نیستند و قصد لجبازی دارند.
    لبیک یا مهدی
    و من الله التوفیق
    ویرایش توسط بن موسی : ۱۳۹۳/۰۵/۰۹ در ساعت ۱۹:۰۳
    لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظيم
    یا لثارت الحسین

  17. صلوات ها 3


  18. #9

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۱
    علاقه
    الله و چهارده معصوم و دوستان آن ها
    نوشته
    1,527
    حضور
    75 روز 4 ساعت 38 دقیقه
    دریافت
    34
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4592



    بسم الله الرحمن الرحیم
    سلام
    نقل قول نوشته اصلی توسط هــُــژبـــــر نمایش پست ها
    روزی روزگاری، چهارمرد به مسجدی رفتند و به نماز ایستادند. پس از آنکه نماز را آغاز کردند، یکی از آن‌ها بر سر نماز سخنی گفت(یک‌کار حرام را انجام داد):
    چار هندو، در یکی مسجد شدند بهر طاعت، راکع و ساجد شدند
    مؤذن آمد، از یکی لفظی بجست کأی مؤذن! بانگ کردی؛ وقت هست؟
    مرد دومی، که خود نیز نماز را آغاز کرده بود، یادش رفت که نباید سر نماز سخن بگوید و از روی وظیفه‌ی امر به به معروفی که داشت، دوستش را نهی از منکر کرد و گفت: «هی رفیق! سر نماز چرا حرف زدی؟ نمازت باطل شد»:
    گفت آن هندوی دیگر از نیاز: هی سخن گفتی و باطل شد نماز!
    مرد سومی که اشتباه‌های دو دوست دیگر خود را دید نیز، از روی وظیفه‌ای که داشت، آغاز به نهی منکر مرد دومی کرد و گفت: «تو که خودت هم اشتباه او را انجام دادی! پس چرا ایراد خود را نمی‌بینی و دیگران را نهی از منکر می‌کنی؟»
    آن سیُم گفت، آن دوم را: ای عمو! چه زنی طعنه برو؟ خود را بگو!
    و در پایان، مرد چهارمی که اشتباه‌های سه دوست خود را دید، از اشتباه‌های آنان عبرت گرفت و آن‌ها را نهی از منکر مستقیم نکرد و در حین نماز خواندن گفت: «خدا را شکر که من همانند شما سه‌تن، در سر نماز سخن نگفتم!»:
    آن چهارم گفت: حمدالله که من در نیافتادم به چَه، چون آن سه‌تن(!)
    پس نماز هرچهاران، شد تباه عیب‌گویان، بیشتر گم کرده راه
    هنگامی که می‌بینم کسی به دخترانی که حجاب اسلامی را دوست ندارند، گستاخی می‌کند و طعنه می‌زند؛ برای ارشاد کردن آن کسی که گستاخی می‌کند، خود نیز گستاخی می‌کنم که: «ای فلان! تو خودت پست هستی، نیازی نیست پستی دیگران را نشانشان دهی». این‌کار من، مرا یاد داستان بالا می‌اندازد که برای نهی دیگران از یک اشتباه، خودم نیز، دقیقاً همان اشتباه را انجام می‌دهم.
    ای خُنُک جانی که عیبِ خویش دید هرکه عیبی گفت، آن‌ بر خود خرید
    به راستی که اگر هرکس تنها در پی نهی کردن خود باشد، جهان پر از دوستی و صفا می‌شود
    اول این که در پایان نهی از منکر را به "خود" محدود کرده اید.در حالی که امر به معروف و نهی از منکر یک وظیفه اجتماعی است و در برابر "دیگری" معنا پیدا می کند نه خود.امر به معروف و نهی از منکر با جهاد با نفس تفاوت دارد.
    دوم این که لزومی ندارد انسان مانند این چهارهندو رفتار کند.عقلاً انسان می تواند نمازش را کامل ادا کند و سپس برود بگوید فلانی اشتباه کردی.این سخن شما مانند همان مسئله غلط معروف است که بگوییم در جامعه عده ای ریاکار وجود دارند که نماز می خوانند تا ریاکاری کنند.من ترجیح می دهم ریاکار نباشم و لذا نماز نمی خوانم.آیا لازمه نمازخواندن ریاکاری است؟هر کس نماز خواند ریاکار است؟نمی شود هم نماز خواند و هم ریاکاری نکرد؟
    این به نوعی پاک کردن صورت مسئله بجای حل مسئله است.
    به علاوه اکثر علماء عامل بودن به معروف را شرط آمر بودن و وجوب نمی دانند.یعنی اگر مثلاً من نماز نخوانم،تکلیف امر دیگری به نماز از من ساقط نمی شود (البته امر به معروف و نهی از منکر واجب کفایی است و شاید لازم نباشد من امر کنم).اگر من بگویم چون خودم نماز نمی خوانم،پس این کار را انجام نمی دهم،حداقل یک گناه دیگر هم کرده ام و آن هم این است که تکلیف شرعی امر به معروف و نهی از منکر را هم انجام نداده ام.
    لبیک یا مهدی
    و من الله التوفیق
    لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظيم
    یا لثارت الحسین

  19. صلوات ها 3


  20. #10

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۹
    نوشته
    2,599
    حضور
    54 روز 8 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    6491



    با سلام و تشکر از دوستانی که نظراتشان را فرمودند.

    فکر میکنم اغلب افرادی که به قصد اصلاح جامعه به این فریضه الهی اقدام میکنند خودشان از این ایرادات مبرا میباشند

    اما اگر هم ایرادی باشد قاعدتا چنین کاری باعث میشود انسان عیوب خودش را هم برطرف کند و به اصلاح خودش هم بپردازد.


    مگر ممکنست انسان برای بد عاقبتی دیگران دلسوزی کند اما به فکر عاقبت خودش نباشد؟

    ویرایش توسط Serat : ۱۳۹۳/۰۵/۰۹ در ساعت ۱۹:۵۷
    امام خامنه ای: زیر پرچم امیرالمومنین دشمن و دوست آنچنان واضح نبودند. دشمن همان حرفهایی را میزد که دوست میزند...
    آگاهی خود را بالا ببرید. نقش نخبگان و خواص اینست که این بصیرت را نه فقط در خودشان بلکه در دیگران هم بوجود بیاورند. رسا بگویید روشن بگویید، مبین بگویید آنچه را که میفهمید. سعی هم بکنید آنچه را که فهمیده اید درست باشد.

  21. صلوات ها 2


صفحه 1 از 3 123 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

موضوعات مشابه

  1. جمع بندی تفاوت اخلاق ارسطویی و اخلاق اهل بیت در چیست؟
    توسط صدور انقلاب در انجمن کلیات و فلسفه علم اخلاق
    پاسخ: 2
    آخرين نوشته: ۱۳۹۲/۰۶/۲۲, ۲۳:۱۵
  2. پاسخ: 17
    آخرين نوشته: ۱۳۹۲/۰۶/۰۹, ۰۹:۴۴
  3. پاسخ: 5
    آخرين نوشته: ۱۳۹۱/۰۳/۰۸, ۲۱:۴۲
  4. مقایسه ؛ بلایی خانمان سوز یا سکویی برای پرش؟؟؟؟؟
    توسط راهی در انجمن مهارت های زندگی
    پاسخ: 7
    آخرين نوشته: ۱۳۹۰/۰۷/۱۹, ۲۲:۰۲

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 1

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود