جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: آیا خدا عرش دارد ؟

  1. #1

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۲
    علاقه
    در حال بارگزاری ...
    نوشته
    52
    حضور
    13 ساعت 8 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    115

    اشاره آیا خدا عرش دارد ؟




    سلام و درود

    سنی ها میگویند خداوند عرش دارد و از انجا نظاره گر است ولی شیعه میگوید خدا عرش ندارد و در همه جا حاضر است .

    یعنی واقعا خدا در همه جا هست ؟ پیامبر (ص) وقتی به معراج رفت تا دو قدمی خدا پیش رفت . پس ما هم به خدا نزدیکترییم ؟
    ویرایش توسط bina88 : ۱۳۹۴/۰۱/۱۸ در ساعت ۰۱:۱۹

  2. صلوات ها 2


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۲
    نوشته
    8,035
    حضور
    192 روز 13 ساعت 45 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    28777

    جمع‌بندی




    سؤال:
    آیا خداوند عرش دارد و از آن جا، همه را نظاره می‌کند؟


    پاسخ:
    الف) در آیات متعدد قرآن کریم از احاطه خداوند بر همه هستی سخن گفته شده، مثلا فرمود: «بکلّ شیء محیط» (1) و یا «علی کلّ شیء شهید» (2)
    قرآن می‌فرماید: «و هو معکم اینما کنتم و الله بما تعملون بصیر»؛ (3) او با شما است، هر جا باشید و خداوند به آن چه انجام می‌دهید بینا است.
    در برخی آیات نیز تصریح شده که خداوند از رگ گردن به انسان‌ها نزدیک‌تر است. (4) همه موجودات در تحت قدرت و احاطه او قرار دارند. علی (علیه السلام) می‌فرماید: «لیس فی الاشیاء بوالج و لا عنها بخارج»؛ (5) خداوند نه درون اشیا است و نه خارج آن­‌ها، بلکه به همه چیز احاطه دارد.
    قرآن می‌فرماید: «و لله المشرق و المغرب فاینما تولوا فثم وجه الله ان الله واسع علیم»؛ (6) مشرق و مغرب از آن خدا است .پس به هر سو رو کنید، خدا آن جا است. خداوند بی نیاز و دانا است.
    نیز می‌فرماید: «هو الاول و الاخر و الظاهر و الباطن و هو بکل شی علیم»؛ (7) او اول و آخر و ظاهر و باطن است و به هر چیزی آگاه است.
    حال که روشن شد حضور خداوند در همه جا، نه به معنای مکان داشتن است، بلکه به معنای حاضر بودن همه چیز در محضر الهی و غایب نبودن هیچ ذره‌ای از عالم از اوست، خداوند از هیچ جا و عالم ،غایب و بی خبر نیست اما در باره چیستی عرش باید گفت: «عرش» از نظر لغوی به معنای جای سقف‌دار، تخت پایه بلند و مکان بالا به کار رفته است. قرآن کریم می‌فرماید: «اَلرَّحمـنُ عَلَی العَرشِ استَوی» (8) «استواء» به معنای توجه، قصد، رو کردن، تسلط، استقرار بر چیزی، احاطه کامل و قدرت بر خلقت و تدبیر آمده است. (9)
    «استواء بر عرش» کنایه از تسلط پروردگار و احاطه کامل او نسبت به جهان هستی و نفوذ فرمان و تدبیرش در سراسر عالم است. خداوند با این تعابیر، خواسته است با زبان مردم حرف زده باشد.
    این جمله در عین این که مثال است و احاطه تدبیر خدای متعال را در ملکش مجسم می‌سازد، دلالت دارد که در این میان حقیقتی هم هست و آن عبارت است از مقامی که گفتیم زمام جمیع امور در آن جا متراکم و مجتمع می‌شود. بنابراین، «استواء» خداوند بر «عرش»، یعنی ملک او بر همه اشیا احاطه دارد . تدبیرش بر همه امور عالم گسترده است.
    در نتیجه خدای متعال، رب هر چیز و یگانه در ربوبیت است؛ چون مقصود از رب، جز مالک و مدبر چیز دیگری نیست; به همین جهت در پی «استواء بر عرش» ملکیت و علمش را به هر چیز بیان می‌کند.
    نهایت این که «استوی علی العرش» مقامی غیر جسمانی و حقیقتی است که جمیع سرنخ‌های حوادث و امور در آن متراکم و جمع است. برای عرش، معانی دیگری نیز ذکر شده از جمله:
    1. علم بی پایان پروردگار؛
    2. مالکیت و حاکمیت خداوند؛
    3. هر یک از صفات کمالی و جلالی الهی؛
    4. قلب پیامبران، اوصیا و مؤمنان؛
    5. علمی که خداوند به پیامبران اعطا کرده است.
    «عرش» می‌تواند تمام معانی یاد شده را داشته باشد، چنان که در روایات به همین مسأله اشاره شده است. (10) با توجه به معنای عرش معلوم می‌شود که اگر در قرآن کریم سخن از عرش الهی مطرح شده ، بدین معنا نیست که خداوند بر آن تکیه زده و از زمین و زمینیان دور باشد، بلکه به آن معنا است که ذکر شد.
    پس هنگامی که در مورد خداوند عرش را به کار می‏‌بریم، منظور از آن مجموعه جهان هستی است. عرش، تخت حکومت پروردگار محسوب می‏‌شود و نه تخت به آن مفهومی که عوام تصور می‌کنند.
    ب) آن چه در جریان سفر آسمانی معراج نصیب پیامبر (صلی الله علیه و آله) شد، تقرب جسمانی نبوده بلکه حقیقتی است که درک آن برای همه کس به طور کامل آسان نیست. شاید از همین روست که در قرآن کریم با این تعبیر یاد شده:
    «ثمّ دنا فتدلّى فکان قاب قوسین أو أدنى؛ (11) سپس نزدیک آمد و نزدیک تر شد تا فاصله‌اش به قدر طول دو انتهای کمان پا نزدیک تر شد.
    از این که قرآن کریم جریان تقرب و وصال معنوی پیامبر (صلی الله علیه و آله) را در شب معراج به حضرت دوست با این احتیاط در تعبیر بیان کرده، معلوم می‌شود که درک آن آسان نخواهد بود. از تعبیر (او ادنى) این نکته معلوم می‌شود که قرب وصال به گونه‌ای بوده که گفتن آن برای بشر قابل فهم نبوده است، با آن تعبیر آمده، چون فرمود: «یا نزدیک تر» حال آن چه مقدار بوده، ظاهرا قابل فهمیدن با عقل بشری نیست و به صورت اجمال گفته شده است.
    در مجموع از تعبیر «أو أدنى» می‌توان فهمید که حضرت در آن سفر به بالاترین قرب وصال که برای بشر امکان دارد، بار یافته است، اما این که آن قرب چگونه و تا چه اندازه بوده، بیان نشده و قابل درک بشری نیست.
    دوم: آن قرب وصال با این که نهایت سیر و تقرب قابل تصور برای بشر است. در عین حال باید توجه داشت که آن سیر و وصال در قلمرو اسما و صفات الهی و ساحت قدس ذات از دسترس همگان دور است. هیچ موجود ممکن الوجود را بدان ساحت قدسی راهی نیست؛ لسان الغیب حافظ شیرازی نکتة زیبایی در این باره گفته است:
    عنقای شکار کس نشود دام باز چین کان جا همیشه باد به دست است دام را
    و این در واقع بازتاب این حدیث نورانی است که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمود: «ما عرفناک حق معرفتک»؛ (12) آن گونه که شایسته توست، تو را نشناخته‌ایم».
    این کلام حضرت ناظر به معرفت خدا است و گرنه حضرت ساحت های اسمایی را نه تنها کاملاً شناخته، بلکه مظهر عینی اسما و صفات الهی است.
    سوم: گرچه غیر از نشئه انسانی همه موجودات سیر وجودی خاص دارند و بالاخره در جای می‌رسند که فراتر از آن تکویناً برای آنها قابل عبور نیست. ، نمونه روشن آن جریان بازماندن جبرئیل از همسفری با پیامبر است که وقتی به مقام سدرة‌المنتهى رسید از ادامة سفر باز ایستاد. حضرت فرمود: «چرا باز ایستادی» عرض کرد: «لو دنوت انملةً لاحترقت» معنای این جمله در کلام سخن‌سرای بزرگ ادب فارسی، سعدی شیرازی چنین است:
    اگر یک سر موی برتر پرم فروغ تجلی بسوزد پرم. (13)
    انسان حد ندارد و تا بتواند، راه برای صعود و عروج در ملکوت عالم وجود برای او باز است، به خصوص انسان کامل و بالاخص مقام ختمی مرتبت، هر اندازه که قرب وصال حق برای او بیشتر حاصل گردد و فنای در توحید کامل‌تر نصیب او گردد، باز راه باز است.



    منابع:
    1. فصلت: 41/ 54.
    2. نساء: 4/ 33.
    3. حدید: 57/ 4؛ مکارم شیرازی، ناصر، پیام قرآن، ج 4، ص 256 به بعد.
    4. ق: 50/ 16.
    5. مکارم شیرازی، ناصر، شرح نهج البلاغه، ج 2، ص 266.
    6. بقره: 2/ 155.
    7. حدید: 57/ 3.
    8. طه: 20/ 5.
    9. راغب اصفهانی، حسین، مفردات، ص 257 و 341، نشر اسماعیلیان، قم، بی‌تا.
    10. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج 8، ص 204 ـ 216 و ج 14، ص 183 ـ 184، نشر جامعه مدرسین، قم، 1385 ش؛
    ناصر مکارم ، تفسیر نمونه، ج 13، ص 160، دارالکتب الاسلامیة، تهران، بی‌تا.
    11. نجم: 53/ 8 ـ 9.
    12. مجلسی، محمد باقر، مرآت العقول، ج 8، ص 146، کتاب الایمان و الکفر، باب الشکر، ح 1.
    13. کلیات سعدی، ص 204، نشر میلاد، تهران، 1380 ش.


    ویرایش توسط مدیر تدوین : ۱۳۹۴/۱۱/۰۶ در ساعت ۱۰:۲۲ دلیل: ویرایش ویراستار جمع‌بندی‌ها

  5. صلوات ها 4


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود