جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: حکم فکرهایی که به ذهنمون می رسه؟

  1. #1

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۲
    علاقه
    دین - علم - سیاست - شطرنج
    نوشته
    300
    حضور
    13 روز 22 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    14
    صلوات
    1720

    اشاره حکم فکرهایی که به ذهنمون می رسه؟




    با سلام.
    وقت شما بخیر.

    من دارم از طرف کسی دیگه ای سوال می پرسم که البته سوال من هم هست.
    ایشون پرسیدند: گاهی اوقات فکرهایی به ذهنمون میرسه به صورت ناخودآگاه. به فرض یه حادثه ای برای ما اتفاق میفته و بعد در مورد طرف مقابل یا شخص دیگه ای فکری به ذهنمون می رسه. مثلا" چرا اینقدر بی ادبانه رفتار کرده؟ یا چرا فلان کار رو کرده، حتما" منظورش این بود که منو اذیت کنه یا ...
    میخواستم بدونم اگه این افکار به صورت ناخودآگاه به ذهنمون برسه اشکالی داره؟
    اگه هم ناخودآگاه نباشه و خودمون تو ذهنمون بپرورونیمش باز هم اشکال داره؟

    اگه امکانش هست مرز خوش بینی رو هم بفرمائید. گاهی اوقات شرایط ایجاب می کنه نسبت به طرف مقابل جانب احتیاط رو رعایت کنیم و کاری رو که برامون انجام میده رو به حساب خوبی هاش نذاریم.

    ایشون مقلد امام خمینی(ره) بودند و الان مقلد آیت الله مکارم هستن.

    با تشکر.
    یا علی.
    ویرایش توسط یا عالی : ۱۳۹۴/۰۸/۲۹ در ساعت ۲۱:۲۶
    این روزها، خیلی به آن روزها فکر می کنم.
    شما چطور؟
    (یادداشت های کاربری من - صفحه 3 - نوشته دوم)
    منتظر نظراتتون هستم.


    یادداشت های کاربری من (23 نوشته)

    شهید محمّدرضا رمضانی چمازی


  2. صلوات ها 4


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    3,816
    حضور
    47 روز 14 ساعت 8 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    16428



    نقل قول نوشته اصلی توسط felfely نمایش پست ها
    با سلام.
    وقت شما بخیر.

    من دارم از طرف کسی دیگه ای سوال می پرسم که البته سوال من هم هست.
    ایشون پرسیدند: گاهی اوقات فکرهایی به ذهنمون میرسه به صورت ناخودآگاه. به فرض یه حادثه ای برای ما اتفاق میفته و بعد در مورد طرف مقابل یا شخص دیگه ای فکری به ذهنمون می رسه. مثلا" چرا اینقدر بی ادبانه رفتار کرده؟ یا چرا فلان کار رو کرده، حتما" منظورش این بود که منو اذیت کنه یا ...
    میخواستم بدونم اگه این افکار به صورت ناخودآگاه به ذهنمون برسه اشکالی داره؟
    اگه هم ناخودآگاه نباشه و خودمون تو ذهنمون بپرورونیمش باز هم اشکال داره؟

    اگه امکانش هست مرز خوش بینی رو هم بفرمائید. گاهی اوقات شرایط ایجاب می کنه نسبت به طرف مقابل جانب احتیاط رو رعایت کنیم و کاری رو که برامون انجام میده رو به حساب خوبی هاش نذاریم.

    ایشون مقلد امام خمینی(ره) بودند و الان مقلد آیت الله مکارم هستن.

    با تشکر.
    یا علی.
    باسمه تعالی
    با عرض سلام و خسته نباشید
    سعی کنید ذهن خود را از این نوع افکار تخلیه کنید که به این امر می گویند طهارت ذهن.
    حضرت علامه حسن زاده آملی حفظه الله تعالی در پی بر شمردن اقسام طهارات، به طهارت ذهن اشاره می‌کنند و می‌فرمایند: «طهارت ذهن از افکار ردی و استحضارات غیر واقع غیر مفید»[1]
    یعنی باید ذهن را از هر تصور ناشایست و تخیل غیر واقع و غیر مفیدی خالی نگه داشت. در قرآن کریم آمده است «یا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثيراً مِنَ الظَّنِّ
    إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ» (الحجرات/12) یعنی ای کسانی که ایمان آورده اید تا حد زیادی از گمان‌های بد و ناروا پرهیز کنید چرا که برخی از این گمان‌ها گناه هستند.
    که در چنین مواقعی بهترین کار، انصراف دادن ذهن به یک امر دیگر است تا آن حالت برطرف شود.
    اما در رابطه با سوال دومتان باید عرض کنم:
    بد بینی و خوش بینی اقسامی دارد:
    مثلا سوء ظن داشتن به دشمن: چنین سوء ظنی یکی از امور پسندیده و ممدوح است و باعث می شود تا انسان لحظه ای از مکر و حیله دشمنان غافل نماند. چه بسا ممکن است دشمن از در دوستی وارد شود و ظاهری خیر خواهانه و صلح به خود بگیرد و دست دوستی دراز کند، اما در صدد مکر و ضربه زدن باشد. براین اساس نباید به سخنان و حرکات او خوش بین بود. حضرت علی (ع) در نهج البلاغه خطاب به مالک اشتر می فرماید: "مراقب باش، مراقب باش، از دشمن خود پس از آشتی کردن؛ زیرا گاهی دشمن نزدیک می شود تا غافلگیر کند پس دور اندیش باش و حسن ظن خود را متهم کن[2]
    اما سوء ظن به نزدیکان، دوستان ، مؤمنان و... از منابع و متون اسلامی به دست می آید که چنین چیزی به جامعه و محیطی که ما در آن زندگی می کنیم، وابستگی زیادی دارد.

    الف. اگر در محیطی زندگی می کنیم که اکثر مردم آن اهل گناه و معصیت هستند و در آن جامعه عدالت جایش را به بی عدالتی و ستم داده و هر کس تنها به فکر دنیای خود است، بدیهی است که در چنین جامعه ای اصل بر عدم اعتماد و بدگمانی است؛ از این رو است که می بینیم امام هادی (ع) می فرماید: اگر روزگاری بود که در آن بیداد بر دادگری غالب شد نباید به کسی گمان نیک برد، مگر این که خوبی او بر تو معلوم شود[3]

    ب. اما اگر در یک جامعه ای زندگی می کنیم که اساس آن بر عدالت استوار است و انسان های مؤمنی در آن زندگی می کنند، در چنین جامعه ای باید خوش گمان بود و از بدگمانی دوری جست؛ چون در جامعه ای که بر اساس اعتماد بنا شده باید اعتماد نمود. امام هاد ی علیه السلام می فرمایند :هر گاه روزگاری بود که عدالت در آن بر ستم غالب شد، حرام است به کسی گمان بد ببری، مگر این که بدی او بر تو معلوم شود[4]از نظر اسلام آبروی شخص مسلمان دارای احترام و ارزش خاصی است و خداوند برای حفظ و آبروی مسلمان، سوء ظن را نهی نموده است. مفسران گفته اند که مراد اجتناب از ظن که در قرآن آمده است، بدگمانی نسبت به مسلمان است بنابر این شخص مسلمان باید اعمال دیگران را حمل بر درستی و صحت نماید، هرچند در ظاهر نادرست به نظر رسد و حملش بر کارهای درست دشوار باشد.

    در روایتی پیامبر (ص) می فرمایند: "برای گفتار و کرداری که از برادرت سر می زند عذری بجوی و اگر نیافتی عذری بتراش[5]
    موفق باشید.

    پی‌نوشت:
    [1]. هزار و یک کلمه،ج6،ص357
    [2].نهج البلاغه، نامه 53.
    [3]میزان الحکمة، ج 7، ص 3401.
    [4]همان
    [5].خصال،ج2،ص622




    ویرایش توسط سمیع : ۱۳۹۳/۰۲/۱۳ در ساعت ۰۰:۳۷

  5. صلوات ها 8


  6. #3

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۲
    علاقه
    دین - علم - سیاست - شطرنج
    نوشته
    300
    حضور
    13 روز 22 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    6
    آپلود
    0
    گالری
    14
    صلوات
    1720



    سلام.
    بسیار متشکر از پاسخگویی تون.

    امکانش هست این پست رو به کارشناس اجکام دینی هم ارجاع بفرمائید تا حکم شرعیش رو هم بدونیم.

    با تشکر
    یا علی
    این روزها، خیلی به آن روزها فکر می کنم.
    شما چطور؟
    (یادداشت های کاربری من - صفحه 3 - نوشته دوم)
    منتظر نظراتتون هستم.


    یادداشت های کاربری من (23 نوشته)

    شهید محمّدرضا رمضانی چمازی


  7. صلوات ها 2


  8. #4

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۲
    علاقه
    هیچی
    نوشته
    261
    حضور
    8 روز 13 ساعت 57 دقیقه
    دریافت
    44
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    786



    نقل قول نوشته اصلی توسط felfely نمایش پست ها
    رسه. مثلا" چرا اینقدر بی ادبانه رفتار کرده؟ یا چرا فلان کار رو کرده، حتما" منظورش این بود که منو اذیت کنه یا ...
    میخواستم بدونم اگه این افکار به صورت ناخودآگاه به ذهنمون برسه اشکالی داره؟
    اصلا اعتنا نمیخاد که فکر میکنی بر علیه تو کارها میکنه ول کن بی خیالشو
    و گفتی تو درون میگم
    چرا اینقدر بی ادبانه رفتار کرده؟
    گناه نیست


  9. صلوات ها 3


  10. #5

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۹
    علاقه
    علوم اسلامي
    نوشته
    5,555
    حضور
    148 روز 4 ساعت 31 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    27
    صلوات
    31823



    نقل قول نوشته اصلی توسط felfely نمایش پست ها
    سلام.
    بسیار متشکر از پاسخگویی تون.

    امکانش هست این پست رو به کارشناس اجکام دینی هم ارجاع بفرمائید تا حکم شرعیش رو هم بدونیم.

    با تشکر
    یا علی
    با عرض سلام و احترام و تشکر از سؤال شما

    تا زمانی که این افکار در ذهن باشد و به حیطه عمل و جوارح انسان نکشد از نظر فقهی حکمی ندارد و تنها مرتبط را حوزه اخلاق است که استاد گرانقدر پاسخ فرمودند.

    همیشه سلامت و موفق باشید


  11. صلوات ها 5


  12. #6

    عضویت
    جنسیت تير ۱۳۹۱
    علاقه
    اخلاق-فلسفه-عرفان
    نوشته
    3,816
    حضور
    47 روز 14 ساعت 8 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    16428

    جمع‌بندی




    سؤال:
    حکم فکرهای خوب یا بد نسبت به دیگران که ناخواسته به ذهن ما می‌رسد یا خودمان آن را پرورش می‌دهیم، چیست؟ و چه وظیفه‌ای در مقابل این افکار داریم؟


    پاسخ:

    سعی کنید ذهن خود را از این نوع افکار تخلیه کنید که به این امر می‌گویند طهارت ذهن.
    حضرت علامه حسن زاده آملی (حفظه الله تعالی) در پی بر شمردن اقسام طهارات، به طهارت ذهن اشاره می‌کند و می‌فرماید: «طهارت ذهن از افکار ردی و استحضارات غیر واقع غیر مفید» (1)
    یعنی باید ذهن را از هر تصور ناشایست و تخیل غیر واقع و غیر مفیدی خالی نگه داشت. در قرآن کریم آمده است «یا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثيراً مِنَ الظَّنِّ
    إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ» (الحجرات/12) یعنی ای کسانی که ایمان آورده‌اید تا حد زیادی از گمان‌های بد و ناروا پرهیز کنید؛ چرا که برخی از این گمان‌ها گناه هستند.

    که در چنین مواقعی بهترین کار، انصراف دادن ذهن به یک امر دیگر است تا آن حالت برطرف شود.
    اما در رابطه با سؤال دوم شما باید عرض کنم:
    بد بینی و خوش بینی اقسامی دارد:
    مثلا سوء ظن داشتن به دشمن: چنین سوء ظنی یکی از امور پسندیده و ممدوح است و باعث می‌شود تا انسان لحظه‌ای از مکر و حیله دشمنان غافل نماند. چه بسا ممکن است دشمن از در دوستی وارد شود و ظاهری خیر خواهانه و صلح به خود بگیرد و دست دوستی دراز کند، اما در صدد مکر و ضربه زدن باشد. بر این اساس نباید به سخنان و حرکات او خوش بین بود. حضرت علی (علیه السلام) در نهج البلاغه خطاب به مالک اشتر می‌فرماید: «مراقب باش، مراقب باش، از دشمن خود پس از آشتی کردن؛ زیرا گاهی دشمن نزدیک می‌شود تا غافلگیر کند پس دور اندیش باش و حسن ظن خود را متهم کن» (2)

    اما سوء ظن به نزدیکان، دوستان ، مؤمنان و ... از منابع و متون اسلامی به دست می‌آید که چنین چیزی به جامعه و محیطی که ما در آن زندگی می کنیم، وابستگی زیادی دارد.
    الف) اگر در محیطی زندگی می کنیم که اکثر مردم آن اهل گناه و معصیت هستند و در آن جامعه عدالت جایش را به بی‌عدالتی و ستم داده و هر کس تنها به فکر دنیای خود است، بدیهی است که در چنین جامعه‌ای، اصل بر عدم اعتماد و بدگمانی است؛ از این رو است که می‌بینیم امام هادی (علیه السلام) می‌فرماید: اگر روزگاری بود که در آن بیداد بر دادگری غالب شد نباید به کسی گمان نیک برد، مگر این که خوبی او بر تو معلوم شود. (3)

    ب) اما اگر در یک جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که اساس آن بر عدالت استوار است و انسان‌های مؤمنی در آن زندگی می‌کنند، در چنین جامعه‌ای باید خوش گمان بود و از بدگمانی دوری جست؛ چون در جامعه‌ای که بر اساس اعتماد بنا شده باید اعتماد نمود. امام هادی (علیه السلام) می‌فرماید: «هر گاه روزگاری بود که عدالت در آن بر ستم غالب شد، حرام است به کسی گمان بد ببری، مگر این که بدی او بر تو معلوم شود» (4)

    از نظر اسلام، آبروی شخص مسلمان، دارای احترام و ارزش خاصی است و خداوند برای حفظ و آبروی مسلمان، سوء ظن را نهی نموده است. مفسران گفته‌اند که مراد اجتناب از ظن که در قرآن آمده است، بدگمانی نسبت به مسلمان است بنابر این شخص مسلمان باید اعمال دیگران را حمل بر درستی و صحت نماید، هر چند در ظاهر نادرست به نظر رسد و حملش بر کارهای درست دشوار باشد.

    در روایتی پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌فرماید: «برای گفتار و کرداری که از برادرت سر می‌زند، عذری بجوی و اگر نیافتی، عذری بتراش» (5)


    منابع:
    1. حسن‌زاده آملی، حسن، هزار و یک کلمه، ج 6، ص 357.
    2. موسوی، سید رضی، نهج البلاغه، نامه 53.
    3. محمدی ری‌شهری، محمد، میزان الحکمه، ج 7، ص 3401.
    4. همان.
    5. صدوق قمی، محمد، الخصال، ج 2، ص 622.


    ویرایش توسط مدیر تدوین : ۱۳۹۶/۰۳/۲۹ در ساعت ۱۷:۲۷ دلیل: .

  13. صلوات ها 5


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

موضوعات مشابه

  1. پاسخ: 17
    آخرين نوشته: ۱۳۹۲/۰۶/۰۹, ۰۹:۴۴
  2. تو میایی ای پسر فاطمه
    توسط safareeshghe در انجمن مهدویت و آخرالزمان
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: ۱۳۹۲/۰۴/۲۰, ۱۹:۴۷
  3. پاسخ: 5
    آخرين نوشته: ۱۳۹۱/۰۳/۰۸, ۲۱:۴۲
  4. مقایسه ؛ بلایی خانمان سوز یا سکویی برای پرش؟؟؟؟؟
    توسط راهی در انجمن مهارت های زندگی
    پاسخ: 7
    آخرين نوشته: ۱۳۹۰/۰۷/۱۹, ۲۲:۰۲

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 1

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود