صفحه 1 از 2 12 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: گرایش به مذهب که اخیرا در من به وجود آمده واقعیت است یا توهم؟

  1. #1

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۲
    نوشته
    78
    حضور
    5 روز 8 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    271

    اشاره گرایش به مذهب که اخیرا در من به وجود آمده واقعیت است یا توهم؟




    سلام. من هنوز خودم را خیلی خوب نمیشناسم و نمیدانم اورمزدی ام یا اهرمنی. کاملا هم به این موضوع واقفم که کسی به جز خودم نمیتواند به این سوال پاسخ دهد. (باید توضیح بدهم که این سوال گرایش زردشتی ندارد. منظورم این است که جوهر وجودی ام را نمیشناسم.) من کمی گیج شده ام. از کارهای خودم سر در نمی آورم. من در محیطی غیرمذهبی بزرگ شده ام، و طبیعتا خود من هم با افکاری ضد دین زندگی میکردم. البته پدر و مادر عزیزم نقش زیادی در باور های من نداشتند بیشتر تحت تاثیر دوستانم و هم سن و سالانم بودم. یادم می آید در دبستان که نماز اجباری بود با نفرت به نمازخانه میرفتم. (لطفا با انصاف باشید و مرا محکوم یا قضاوت نکنید! ببخشید اگر کمی رک میگویم ترس از متعصبین است.) در راهنمایی هم اکثر اوقات درس دینی و صحبت های معلمین دینی را به تمسخر میگرفتم. در دبیرستان کارم به جایی رسیده بود (و آنقدر کور باطن شده بودم) که تنها وجود خدا را قبول داشتم. (آن هم به این دلیل که از نظر عقلانی هر چه فکر میکردم نمیتوانستم منکر واجب الوجود شوم. دنیا را همچون ساعتی میدیدم که ساعت ساز رهایش کرده.) وارد محافل گناه شدم و روز به روز بیشتر گرفتار نفس اماره و کمتر قائل به نفس لوامه میشدم. تا اینکه تابستان سال 91 خداوند استادی را سر راهم قرار داد (خداوند سایه ایشان را از سرم کم نفرماید و افضل الفضائل را برای ایشان در نظر گیرد ان شاء الله) که رفته رفته مسیر زندگی ام را تغییر داد. ایشان آنقدر بی ریا هستند که اوائل من حتی احتمال نمیدادم که ایشان دارد از اسلام صحبت میکند. رفتار ایشان به تقلید از امام صادق (علیه السلام) است که در نزدشان سوال کافر و مومن یکسان بود و با خوشرویی تمام همه را به طور یکسان از نور وجودشان بهره مند میساختند. اوائل فقط به دلیل اینکه جذب صحبت های پر محتوای ایشان شده بودم و اینکه صحبت های ایشان بسیار از نظر علمی پر بار بودند به کلاس ایشان میرفتم. کمی هم البته کنجکاوی بود راجع به اینکه ایشان چگونه به این همه علم رسیده اند. و البته رفتار جذابشان هم تاثیر داشت. ایشان سعی میکنند با دلایل عقلی شاگردانشان را از خشم و رفتارهای حیوانی باز دارند. اولویت اولشان همین است. و اولویت بعدیشان سوق دادن ما به سمت دانش های بالا است. مدتی گذشت تا اینکه تا حدودی توانستم ایشان را بشناسم و بفهمم که بشر بدون راهنمایی خالقش هیچ است و زمین خالی از حجت نیست و اینکه بر خلاف تصور قبلی ای که تحت تاثیر "راز" پیدا کرده بودم که میگوید اراده انسان غیرممکن را هم ممکن میسازد، فهمیدم که کوچکترین تصمیمی را نمیتوانم در مورد زندگی خودم بگیرم و عملی اش کنم چه رسد به اینکه جهان را تغییر دهم. فهمیدم که کل زندگی ام در خواب بوده ام و هستم و باید تمام تلاشم را بکنم تا بیدار شوم. فهمیدم که میتوان با خدا زندگی کرد در تمام لحظات حضورش را حس کرد. فهمیدم زیر نظر هستم و هیچ کارم و هیچ فکرم پنهان نیست. فهمیدم که خداوند جلاد نیست (نعوذ بالله) که بیافریند تا در جهنمش بسوزاند. در یک کلام میتوان گفت اسلام آورده ام. شاید بگویید خوب فبها پس مشکلت چیست؟!
    مشکلات من بسیارند:
    بزرگ ترین مشکل من این است که در دل ایمان دارم اما در عمل منافقم! گاهی فکر میکنم که همۀ اینها توهمی بیش نیستند و من دارم به خودم دروغ میگویم. گاهی آنچنان احساساتی میشوم و اشک میریزم که کسی نداند فکر میکند چه مومن دل پاکی هستم اما حتی نماز واجبم را هم دریغ میکنم. من بسیار تنبل و پرخور و پرخوابم. (به خوک بی شباهت نیستم!) از عادات کثیف قبلی ام چند تایی را به من قدرت داده شد که کنار بگذارم اما قدرت این را ندارم که از زندگی حیوانی دربیایم. (یعنی خداوند متعال قدرت ترک محرمات را من عطا فرمود اما هنوز از قدرت انجام واجبات بی بهره ام.) میگویند اراده نمیکنی واگرنه خواستن توانستن است. اما درد من این است که میخواهم، قسم میخورم که میخواهم، بسیار توبه کردم و از خدا طلب قدرت توانستن کردم، اما پای عمل که میرسد آنقدر ضعیفم که اصلا نمیتوانم. اولا خواب من بسیار زیاد است و بد موقع. یعنی شبها خوابم نمیبرد و دقیقا چند دقیقه مانده به اذان صبح بیهوش میشوم تا بعد از اذان ظهر. بیدار که میشوم آنقدر گیجم که چند ساعتی بیهوده مینشینم تا بفهمم اصلا برنامۀ آنروزم چیست. بعد هم که سراغ اعتیادم یعنی لپ تاپ و اینترنت میروم و آنقدر پایش مینشنم و مستند و سخنرانی دانلود میکنم تا آفتاب غروب کند. دم اذان که میرسد بسیار گرسنه میشوم. همین که اذان میگویند استادم را دعا میکنم و میگویم میروم چیز کوچکی میخورم و بعد میروم نماز میخوانم، ولی سرغذا (خواهشا مسخره یا قضاوت نکنید!) عقل از من دریغ میشود و به یک حیوان تبدیل میشوم و تازه بعدش میفهمم چکار کردم! بعد هم که کمی پیش خانواده مینشینم و حرف میزنم و اصلا نمیفهمم چطور وقت گذشت و نیمه شب شرعی رسید. امشب که مثلا خواستم نماز شب بخوانم، آمدم در اینترنت که ببینم اصلا چگونه باید خواند اما از ساعت 12 تا همین الان که 4 صبح است مثل یک معتاد مشغول بودم و الان به خود آمدم. وقتی که میبینم باز نمازهایم را نرسیدم بخوانم دوباره ناامید میشوم و میگویم ان شاء الله از فردا درست بیدار میشوم و دقیق همۀ نمازهایم را به اضافۀ یک نماز قضا میخوانم. اما باز روز از نو روزی از نو. مشکلم فقط انجام واجبات و در بند عادات بودن نیست، انقدر که بلندپروازی میکنم و در ذهنم زندگی میکنم در واقعیت و در عمل ذره ای جلو نمیروم و پیشرفت نمیکنم. عالمکی بی عملم. ذهن کثیفی هم دارم که به این راحتی ها پاک نمیشود. علاوه بر اینها هر از گاهی گذشته ام گریبانگیرم میشود. خدایا خسته ام، مضطر هستم، از خودم از تنبلی ام همیشه بدم می آمده ولی در بند عاداتم زندانی ام. پروردگارا چه کنم؟ خودت به من بگو. مومنان این محفل را وسیله قرار بده. بارالها عاجزم به من همت بده و راهنمایی هایی نیک از طرف صالحان را از طریق این سایت به من برسان. آمین.
    ویرایش توسط یا عالی : ۱۳۹۴/۰۳/۱۶ در ساعت ۱۲:۳۲

  2. صلوات ها 10


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    علاقه
    تحصیل ، تحقیق و پژوهش
    نوشته
    21,523
    حضور
    174 روز 19 ساعت 17 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    38
    صلوات
    58301



    با نام و یاد دوست





    گرایش به مذهب که اخیرا در من به وجود آمده واقعیت است یا توهم؟








    کارشناس بحث: استاد امیدوار


  5. صلوات ها 3


  6. #3

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۸
    نوشته
    1,353
    حضور
    30 روز 9 ساعت 4 دقیقه
    دریافت
    16
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    12339



    نقل قول نوشته اصلی توسط شُکر نمایش پست ها
    سلام. من هنوز خودم را خیلی خوب نمیشناسم و نمیدانم اورمزدی ام یا اهرمنی. کاملا هم به این موضوع واقفم که کسی به جز خودم نمیتواند به این سوال پاسخ دهد. (باید توضیح بدهم که این سوال گرایش زردشتی ندارد. منظورم این است که جوهر وجودی ام را نمیشناسم.) من کمی گیج شده ام. از کارهای خودم سر در نمی آورم. من در محیطی غیرمذهبی بزرگ شده ام، و طبیعتا خود من هم با افکاری ضد دین زندگی میکردم. البته پدر و مادر عزیزم نقش زیادی در باور های من نداشتند بیشتر تحت تاثیر دوستانم و هم سن و سالانم بودم. یادم می آید در دبستان که نماز اجباری بود با نفرت به نمازخانه میرفتم. (لطفا با انصاف باشید و مرا محکوم یا قضاوت نکنید! ببخشید اگر کمی رک میگویم ترس از متعصبین است.) در راهنمایی هم اکثر اوقات درس دینی و صحبت های معلمین دینی را به تمسخر میگرفتم. در دبیرستان کارم به جایی رسیده بود (و آنقدر کور باطن شده بودم) که تنها وجود خدا را قبول داشتم. (آن هم به این دلیل که از نظر عقلانی هر چه فکر میکردم نمیتوانستم منکر واجب الوجود شوم. دنیا را همچون ساعتی میدیدم که ساعت ساز رهایش کرده.) وارد محافل گناه شدم و روز به روز بیشتر گرفتار نفس اماره و کمتر قائل به نفس لوامه میشدم. تا اینکه تابستان سال 91 خداوند استادی را سر راهم قرار داد (خداوند سایه ایشان را از سرم کم نفرماید و افضل الفضائل را برای ایشان در نظر گیرد ان شاء الله) که رفته رفته مسیر زندگی ام را تغییر داد. ایشان آنقدر بی ریا هستند که اوائل من حتی احتمال نمیدادم که ایشان دارد از اسلام صحبت میکند. رفتار ایشان به تقلید از امام صادق (علیه السلام) است که در نزدشان سوال کافر و مومن یکسان بود و با خوشرویی تمام همه را به طور یکسان از نور وجودشان بهره مند میساختند. اوائل فقط به دلیل اینکه جذب صحبت های پر محتوای ایشان شده بودم و اینکه صحبت های ایشان بسیار از نظر علمی پر بار بودند به کلاس ایشان میرفتم. کمی هم البته کنجکاوی بود راجع به اینکه ایشان چگونه به این همه علم رسیده اند. و البته رفتار جذابشان هم تاثیر داشت. ایشان سعی میکنند با دلایل عقلی شاگردانشان را از خشم و رفتارهای حیوانی باز دارند. اولویت اولشان همین است. و اولویت بعدیشان سوق دادن ما به سمت دانش های بالا است. مدتی گذشت تا اینکه تا حدودی توانستم ایشان را بشناسم و بفهمم که بشر بدون راهنمایی خالقش هیچ است و زمین خالی از حجت نیست و اینکه بر خلاف تصور قبلی ای که تحت تاثیر "راز" پیدا کرده بودم که میگوید اراده انسان غیرممکن را هم ممکن میسازد، فهمیدم که کوچکترین تصمیمی را نمیتوانم در مورد زندگی خودم بگیرم و عملی اش کنم چه رسد به اینکه جهان را تغییر دهم. فهمیدم که کل زندگی ام در خواب بوده ام و هستم و باید تمام تلاشم را بکنم تا بیدار شوم. فهمیدم که میتوان با خدا زندگی کرد در تمام لحظات حضورش را حس کرد. فهمیدم زیر نظر هستم و هیچ کارم و هیچ فکرم پنهان نیست. فهمیدم که خداوند جلاد نیست (نعوذ بالله) که بیافریند تا در جهنمش بسوزاند. در یک کلام میتوان گفت اسلام آورده ام. شاید بگویید خوب فبها پس مشکلت چیست؟!
    مشکلات من بسیارند:
    بزرگ ترین مشکل من این است که در دل ایمان دارم اما در عمل منافقم! گاهی فکر میکنم که همۀ اینها توهمی بیش نیستند و من دارم به خودم دروغ میگویم. گاهی آنچنان احساساتی میشوم و اشک میریزم که کسی نداند فکر میکند چه مومن دل پاکی هستم اما حتی نماز واجبم را هم دریغ میکنم. من بسیار تنبل و پرخور و پرخوابم. (به خوک بی شباهت نیستم!) از عادات کثیف قبلی ام چند تایی را به من قدرت داده شد که کنار بگذارم اما قدرت این را ندارم که از زندگی حیوانی دربیایم. (یعنی خداوند متعال قدرت ترک محرمات را من عطا فرمود اما هنوز از قدرت انجام واجبات بی بهره ام.) میگویند اراده نمیکنی واگرنه خواستن توانستن است. اما درد من این است که میخواهم، قسم میخورم که میخواهم، بسیار توبه کردم و از خدا طلب قدرت توانستن کردم، اما پای عمل که میرسد آنقدر ضعیفم که اصلا نمیتوانم. اولا خواب من بسیار زیاد است و بد موقع. یعنی شبها خوابم نمیبرد و دقیقا چند دقیقه مانده به اذان صبح بیهوش میشوم تا بعد از اذان ظهر. بیدار که میشوم آنقدر گیجم که چند ساعتی بیهوده مینشینم تا بفهمم اصلا برنامۀ آنروزم چیست. بعد هم که سراغ اعتیادم یعنی لپ تاپ و اینترنت میروم و آنقدر پایش مینشنم و مستند و سخنرانی دانلود میکنم تا آفتاب غروب کند. دم اذان که میرسد بسیار گرسنه میشوم. همین که اذان میگویند استادم را دعا میکنم و میگویم میروم چیز کوچکی میخورم و بعد میروم نماز میخوانم، ولی سرغذا (خواهشا مسخره یا قضاوت نکنید!) عقل از من دریغ میشود و به یک حیوان تبدیل میشوم و تازه بعدش میفهمم چکار کردم! بعد هم که کمی پیش خانواده مینشینم و حرف میزنم و اصلا نمیفهمم چطور وقت گذشت و نیمه شب شرعی رسید. امشب که مثلا خواستم نماز شب بخوانم، آمدم در اینترنت که ببینم اصلا چگونه باید خواند اما از ساعت 12 تا همین الان که 4 صبح است مثل یک معتاد مشغول بودم و الان به خود آمدم. وقتی که میبینم باز نمازهایم را نرسیدم بخوانم دوباره ناامید میشوم و میگویم ان شاء الله از فردا درست بیدار میشوم و دقیق همۀ نمازهایم را به اضافۀ یک نماز قضا میخوانم. اما باز روز از نو روزی از نو. مشکلم فقط انجام واجبات و در بند عادات بودن نیست، انقدر که بلندپروازی میکنم و در ذهنم زندگی میکنم در واقعیت و در عمل ذره ای جلو نمیروم و پیشرفت نمیکنم. عالمکی بی عملم. ذهن کثیفی هم دارم که به این راحتی ها پاک نمیشود. علاوه بر اینها هر از گاهی گذشته ام گریبانگیرم میشود. خدایا خسته ام، مضطر هستم، از خودم از تنبلی ام همیشه بدم می آمده ولی در بند عاداتم زندانی ام. پروردگارا چه کنم؟ خودت به من بگو. مومنان این محفل را وسیله قرار بده. بارالها عاجزم به من همت بده و راهنمایی هایی نیک از طرف صالحان را از طریق این سایت به من برسان. آمین.
    بسمه تعالی
    با عرض سلام و تحیت محضر جنابعالی

    تحول پیش آمده را به حضرتعالی تبریک عرض می کنم و از خدای متعال توفیقات روافزون شما را مسئلت داریم
    جای بسی خوشحالی است که بخش اول مطالب شما حاکی از عمق اعتقاد شما به توحید ذاتی، توحید افعالی و ربوبی است، این نعمت را قدر بدانید و شکر آن را بجا آورید. ضمن اینکه مطالب شما گویای بی آلایشی و صداقت درونی شماست.

    اما در مورد بخش دوم فرمایشاتتان یعنی تقید به انجام واجبات، متاسفانه سستی و کم توجهی مشهود است که البته با توکل و استعانت از خدای متعال و بهره از توحید اعتقادی باید بر این سستی فائق آیید ان شاء الله.

    در عین حال به نکات زیر توجه بفرمایید:
    _ راه رهایی از وابستگی به اینترنت و... نا ارزنده سازی و توهین به خود نیست، کما اینکه راه عبودیت خدای بزرگ از این مسیر عبور نمی کند. شما به عنوان یک انسان و مهمتر از ان یک موحد و مسلمان حق توهین به خود را ندارید نه از لحاظ روانشناختی و نه از لحاظ اخلاقی، اما متاسفانه بخش دوم مطالبتان مشحون از توهین و...به خود است.
    اهانت به خود نه تنها کمکی به شما نمی کند که باعث ضعف اراده، کاهش آستانه تحمل و نارضایتی خواهد شد و با این اوصاف شما خود را در غلبه بر سستی و کاهلی دست بسته خواهید یافت.
    در این رابطه به سخن نورانی و حکیمانه امیرالمونین علی علیه السلام توجه داشته باشید که می فرمایند؛
    " من کرمت علیه نفسه هانت علیه شهواته "«1»؛ کسی که نفس خود را گرامی بدارد و برای خود ارزش و احترام قائل شود، غلبه خواسته های نفس بر وی آسان خواهد شد.
    بنابراین بیشتر از گذشته به خود احترام بگذارید و از توهین به خود اجتناب کنید.

    _ با توکل به خدای بزرگ و بکار بستن اراده برنامه ریزی کنید و تصمیم بگیرید گام به گام و پرهیز از شتاب، از میزان فعالیت اینترنتی و...خود کم کنید. برای میزان حضور ساعت مشخصی مقرر کنید و مثلا اگر 4 ساعت اختصاص می دهید هفته اول 30 تا 45 دقیقه از آن کم کنید.

    _ از والدین و اطرافیان بخواهید در این خصوص به شما تذکر دهند و به شما کمک کنند.

    _ از آسیبهای مهم بی کار بودن و بی برنامه گی است. هم برنامه ریزی کنید و هم سعی کنید مقدمات اشتغال خود را فراهم آورید تا بی کاری سبب نشود تا ظهر بخوابید!!!

    _ برای انجام واجبات مانند نماز در خلوت خود بیشتر به آثار و برکات آن بیندیشید و تبعات کاهل نمازی را هم فراموش نکنید، تا ذهن شما به عنوان یک عامل بازدارنده از ترک نماز عمل کند

    _ فعلا در قید انجام مستحبات نباشید، چه مستحبات مطلق چه مستحبات نماز. بنابراین بنا بگذارید فعلا نماز خود را در کوتاه ترین زمان اقامه کنید و خود را وادار به انجام نماز همراه با مستحبات و حضور قلب و... ندانید. مثلا می توانید اذان و اقامه و نیز قنوت را حذف کنید و یکبار تسبیحات اربعه را قرائت کنید.

    _ جهت افزایش اشتیاق به نماز بهتر است از نماز جماعت بهره بگیرید.

    _ همانگونه که اشاره نمودید بلندپروازی و مطلق انگاری باعث دلسردی می شود پس همانطور که عرض کردم از کمالگرایی فاصله بگیرد و به گامهای کوچک اکتفا کنید تا تصور طولانی بودن مسیر شما را از شروع باز ندارد.


    _ اجازه ندهید ناراحتی از گذشته شما را گرفتار سختگیری و وسواس کند. راه جبران در اراده و عمل است نه در وسواس و سختگیری.


    در پناه خدای متعال موفق باشید

    و آخر دعوانا ان الحمدالله رب العالمین

    1- نهج البلاغه، حکمت 449
    ویرایش توسط اميدوار : ۱۳۹۳/۰۱/۲۸ در ساعت ۲۰:۳۵
    گرایش به مذهب که اخیرا در من به وجود آمده واقعیت است یا توهم؟
    مقام معظم رهبری:
    ✔ باید كاری كنیم كه فرزندان،حتما دست مادر را ببوسند . . .
    . . . اسلام به دنبال این است.
    .
    .
    .
    مرحوم حاج اسماعیل دولابی:
    مادرت را ببوس،
    پایش را ببوس تا به گریه بیفتد، خودت هم به گریه می افتی،
    آن وقت کارت روی غلتک می افتد و همه درهایی که به روی خود بسته ای، خدا باز می کند.
    این که فرمود بهشت زیر پای مادر است یعنی تواضع کن.

  7. صلوات ها 10


  8. #4

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    نوشته
    6,731
    حضور
    109 روز 14 ساعت 1 دقیقه
    دریافت
    20
    آپلود
    4
    گالری
    1583
    صلوات
    37598



    سلام علیکم

    چند نکته:

    اول اینکه برای اعتیاد به اینترنت که گفتید برای خود جریمه قرار دهید .منتها جریمتون به صورت نذر باشه .به این صورت که نذر کنید اگه مثلا بیشتر از یک ساعت در روز پای

    اینترنت نشستم فلان مقدار(مبلغی باشه که نه از عهدتون خارج باشه و نه اون قدر ناچیز باشه که به راحتی از پسش بربیاید) را صدقه میدم .اینکه گفتم نذر باشه به خاطر

    اینه که نذر تکلیف آوره و حتما باید انجام بشه .


    دوم :برای نمازهاتون پیشنهاد میکنم تاپیک زیر را مطالعه فرمایید:

    http://www.askdin.com/thread28501.html


    درسته عنوان تاپیک در مورد نماز صبح است اما با کمی دقت و تمرکز میتونید راه حلهایی رو از اون تاپیک برای همه نمازهاتون پیدا کنید .

    ان شاالله موفق باشید .


    نتیجه اش زیباست وقتی این دو را پیوند می زنیم؛


    اینکه فرمودند: زکات زیبایی، پاکدامنی ست

    و اینکه پرداخت زکات دارائیت را افزون می کند

    حالا آنان که زیبایی بیشتر می خواهند، بسم الله




  9. صلوات ها 7


  10. #5

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۸۹
    نوشته
    5
    حضور
    2 ساعت 34 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    28



    دوست عزیز بنده هم سرگذشتی مشابه شما داشته ام با این تفاوت که سالیانی از آن زمانی که فهمیدم اسلام و شیعه حقیقت هستی را رقم زده گذشته است.
    وفتی عادات و مشکلاتتان را مینوشتید بسیاریشون شبیه دفترچه ی خاطراتی برای گذشته ام بود! زمانی که شروع کرده بودم دینداری کنم...

    برای من چیزی که نجاتم داد، توسل به حضرت ولی عصر عج بود. خودمانی بگویم گاهی که واقعا کارم گیر میکرد هم به حضرت زهرا (س) توسل میکردم که ایشون واقعا مادری کرده و نجاتم دادند.
    در ادامه سعی کردم مقاومت کنم. درسته که گناهانی از من سر میزد اما سعی میکردم تا جایی که توانش رو دارم گناه نکنم، و تداوم این امر کم کم موجب میشد انجام اون بخشی از واجبات که زورم رسیده و انجام دادم برام راحت تر بشه.

    سختی نماز! امان از سختی نماز!؟؟؟؟
    یادم است سالهای اول نماز خواندن برایم خیلی سخت بود، اصلا حوصله ی نماز خوندن نداشتم 4 رکعت برایم مثل 4 سال میگذشت!
    چیزی که نجاتم داد جمله ای از معصوم (ع) (اگه اشتباه نکنم امام علی ع) بود. جمله ای با این مفهوم که :"کسی که به نامحرم نگاه میکند شیرینی عبادت را نمیچشد" گفتم یا امام زمان عج به خاطر شما به نا محرم نگاه نمیکنم، کمکم کنید. واقعا زود اثر کرد. و خیلی زود نماز خواندن به عنوان یک شارژ برام شد! و دعا خواندن لذت بردن از زندگی! دیگر نه سختیی داشت نه آزاری. آن هم نتنها نماز، بلکه نماز اول وقت.

    مساله ی سخت دیگه ای که وجود داشت، افراد بی ملاحظه ی فامیل از خانوم هایی بود که حیا نداشتند و توقع داشتند من باهاشون دست بدم! اوایل خیلی برام سخت بود که بهشون دست ندم، همش ازشون فرار میکردم. اما یک روز سعی کردم، دینم رو نقطه ی قوتم حساب کنم، و از آن روز با اعتماد بهنفس اما با لبخندی مهربانانه میگفتم: "عذر خواهی میکنم من نمیتونم دست بدم، و در عین حال دستی به ریشم میکشیدم که آنها متوجه شوند" در 99% این کار واقعا جواب داد و بسیاری از اون خانوم ها نه تنها بدشون نیومد بلکه خیلی هم تشویق کردند. گرچه در ظاهر فکر میکردم آنها بی دین باشند. در مورد یکی دو نفری هم که ناراحت شدند و به مادرم شکایت بردند که این پسرت چشه؟
    درمورد اینها هم دیگه خیلی تحملشون سخت نبود چون ایمان داشتم که خداوند مهم تر از چند نفر از افراد فامیل است!!!

    یک موضوع مشکل ساز دیگه دوستان بی دین هست! بله ترک دوستان سخته. اما تا زمانی که براشون نقش بازی کنیم. وقتی واقعا جدی باشیم در دینمون و بهش افتخار کنیم. وقتی وسط صحبت اذان میگن و تو با افتخار بگی پوزش میخوام برم نمازم رو بخونم،...
    وقتی همه یک کلیپ طنز غیر اخلاقی میخوان ببینن تو بگی من علاقه ای ندارم و اونجا رو ترک کنی.
    کم کم دوستات خودشون قربال میشن. و اونایی که نتونن دینداری تو رو تحمل کنن خودشون ترکت میکنن. و مابقی هم حساب کار دستشون میاد.
    ولی دوستای جدیدی پیدا میکنی.
    واقعا بهت میگم من معنی دوستی رو تا زمانی که رفقای مذهبی پیدا نکرده بودم درک نمیکردم. واقعا برای آدم همه چی میزارن و توقعی ندارن. مذهبی های خالص رو میگم ها! تو هیئت ها پیدا میکنیشون. تو دانشگاه /مدرسه هم معمولا اگه زرنگ باشی چندتاشون هستن!

    خلاصه اوایلش این چیز ها شاید بنظر خیلی سخت و خطر ناک و غیر ممکن بیاد! برخی چیز ها برای آدم انجام دادنشون مثل مبارزه با یک دیو 2 سر بنظر میاد. اما همین که انجامشون میده میبینه که اوهوک! اینکار که خیلی ساده بود! این یک پشه هم نبود چه برسه به دیو دو سر!!!
    البته همه ی اینکار ها با توسل ممکنه. به امام زمانت عج عشق بورز و سعی کن خوشحالشون کنی. مطمئن باش خالصانه این راه رو پیش بگیری به همه چیز میرسی.....


    یک نکته ی خیلی خیلی مهم بهت بگم که خیلی هزینه داشت فهمیدنش برام!
    وقتی متدین میشی، وقتی اسلام میاری، وقتی میخوای انسان بشی، چشم دلت کم کم باز میشه، ممکنه آدم خودش خیلی متوجه نباشه اما این چشم دلش شروع میکنه چیز هایی رو دیدن که قبلا نمیدیده، ووجود خدا، درستی اسلام، حقیقت و دلای عقلی برخی احکام، خیلی براش واضح میشه خودش نمیدونه دقیقا چرا اما چشم داره درست میبینه.
    ولی وقتی با یک آدمی از اطرافیان بی دین که تا دیروز فکر میکردی باهوشه، صحبت میکنی، میبینی اون نمیتونه اون چیز هایی که تو میبینی رو ببینه! و تو به وجود اون چیز ها شک میکنی! نکنه واقعا نیست؟!!!
    اما نه! حقیقت اینه که اون آدم چشمم کوره که نمیبینه! فهمیدن این موضوع خیلی برام هزینه داشت و سالها درگیرم کرد...


    در نهایت بگم ما تو این زندگی بدون راهنما و صاحب نیستیم، از خودش کمک بخوای هیچ نگرانیی نخواهی داشت...
    هر سوال یا نکته ای بود در خدمت هستم.
    یا صاحب الزمان، ادرکنی.
    ویرایش توسط Armanbm : ۱۳۹۳/۰۱/۲۸ در ساعت ۱۸:۰۳

  11. صلوات ها 9


  12. #6

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۲
    علاقه
    مطالعات دینی، فلسفی، ریاضی، فیزیکی ...
    نوشته
    2,628
    حضور
    73 روز 19 ساعت 53 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    1
    صلوات
    8025



    نقل قول نوشته اصلی توسط شُکر نمایش پست ها
    سلام. من هنوز خودم را خیلی خوب نمیشناسم و نمیدانم اورمزدی ام یا اهرمنی. کاملا هم به این موضوع واقفم که کسی به جز خودم نمیتواند به این سوال پاسخ دهد. (باید توضیح بدهم که این سوال گرایش زردشتی ندارد. منظورم این است که جوهر وجودی ام را نمیشناسم.) من کمی گیج شده ام. از کارهای خودم سر در نمی آورم. من در محیطی غیرمذهبی بزرگ شده ام، و طبیعتا خود من هم با افکاری ضد دین زندگی میکردم. البته پدر و مادر عزیزم نقش زیادی در باور های من نداشتند بیشتر تحت تاثیر دوستانم و هم سن و سالانم بودم. یادم می آید در دبستان که نماز اجباری بود با نفرت به نمازخانه میرفتم. (لطفا با انصاف باشید و مرا محکوم یا قضاوت نکنید! ببخشید اگر کمی رک میگویم ترس از متعصبین است.) در راهنمایی هم اکثر اوقات درس دینی و صحبت های معلمین دینی را به تمسخر میگرفتم. در دبیرستان کارم به جایی رسیده بود (و آنقدر کور باطن شده بودم) که تنها وجود خدا را قبول داشتم. (آن هم به این دلیل که از نظر عقلانی هر چه فکر میکردم نمیتوانستم منکر واجب الوجود شوم. دنیا را همچون ساعتی میدیدم که ساعت ساز رهایش کرده.) وارد محافل گناه شدم و روز به روز بیشتر گرفتار نفس اماره و کمتر قائل به نفس لوامه میشدم. تا اینکه تابستان سال 91 خداوند استادی را سر راهم قرار داد (خداوند سایه ایشان را از سرم کم نفرماید و افضل الفضائل را برای ایشان در نظر گیرد ان شاء الله) که رفته رفته مسیر زندگی ام را تغییر داد. ایشان آنقدر بی ریا هستند که اوائل من حتی احتمال نمیدادم که ایشان دارد از اسلام صحبت میکند. رفتار ایشان به تقلید از امام صادق (علیه السلام) است که در نزدشان سوال کافر و مومن یکسان بود و با خوشرویی تمام همه را به طور یکسان از نور وجودشان بهره مند میساختند. اوائل فقط به دلیل اینکه جذب صحبت های پر محتوای ایشان شده بودم و اینکه صحبت های ایشان بسیار از نظر علمی پر بار بودند به کلاس ایشان میرفتم. کمی هم البته کنجکاوی بود راجع به اینکه ایشان چگونه به این همه علم رسیده اند. و البته رفتار جذابشان هم تاثیر داشت. ایشان سعی میکنند با دلایل عقلی شاگردانشان را از خشم و رفتارهای حیوانی باز دارند. اولویت اولشان همین است. و اولویت بعدیشان سوق دادن ما به سمت دانش های بالا است. مدتی گذشت تا اینکه تا حدودی توانستم ایشان را بشناسم و بفهمم که بشر بدون راهنمایی خالقش هیچ است و زمین خالی از حجت نیست و اینکه بر خلاف تصور قبلی ای که تحت تاثیر "راز" پیدا کرده بودم که میگوید اراده انسان غیرممکن را هم ممکن میسازد، فهمیدم که کوچکترین تصمیمی را نمیتوانم در مورد زندگی خودم بگیرم و عملی اش کنم چه رسد به اینکه جهان را تغییر دهم. فهمیدم که کل زندگی ام در خواب بوده ام و هستم و باید تمام تلاشم را بکنم تا بیدار شوم. فهمیدم که میتوان با خدا زندگی کرد در تمام لحظات حضورش را حس کرد. فهمیدم زیر نظر هستم و هیچ کارم و هیچ فکرم پنهان نیست. فهمیدم که خداوند جلاد نیست (نعوذ بالله) که بیافریند تا در جهنمش بسوزاند. در یک کلام میتوان گفت اسلام آورده ام. شاید بگویید خوب فبها پس مشکلت چیست؟!
    مشکلات من بسیارند:
    بزرگ ترین مشکل من این است که در دل ایمان دارم اما در عمل منافقم! گاهی فکر میکنم که همۀ اینها توهمی بیش نیستند و من دارم به خودم دروغ میگویم. گاهی آنچنان احساساتی میشوم و اشک میریزم که کسی نداند فکر میکند چه مومن دل پاکی هستم اما حتی نماز واجبم را هم دریغ میکنم. من بسیار تنبل و پرخور و پرخوابم. (به خوک بی شباهت نیستم!) از عادات کثیف قبلی ام چند تایی را به من قدرت داده شد که کنار بگذارم اما قدرت این را ندارم که از زندگی حیوانی دربیایم. (یعنی خداوند متعال قدرت ترک محرمات را من عطا فرمود اما هنوز از قدرت انجام واجبات بی بهره ام.) میگویند اراده نمیکنی واگرنه خواستن توانستن است. اما درد من این است که میخواهم، قسم میخورم که میخواهم، بسیار توبه کردم و از خدا طلب قدرت توانستن کردم، اما پای عمل که میرسد آنقدر ضعیفم که اصلا نمیتوانم. اولا خواب من بسیار زیاد است و بد موقع. یعنی شبها خوابم نمیبرد و دقیقا چند دقیقه مانده به اذان صبح بیهوش میشوم تا بعد از اذان ظهر. بیدار که میشوم آنقدر گیجم که چند ساعتی بیهوده مینشینم تا بفهمم اصلا برنامۀ آنروزم چیست. بعد هم که سراغ اعتیادم یعنی لپ تاپ و اینترنت میروم و آنقدر پایش مینشنم و مستند و سخنرانی دانلود میکنم تا آفتاب غروب کند. دم اذان که میرسد بسیار گرسنه میشوم. همین که اذان میگویند استادم را دعا میکنم و میگویم میروم چیز کوچکی میخورم و بعد میروم نماز میخوانم، ولی سرغذا (خواهشا مسخره یا قضاوت نکنید!) عقل از من دریغ میشود و به یک حیوان تبدیل میشوم و تازه بعدش میفهمم چکار کردم! بعد هم که کمی پیش خانواده مینشینم و حرف میزنم و اصلا نمیفهمم چطور وقت گذشت و نیمه شب شرعی رسید. امشب که مثلا خواستم نماز شب بخوانم، آمدم در اینترنت که ببینم اصلا چگونه باید خواند اما از ساعت 12 تا همین الان که 4 صبح است مثل یک معتاد مشغول بودم و الان به خود آمدم. وقتی که میبینم باز نمازهایم را نرسیدم بخوانم دوباره ناامید میشوم و میگویم ان شاء الله از فردا درست بیدار میشوم و دقیق همۀ نمازهایم را به اضافۀ یک نماز قضا میخوانم. اما باز روز از نو روزی از نو. مشکلم فقط انجام واجبات و در بند عادات بودن نیست، انقدر که بلندپروازی میکنم و در ذهنم زندگی میکنم در واقعیت و در عمل ذره ای جلو نمیروم و پیشرفت نمیکنم. عالمکی بی عملم. ذهن کثیفی هم دارم که به این راحتی ها پاک نمیشود. علاوه بر اینها هر از گاهی گذشته ام گریبانگیرم میشود. خدایا خسته ام، مضطر هستم، از خودم از تنبلی ام همیشه بدم می آمده ولی در بند عاداتم زندانی ام. پروردگارا چه کنم؟ خودت به من بگو. مومنان این محفل را وسیله قرار بده. بارالها عاجزم به من همت بده و راهنمایی هایی نیک از طرف صالحان را از طریق این سایت به من برسان. آمین.

    سلام علیکم مؤمن،
    باورش برایم سخت است که نامه‌اتان را باور کنم، در لابلای حرفهایتان کلام‌هایی را می‌بینم که از معصوم علیه‌السلام تحت عنوان اسرار خوانده‌ام که هر کسی آنها درک نمی‌کند و به همین دلیل نباید در عموم بیان شود و در جای دیگر خود را در عمل دور از مسیر سلوک الی الله می‌دانید! ولی باور می‌کنم که خداوند به هر کسی بخواهد بی‌حساب می‌بخشد ...
    اصل دین محبت است که البته اگر طاعت به دنبال خودش نداشته باشد دروغ است، به فرموده‌ی معصوم. ملامت کردن نفس هم قدم بزرگی است در راه خداوند، اگرچه هیچ یک از اینها جایگزین عمل به دستورات خداوند و ترک محرمات او نمی‌شود. با این حال فکر کنم خواندن دعای ابوحمزه‌ی امام سیدالساجدین علیه‌السلام حسابی برایتان مفید واقع شود و بتواند به ساختار ذهنی‌اتان نظم تازه‌ای بدهد:

    .... الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَدْعُوهُ فَيُجِيبُنِي وَ إِنْ كُنْتُ بَطِيئا حِينَ يَدْعُونِي وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَسْأَلُهُ فَيُعْطِينِي وَ إِنْ كُنْتُ بَخِيلا حِينَ يَسْتَقْرِضُنِي ...
    ... وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي تَحَبَّبَ إِلَيَّ وَ هُوَ غَنِيٌّ عَنِّي وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي يَحْلُمُ عَنِّي حَتَّى كَأَنِّي لا ذَنْبَ لِي ...

    در نهایت شاید خواند اینجا و اینجا هم برایتان سودی داشته باشد.
    یا علی
    بهترین سرمایه‌گذاری عمر در کمک به تعجیل در ظهور است،
    ... بضاعتی محدود و اثرگذاری نامحدود،
    نگران سوددهی‌اش هم نیستیم چون خدا تضمین کرده است که قیام به بار خواهد نشست
    هر که می‌خواهد نامحدود بندگی خدا را کند و در هر خیری سهیم شود بسم الله ...

    بزرگواران و دوستان و هم‌مباحثه‌ای‌ها، ان شاء الله اگر جسارتی کرده‌ام ببخشید و اگر کوتاهی کرده‌ام یا رنجشی به شما رسانده‌ام حلال کنید

  13. صلوات ها 3


  14. #7

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۳
    علاقه
    خواندن کتاب و خوردن غذا
    نوشته
    241
    حضور
    6 روز 11 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    570



    نقل قول نوشته اصلی توسط شُکر نمایش پست ها
    سلام. من هنوز خودم را خیلی خوب نمیشناسم و نمیدانم اورمزدی ام یا اهرمنی. کاملا هم به این موضوع واقفم که کسی به جز خودم نمیتواند به این سوال پاسخ دهد. (باید توضیح بدهم که این سوال گرایش زردشتی ندارد. منظورم این است که جوهر وجودی ام را نمیشناسم.) من کمی گیج شده ام. از کارهای خودم سر در نمی آورم. من در محیطی غیرمذهبی بزرگ شده ام، و طبیعتا خود من هم با افکاری ضد دین زندگی میکردم. البته پدر و مادر عزیزم نقش زیادی در باور های من نداشتند بیشتر تحت تاثیر دوستانم و هم سن و سالانم بودم. یادم می آید در دبستان که نماز اجباری بود با نفرت به نمازخانه میرفتم. (لطفا با انصاف باشید و مرا محکوم یا قضاوت نکنید! ببخشید اگر کمی رک میگویم ترس از متعصبین است.) در راهنمایی هم اکثر اوقات درس دینی و صحبت های معلمین دینی را به تمسخر میگرفتم. در دبیرستان کارم به جایی رسیده بود (و آنقدر کور باطن شده بودم) که تنها وجود خدا را قبول داشتم. (آن هم به این دلیل که از نظر عقلانی هر چه فکر میکردم نمیتوانستم منکر واجب الوجود شوم. دنیا را همچون ساعتی میدیدم که ساعت ساز رهایش کرده.) وارد محافل گناه شدم و روز به روز بیشتر گرفتار نفس اماره و کمتر قائل به نفس لوامه میشدم. تا اینکه تابستان سال 91 خداوند استادی را سر راهم قرار داد (خداوند سایه ایشان را از سرم کم نفرماید و افضل الفضائل را برای ایشان در نظر گیرد ان شاء الله) که رفته رفته مسیر زندگی ام را تغییر داد. ایشان آنقدر بی ریا هستند که اوائل من حتی احتمال نمیدادم که ایشان دارد از اسلام صحبت میکند. رفتار ایشان به تقلید از امام صادق (علیه السلام) است که در نزدشان سوال کافر و مومن یکسان بود و با خوشرویی تمام همه را به طور یکسان از نور وجودشان بهره مند میساختند. اوائل فقط به دلیل اینکه جذب صحبت های پر محتوای ایشان شده بودم و اینکه صحبت های ایشان بسیار از نظر علمی پر بار بودند به کلاس ایشان میرفتم. کمی هم البته کنجکاوی بود راجع به اینکه ایشان چگونه به این همه علم رسیده اند. و البته رفتار جذابشان هم تاثیر داشت. ایشان سعی میکنند با دلایل عقلی شاگردانشان را از خشم و رفتارهای حیوانی باز دارند. اولویت اولشان همین است. و اولویت بعدیشان سوق دادن ما به سمت دانش های بالا است. مدتی گذشت تا اینکه تا حدودی توانستم ایشان را بشناسم و بفهمم که بشر بدون راهنمایی خالقش هیچ است و زمین خالی از حجت نیست و اینکه بر خلاف تصور قبلی ای که تحت تاثیر "راز" پیدا کرده بودم که میگوید اراده انسان غیرممکن را هم ممکن میسازد، فهمیدم که کوچکترین تصمیمی را نمیتوانم در مورد زندگی خودم بگیرم و عملی اش کنم چه رسد به اینکه جهان را تغییر دهم. فهمیدم که کل زندگی ام در خواب بوده ام و هستم و باید تمام تلاشم را بکنم تا بیدار شوم. فهمیدم که میتوان با خدا زندگی کرد در تمام لحظات حضورش را حس کرد. فهمیدم زیر نظر هستم و هیچ کارم و هیچ فکرم پنهان نیست. فهمیدم که خداوند جلاد نیست (نعوذ بالله) که بیافریند تا در جهنمش بسوزاند. در یک کلام میتوان گفت اسلام آورده ام. شاید بگویید خوب فبها پس مشکلت چیست؟!
    مشکلات من بسیارند:
    بزرگ ترین مشکل من این است که در دل ایمان دارم اما در عمل منافقم! گاهی فکر میکنم که همۀ اینها توهمی بیش نیستند و من دارم به خودم دروغ میگویم. گاهی آنچنان احساساتی میشوم و اشک میریزم که کسی نداند فکر میکند چه مومن دل پاکی هستم اما حتی نماز واجبم را هم دریغ میکنم. من بسیار تنبل و پرخور و پرخوابم. (به خوک بی شباهت نیستم!) از عادات کثیف قبلی ام چند تایی را به من قدرت داده شد که کنار بگذارم اما قدرت این را ندارم که از زندگی حیوانی دربیایم. (یعنی خداوند متعال قدرت ترک محرمات را من عطا فرمود اما هنوز از قدرت انجام واجبات بی بهره ام.) میگویند اراده نمیکنی واگرنه خواستن توانستن است. اما درد من این است که میخواهم، قسم میخورم که میخواهم، بسیار توبه کردم و از خدا طلب قدرت توانستن کردم، اما پای عمل که میرسد آنقدر ضعیفم که اصلا نمیتوانم. اولا خواب من بسیار زیاد است و بد موقع. یعنی شبها خوابم نمیبرد و دقیقا چند دقیقه مانده به اذان صبح بیهوش میشوم تا بعد از اذان ظهر. بیدار که میشوم آنقدر گیجم که چند ساعتی بیهوده مینشینم تا بفهمم اصلا برنامۀ آنروزم چیست. بعد هم که سراغ اعتیادم یعنی لپ تاپ و اینترنت میروم و آنقدر پایش مینشنم و مستند و سخنرانی دانلود میکنم تا آفتاب غروب کند. دم اذان که میرسد بسیار گرسنه میشوم. همین که اذان میگویند استادم را دعا میکنم و میگویم میروم چیز کوچکی میخورم و بعد میروم نماز میخوانم، ولی سرغذا (خواهشا مسخره یا قضاوت نکنید!) عقل از من دریغ میشود و به یک حیوان تبدیل میشوم و تازه بعدش میفهمم چکار کردم! بعد هم که کمی پیش خانواده مینشینم و حرف میزنم و اصلا نمیفهمم چطور وقت گذشت و نیمه شب شرعی رسید. امشب که مثلا خواستم نماز شب بخوانم، آمدم در اینترنت که ببینم اصلا چگونه باید خواند اما از ساعت 12 تا همین الان که 4 صبح است مثل یک معتاد مشغول بودم و الان به خود آمدم. وقتی که میبینم باز نمازهایم را نرسیدم بخوانم دوباره ناامید میشوم و میگویم ان شاء الله از فردا درست بیدار میشوم و دقیق همۀ نمازهایم را به اضافۀ یک نماز قضا میخوانم. اما باز روز از نو روزی از نو. مشکلم فقط انجام واجبات و در بند عادات بودن نیست، انقدر که بلندپروازی میکنم و در ذهنم زندگی میکنم در واقعیت و در عمل ذره ای جلو نمیروم و پیشرفت نمیکنم. عالمکی بی عملم. ذهن کثیفی هم دارم که به این راحتی ها پاک نمیشود. علاوه بر اینها هر از گاهی گذشته ام گریبانگیرم میشود. خدایا خسته ام، مضطر هستم، از خودم از تنبلی ام همیشه بدم می آمده ولی در بند عاداتم زندانی ام. پروردگارا چه کنم؟ خودت به من بگو. مومنان این محفل را وسیله قرار بده. بارالها عاجزم به من همت بده و راهنمایی هایی نیک از طرف صالحان را از طریق این سایت به من برسان. آمین.


    بنده نیز نکته ای را به شما عرض میکنم امید است مفید باشد ! اول اینکه بهتر است بدانید اصل ایمان ربطی به افعال ما ندارد ! ایمان یک امر قلبی است که از روی عشق و محبت و ایضا عقلانیت شکل میگرد و هیچ گاه نمیتوان افعال را مفسد ان خواند ! بله ممکن است که افعال سو باعث ترقی ایمان نشود ولی باعث اینکه ایمان را ریشه کن کند ندارد . افعال ما همیشه تحت تاثیر جنود ابلیس و هوای نفسانی است و ممکن است خطا و گناه های بزرگی از ما سر بزند و به همین علت است که خداوند راه توبه و استغفار را گشوده است و از ان استقبال کرده است ! لذا اعمال اشتباه ما هیچ وقت قدرت ضربه به ایمان ما ندارد و ربطی به نفاق ندارد زیرا تعریف نفاق ان است که کسی از ریشه و در دل منکر عقایدش باشد و در ظاهر ابراز به ایمان کند !
    خداوند متعال در ایه 193 سوره ال عمراناز زبان مومنین میفرماید : رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِأَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا . رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْعَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ ....
    این ایه شریفه بیان گر این هست که ممکن است مومنین هم دچار خطاها و گناهان مختلفی بشوند ولی از خداوند استغفار میکنند و به سوی او بازمیگردند !
    خداوند متعال همه گناهان را با استغفار از سوی مومنین جز گناه شرک بالله را می امرزد انه هو الغفور الرحیم
    خداوند متعال این عمر چند روزه دنیا رابه ما جهت ساختن دیار ابدی اخرت عطا کرده است و ممکن است غفلت هایی از نوع غیر حرام باعث ترقی ایمان نشود ولی تباه کننده ان هم نیست ... در ضمن نگاهی هم به ایه 53 سوره الزمر بیندازید تا پاسخ خود را از پروردگار دریافت کنید ............
    ویرایش توسط عالم مقدس ملکوت : ۱۳۹۳/۰۱/۲۹ در ساعت ۰۳:۰۶

  15. صلوات


  16. #8

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۲
    نوشته
    78
    حضور
    5 روز 8 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    271



    بسیار ممنون از پاسخ شما.
    نقل قول نوشته اصلی توسط اميدوار نمایش پست ها
    توحید ذاتی، توحید افعالی و ربوبی
    دقیقا تفاوت این سه را نمیدانم.


    نقل قول نوشته اصلی توسط اميدوار نمایش پست ها
    شما به عنوان یک انسان و مهمتر از ان یک موحد و مسلمان حق توهین به خود را ندارید نه از لحاظ روانشناختی و نه از لحاظ اخلاقی، اما متاسفانه بخش دوم مطالبتان مشحون از توهین و...به خود است.
    اهانت به خود نه تنها کمکی به شما نمی کند که باعث ضعف اراده، کاهش آستانه تحمل و نارضایتی خواهد شد و با این اوصاف شما خود را در غلبه بر سستی و کاهلی دست بسته خواهید یافت.
    در این رابطه به سخن نورانی و حکیمانه امیرالمونین علی علیه السلام توجه داشته باشید که می فرمایند؛
    " من کرمت علیه نفسه هانت علیه شهواته "«1»؛ کسی که نفس خود را گرامی بدارد و برای خود ارزش و احترام قائل شود، غلبه خواسته های نفس بر وی آسان خواهد شد.
    بنابراین بیشتر از گذشته به خود احترام بگذارید و از توهین به خود اجتناب کنید.
    من وقتی احادیث زیر رو خوندم دیدم که اعمالم اعمال یک منافقه و این توهین به خود نیست این یک واقعیته.
    منافق همه روزه بدي مي کند، و به عذرخواهي مي پردازد.
    ياک و ما تعتذر منه ، فإن المؤمن لا يسيء و لا يعتذر، و المنافق کل يوم يسيء و يعتذر
    ( بحار الانوار، ج 78، ص120 )
    مؤمن کم خوراک است و منافق پرخور.
    اَلْمُؤمِنُ يَأْكُلُ في مِعاءٍ واحِدَةٍ وَ الْمُنافِقُ يَأْكُلُ في سَبعَةِ أمْعاءٍ
    وسائل الشيعه، ج 24، ص 240، ح6
    همّت مؤمن در نماز و روزه و عبادت است و همّت منافق در خوردن و نوشيدن؛ مانند حيوانات.
    إِنَّ الْمُؤْمِنَ هِمَّتُهُ فِي الصَّلاةِ وَالصِّيامِ وَالْعِبادَةِ وَالْمُنافِقُ هِمَّتُهُ فِي الطَّعامِ وَالشَّرابِ كَالْبَهيمَةِ
    تنبيه الخواطر،ج1، ص 94
    نشان منافق سه چيز است : 1 - سخن به دروغ بگويد . 2 - از وعده تخلف کند .3 - در امانت خيانت نمايد .
    آية المنافق ثلاث : اذا حدث کذب واذا وعد اخلف واذا اؤتمن خان .
    (صحيح مسلم،کتاب الايمان،ح 89)
    اولين چيزي که از انسانها سؤال مي شود، نمازهاي پنج گانه است .
    اول ما يسالون عنه الصلوات الخمس
    (کنز العال،ج 7،حديث 18859)

    نقل قول نوشته اصلی توسط اميدوار نمایش پست ها
    برنامه ریزی کنید و تصمیم بگیرید
    نقل قول نوشته اصلی توسط اميدوار نمایش پست ها
    هم برنامه ریزی کنید و هم سعی کنید مقدمات اشتغال خود را فراهم آورید تا بی کاری سبب نشود تا ظهر بخوابید!!!
    تا به امروز صدها سررسید رو از برنامه ریزی پر کردم اما همونطور که گفتم اصلا به عمل نمیرسند چون وقت من خیلی بی برکته تا میام کاری رو آغاز کنم شب شده و اون کار نیمه تموم و من خسته. این کوه تلمبار شده از کارهای نیمه تمومم منو از پا درآورده!




    نقل قول نوشته اصلی توسط اميدوار نمایش پست ها
    راه جبران در اراده و عمل است
    اینو میدونم اما چطور باید بهش عمل کنم؟

  17. صلوات ها 2


  18. #9

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۲
    نوشته
    78
    حضور
    5 روز 8 ساعت 20 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    271



    نقل قول نوشته اصلی توسط باغ بهشت نمایش پست ها
    برای خود جریمه قرار دهید .منتها جریمتون به صورت نذر باشه .
    نقل قول نوشته اصلی توسط باغ بهشت نمایش پست ها
    به خاطر

    اینه که نذر تکلیف آوره و حتما باید انجام بشه .
    بسیار بسیار ممنون از پیشنهاد خوبتون. هنوز برای اعتیادم کاری انجام ندادم اما برای نمازام نذر کردم که اگر امکان خوندن به موقعشون رو داشتم (ینی مثلا سر اذان سر کلاس یا در شرایط بحرانی مثل زلزله و ... نبودم) اما بازم انقدر نخوندم تا قضا شه یک روزه بگیرم. بسیار کارساز بود و من امروز همۀ نمازامو به موقع خوندم. خدایا شکرت از این راهنمایی که توسط این بندۀ خوبت بهم دادی و از قدرتی که بهم دادی تا بیدار بشم و تنبلی نکنم. خدایا ایشون رو در پناه خودت حفظ کن و امثال ایشون رو زیاد بگردان تا حرفای خوبت از طریقشون زده بشه. آمین.

  19. صلوات ها 2


  20. #10

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۱
    نوشته
    809
    حضور
    33 روز 4 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    15
    آپلود
    1
    گالری
    55
    صلوات
    3874



    به نام خدا
    سلام
    نقل قول نوشته اصلی توسط شُکر نمایش پست ها
    اراده
    ورزش هاي رزمي اعتماد به نفس و اراده رو قوي ميكنه همينطور براي جسمت و درمان پرخوري هم مفيده
    موفق باشي

    شهر خالیست زعشاق بود کز طرفی***مردی از خویش برون آید و کاری بکند

    کو کریمی که ز بزم طربش غمزده ای***جرعه ای درکشد و دفع خماری بکند

    یا وفا یا خبر وصل تو یا مرگ رقیب***بود آیا که فلک زین دو سه کاری بکند

  21. صلوات ها 2


صفحه 1 از 2 12 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 1

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود