صفحه 1 از 2 12 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: اثبات تواتر قرآن با این ترتیب چینش آیات و سوره ها و قرائت...

  1. #1

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۲
    نوشته
    1,843
    حضور
    51 روز 12 ساعت 31 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4099

    اشاره اثبات تواتر قرآن با این ترتیب چینش آیات و سوره ها و قرائت...




    سلام
    آیا ترتیب آیات و سوره های قرآن و قرائت قرآن و در کل خود همین قرآنی که دست ماست متواترا از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به ما رسیده و یا قرآن متواتر نیست؟
    اگر متواتر است تواترش را با تمام شرایط تواتر ثابت نمایید.(لطفا پیرامون همین موضوع یعنی متواتر بودن بحث شود و اعجاز و ... قرآن مطرح نشود)
    با تشکر


  2. صلوات ها 9


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    نوشته
    4,062
    حضور
    21 روز 10 ساعت 12 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    11165



    با نام الله





    اثبات تواتر قرآن با این ترتیب چینش آیات و سوره ها و قرائت...








    کارشناس بحث: استاد محسن



    دلی که نشد خانه یاس نرگس

    خراب است و و یران صفایی ندارد








  5. صلوات ها 6


  6. #3

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۲
    علاقه
    پژوهش هاي ديني قرآن، روايي و كلامي
    نوشته
    564
    حضور
    16 روز 1 ساعت 30 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    1521



    نقل قول نوشته اصلی توسط ملاصدرا نمایش پست ها
    سلام
    آیا ترتیب آیات و سوره های قرآن و قرائت قرآن و در کل خود همین قرآنی که دست ماست متواترا از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به ما رسیده و یا قرآن متواتر نیست؟
    اگر متواتر است تواترش را با تمام شرایط تواتر ثابت نمایید.(لطفا پیرامون همین موضوع یعنی متواتر بودن بحث شود و اعجاز و ... قرآن مطرح نشود)
    با تشکر
    بسم الله الرحمن الرحیم
    در این باره مباحث مختلفی مطرح و نظریه های گوناگونی ابراز شده است:
    گفته شده است:
    ترتیب آیات قرآن غالبا به شکل ترتیب نزول است،جز تعداد محدودی آیه که وقتی نازل شد،رسول خدا صلوات الله علیه دستور داد آن ها را در مکان خود قرار دهید(1) از این رو نزدیک به همه عالمان شیعه و سنی، ترتیب همه آیات را مطابق با دستور پیامبر خدا صلوات الله علیه می دانند. فقط بعضی از عالمان شیعه، ترتیب بعضی از آیات ( تعداد بسیار محدودی) را مطابق اجتهاد صحابه می دانند.(2)
    و اما در باره ترتیب سوره ها نیز می توان گفت:بیشتر علما معتقدند این چینش مطابق دستور شخص پیامبر صلوات علیه انجام گرفته است.(3)
    در هر صورت این مباحث مطرح است که قرآن در ابتدا به صورت مکتوب نبوده، بلکه آیات بر قلب پیامبر نازل شده و رسول خدا آن ها را بر مردم تلاوت کرده است. سپس آن حضرت جایگاه آیات و سوره ها را شخصا معین نموده ،به همین اعتبار در خود قرآن و در کلام پیامبر صلوات الله علیه، از قرآن با عنوان "کتاب" یاد و سوره حمد "فاتحه الکتاب" خوانده شده است.
    بنا بر این، قرآن در زمان خود پیامبر صلوات الله علیه به این شکل کلی در آمده و این نظم در بیانات پیامبر صلوات الله علیه بوده است،اما تا آخر عمر آن حضرت،قرآن به صورت کتابی مکتوب بین دو جلد ارایه نشد، زیرا تا اواخر عمر ایشان باب وحی باز بود. به همین جهت، پیامبر صلوات الله علیه به مولای متقیان سلام الله علیه دستور داد قرآن را طبق دستور ایشان تنظیم و با شرح و تفسیر و بیان، ارایه نماید که حاصل زحمات امام قبول نشد.در ادامه افرادی برای انجام این کار معین شدند و قرآن را طبق دستور پیامبر صلوات الله علیه تنظیم و ارایه کردند.
    البته در زمان عثمان، قرآن در چند نسخه تکثیر و مصحف های شخصی جمع آوری و معدوم شد تا بعدا موجب اختلاف نشود.
    پی نوشت ها:
    1.جلالی نایینی، تاریخ جمع قرآن کریم،تهران،انتشارات مرکز کتاب گلگشت،سال 1365 خورشیدی،ص124
    2.حجتی محمد باقر،پژوهشی در تاریخ قرآن، ص69.
    3. همان، ص87 و نیز تاریخ جمع قرآن کریم پیشین،ص153.

    ویرایش توسط محسن : ۱۳۹۳/۰۱/۰۱ در ساعت ۱۶:۳۳

  7. صلوات ها 4


  8. #4

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۲
    نوشته
    1,843
    حضور
    51 روز 12 ساعت 31 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4099



    سلام
    پس اینگونه نتیجه گرفتم که در مورد ترتیب سوره ها و ترتیب آیات نه تنها اجماع وجود ندارد بلکه اختلاف هم وجود دارد و همچنین در مورد تواتر قرآن صحبتی نکردید که آیا این قرآن متواترا به ما رسیده و یا اینکه تواتر ندارد.(منظور بنده متن قرآن است مثلا حدیث غدیر تواتر دارد و در چندین کتب فقط اسناد وقوع آن جمع آوری شده ).
    سوال آیا قرآن متواتر است؟؟ اگر متوارتر است تواتر آن را اثبات نمایید
    با تشکر مجدد


  9. صلوات ها 4


  10. #5

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۲
    علاقه
    پژوهش هاي ديني قرآن، روايي و كلامي
    نوشته
    564
    حضور
    16 روز 1 ساعت 30 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    1521



    نقل قول نوشته اصلی توسط ملاصدرا نمایش پست ها
    سلام
    پس اینگونه نتیجه گرفتم که در مورد ترتیب سوره ها و ترتیب آیات نه تنها اجماع وجود ندارد بلکه اختلاف هم وجود دارد و همچنین در مورد تواتر قرآن صحبتی نکردید که آیا این قرآن متواترا به ما رسیده و یا اینکه تواتر ندارد.(منظور بنده متن قرآن است مثلا حدیث غدیر تواتر دارد و در چندین کتب فقط اسناد وقوع آن جمع آوری شده ).
    سوال آیا قرآن متواتر است؟؟ اگر متوارتر است تواتر آن را اثبات نمایید
    با تشکر مجدد
    بسم الله الرحمن الرحیم
    با سلام مجدد
    باید دانسته شود حتی در صورت اثبات عدم اجماع بر روی ترتیب سوره ها یا چینش آیات،چنین موضوعی تاثیری بر اعتبار قرآن نمی گذارد.
    و اما در باره تواتر متن قرآن و در امان ماندنش از تحریف به پاسخی که در پی می آید توجه کنیم :
    قرآن کریم معجزة جاویدان، و سند رسالت نبی خاتم حضرت محمد صلوات الله علیه است.
    این کتاب آسمانی ویژگی ها و امتیازاتی دارد، از جمله این که از آغاز نزول تا کنون از تحریف مصون مانده است. قرآن فعلی دقیقاً و بدون کم و زیاد همان قرآنی است که بر پیامبر اکرم صلوات الله علیه نازل شده، حتی کلمه و حرفی از آن کم و زیاد نگردیده، چرا که حافظ و پاسدار قرآن، خدای قادر و توانا است.
    خدای متعال فرمود: "إنّا نحن نزّلنا الذکر و إنّا له لحافظون" (1)ما قرآن را نازل کردیم و ما خود نگهدار آن خواهیم بود.
    در این آیه خدای خود را ضامن پاسداری از قرآن معرفی کرده است. از این جا معلوم می شود که اگر جن و انس و تمام قدرت ها بر ایجاد خلل در قرآن متحد شوند، هیچ کاری از پیش نخواهند برد. از این رو خدای متعال فرمود: "لا يَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ حَميد"(2)
    در قرآن هیچ گونه خللی از هیچ جهت وارد نمی شود، و از جانب خدای متعال فرزانه و ستوده نازل گشته است.
    در ادامه به برخی از دلایل عدم تحریف قرآن اشاره می شود:
    1. عقل انسان حکم می کند که احتمال هر گونه تغییر و تبدیل از قرآن کریم به دور است، زیرا قرآن کتابی است که از روز اوّل مورد عنایت و اهتمام مسلمانان بوده است. قرآن برای مسلمانان همه چیز بوده است: قانون اساسی، دستور عمل زندگی، برنامه حکومت، کتاب مقدس آسمانی و رمز عبادت و بندگی.
    با دقت در این موضوع روشن می شود که اصولاً کم و زیاد در آن امکان نداشته است.
    قرآن کتابی بود که مسلمانان نخستین همواره در نمازها، در مسجد، در خانه، در میدان جنگ، به هنگام رو به رو شدن با دشمنان و به عنوان استدلال بر حقانیت مکتب از آن استفاده می کردند.
    حتی نقل شده است که تعلیم قرآن را مهر زنان قرار می دادند. اصولاً تنها کتابی که در همه محافل مطرح بوده و هر کودکی را از آغاز عمر با آن آشنا می کردند و هر کسی می خواست درسی از اسلام بخواند، آن را به او تعلیم می دادند؛ قرآن مجید بود.
    آیا با چنین وضعی کسی احتمال می دهد که دگرگونی در این کتاب آسمانی رخ دهد؟ به خصوص با توجه به این که قرآن به صورت یک مجموع با همین شکل فعلی در عصر خود پیامبر جمع آوری شده بود(3) و مسلمانان سخت به یادگرفتن و حفظ قرآن اهمیت می دادند. اصولاً شخصیت افراد در آن عصر تا حد زیادی به این شناخته می شد که چه اندازه از آیات را حفظ کرده باشد. شمار حافظان قرآن به اندازه ای زیاد بود که در تواریخ می خوانیم در یکی از جنگ ها که زمان ابوبکر واقع شد، چهارصد نفر از قاریان قرآن به قتل رسیدند. در داستان "بئر معونه" (یکی از آبادی های نزدیک مدینه) و جنگی که در آن منطقه در زمان حیات پیامبر صلوات الله علیه اتفاق افتاد می خوانیم که جمع کثیری از قاریان قرآن( در حدود هفتاد نفر) شهید شدند.
    از این مطالب روشن می شود که حافظان و قاریان و معلّمان قرآن آن قدر زیاد بودند که تنها در یک میدان جنگ این تعداد به شهادت رسیدند.
    باید هم چنین باشد، چون که گفتیم قرآن فقط قانون اساسی برای مسلمانان نبود، بلکه همه چیز آن ها را تشکیل می داد، مخصوصاً در آغاز اسلام که هیچ کتابی جز آن وجود نداشت و تلاوت و قرائت و حفظ و تعلیم و تعلّم مخصوص قرآن بود.
    قرآن یک کتاب متروک در گوشه خانه و یا مسجد که گرد و غبار فراموشی روی آن نشسته باشد نبود تا کسی چیزی از آن کم یا بر آن افزوده کند.
    حفظ قرآن به عنوان یک سنت و یک عبادت بزرگ همیشه در میان مسلمانان بوده و هست، حتی پس از آن که قرآن به صورت مکتوب در دسترس همگان قرار گرفت، و حتی بعد از پیدا شدن صنعت چاپ که سبب شد این کتاب به عنوان پر نسخه ‌ترین اثر به چاپ رسیده در کشورهای اسلامی منتشر شود، باز حفظ قرآن به عنوان یک سنت دیرینه و افتخار بزرگ، موقعیت خود را حفظ کرد، به طوری که در هر شهر و دیار همیشه جمعی حافظ قرآن بوده و هستند. اکنون در بعضی کشورهای اسلامی مدرسه هایی وجود دارد که برنامه شاگردان آن در درجه اوّل حفظ قرآن است.
    سنت حفظ قرآن از عصر پیامبر صلوات الله علیه و به دستور و تأکید آن حضرت در تمام قرون ادامه داشته است. هم چنین سنت قرائت قرآن در شب ها و روزهای متعدد و ثواب بسیاری که بر قرائت ذکر شده است. آیا با چنین وضعی هیچ گونه احتمالی در مورد تحریف قرآن امکان پذیر است؟! به طور قطع نه.
    2.علاوه بر همه این مطالب؛ کاتبان وحی بودند یعنی کسانی که بعد از نزول آیات بر پیامبر، آن را یادداشت می کردند که شمار آن ها را از چهارده تا چهل و سه نفر نوشته اند.
    ابوعبدالله زنجانی در کتاب "تاریخ قرآن" می گوید: پیامبر صلوات الله علیه نویسندگان متعددی داشت که وحی را یادداشت می کردند و آن ها چهل و سه نفر و از همه مشهورتر خلفای چهارگانه نخستین بودند، ولی بیش از همه "زیدبن ثابت" و امیر مؤمنان علی بن ابی طالب سلام الله علیه ملازم پیامبر صلوات الله علیه مسئولیت این کار را به عهده گرفتند.(4)
    آن ها در برخی موارد آن چه را که نوشته بودند بر پیامبر عرضه کرده و یا می خواندند تا هر گونه اشتباه احتمالی رفع شود.
    کتابی که این همه نویسنده داشته، چگونه ممکن است دست تحریف کنندگان به سوی آن دراز شود؟
    3.دعوت همه پیشوایان اسلام به قرآن موجود
    بررسی کلمات پیشوایان بزرگ اسلام نشان می دهد که از آغاز اسلام، همه آن بزرگواران به یک زبان مردم را به تلاوت و عمل به قرآن موجود دعوت می کردند، و این نشان می دهد که کتاب آسمانی به صورت یک مجموعه دست نخورده در همه قرون، از جمله قرون نخستین اسلام بوده است.
    مولای متقیان علی سلام الله علیه بعد از رسیدن به خلافت هیچ گونه اشاره ای به کم یا زیاد شدن قرآن نفرمود. نه تنها این کار را نکرد، ‌بلکه بارها مردم را به عمل و تمسک به قرآن موجود دعوت نمود. اگر کم و زیادی در قرآن پیش آمده بود، مسلّماً حضرت، قرآن اصلی را بر مردم عرضه می کرد. ایشان فرمود: "کتاب خدا میان شما است. سخنگویی است که هرگز زبانش به کندی نمی گراید، و خانه ای است که هیچ گاه ستون هایش فرو نمی ریزد. وسیله عزت است، آن چنان که یارانش هرگز مغلوب نمی شود. (5)
    نیز فرمود: کتاب خدا نوری است خاموش نشدنی و چراغ پرفروغی است که به تاریکی نمی گراید. (6)
    اگر دست تحریف به دامن این کتاب آسمانی دراز شده بود، امکان نداشت امام علی سلام الله علیه آن را به عنوان چراغی که به خاموشی نمی گراید، معرفی کند. مانند این تعبیرها در سخنان امام علی سلام الله علیه و سایر پیشوایان دین، گواه و دلیل روشنی است بر عدم تحریف قرآن کریم.
    4. اصولاً پس از قبول خاتمیت پیامبر صلوات الله علیه و این که اسلام آخرین آیین الهی است و رسالت قرآن تا پایان جهان برقرار خواهد بود، چگونه می توان باور کرد که خدای متعال از این یگانه سند اسلام و پیامبر خاتم پاسداری نکند؟ آیا تحریف قرآن با جاودانگی اسلام طیّ هزاران سال و تا پایان جهان مفهومی می تواند داشته باشد؟!(7)
    چون یکی از دلایل تجدید نبوت ها، تحریف کتاب آسمانی بوده است. اگر این تحریف در قرآن صورت گرفته بود،
    باید پیامبری از طرف خداوند برای اصلاح می آمد، در حالی پیامبر اسلام، خاتم پیامبران شناخته شده و خود نیز آن را بیان کرده است.
    با توجه به این دلایل و دلایل فراوان دیگر که در کتاب هایی که در زمینه عدم تحریف قرآن نوشته شده است (8) علما و دانشمندان و مفسران اسلامی، با قاطعیت تمام، مسئله تحریف قرآن را ردّ کرده و معتقد شده اند که قرآن مجید به هیچ وجه تحریف نشده و تحریف نخواهد شد، زیرا امکان تحریف دراین کتاب آسمانی راه ندارد.
    علامه طباطبایی آورده است: یکی از ضروریات تاریخ اسلام این معنا است که تقریباً در چهارده قرن قبل، پیغمبری از نژاد عرب به نام محمد صلوات الله علیه مبعوث به نبوت شده و ادعای نبوت کرده است، نیز کتابی آورده که آن را به نام قرآن نامیده، در طول حیاتش مردم را به آن شریعت دعوت می کرده. نیز از مسلّمات تاریخ است که آن جناب با همین قرآن تحدّی کرده و آن را معجزه نبوت خود خوانده، نیز هیچ حرفی نیست در این که قرآن موجود در این عصر همان قرآنی است که او آورده و برای بیشتر مردم زمان خودش قرائت کرده است. (9)
    و اما اخباری که اهل تحریف به آن تمسک جستهاند، چنان ضعیف است که نمیتوان بدان استدلال نمود و یا اخباری جعلی بوده که نشانه های جعل درآن مشهود است و یا مفهوم آن به قدری بیگانه و دور از واقعیت است که نمیتوان به آن اعتنا کرد. (10)
    در نتیجه تحریف قرآن به زیاده، به معنای افزودن چیزی بر قرآن، میان مسلمانان هیج قائلی ندارد، (11) اما تحریف به نقیصه یعنی کاستن از آیات، تنها برخی از علما بدان معتقد بودند. این را هم علمای شیعه و سنی جواب قاطع داده اند، تا جایی که مرحوم شیخ صدوق عقیده بر مصونیت قرآن از تحریف را از اصول شیعه دانسته و می فرماید: اعتقاد ما این است: قرآنی که خداوند متعال بر پیامبرش حضرت محمد صلوات الله علیه نازل فرمود، همان است که در یک مجلد و در دسترس همه مردم قرار دارد و هرگز بیش از آن نبوده، هر کسی به ما نسبت دهد که ما می گوییم قرآن بیش از این است، مسلّماً دروغ گو است". (12)

    پی‌نوشت‌ها :
    1. سوره حجر (7) آیه 9.
    2. سوره فصلت (41) آیه 42.
    3.آیت الله مکارم شیرازی ناصر، تفسیر نمونه،تهران،انتشارات اسلامیه،سال 1374 خورشیدی،چاپ اول ج1، ص 8 - 10
    4. ابوعبدالله زنجانی، تاریخ قرآن، ص 24.
    5. نهج البلاغه (فیض الاسلام)، ص 403
    6. همان، ص 632، ‌خطبه 189.
    7. تفسیر نمونه پیشین، ج 11، ص 21 - 26.
    8.آیت الله خویی، قرآن هرگز تحریف شده،بیان، ج 1، ص 305.
    9.علامه طباطبایی سید محمد حسین، تفسیر المیزان،ترجمه موسوی همدانی سید محمد باقر،قم،انتشارات اسلامی،سال 1374 خورشیدی،چاپ پنجم، ج 12، ص 150.
    10. معرفت محمد هادی، مصونیت قرآن از تحریف، ص 69
    11.آیت الله جوادی آملی عبدالله،تفسیر تسنیم، ج1، ص 99.
    12. باب حادی عشر (اعتقادات صدوق)، ص 93
    در ضمن کتاب البیان فی تفسیر القرآن آیت الله العظمی خویی رحمت الله علیه از ص 196 به بعد در باره بحث صیانه القرآن من التحریف مطالب مبسوط و مستندی مبنی بر متواتر بودن متن کتاب خدا و عدم تحریف آن بیان کرده اند که مراجعه به این کتاب برای طالبان این مباحث بسیار مفید است.

    ویرایش توسط محسن : ۱۳۹۳/۰۲/۲۰ در ساعت ۱۹:۲۵

  11. صلوات ها 4


  12. #6

    عضویت
    جنسیت بهمن ۱۳۹۱
    نوشته
    892
    حضور
    16 روز 10 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    10
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    1567

    راهنما




    سلام و تشکر از کارشناس محترم تاپیک
    راستش تمام علت هایی که شما گفتین علت هایی بود که مساله تواتر توش مطرح نشده بود
    در واقع علت هایی بود که شما میگفتین به فلان دلیل فلان تحریف رد میشه در حالی که به هیچ وجه دلیل های شما نمیتونه 100 درصد باشه و اگر یه نفر بگه که من میگم قرآن تحریف شده و هرکی میگه نشده با سند بهم ثابت کنه ، دیگه نمیتونین این دلیل ها رو بهش بگین.این دلیل ها درسته که میتونه با عقل بخونه اما کسی نمیتونه بگه خلافش قطعا اتفاق نیوفتاده

  13. صلوات ها 3


  14. #7

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۹
    نوشته
    2,900
    حضور
    21 روز 10 ساعت 50 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    8431



    با سلام

    موضوع تواتر قرآن و قرائات بحث مهمی است . تاقبل از قرن سوم اصلا تواتری در کار نیست و اختلاف در قرائات و تفاسیر بیداد میکند .

    بعدا در قرن 4 ابن مجاهد قرائاتیکه به مرز 8000 رسیده بود را در 7 قرائت من درآوردی ! محدود کرد .

    اما قران یعنی چه وکدام قران متواتر است ؟

    همان قرانی که طبق احادیث صحیح اصول کافی به نقل امام صادق (ع) آیه رجم در آن بود .

    همان قرآنی که بنص صحیح بخاری و مسلم به نقل عمر و عائشه آیه رجم در آن بود .

    بن بست خطرناک در اصل دین ( قرآن ) (اثبات تواتر قرآن با این ترتیب چینش آیات و سوره ها و قرائت... 1 2 3 4 5 ... آخرين صفحه)


  15. صلوات ها 3


  16. #8

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۲
    نوشته
    1,843
    حضور
    51 روز 12 ساعت 31 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4099



    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    باید دانسته شود حتی در صورت اثبات عدم اجماع بر روی ترتیب سوره ها یا چینش آیات،چنین موضوعی تاثیری بر اعتبار قرآن نمی گذارد.
    و اما در باره تواتر متن قرآن و در امان ماندنش از تحریف به پاسخی که در پی می آید توجه کنیم :
    سلام
    در ابتدا باید عرض کنم که اثبات تواتر قرآن یک بحث است و عدم تحریف بحثی دیگر.
    ممکن است مطلبی متواتر نباشد اما تحرف هم نشده باشد پس بر فرض صحت ادله بر عدم تحریف قرآن نمی توان از آن نتیجه گرفت که قرآن متواتر است بلکه عکس این قضیه صحیح است یعنی از تواتر قرآن می توان پی به عدم تحریف برد اما از عدم تحریف نمی توان پی به تواتر برد که سوال تاپیک هم همین است یعنی اثبات تواتر قرآن که تا کنون چنین مطلبی ثابت نشده.
    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    این کتاب آسمانی ویژگی ها و امتیازاتی دارد، از جمله این که از آغاز نزول تا کنون از تحریف مصون مانده است. قرآن فعلی دقیقاً و بدون کم و زیاد همان قرآنی است که بر پیامبر اکرم صلوات الله علیه نازل شده، حتی کلمه و حرفی از آن کم و زیاد نگردیده، چرا که حافظ و پاسدار قرآن، خدای قادر و توانا است.
    خدای متعال فرمود: "إنّا نحن نزّلنا الذکر و إنّا له لحافظون" (1)ما قرآن را نازل کردیم و ما خود نگهدار آن خواهیم بود.
    در این آیه خدای خود را ضامن پاسداری از قرآن معرفی کرده است.
    بحثی که ما در اینجا خواهیم داشت نه در صدد اثبات تحریف قرآن هستیم و نه اینکه تحریف قرآن را قبول داریم چرا که قرآنی که در لوح محفوظ وجود دارد قابل تحریف نیست بلکه از این جهت مطالب را نقد می کنیم تا شما اصل تواتر قرآن را ثابت نمایید.
    اما پاسخ به این مطلب
    اولاً در این آیه صریحا منظور خود را از ذکر مشخص نکرده و مفسرین وجوه مختلفی برای ذکر بیان کرده اند و محدث نوری رحمه الله در فصل الخطاب به این آیه اینچنین جواب داده اند:
    این آیه قابل استدلال نیست چون در این آیه احتمال دیگری هم وجود دارد و آن این که مراد از ذکر، رسول خدا (ص) باشد. استدلال به این آیه بر عدم تحریف متوقف بر این است که منظور از ذکر قرآن باشد لکن اگر مراد از ذکر در این آیه رسول خدا (ص) باشد یا حداقل احتمال این باشد که منظور از ذکر رسول خدا (ص) است در این صورت استدلال به این آیه مخدوش می‏شود. در قرآن کریم لفظ ذکر در مواردی بر رسول خدا (ص) هم اطلاق شده و این چنین نیست که احتمالی بدون پشتوانه باشد. محدث نوری در تبیین اشکال به استدلال به این آیه می‏فرماید: همه اتفاق دارند بر اینکه تا زمانی که نص صریح بر بیان مراد از قرآن وارد نشده باشد نمی‏توان به متشابهات قرآنی تمسک کرد، پس در اینکه اگر آیه‏ای متشابه باشد نمی‏توان به آن استناد کرد همه اتفاق نظر دارند و در اینجا هم این آیه از اقسام متشابهات است، از جمله موارد متشابه مشترک لفظی یا معنوی است یعنی چنانچه در آیه‏ای یک لفظ مشترک استعمال شود، اگر مشترک لفظی باشد بدون قرینه معینه بعضی از افراد آن تعیّن پیدا می‏کند و اگر مشترک معنوی باشد در صورتی که یقین داشته باشیم قدر مشترک از آن اراده نشده بلکه یکی از افراد و مصادیق اراده شده و قرینه معینه‏ای هم در کار نباشد سبب می‏شود آیه از اقسام متشابهات محسوب شود و این امری است که همه بر آن اتفاق دارند. در اینجا هم لفظ «ذکر» در این آیه آمده لکن این کلمه در موارد زیادی در قرآن بر رسول خدا (ص) اطلاق شده و احتمال دارد که منظور از ذکر در این آیه هم رسول خدا (ص) باشد که در این صورت معنای آیه عبارت است از اینکه خداوند متعال می‏فرماید: ما رسول خدا (ص) را فرستادیم و حافظ او هستیم که معنای این آیه بر وزان آیه شریفه «يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ »این می‏شود که خداوند می‏خواهد بگوید ما تو را از مردم حفظ می‏کنیم. پس به واسطه اراده معانی مختلف از ذکر در قرآن حداقل این احتمال وجود دارد که مراد از «ذکر» در این آیه رسول خدا (ص) باشد لذا این آیه از اقسام متشابه بوده و قابل استناد نیست.
    ان قلت: محدث نوری به یک اشکال مقدر هم جواب می‏دهد، و آن این که ممکن است گفته شود ذکر تنزیل در آیه شاهد بر این است که مراد از «ذکر» رسول خدا (ص) نیست؛ چون خداوند متعال در این آیه می‏فرماید: «انا نحن نزلّنا الذکر» که تنزیل مناسب با رسول خدا (ص) نیست چون رسول اکرم (ص) نازل نشده بلکه مبعوث به رسالت شده است پس ممکن است به ذهن کسی خطور کند که ذکر «نزلنا» در این آیه شریفه قرینه بر این است که منظور از «ذکر» کتاب است.
    قلت: ذکر «نزلنا» در آیه شریفه قرینه بر اینکه مراد از «ذکر» در این آیه قرآن است نیست چون در آیه دیگری آمده «انا انزلنا الیکم ذکراً رسولاً» که در این آیه «انزلنا» در مورد رسول بکار رفته و رسول هم عطف بیان برای ذکر است پس این آیه نمی‏تواند بر حفظ قرآن از تحریف دلالت کند.
    ان قلت: اینکه منظور از حفظ در این آیه، حفظ رسول باشد صحیح نیست چون رسول اکرم (ص) رحلت فرمودند و این با حفظ سازگاری ندارد.
    قلت: حفظ رسول منحصر در این نیست که از مرگ یا مرض حفظ شود بلکه احتمال دارد منظور از حفظ رسول این باشد که خداوند متعال می‏فرماید: رسول اکرم (ص) را به عنوان آخرین پیامبر و رسول حفظ خواهیم کرد یا منظور این است که هدایت رسول خدا (ص) تا روز قیامت محفوظ خواهد بود پس منظور از حفظ، فقط حفظ جسمی رسول خدا (ص) نیست که گفته شود با رحلت ایشان این حفظ معنی نخواهد داشت بلکه احتمال دارد منظور از حفظ، حفظ یاد و نام و مکتب ایشان باشد که هنوز در بین مردم زنده هستند.

    ثانیاً منظور از قرآن چه کتابی است و خداوند کدام قرآن را حفظ کرده؟ هر یک از صحابه یک مصحف داشتند که ادعا بر آن بود که این کتاب ما قرآن است که اختلافات زیادی در آنها بود یکی(عایشه) ادعا می کرد آیه رضاع کبیر در قرآن بود یکی از صحابه(ابن عباس) قسم می خورد آیه متعه به اینگونه بوده فما إستمعتم به منهن إلى أجل مسمى آن یکی صحابه (عبد الله بن مسعود) می گفته این آیه اینگونه نازل شده الله هو الرزاق ذو القوة المتين...حال سوال ما این است که کدام یک قرآن است و خداوند کدام یک را حفظ کرده؟ و کدام یک متواتر است؟
    اینجا بر می گردیم به همان سوال اول که آیا این قرآن متواتر است؟

    ثالثاً سلمانا جدلاً که منظور از ذکر قرآن است اما منظور قرآنی است که در نزد اهل بیت است طبق آیه إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتَابٍ مَّكْنُونٍ لَّا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ قرآن را جز مطهرون دست نمی یابند وطبق آیه إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا مطهرون اهل بیت هستند پس قرآن در نزد آنان است و آن قرآن تحریف نمی شود و به بیان واضح تر قرآنی تحریف نمی شود که بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْم که این افراد اهل بیت هستند.

    مطالب دیگری هم هست که فعلا از بیان آن خودداری می کنیم تا بعد ...
    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    قرآن متحد شوند، هیچ کاری از پیش نخواهند برد. از این رو خدای متعال فرمود: "لا يَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ حَميد"(2)
    در قرآن هیچ گونه خللی از هیچ جهت وارد نمی شود، و از جانب خدای متعال فرزانه و ستوده نازل گشته است.
    علاوع بر اشکالات گذشته که منظور از قران چیست و کدام قرآن منظور است
    1-برداشت نفي باطل به طور عام از قرآن، با مفاد تفسير روايي مخالف است؛ زيرا در تفسير علي ابن ابراهيم از امام باقر(عليه‌السلام) در تفسير اين آيه چنين آمده است: «باطل از جانب تورات يا انجيل يا زبور يا پس از آن با آمدن كتابي كه آن را باطل كند، به آن راه ندارد»( تفسير قمي، ج 2، ص 226.) و در مجمع‏البيان به نقل از صادقين(عليهما‌السلام) چنين آمده است: «يعني در گزارش‏دهي قرآن از گذشته يا آينده، باطلي در آن راه نمي‏يابد»( مجمع البيان، ج9، ص24). با ورود چنين تفسيري از اهل‏بيت(عليهم‌السلام) چگونه مي‏توان تعميم در مفهوم باطل را پذيرفت؟!

    2- . معناي مورد نظر از باطل يعني تحريف در تفسير اجتهادي نيز نيامده است و هيچ يك از مفسّران اجتهادي نيز باطل به معناي تحريف نداشته‏اند. شيخ طوسي در تبيان گفته است: «در معناي باطل، پنج نظريه گفته شده است»( تفسير تبيان، ج 9، ص 132.) و بطلان به معناي تحريف در ميان هيچ يك از اين آراء نيست.

    3- نفي باطل به معناي نفي تحريف، با منسوخ التلاوة و منسوخ الحكم يا تنها با منسوخ التلاوة طبق مذهب جمهور كه تحقق اين دو قسم نسخ را در آيه پذيرفته‏اند نقض مي‏شود.

    4- اگر مقصود از قرآني كه باطل در آن راه نمي‏يابد تمام مصاديق موجود آن در ميان مردم است، اين مدعا با واقعيت تاريخي مخالف است؛ زيرا همگان به اتفاق پذيرفته‏اند كه عثمان بن عفّان بسياري از مصاحف را سوزاند و اگر مقصود، قرآن به صورت مجمل و نامشخص است، كافي است كه باطل از او با قرآني كه نزد اهل‏بيت(عليهم‌السلام) محفوظ است، منتفي گردد؛ يعني با فرض حفظ قرآن حقيقي نزد آنان در قرآن باطل راه نيافته است هر چند در يك مورد در اين صورت، مدعا كه تحقق اجمالي و نه تفصيلي صيانت قرآن از راهيافت باطل است، تحقق يافته است.

    5- انطباق باطل بر ورود تحريف در قرآن، جاي تأمّل دارد؛ به ويژه پس از ملاحظه آنكه نفي باطل پيش و پس از قرآن، داراي وحدت سياق و وحدت مراد است و از آنجا كه باطل به معناي تحريف همزمان با نزول قرآن در آن راه نداشته و اراده نشده است،باطل به معناي تحريف پس از قرآن نيز اراده نشده است.
    بهترين گفتار در تفسير اين آيه، آن است كه بگوييم: قرآن كتابي است كه نه با گفتار پيش از خود و نه با سخن پس از خود، شبيه است و نه به قبل از خود اتصال و ارتباطي دارد و نه با پس از خود؛ آن گفتاري است قائم به ذات كه با هر گفتاري متفاوت است و نسبت به هر گفتاري كه با آن مقارنه و مقايسه شود، برتر است(فصل‏الخطاب، ص342 ـ 341.)

    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    در قرآن هیچ گونه خللی از هیچ جهت وارد نمی شود، و از جانب خدای متعال فرزانه و ستوده نازل گشته است.
    در ادامه به برخی از دلایل عدم تحریف قرآن اشاره می شود:
    1. عقل انسان حکم می کند که احتمال هر گونه تغییر و تبدیل از قرآن کریم به دور است، زیرا قرآن کتابی است که از روز اوّل مورد عنایت و اهتمام مسلمانان بوده است. قرآن برای مسلمانان همه چیز بوده است: قانون اساسی، دستور عمل زندگی، برنامه حکومت، کتاب مقدس آسمانی و رمز عبادت و بندگی.
    با دقت در این موضوع روشن می شود که اصولاً کم و زیاد در آن امکان نداشته است.
    قرآن کتابی بود که مسلمانان نخستین همواره در نمازها، در مسجد، در خانه، در میدان جنگ، به هنگام رو به رو شدن با دشمنان و به عنوان استدلال بر حقانیت مکتب از آن استفاده می کردند.
    حتی نقل شده است که تعلیم قرآن را مهر زنان قرار می دادند. اصولاً تنها کتابی که در همه محافل مطرح بوده و هر کودکی را از آغاز عمر با آن آشنا می کردند و هر کسی می خواست درسی از اسلام بخواند، آن را به او تعلیم می دادند؛ قرآن مجید بود.
    آیا با چنین وضعی کسی احتمال می دهد که دگرگونی در این کتاب آسمانی رخ دهد؟ به خصوص با توجه به این که قرآن به صورت یک مجموع با همین شکل فعلی در عصر خود پیامبر جمع آوری شده بود(3) و مسلمانان سخت به یادگرفتن و حفظ قرآن اهمیت می دادند. اصولاً شخصیت افراد در آن عصر تا حد زیادی به این شناخته می شد که چه اندازه از آیات را حفظ کرده باشد. شمار حافظان قرآن به اندازه ای زیاد بود که در تواریخ می خوانیم در یکی از جنگ ها که زمان ابوبکر واقع شد، چهارصد نفر از قاریان قرآن به قتل رسیدند. در داستان "بئر معونه" (یکی از آبادی های نزدیک مدینه) و جنگی که در آن منطقه در زمان حیات پیامبر صلوات الله علیه اتفاق افتاد می خوانیم که جمع کثیری از قاریان قرآن( در حدود هفتاد نفر) شهید شدند.
    از این مطالب روشن می شود که حافظان و قاریان و معلّمان قرآن آن قدر زیاد بودند که تنها در یک میدان جنگ این تعداد به شهادت رسیدند.
    باید هم چنین باشد، چون که گفتیم قرآن فقط قانون اساسی برای مسلمانان نبود، بلکه همه چیز آن ها را تشکیل می داد، مخصوصاً در آغاز اسلام که هیچ کتابی جز آن وجود نداشت و تلاوت و قرائت و حفظ و تعلیم و تعلّم مخصوص قرآن بود.
    قرآن یک کتاب متروک در گوشه خانه و یا مسجد که گرد و غبار فراموشی روی آن نشسته باشد نبود تا کسی چیزی از آن کم یا بر آن افزوده کند.
    حفظ قرآن به عنوان یک سنت و یک عبادت بزرگ همیشه در میان مسلمانان بوده و هست، حتی پس از آن که قرآن به صورت مکتوب در دسترس همگان قرار گرفت، و حتی بعد از پیدا شدن صنعت چاپ که سبب شد این کتاب به عنوان پر نسخه ‌ترین اثر به چاپ رسیده در کشورهای اسلامی منتشر شود، باز حفظ قرآن به عنوان یک سنت دیرینه و افتخار بزرگ، موقعیت خود را حفظ کرد، به طوری که در هر شهر و دیار همیشه جمعی حافظ قرآن بوده و هستند. اکنون در بعضی کشورهای اسلامی مدرسه هایی وجود دارد که برنامه شاگردان آن در درجه اوّل حفظ قرآن است.
    سنت حفظ قرآن از عصر پیامبر صلوات الله علیه و به دستور و تأکید آن حضرت در تمام قرون ادامه داشته است. هم چنین سنت قرائت قرآن در شب ها و روزهای متعدد و ثواب بسیاری که بر قرائت ذکر شده است. آیا با چنین وضعی هیچ گونه احتمالی در مورد تحریف قرآن امکان پذیر است؟! به طور قطع نه.
    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    2.علاوه بر همه این مطالب؛ کاتبان وحی بودند یعنی کسانی که بعد از نزول آیات بر پیامبر، آن را یادداشت می کردند که شمار آن ها را از چهارده تا چهل و سه نفر نوشته اند.
    ابوعبدالله زنجانی در کتاب "تاریخ قرآن" می گوید: پیامبر صلوات الله علیه نویسندگان متعددی داشت که وحی را یادداشت می کردند و آن ها چهل و سه نفر و از همه مشهورتر خلفای چهارگانه نخستین بودند، ولی بیش از همه "زیدبن ثابت" و امیر مؤمنان علی بن ابی طالب سلام الله علیه ملازم پیامبر صلوات الله علیه مسئولیت این کار را به عهده گرفتند.(4)
    آن ها در برخی موارد آن چه را که نوشته بودند بر پیامبر عرضه کرده و یا می خواندند تا هر گونه اشتباه احتمالی رفع شود.
    کتابی که این همه نویسنده داشته، چگونه ممکن است دست تحریف کنندگان به سوی آن دراز شود؟
    این مطالب تنها یک جواب ساده دارد که تاریخ خلاف سخن شما را می گوید.
    شما ببینید که اختلاف قرائتها تا کجا پیش رفته که اکنون چندین قرائت مختلف داریم که اختلاف های فراوانی با هم دارند با اینکه عثمان در زمان خودش تمام مصاحف را سوزاند و خود این امر دلالت بر اختلاف بسیار شدید حتی در آن زمان می کند که تعداد فراوانی نسخه از قرآن (مصاحف) وجود داشته که اختلاف شدیدی با هم داشتند و اینگونه که شما بیان می کنید نبوده که همه بر یک قرآن متحد باشند و خلاف سخن شما را ثابت می کند که برای توضیح بیشتر به همان کتاب فصل الخطاب رجوع کنید.
    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    3.دعوت همه پیشوایان اسلام به قرآن موجود
    بررسی کلمات پیشوایان بزرگ اسلام نشان می دهد که از آغاز اسلام، همه آن بزرگواران به یک زبان مردم را به تلاوت و عمل به قرآن موجود دعوت می کردند، و این نشان می دهد که کتاب آسمانی به صورت یک مجموعه دست نخورده در همه قرون، از جمله قرون نخستین اسلام بوده است.
    مولای متقیان علی سلام الله علیه بعد از رسیدن به خلافت هیچ گونه اشاره ای به کم یا زیاد شدن قرآن نفرمود. نه تنها این کار را نکرد، ‌بلکه بارها مردم را به عمل و تمسک به قرآن موجود دعوت نمود. اگر کم و زیادی در قرآن پیش آمده بود، مسلّماً حضرت، قرآن اصلی را بر مردم عرضه می کرد. ایشان فرمود: "کتاب خدا میان شما است. سخنگویی است که هرگز زبانش به کندی نمی گراید، و خانه ای است که هیچ گاه ستون هایش فرو نمی ریزد. وسیله عزت است، آن چنان که یارانش هرگز مغلوب نمی شود. (5)
    نیز فرمود: کتاب خدا نوری است خاموش نشدنی و چراغ پرفروغی است که به تاریکی نمی گراید. (6)
    اگر دست تحریف به دامن این کتاب آسمانی دراز شده بود، امکان نداشت امام علی سلام الله علیه آن را به عنوان چراغی که به خاموشی نمی گراید، معرفی کند. مانند این تعبیرها در سخنان امام علی سلام الله علیه و سایر پیشوایان دین، گواه و دلیل روشنی است بر عدم تحریف قرآن کریم.
    مطلب اول اینکه کسی به قرآن دعوت کرد دلیل بر این است که مطلب باطلی در قرآن نیست(تحریف به اضافه وجود ندارد) و دلالتی بر عدم تحریف به نقیصه ندارد.
    ثانیاً این که امام علی در زمان خودش قرآن راستین را معرفی نکرد دلیل تایید این قرآن نمی تواند باشد زیرا ایشان در زمان خودش نتوانست حتی بدعت های عمر را اصلاح کند مثلا نماز تراویح را بدعت اعلام کند و با آن مخالفت کند حال چگونه می تواند بیان کند که این قرآن قرآن حقیقی نیست و منافقین قرآن ظاهری را تحریف کرده اند؟!
    ثاثثاً لطفا اگر به روایتی استناد می کند صحت سند آن را هم بررسی کنید چون با روایات ضعیف مطلبی ثابت نمی شود.
    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    4. اصولاً پس از قبول خاتمیت پیامبر صلوات الله علیه و این که اسلام آخرین آیین الهی است و رسالت قرآن تا پایان جهان برقرار خواهد بود، چگونه می توان باور کرد که خدای متعال از این یگانه سند اسلام و پیامبر خاتم پاسداری نکند؟ آیا تحریف قرآن با جاودانگی اسلام طیّ هزاران سال و تا پایان جهان مفهومی می تواند داشته باشد؟!(7)
    تحریف قرآن(بر فرض وقوع) تحریف به تقیصه است که از اعتبار و حجیت قرآن چیزی کم نمی کند در ضمن خود پیامبر در حدیث ثقلین تاکید کردند که قرآن در کنار اهل بیت باید باشد تا گمراهی حاصل نشود و قران به تنهایی کافی نمی باشد که چنین اشکالی پیش آید.
    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    چون یکی از دلایل تجدید نبوت ها، تحریف کتاب آسمانی بوده است. اگر این تحریف در قرآن صورت گرفته بود،
    باید پیامبری از طرف خداوند برای اصلاح می آمد، در حالی پیامبر اسلام، خاتم پیامبران شناخته شده و خود نیز آن را بیان کرده است.
    گفتیم سخن شما در صورتی می تواند صحیح باشد که امامی برای اصلاح وجود نداشته باشد در حالی که با وجود امام معصوم در هر عصر و زمانی این اشکال منتفی است
    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    اما تحریف به نقیصه یعنی کاستن از آیات، تنها برخی از علما بدان معتقد بودند. این را هم علمای شیعه و سنی جواب قاطع داده اند، تا جایی که مرحوم شیخ صدوق عقیده بر مصونیت قرآن از تحریف را از اصول شیعه دانسته و می فرماید: اعتقاد ما این است: قرآنی که خداوند متعال بر پیامبرش حضرت محمد صلوات الله علیه نازل فرمود، همان است که در یک مجلد و در دسترس همه مردم قرار دارد و هرگز بیش از آن نبوده، هر کسی به ما نسبت دهد که ما می گوییم قرآن بیش از این است، مسلّماً دروغ گو است". (12)
    علمای بسیاری قائل به تحریف به نقیصه بوده اند چنانچه در فصل الخطاب آمده و همچنین در همان کتاب اشاره شده که ما از قدما از بین شیعه کسی جز شیخ مفید و صدوق و طوسی و سید مرتضی را نمی شناسیم که قائل به این باشند که این قران عین همان قرآنی است که بر پیامبر نازل شده (فصل الخطاب صفحه 30 و31)
    در ضمن سید نعمت الله جزایری این سخن شیخ صدوق که شما آن را نقل کرده اید حمل بر تقیه می کند و می گوید خود شیخ صدوق اخبار فراوانی در کتبش در مورد تحریف قرآن نقل کرده است.
    و در فصل الخطاب ص240 هم محدث نوری این سخن شیخ صدوق را بررسی می کنند.

    در پایان بحث ما تحریف قرآن نیست و اصلا تحریف قرآن را قبول نداریم اما سوال اصلی ما هنوز پا بر جاست آیا قرآن تواتر دارد یا خیر؟ اگر دارد آن را ثابت کنید و عدم تحریف قرآن نمی تواند تواتر قرآن را ثابت کند(
    زیرا ممکن است سخنی متواتر نباشد و تحریف هم نشده باشد) بلکه تواتر قرآن می تواند عدم تحریف آن را ثابت کند .
    ویرایش توسط ملاصدرا : ۱۳۹۳/۰۲/۲۴ در ساعت ۱۷:۰۱

  17. #9

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۲
    علاقه
    پژوهش هاي ديني قرآن، روايي و كلامي
    نوشته
    564
    حضور
    16 روز 1 ساعت 30 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    1521



    نقل قول نوشته اصلی توسط ملاصدرا نمایش پست ها

    سلام
    در ابتدا باید عرض کنم که اثبات تواتر قرآن یک بحث است و عدم تحریف بحثی دیگر.
    ممکن است مطلبی متواتر نباشد اما تحرف هم نشده باشد پس بر فرض صحت ادله بر عدم تحریف قرآن نمی توان از آن نتیجه گرفت که قرآن متواتر است بلکه عکس این قضیه صحیح است یعنی از تواتر قرآن می توان پی به عدم تحریف برد اما از عدم تحریف نمی توان پی به تواتر برد که سوال تاپیک هم همین است یعنی اثبات تواتر قرآن که تا کنون چنین مطلبی ثابت نشده.

    بحثی که ما در اینجا خواهیم داشت نه در صدد اثبات تحریف قرآن هستیم و نه اینکه تحریف قرآن را قبول داریم چرا که قرآنی که در لوح محفوظ وجود دارد قابل تحریف نیست بلکه از این جهت مطالب را نقد می کنیم تا شما اصل تواتر قرآن را ثابت نمایید.
    اما پاسخ به این مطلب
    اولاً در این آیه صریحا منظور خود را از ذکر مشخص نکرده و مفسرین وجوه مختلفی برای ذکر بیان کرده اند و محدث نوری رحمه الله در فصل الخطاب به این آیه اینچنین جواب داده اند:
    این آیه قابل استدلال نیست چون در این آیه احتمال دیگری هم وجود دارد و آن این که مراد از ذکر، رسول خدا (ص) باشد. استدلال به این آیه بر عدم تحریف متوقف بر این است که منظور از ذکر قرآن باشد لکن اگر مراد از ذکر در این آیه رسول خدا (ص) باشد یا حداقل احتمال این باشد که منظور از ذکر رسول خدا (ص) است در این صورت استدلال به این آیه مخدوش می‏شود. در قرآن کریم لفظ ذکر در مواردی بر رسول خدا (ص) هم اطلاق شده و این چنین نیست که احتمالی بدون پشتوانه باشد. محدث نوری در تبیین اشکال به استدلال به این آیه می‏فرماید: همه اتفاق دارند بر اینکه تا زمانی که نص صریح بر بیان مراد از قرآن وارد نشده باشد نمی‏توان به متشابهات قرآنی تمسک کرد، پس در اینکه اگر آیه‏ای متشابه باشد نمی‏توان به آن استناد کرد همه اتفاق نظر دارند و در اینجا هم این آیه از اقسام متشابهات است، از جمله موارد متشابه مشترک لفظی یا معنوی است یعنی چنانچه در آیه‏ای یک لفظ مشترک استعمال شود، اگر مشترک لفظی باشد بدون قرینه معینه بعضی از افراد آن تعیّن پیدا می‏کند و اگر مشترک معنوی باشد در صورتی که یقین داشته باشیم قدر مشترک از آن اراده نشده بلکه یکی از افراد و مصادیق اراده شده و قرینه معینه‏ای هم در کار نباشد سبب می‏شود آیه از اقسام متشابهات محسوب شود و این امری است که همه بر آن اتفاق دارند. در اینجا هم لفظ «ذکر» در این آیه آمده لکن این کلمه در موارد زیادی در قرآن بر رسول خدا (ص) اطلاق شده و احتمال دارد که منظور از ذکر در این آیه هم رسول خدا (ص) باشد که در این صورت معنای آیه عبارت است از اینکه خداوند متعال می‏فرماید: ما رسول خدا (ص) را فرستادیم و حافظ او هستیم که معنای این آیه بر وزان آیه شریفه «يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ »این می‏شود که خداوند می‏خواهد بگوید ما تو را از مردم حفظ می‏کنیم. پس به واسطه اراده معانی مختلف از ذکر در قرآن حداقل این احتمال وجود دارد که مراد از «ذکر» در این آیه رسول خدا (ص) باشد لذا این آیه از اقسام متشابه بوده و قابل استناد نیست.
    ان قلت: محدث نوری به یک اشکال مقدر هم جواب می‏دهد، و آن این که ممکن است گفته شود ذکر تنزیل در آیه شاهد بر این است که مراد از «ذکر» رسول خدا (ص) نیست؛ چون خداوند متعال در این آیه می‏فرماید: «انا نحن نزلّنا الذکر» که تنزیل مناسب با رسول خدا (ص) نیست چون رسول اکرم (ص) نازل نشده بلکه مبعوث به رسالت شده است پس ممکن است به ذهن کسی خطور کند که ذکر «نزلنا» در این آیه شریفه قرینه بر این است که منظور از «ذکر» کتاب است.
    قلت: ذکر «نزلنا» در آیه شریفه قرینه بر اینکه مراد از «ذکر» در این آیه قرآن است نیست چون در آیه دیگری آمده «انا انزلنا الیکم ذکراً رسولاً» که در این آیه «انزلنا» در مورد رسول بکار رفته و رسول هم عطف بیان برای ذکر است پس این آیه نمی‏تواند بر حفظ قرآن از تحریف دلالت کند.
    ان قلت: اینکه منظور از حفظ در این آیه، حفظ رسول باشد صحیح نیست چون رسول اکرم (ص) رحلت فرمودند و این با حفظ سازگاری ندارد.
    قلت: حفظ رسول منحصر در این نیست که از مرگ یا مرض حفظ شود بلکه احتمال دارد منظور از حفظ رسول این باشد که خداوند متعال می‏فرماید: رسول اکرم (ص) را به عنوان آخرین پیامبر و رسول حفظ خواهیم کرد یا منظور این است که هدایت رسول خدا (ص) تا روز قیامت محفوظ خواهد بود پس منظور از حفظ، فقط حفظ جسمی رسول خدا (ص) نیست که گفته شود با رحلت ایشان این حفظ معنی نخواهد داشت بلکه احتمال دارد منظور از حفظ، حفظ یاد و نام و مکتب ایشان باشد که هنوز در بین مردم زنده هستند.
    ثانیاً منظور از قرآن چه کتابی است؟ هر یک از صحابه یک مصحف داشتند که ادعا بر آن بود که این کتاب ما قرآن است که اختلافات زیادی در آنها بود یکی(عایشه) ادعا می کرد آیه رضاع کبیر در قرآن بود یکی از صحابه(ابن عباس) قسم می خورد آیه متعه به اینگونه بوده فما إستمعتم به منهن إلى أجل مسمى آن یکی صحابه (عبد الله بن مسعود) می گفته این آیه اینگونه نازل شده الله هو الرزاق ذو القوة المتين...حال سوال ما این است که کدام یک قرآن است و خداوند کدام یک را حفظ کرده؟ و کدام یک متواتر است؟
    اینجا بر می گردیم به همان سوال اول که آیا این قرآن متواتر است؟
    ثالثاً سلمانا جدلاً که منظور از ذکر قرآن است اما منظور قرآنی است که در نزد اهل بیت است طبق آیه إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتَابٍ مَّكْنُونٍ لَّا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ قرآن را جز مطهرون دست نمی یابند وطبق آیه إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا مطهرون اهل بیت هستند پس قرآن در نزد آنان است و آن قرآن تحریف نمی شود و به بیان واضح تر قرآنی تحریف نمی شود که بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْم که این افراد اهل بیت هستند.
    مطالب دیگری هم هست که فعلا از بیان آن خودداری می کنیم تا بعد ...

    علاوع بر اشکالات گذشته که منظور از قران چیست و کدام قرآن منظور است
    1-برداشت نفي باطل به طور عام از قرآن، با مفاد تفسير روايي مخالف است؛ زيرا در تفسير علي ابن ابراهيم از امام باقر(عليه‌السلام) در تفسير اين آيه چنين آمده است: «باطل از جانب تورات يا انجيل يا زبور يا پس از آن با آمدن كتابي كه آن را باطل كند، به آن راه ندارد»( تفسير قمي، ج 2، ص 226.) و در مجمع‏البيان به نقل از صادقين(عليهما‌السلام) چنين آمده است: «يعني در گزارش‏دهي قرآن از گذشته يا آينده، باطلي در آن راه نمي‏يابد»( مجمع البيان، ج9، ص24). با ورود چنين تفسيري از اهل‏بيت(عليهم‌السلام) چگونه مي‏توان تعميم در مفهوم باطل را پذيرفت؟!
    2- . معناي مورد نظر از باطل يعني تحريف در تفسير اجتهادي نيز نيامده است و هيچ يك از مفسّران اجتهادي نيز باطل به معناي تحريف نداشته‏اند. شيخ طوسي در تبيان گفته است: «در معناي باطل، پنج نظريه گفته شده است»( تفسير تبيان، ج 9، ص 132.) و بطلان به معناي تحريف در ميان هيچ يك از اين آراء نيست.
    3- نفي باطل به معناي نفي تحريف، با منسوخ التلاوة و منسوخ الحكم يا تنها با منسوخ التلاوة طبق مذهب جمهور كه تحقق اين دو قسم نسخ را در آيه پذيرفته‏اند نقض مي‏شود.
    4- اگر مقصود از قرآني كه باطل در آن راه نمي‏يابد تمام مصاديق موجود آن در ميان مردم است، اين مدعا با واقعيت تاريخي مخالف است؛ زيرا همگان به اتفاق پذيرفته‏اند كه عثمان بن عفّان بسياري از مصاحف را سوزاند و اگر مقصود، قرآن به صورت مجمل و نامشخص است، كافي است كه باطل از او با قرآني كه نزد اهل‏بيت(عليهم‌السلام) محفوظ است، منتفي گردد؛ يعني با فرض حفظ قرآن حقيقي نزد آنان در قرآن باطل راه نيافته است هر چند در يك مورد در اين صورت، مدعا كه تحقق اجمالي و نه تفصيلي صيانت قرآن از راهيافت باطل است، تحقق يافته است.
    5- انطباق باطل بر ورود تحريف در قرآن، جاي تأمّل دارد؛ به ويژه پس از ملاحظه آنكه نفي باطل پيش و پس از قرآن، داراي وحدت سياق و وحدت مراد است و از آنجا كه باطل به معناي تحريف همزمان با نزول قرآن در آن راه نداشته و اراده نشده است،باطل به معناي تحريف پس از قرآن نيز اراده نشده است.
    بهترين گفتار در تفسير اين آيه، آن است كه بگوييم: قرآن كتابي است كه نه با گفتار پيش از خود و نه با سخن پس از خود، شبيه است و نه به قبل از خود اتصال و ارتباطي دارد و نه با پس از خود؛ آن گفتاري است قائم به ذات كه با هر گفتاري متفاوت است و نسبت به هر گفتاري كه با آن مقارنه و مقايسه شود، برتر است(فصل‏الخطاب، ص342 ـ 341.)


    این مطالب تنها یک جواب ساده دارد که تاریخ خلاف سخن شما را می گوید.
    شما ببینید که اختلاف قرائتها تا کجا پیش رفته که اکنون چندین قرائت مختلف داریم که اختلاف های فراوانی با هم دارند با اینکه عثمان در زمان خودش تمام مصاحف را سوزاند و خود این امر دلالت بر اختلاف بسیار شدید حتی در آن زمان می کند که تعداد فراوانی نسخه از قرآن (مصاحف) وجود داشته که اختلاف شدیدی با هم داشتند و اینگونه که شما بیان می کنید نبوده که همه بر یک قرآن متحد باشند و خلاف سخن شما را ثابت می کند که برای توضیح بیشتر به همان کتاب فصل الخطاب رجوع کنید.

    مطلب اول اینکه کسی به قرآن دعوت کرد دلیل بر این است که مطلب باطلی در قرآن نیست(تحریف به اضافه وجود ندارد) و دلالتی بر عدم تحریف به نقیصه ندارد.
    ثانیاً این که امام علی در زمان خودش قرآن راستین را معرفی نکرد دلیل تایید این قرآن نمی تواند باشد زیرا ایشان در زمان خودش نتوانست حتی بدعت های عمر را اصلاح کند مثلا نماز تراویح را بدعت اعلام کند و با آن مخالفت کند حال چگونه می تواند بیان کند که این قرآن قرآن حقیقی نیست و منافقین قرآن ظاهری را تحریف کرده اند؟!
    ثاثثاً لطفا اگر به روایتی استناد می کند صحت سند آن را هم بررسی کنید چون با روایات ضعیف مطلبی ثابت نمی شود.

    تحریف قرآن(بر فرض وقوع) تحریف به تقیصه است که از اعتبار و حجیت قرآن چیزی کم نمی کند در ضمن خود پیامبر در حدیث ثقلین تاکید کردند که قرآن در کنار اهل بیت باید باشد تا گمراهی حاصل نشود و قران به تنهایی کافی نمی باشد که چنین اشکالی پیش آید.

    گفتیم سخن شما در صورتی می تواند صحیح باشد که امامی برای اصلاح وجود نداشته باشد در حالی که با وجود امام معصوم در هر عصر و زمانی این اشکال منتفی است

    علمای بسیاری قائل به تحریف به نقیصه بوده اند چنانچه در فصل الخطاب آمده و همچنین در همان کتاب اشاره شده که ما از قدما از بین شیعه کسی جز شیخ مفید و صدوق و طوسی و سید مرتضی را نمی شناسیم که قائل به این باشند که این قران عین همان قرآنی است که بر پیامبر نازل شده (فصل الخطاب صفحه 30 و31)
    در ضمن سید نعمت الله جزایری این سخن شیخ صدوق که شما آن را نقل کرده اید حمل بر تقیه می کند و می گوید خود شیخ صدوق اخبار فراوانی در کتبش در مورد تحریف قرآن نقل کرده است.
    و در فصل الخطاب ص240 هم محدث نوری این سخن شیخ صدوق را بررسی می کنند.

    در پایان بحث ما تحریف قرآن نیست و اصلا تحریف قرآن را قبول نداریم و این مطالبی بی اساس از کتاب فصل الخطاب بود که آن را قبول نداریم و کتب فراوانی در رد آن وجود دارد اما سوال اصلی ما هنوز پا بر جاست آیا قرآن تواتر دارد یا خیر؟ اگر دارد آن را ثابت کنید و عدم تحریف قرآن نمی تواند تواتر قرآن را ثابت کند(
    زیرا ممکن است سخنی متواتر نباشد و تحریف هم نشده باشد) بلکه تواتر قرآن می تواند عدم تحریف آن را ثابت کند .
    بسم الله الرحمن الرحیم:
    تواتر متن قرآن امروزی که همان قرآن نازل شده بر قلب مبارک پیامبر صلوات الله علیه است، مورد اجماع و اتفاق همه فرقه و مذاهب کلامی است.اگر بنا بود متن قرآن متواتر نبوده با کوچک ترین شکی همراه باشد، بهترین سوژه برای رد آن در دست مخالفین می شد. و به طور حتم در طول تاریخ افرادی بودند که به این موضوع دامن زده سعی می کردند این متن مقدس را با ایجاد چنین شبهه هایی از اعتبار ساقط کنند.پس اجماع و اتفاق همه فرقه های مذهبی بر متن موجود از قرآن، خود بهترین دلیل بر متواتر بودن آن است. علاوه، این متن مقدس در زمان رسول خدا صلوات الله علیه فقط به دست یک نفر کتابت نشده است،بلکه همان طور که در تاریخ قرآن می خوانیم این کاتبان وحی بودند که به طور هم زمان آیات الهی را مکتوب کرده آن را به مسلمانان عرضه می کردند.

    ویرایش توسط محسن : ۱۳۹۳/۰۲/۲۴ در ساعت ۱۷:۱۴

  18. صلوات ها 3


  19. #10

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۹۲
    نوشته
    1,843
    حضور
    51 روز 12 ساعت 31 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    4099



    نقل قول نوشته اصلی توسط محسن نمایش پست ها
    تواتر متن قرآن امروزی که همان قرآن نازل شده بر قلب مبارک پیامبر صلوات الله علیه است، مورد اجماع و اتفاق همه فرقه و مذاهب کلامی است
    سلام
    امروز 14 قرائت قرآن وجود دارد،کدام یک قرآن اصلی است؟ و کدام یک متواتر؟!!! حتی در خود قرائت عاصم هم اختلاف وجود دارد و این اجماعی که شما از آن صحبت می کنید وجود ندارد.
    آیا قرائع عاصم به روایت حفص متواتر است با اینکه بسیاری حفص را تضعیف کرده و انسانی ضعیف می دانند؟؟
    البخاري - التاريخ الكبير - الجزء : ( 2 ) - رقم الصفحة : ( 363 )
    2767 - حفص بن سليمان الأسدي أبو عمر القارئ : عن علقمة بن مرثد وعاصم ، تركوه ، وهو حفص بن أبي داود الكوفي.

    البخاري - التاريخ الصغير - الجزء : ( 2 ) - رقم الصفحة : ( 233 )
    - حفص بن سليمان أبو عمر الأسدي كوفى : وهو حفص بن أبى داود أراه هو القارئ ، عن عاصم وعلقمة بن مرثد سكتوا عنه يروى عن حفص بن عمر بن أبى العطاف المدني منكر الحديث.

    البخاري - الضعفاء الصغير - رقم الصفحة : ( 35 )
    ( 73 ) - حفص بن سليمان الأسدي أبو عمر : عن علقمة بن مرقد تركوه ، وقال أحمد بن حنبل : قال يحيى أخبرني شعبة قال : أخذ مني حفص بن سليمان كتاباًً فلم يرده قال : وكان يأخذ كتب الناس فينسخها.

    الألباني - ضعيف سنن الترمذي - رقم الصفحة : ( 348 )
    553 - 3081 - حدثنا : علي بن حجر. أخبرنا : حفص بن سليمان ، عن كثير بن زاذان ، عن عاصم بن ضمرة ، عن علي إبن أبي طالب قال : قال رسول الله (ص) : من قرأ القرآن ، فإستظهره فأحل حلاله ، وحرم حرامه ، أدخله الله به الجنة ، وشفعه في عشرة من أهل بيته ، كلهم قد وجبت له النار.( ضعيف جداًً - إبن ماجه 216 ( برقم 38 ومشكاة المصابيح 2141 ، ضعيف الجامع الصغير 5761 ) ) ، هذا حديث غريب ، لا نعرفه إلاّّ من هذا الوجه ، وليس له إسناد صحيح ، وحفص بن سليمان أبو عمر بزاز كوفي ، يضعف في الحديث.

    الألباني - إرواء الغليل - الجزء : ( 1 ) - رقم الصفحة : ( 260 )
    - أبو عمر هذا هو : حفص بن سليمان القارئ الكوفي وهو متروك الحديث ، وقد تابعه عمر أبو حفص وهو إبن حفص العبدي وهو مثله في الضعف أو أشد ، أخرجه عنه الطبراني في الكبير ( 3 / 49 / 1 ) ، وقول الهيثمي ( 1 / 333 ) في إسناده : ورجاله موثقون ، فهذا من تساهله فلا يلتفت إليه.

    أحمد بن حنبل - العلل - الجزء : ( 2 ) - رقم الصفحة : ( 380 و 503 )
    - ( 2698 ) : أسمعت أبي يقول : حفص بن سليمان يعني أبا عمر القارئ متروك الحديث.
    - ( 3320 ) : سألته ، عن حفص بن سليمان فقال : قال شعبة كان حفص يستعير كتب الناس.

    أحمد بن حنبل - العلل - الجزء : ( 3 ) - رقم الصفحة : ( 78 )
    - فأخبرني شعبة قال : أخذ مني حفص بن سليمان كتاباًً فلم يرده وكان يأخذ كتب الناس فينسخها.

    النسائي - كتاب الضعفاء والمتروكين - رقم الصفحة : ( 167 )
    - ( 134 ) - حفص بن سليمان يروي عن علقمة بن مرثد ، متروك الحديث.

    إبن حجر - تهذيب التهذيب - الجزء : ( 2 ) - رقم الصفحة : ( 245 )
    - حفص بن سليمان الأسدي أبو عمر البزاز الكوفي القارئ ويقال له : الغاضري ويعرف بحفيص ، وقيل إسم جده المغيرة وهو حفص بن أبي داود ، قرأ على عاصم بن أبي النجود ، وكان إبن إمرأته ، وروى عنه وعن عاصم الأحول وعبد الملك بن عمير وليث بن أبي سليم وكثير إبن شنظير وأبي إسحاق السبيعي وكثير بن زاذان وجماعة.
    - وقال إبن أبي حاتم ، عن عبدالله عن أبيه : متروك الحديث.
    - وقال عثمان الدارمي وغيره ، عن إبن معين ليس بثقة.
    - وقال إبن المديني : ضعيف الحديث وتركته على عمد.
    - وقال : الجوزجإني قد فرغ منه من دهر.
    - وقال البخاري : تركوه.
    - وقال مسلم : متروك.
    - وقال النسائي : ليس بثقة ولا يكتب حديثه ، وقال في موضع آخر : متروك الحديث.
    - وقال صالح بن محمد : لا يكتب حديثه وأحاديثه كلها مناكير.
    - وقال الساجي : يحدث عن سماك وغيره أحاديث بواطيل.
    - وقال أبو زرعة : ضعيف الحديث.
    - وقال إبن أبي حاتم سألت أبي عنه فقال : لا يكتب حديثه هو ضعيف الحديث لا يصدق متروك الحديث قلت : ما حاله في الحروف قال أبوبكر بن عياش إثبت منه.
    - وقال إبن خراش : كذّاب متروك يضع الحديث.
    - وقال أبو أحمد الحاكم : ذاهب الحديث.
    - وقال يحيى بن سعيد ، عن شعبة : أخذ مني حفص بن سليمان كتاباًً فلم يرده وكان يأخذ كتب الناس فينسخها.
    - وقال الساجي ، عن أحمد بن محمد البغدادي ، عن إبن معين : كان حفص وأبوبكر من أعلم الناس بقراءة عاصم وكان حفص إقرأ من أبي بكر وكان كذاباًً وكان أبوبكر صدوقاًًً.
    - وقال إبن عدي : عامة حديثه عمن روى عنهم غير محفوظ.

    إبن حجر - تقريب التهذيب - الجزء : ( 1 ) - رقم الصفحة : ( 226 )
    1411 - حفص بن سليمان الأسدي أبو عمر البزاز الكوفي الغاضري بمعجمتين وهو حفص بن أبي داود القارئ صاحب عاصم ويقال له : حفيص متروك الحديث مع إمامته في القراءة من الثامنة مات سنة ثمانين وله تسعون ت عس ق

    إبن حجر - الإصابة - الجزء : ( 2 ) - رقم الصفحة : ( 465 )
    - ورواه بن منده أيضاًً ، وإبن مردويه من طريق حفص بن سليمان أيضاًً ، عن سعيد بن عمرو ، عن زياد بن أبي زياد الأنصاري ، عن أبيه كذا قال : والإضطراب فيه من حفص بن سليمان وهو ضعيف ، وكناه بن منده أبا عمرو بإبنه عمرو.

    إبن حجر - الإصابة - الجزء : ( 8 ) - رقم الصفحة : ( 472 )
    - ( 12249 ) - أم محمد الأنصارية جاء عنها حديث أخرجه أبو موسى من طريق : حفص بن أبي داود وهو حفص بن سليمان القارئ أحد الضعفاء في الحديث.

    إبن حجر - تعجيل المنفعة - رقم الصفحة : ( 508 )
    - ( عب - أبو عمر ) المقرى ، عن سماك بن حرب ، وعنه أبو إبراهيم التركماني مجهول كذا قاله الحسينى.
    - قلت : وهو معروف وإسمه حفص بن سليمان الكوفي الأسدي المقرى صاحب عاصم.

    إبن حبان - كتاب المجروحين - الجزء : ( 1 ) - رقم الصفحة : ( 255 )
    - حفص بن سليمان الأسدي القارئ أبو عمر البزاز وهو الذي يقال له : حفص بن أبى داود الكوفي ، وكان من أهل الكوفة سكن بغداد ، يروى عن علقمة بن مرثد وكثير بن شنطير ، روى عنه هشام بن عمار ومحمد بن بكار ، كان يقلب الأسانيد ويرفع المراسيل ، وكان يأخذ كتب الناس فينسخها ويرويها من غير سماع.
    - أسمعت محمد بن محمود يقول : أسمعت الدرامى يقول : سألت يحيى بن معين ، عن حفص بن سليمان الأسدي فقال : ليس بثقة.

    إبن حبان - الثقات - الجزء : ( 6 ) - رقم الصفحة : ( 195 )
    - حفص بن سليمان البصري المنقري يروى عن الحسن روى عنه حماد بن زيد مات سنة ثلاثين ومائة قبل الطاعون بقليل وليس هذا بحفص بن سليمان البزاز أبو عمر القاري ذاك ضعيف وهذا ثبت.

    الهيثمي - مجمع الزوائد - الجزء : ( 1 ) - رقم الصفحة : ( 122 )
    - وعن زر بن حبيش قال : غدوت على صفوان بن عسال المرادي فقال : ما غداً بك يازر قلت التمس العلم قال : أغد عالماًً أو متعلماً ولا تغد بين ذلك ، رواه الطبراني في الأوسط ، وفيه حفص بن سليمان وثقه أحمد وضعفه جماعة كثيرون.

    الهيثمي - مجمع الزوائد - الجزء : ( 1 ) - رقم الصفحة : ( 315 )
    - وعن أبي هريرة قال : قال رسول الله (ص) : لا تزال أمتي على الفطرة ما أسفروا بصلاة الفجر ، رواه البزار والطبراني في الكبير وفيه حفص بن سليمان ضعفه إبن معين والبخاري وأبو حاتم وإبن حبان ، وقال إبن خراش كان يضع الحديث ووثقه أحمد في رواية وضعفه في أخرى.

    الهيثمي - مجمع الزوائد - الجزء : ( 1 ) - رقم الصفحة : ( 328 )
    - وعن إبن عمر قال : قال رسول الله (ص) : تفتح أبواب السماء لخمس لقراءة القرآن وللقاء الزحفين ولنزول القطر ولدعوة المظلوم وللأذان ، رواه الطبراني في الأوسط والصغير ، وفيه : حفص بن سليمان الأسدي ضعفه البخاري ومسلم وإبن معين والنسائي وإبن المديني ، ووثقه أحمد وإبن حبان إلاّ أنه قال : الأزدي مكان الأسدي.

    الهيثمي - مجمع الزوائد - الجزء : ( 2 ) - رقم الصفحة : ( 168 )
    - وعن علي بن بن أبي طالب : أن رسول الله (ص) قال : كان يقرأ في صلاة الفجر يوم الجمعة في الركعة الأولى بألم تنزيل السجدة ، وفي الركعة الثانية هل أتى على الإنسان ، رواه الطبراني في الصغير والأوسط ، وفيه حفص بن سليمان الغاضري وهو متروك لم يوثقه غير أحمد إبن حنبل في رواية وضعفه في روايتين وضعفه خلق.

    الهيثمي - مجمع الزوائد - الجزء : ( 4 ) - رقم الصفحة : ( 193 و 195 )
    - وعن عبدالله بن مسعود ، عن النبي (ص) : إن الله مع القاضي ما لم يحف عمداً ، رواه الطبراني في الكبير ، وفيه حفص بن سليمان القاري وثقة أحمد وضعفه الأئمة ونسبوه إلى الكذب والوضع.
    - وعن عقبة بن عامر الجهني قال : جئت إلى رسول الله (ص) وعنده خصمان يختصمان ، فقال لي : إقض بينهما فقلت : بأبي وأمي أنت أولى بذلك مني فقال : إقض بينهما فقلت : على ماذا قال : إجتهد فإن أصبت فلك عشر حسنات وإن لم تصب فلك حسنة ، رواه الطبراني في الصغير والأوسط وفيه حفص بن سليمان الأسدي وهو متروك.

    الهيثمي - مجمع الزوائد - الجزء : ( 5 ) - رقم الصفحة : ( 20 )
    - وعن إبن عباس : أن النبي (ص) كان لا ينفخ في الطعام ولا في الشراب ، رواه الطبراني في الأوسط وفيه حفص بن سليمان الأسدي وهو متروك ونقل عن وكيع أنه قال : فيه ثقة لكنه ضعيف جداًً.

    الهيثمي - مجمع الزوائد - الجزء : ( 7 ) - رقم الصفحة : ( 166 )
    - وعن كليب بن شهاب قال : سمع علي بن أبى طالب ضجة في المسجد يقرؤون القرآن ويقرئونه فقال : طوبى لهؤلاء هؤلاء كانوا أحب الناس إلى رسول الله (ص) ، رواه الطبراني في الأوسط والبزار بنحوه ، وفي إسناد الطبراني حفص بن سليمان الغاضري وهو متروك ووثقه أحمد في رواية وضعفه في غيرها.

    الهيثمي - مجمع الزوائد - الجزء : ( 8 ) - رقم الصفحة : ( 97 )
    - وعن النعمان بن بشير قال : قال رسول الله (ص) المستشار مؤتمن ، رواه الطبراني وفيه حفص بن سليمان الأسدي وهو متروك.

    الهيثمي - مجمع الزوائد - الجزء : ( 10 ) - رقم الصفحة : ( 163 )
    - وعن أبى موسى ، عن النبي (ص) قال : من صلى على صلاة صلى الله عليه بها عشراًً ، رواه الطبراني وفيه حفص بن سليمان القاري وثقه وكيع وغيره وضعفه الجمهور ، وبقية رجاله ثقات.

    محمد سعيد ممدوح - رفع المنارة - رقم الصفحة : ( 278 )
    23 - عن ليث بن أبى سليم ، عن مجاهد بن جبر ، عن إبن عمر مرفوعاًً ، قال : قال رسول الله (ص) : من حج فزار قبري بعد موتى كان كمن زارني في حياتي ، وفى هذا الإسناد ضعيفان ، وأولهما أضعف من الثاني ، أما أولهما : فهو حفص بن سليمان الكوفي القاري ، ضعفه جماعة ، وقال بعضهم : متروك ، وبالغ فيه بعضهم فنسبه إلى الكذب ، وقد أجاب على هذه المبالغة تقى الدين السبكى (ر) فقال : وعندي أن هذا القولى سرف ، فإن هذا الرجل إمام قراءة وكيف يعتقد أنه يقدم علي وضع الحديث والكذب ويتفق الناس على الأخذ بقراءته ، وإنما غايته أنه ليس من أهل الحديث ، فلذلك وقعت المنكرات والغلط الكثير في روايته. اه‍ ( شفاء السقام ص 25 ).

    محمد سعيد ممدوح - رفع المنارة - رقم الصفحة : ( 279 )
    - وقال : تلميذه الذهبي في ترجمة شيخه عاصم بن أبى النجود القاري : ما زال في كل وقت يكون العالم إماماًً في كل فن مقصرا في فنون وكذلك كان صاحبه حفص بن سليمان ثبتاً في القراءة واهياً في الحديث ، وكان الأعمش بخلافه كان ثبتاً في الحديث ليناً في الحروف. ا ه‍ ، ( سير النبلاء : 5 / 260 ).

    محمد سعيد ممدوح - رفع المنارة - رقم الصفحة : ( 281 )
    - وقال إبن عساكر : هو وهم وإنما هو حفص بن سليمان أبو عمر الأسدي الغاضري القاري ( شفاء السقام ص 27 ) ، وعلى كل فالحديث ضعيف.

    الذهبي - ميزان الإعتدال - الجزء : ( 1 ) - رقم الصفحة : ( 558 )
    2121 - حفص بن سليمان [ ت ، ق ] ، وهو حفص بن أبى داود ، أبو عمر الأسدي ، مولاهم الكوفي الغاضري صاحب القراءة ، وإبن إمرأة عاصم ، ويقال له : حفيص ، روى ، عن شيخه في القراءة عاصم ، وعن قيس بن مسلم ، وعلقمة بن مرثد ، ومحارب بن دثار ، وعدة ، وأقرا الناس مدة ، وكان ثبتاً في القراءة واهياً في الحديث ، لأنه كان لا يتقن الحديث ويتقن القرآن ويجوده ، وإلاّ فهو في نفسه صادق.
    - وروى الحسين بن حبان ، عن إبن معين قال : هو أصح قراءة من أبى بكر ، وأبوبكر أوثق منه.
    - وقال عبدالله بن أحمد - عن أبيه : متروك الحديث.
    - وقال إبن معين أيضاًً : ليس بثقة.
    - وقال البخاري : تركوه.
    - وقال أبو حاتم : متروك لا يصدق.
    - وقال إبن خراش : كذّاب يضع الحديث.
    - وقال إبن عدى : عامة أحاديثه غير محفوظة.
    - وقال إبن حبان : يقلب الأسانيد ، ويرفع المراسيل ، وكان يأخذ كتب الناس فينسخها ويرويها من غير سماع.
    - وقال أحمد بن حنبل : حدثنا : يحيى القطان ، قال : ذكر شعبة حفص بن سليمان فقال : كان يأخذ كتب الناس وينسخها ، أخذ مني كتاباًً فلم يرده.
    - وقال أحمد بن محمد الحضرمي : سألت يحيى بن معين ، عن حفص بن سليمان بن أبى عمر البزاز فقال : ليس بشئ.
    - ومما في ترجمته في كتاب الضعفاء للبخاري تعليقاً : إبن أبى القاضي ، حدثنا : سعيد بن منصور ، حدثنا : حفص بن سليمان ، عن ليث ، عن مجاهد ، عن إبن عمر قال : قال رسول الله (ص) : من حج وزارنى بعد موتى كان كمن زارني في حياتي.

    الذهبي - ميزان الإعتدال - الجزء : ( 4 ) - رقم الصفحة : ( 555 )
    - ( 10450 ) - أبو عمر البزاز [ ت ، ق ] آخر ، حفص بن سليمان المقرئ الغاضري ، واهى الحديث.

    الذهبي - من له رواية في كتب الستة - الجزء : ( 1 ) - رقم الصفحة : ( 341 )
    - ( 1146 ) - حفص بن سليمان أبو عمر الأسدي مولاهم البزاز المقرئ صاحب عاصم وإبن زوجته له ، عن علقمة بن مرثد وقيس بن مسلم وعنه لوين وإبن حجر وعمرو الناقد ثبت في القراءة واهي الحديث ، قال البخاري : تركوه توفي 18 وله تسعون ت ق.

    المناوي - فيض القدير شرح الجامع الصغير - الجزء : ( 2 ) - رقم الصفحة : ( 336 )
    - عن الرحمن ( طب ، عن إبن مسعود ) قال الهيثمي : وفيه حفص بن سليمان القارئ وثقه أحمد وضعفه الأئمة ونسبوه إلى الكذب والوضع.

    المناوي - فيض القدير شرح الجامع الصغير - الجزء : ( 3 ) - رقم الصفحة : ( 340 )
    - من حديث حفص بن سليمان ، عن إبن عمر بن الخطاب قال إبن حجر : غريب وحفص هو القارئ إمام في القراءة ضعيف في الحديث ، وقال الهيثمي : فيه حفص بن سليمان ضعفه الشيخان وغيرهما.

    المناوي - فيض القدير شرح الجامع الصغير - الجزء : ( 4 ) - رقم الصفحة : ( 353 )
    - عن هاشم بن عمار ، عن حفص بن سليمان ، عن كثير بن شطير ، عن إبن سيرين ( ، عن أنس ) قال المنذري : سنده ضعيف.
    - وقال المناوي وغيره : حفص بن سليمان إبن إمرأة عاصم ثبت في القراءة لا في الحديث.
    - وقال البخاري : تركوه.
    - وقال البيهقي : متنه مشهور وطرقه كلها ضعيفة.
    - وقال البزار : أسانيده واهية.
    - وقال السخاوي : حفص ضعيف جداًً بل اتهم بالكذب والوضع لكن له شاهد.
    - وقال إبن عبد البر : روي من وجوه كلها معلولة لكن معناه صحيح لكن قال الزركشي في اللآلئ : روي من طرق تبلغ رتبة الحسن.
    - وقال : المصنف في الدرر : في طرقه كلها مقال : لكنه حسن.

    المناوي - فيض القدير شرح الجامع الصغير - الجزء : ( 5 ) - رقم الصفحة : ( 165 )
    - قال الحافظ العراقي : فيه أبو عمرو وجار لشعيب بن حرب ولعله حفص بن سليمان الأسدي مختلف فيه.
    - وقال غيره : فيه أبو عمرو وجار لشعيب بن حرب ولا يعرف.
    - وقال : المديني : متروك.
    - وبه رد الذهبي في التلخيص تصحيح الحاكم له وفي الميزأن محمد بن عمرو أو محمد بن عمر له حديث واحد وهو منكر.
    - ذكره البخاري في الضعفاء ثم ساق له هذا الحديث ثم قال : قال البخاري : لا يتابع عليه اه‍.

    المناوي - فيض القدير شرح الجامع الصغير - الجزء : ( 6 ) - رقم الصفحة : ( 150 )
    8628 - من حج فزار قبري بعد وفاتي كان كمن زارني في حياتي ، ومن ثم ذهب جمع من الصوفية إلى أن الهجرة إليه ميتاً كمن هاجر إليه حياً ، وأخذ منه السبكي أنه تسن زيارته حتى للنساء وإن كانت زيارة القبور لهن مكروهة ، وأطال في إبطال ما زعمه إبن تيمية من حرمة السفر لزيارته حتى على الرجال ، ( طب ) ، عن إبن عمر قال الهيثمي : فيه عائشة بنت يونس ولم أجد من ترجمها ( هق ، عن إبن عمر ) بن الخطاب ثم قال البيهقي : تفرد به حفص بن سليمان وهو ضعيف.
    - وقال إبن عدي : حفص هذا هو القارئ ضعفوه جداً مع إمامته في القراءة ، ورمي بالكذب والوضع.
    - ورواه الدار قطني باللفظ المزبور ، عن إبن عمر وأعله بأن فيه حفص بن أبي داود ضعفوه.
    - ومن ثم أورده إبن الجوزي في الموضوع لكن نازعه السبكي.

    المزي - تهذيب الكمال - الجزء : ( 7 ) - رقم الصفحة : ( 10 )
    1390 - ت عس ق : حفص بن سليمان الأسدي أبو عمر البزاز الكوفي القارئ ، ويقال له : الغاضري ، ويعرف بحفيص ، وهو حفص بن أبي داود صاحب عاصم بن أبي النجود في القراءة وإبن إمرأته وكان معه في دار واحدة ، وقيل في نسبه : حفص بن سليمان بن المغيرة.

    المزي - تهذيب الكمال - الجزء : ( 7 ) - رقم الصفحة : ( 13 )
    - حفص بن سليمان الأسدي أبو عمر البزاز الكوفي القارئ.
    - وقال عبد الرحمن بن أبي حاتم ، عن عبدالله بن أحمد فيما كتب إليه ، عن أبيه : متروك الحديث.
    - وكذلك قال عمر بن محمد بن شعيب الصابوني ، عن حنبل بن إسحاق ، عن أحمد بن حنبل. وقال عثمان بن أحمد بن السماك ، عن حنبل بن إسحاق ، عن أحمد بن حنبل : ما به بأس.
    - وقال علي بن الحسين بن حبان فيما قرأه بخط أبيه ، عن يحيى بن معين ، زعم أيوب بن متوكل ، قال أبو عمر البزاز أصح قراءة من أبي بكر بن عياش ، وأبوبكر أوثق من أبي عمر.
    - وقال علي إبن المديني : ضعيف الحديث وتركته على عمد.
    - وقال إبراهيم بن يعقوب الجوزجاني : قد فرغ منه من دهر.
    - وقال البخاري : تركوه.
    - وقال مسلم : متروك.
    - وقال النسائي : ليس بثقة ولا يكتب حديثه ، وقال في موضع آخر : متروك.
    - وقال صالح بن محمد البغدادي : لا يكتب حديثه ، وأحاديثه كلها مناكير.
    - وقال : زكريا بن يحيى الساجي : يحدث عن سماك ، وعلقمة بن مرثد ، وقيس بن مسلم ، وعاصم أحاديث بواطيل.
    - وقال أبو زرعة : ضعيف الحديث.
    - وقال عبد الرحمن بن أبي حاتم : سألت أبي عنه ، فقال : لا يكتب حديثه ، هو ضعيف الحديث ، لا يصدق ، ومتروك الحديث ، قلت : ما حاله في الحروف ؟ ، قال : أبوبكر بن عياش إثبت منه.
    - وقال عبد الرحمن بن يوسف بن خراش : كذّاب متروك يضع الحديث.
    - وقال الحاكم أبو أحمد : ذاهب الحديث.
    - وقال يحيى بن سعيد ، عن شعبة : أخذ مني حفص بن سليمان كتاباًً فلم يرده ، وكان يأخذ كتب الناس فينسخها.
    - وقال أبو أحمد بن عدي ، عن الساجي ، عن أحمد بن محمد البغدادي ، عن يحيى بن معين : كان حفص بن سليمان ، وأبوبكر بن عياش من أعلم الناس بقراءة عاصم ، وكان حفص إقرأ من أبي بكر ، وكان كذاباًً ، وكان أبوبكر صدوقاًًً.
    - قال أبو أحمد : ولحفص غير ما ذكرت من الحديث ، وعامة حديثه عمن روى عنهم غير محفوظة.

    العقيلي - ضعفاء العقيلي - الجزء : ( 1 ) - رقم الصفحة : ( 270 و 271 )
    ( 335 ) - حفص بن سليمان الأسدي المقرى كوفي ، حدثنا : عبد الله بن أحمد قال : ، حدثني : أبى قال : ، حدثنا : يحيى القطان قال : ذكر شعبة حفص بن سليمان فقال : كان يأخذ كتب الناس وينسخها.
    - وقال شعبة : أخذ مني حفص بن سليمان كتاباًً فلم يرده وكان يستعير كتب الناس.
    - حدثنا : عبد الله ، قال : أسمعت أبي يقول : حفص بن سليمان أبو عمر القارئ متروك الحديث.
    - حدثنا : محمد بن عبد الحميد السهمي قال : ، حدثنا : أحمد بن محمد الحضرمي ، قال : سألت يحيى بن معين ، عن حفص بن سليمان أبى عمر البزار قال ليس بشئ.
    - حدثني : آدم بن موسى قال : أسمعت البخاري قال حفص بن سليمان وحفص بن أبى داود الأسدي تركوهما.
    - حدثنا : محمد بن إسماعيل قال : ، حدثنا : الحسن قال : ، حدثنا : شبابة قال : قلت : لأبي بكر بن عياش أبو عمر رأيته عند عاصم قال : قد سألني ، عن هذا غير واحد ولم يقرأ على عاصم أحد إلاّّّ وأنا أعرفه ولم أر هذا عند عاصم.


    الرازي - الجرح والتعديل - الجزء : ( 3 ) - رقم الصفحة : ( 173 و 174 )
    744 - حفص بن سليمان الأسدي أبو عمر المقرئ وهو البزاز وهو إبن أبي داود ، صاحب عاصم بن بهدلة في القراءات روى ، عن عاصم بن بهدلة وعلقمة بن مرثد روى عنه حفص بن غياث وعمرو بن عون وأبو الربيع الزهراني أسمعت ( 287 ك ) أبي ( 243 م 2 ) يقول ذلك.
    - حدثنا : عبد الرحمن ، نا : أبي قال : قال أحمد بن حنبل ، قال يحيى بن سعيد ، أخبرني : شعبة قال : أخذ مني حفص بن سليمان كتاباًً فلم يرده وكان يأخذ كتب الناس فينسخها.
    - حدثنا : عبد الرحمن : ، أنا : عبد الله بن أحمد [ بن محمد - 5 ] إبن حنبل فيما كتب إلى قال : أسمعت أبي يقول : حفص بن سليمان يعنى أبا عمر القارئ متروك الحديث.
    - حدثنا : عبد الرحمن قال : ذكره أبي ، نا : أبو قدامة السرخسى قال : سألت يحيى بن معين ، عن حفص بن سليمان يعنى أبا عمر القارئ فقال : ليس بثقة.
    - حدثنا : عبد الرحمن قال : سألت أبي ، عن حفص بن سليمان الكوفي الذى يروى عن علقمة بن مرثد وليث إبن أبي سليم فقال : [ لا - 1 ] يكتب حديثه ، وهو ضعيف الحديث ، لا يصدق ، متروك الحديث ، قلت : ما حاله في الحروف ؟ ، قال أبوبكر بن عياش إثبت منه.
    - حدثنا : عبد الرحمن قال : سئل أبو زرعة ، عن حفص بن أبي داود فقال : هو حفص بن سليمان ، وهو ضعيف الحديث.

    عبدالله بن عدي - الكامل - الجزء : ( 2 ) - رقم الصفحة : ( 380 و 381 )
    - ثنا : محمد بن علي المروزي ، ثنا : عثمان بن سعيد ، قال : سألت يحيى بن معين ، عن حفص بن سليمان الأسدي الكوفي كيف حديثه فقال : ليس بثقة قلت : يروي عن كثير بن زاذإن من هو قال : لا أعرفه.
    - ثنا : بن حماد ، حدثني : عبد الله بن أحمد ، عن أبيه قال : حفص بن سليمان أبو عمر القارئ متروك الحديث.
    - قال شعبة : كان حفص يستعير كتب الناس.
    - أنا : الساجي ، ثنا : أحمد بن محمد البغدادي قال : أسمعت يحيى بن معين يقول : كان حفص بن سليمان وأبوبكر بن عياش من أعلم الناس بقراءة عاصم ، وكان حفص إقرأ من أبي بكر وكان أبوبكر صدوقاًًً وكان حفص كذاباًً.
    - ثنا : الجنيدي ، ثنا : البخاري ، ثنا : حفص بن سليمان أبو عمر الأسدي وهو حفص بن أبي داود أراه القارئ ، عن عاصم وعلقمة بن مرثد سكتوا عنه أسمعت بن حماد يقول ، قال البخاري : حفص بن سليمان تركوه أسمعت بن حماد يقول ، قال السعدي : حفص بن سليمان أبو عمر قد فرغ منه منذ دهر.
    - وقال النسائي فيما أخبرني : محمد بن العباس عنه قال : حفص بن سليمان يروي عن علقمة بن مرثد متروك الحديث.
    - قال الشيخ وهذا الحديث عن الهيثم الصراف لا يرويه غير حفص بن أبي داود الأسدي كذا يسميه أبو الربيع الزهراني يضعفه وهو حفص بن سليمان.




صفحه 1 از 2 12 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 2

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود