امیرالمومنین علیه السلام که زن را ریحانه(گل خوشبوی) می داند قطعا در صدد نکوهش زنان نیست بلکه این جمله در واقع هشداری است به زنان و مردان که مراق رفتارهای خود باشند.
خداوند متعال جمال و کشش خاصی ا در زنان قرار داده است و این جذبه از همن آغاز خلقت حضرت آدم و هوا بوده است.
از این رو امیرالمومنین با دقتی که به این موضوع داشته اند خواسته اند با این جمله حکیمانه مردان را از عواقب سوء گرایشهای غیر منطقی نسبت به زنان آگاه سازند.یعنی اگر چه که آفرینش زن شاهکار خلقت است و جذبه ها و جمال های دل ربایی دارد اما غرق شدن در این امورو توجه دائمی به آن سم کشنده ای است که انسان را از پای در می اوردو موجبات هلاکت او را فراهم می سازد و شاید از همین رو است که گفته شده است که « من تعود افخاذالنساء لم یفلح[1]؛ اگر کسی به کامجویی از زنان عادت کرد به فلاح و رستگاری نخواهد رسید.پس همانگونه که ملاحظه می شود امیزرتالمومنین نخواسته اند تا به زنان توهین نمایند بلکه درصدد هشدار به مردان در خصوص عواقب توجه بسیار به زنان بوده اند.
امیرالمومنین درباره دنیا نیز تعبیری شبیه به این جمله دارند:«فانما مثل الدنیا مثل الحیه،لین مسها قاتل سمها[2]» ؛ « دنیا مثل آن ما خوش رنگی است که رنگش زیبا ، پوست آن بسیار نرم است اما درون آن سم کشنده ای است»
آیا این سخن حضرت مذمت دنیاست؟ دنیایی که همه انبیاو صالحان در آن به سعادت رسیده اند؟بدیهی است که علی علیه السلام در این فراز نیز در مقام مذمت دنیا نیست بلکه درصدد نکوهش جذب به دنیا است و گرفتار زرق و برق آن شدن[3].


[1] .شهید ثانی ، منیه المرید،ص 228.

[2] .نهج اللبلاغه ، نامه 68

[3] . ر.ک. جوادی آملی ، زن در آیینه جمال و جلال ،ص 347.