صفحه 1 از 3 123 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: توحید حقیقی (حتما بخوانید)

  1. #1

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    36
    حضور
    1 روز 7 ساعت 33 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    36

    راهنما توحید حقیقی (حتما بخوانید)




    به نام خدای بخشنده و مهربان

    حضرت علی علیه السلام می فرمایند:
    خطبه اول نهج البلاغه :
    أَوَّلُ الدِّينِ مَعْرِفَتُهُ وَ كَمَالُ مَعْرِفَتِهِ التَّصْدِيقُ بِهِ وَ كَمَالُ التَّصْدِيقِ بِهِ تَوْحِيدُهُ وَ كَمَالُ تَوْحِيدِهِ الْإِخْلَاصُ لَهُ وَ كَمَالُ الْإِخْلَاصِ لَهُ نَفْيُ الصِّفَاتِ عَنْهُ لِشَهَادَةِ كُلِّ صِفَةٍ أَنَّهَا غَيْرُ الْمَوْصُوفِ وَ شَهَادَةِ كُلِّ مَوْصُوفٍ أَنَّهُ غَيْرُ الصِّفَةِ فَمَنْ وَصَفَ اللَّهَ سُبْحَانَهُ فَقَدْ قَرَنَهُ وَ مَنْ قَرَنَهُ فَقَدْ ثَنَّاهُ وَ مَنْ ثَنَّاهُ فَقَدْ جَزَّأَهُ وَ مَنْ جَزَّأَهُ فَقَدْ جَهِلَهُ .
    بحار الأنوار ، ج‏54، ص: 44
    التَّوْحِيدُ، وَ الْعُيُونُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو الْكَاتِبِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ الْقُلْزُمِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي زِيَادٍ الْجَدِّيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى الْعَلَوِيِّ عَنِ الرِّضَا ع فِي خُطْبَتِهِ الطَّوِيلَةِ قَالَ أَوَّلُ عِبَادَةِ اللَّهِ مَعْرِفَتُهُ وَ أَصْلُ مَعْرِفَةِ اللَّهِ تَوْحِيدُهُ وَ نِظَامُ تَوْحِيدِ اللَّهِ نَفْيُ الصِّفَاتِ عَنْهُ لِشَهَادَةِ الْعُقُولِ أَنَّ كُلَّ صِفَةٍ وَ مَوْصُوفٍ مَخْلُوقٌ وَ شَهَادَةِ كُلِّ مَخْلُوقٍ أَنَّ لَهُ خَالِقاً لَيْسَ بِصِفَةٍ وَ لَا مَوْصُوفٍ وَ شَهَادَةِ كُلِّ صِفَةٍ وَ مَوْصُوفٍ بِالاقْتِرَانِ وَ شَهَادَةِ الِاقْتِرَانِ بِالْحَدَث‏.

    آری هر صفتی گواهی می دهد غیر از موصوف است و هر موصوفی گواهی می دهد غیر از صفت است و آن دو گواهی می دهند که همراه یکدیگرند پس گواهی میدهند که حادث و در نتیجه مخلوق هستند بنابراین آن صفت و موصوف که مخلوقند خدایی دارند که خدایشان صفت و موصوفی ندارد .

    آری برای خداست موصوف و صفت و خدا تنها و تنها مالک آنهاست به این جهت به خدا این ها را به او نسبت میدهیم که خداوند آنها را برای خود پسندیده نه اینکه خداوند خود صفت و موصوف باشد . صفت و موصوف برای خدا بی تعریف است و خداوند خالق موصوف و صفت است و به خلق صفت و موصوف یا جواهر درک می شود برای او جوهری نیست . پس خدا را تشبیه به این صفات نمی کنیم و این صفات را بجهت اینکه تنها او مالک انهاست از نفی نمی کنیم و خدا بخشنده و مهربان است ولی جای این صفات مخلوق در موصوفات مخلوق است . و اینها را خدا را خلق کرده و به همین جهت به خدا نسبتش می دهیم که خودش این راه توحید را پسندیده ولی باید دانست توحید هم کمالی دارد .


    ادامه دارد اینها تنها برای شروع بود ....
    با تشکر







  2. صلوات ها 5


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    36
    حضور
    1 روز 7 ساعت 33 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    36



    به نام خداوند بخشنده و مهربان

    اما قبل از ادامه بحث توحید لازم می بینم به نکته ای مهم اشاره کنم که ائمه در احادیثی فرمودند که با مردم به انچه میفهمند سخن بگویید و از آنچه انکار می کنند سکوت کنید .
    التوحيد للصدوق، ص: 96
    حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ الْوَلِيدِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الصَّفَّارُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ عَلِيِّ بْنِ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عُبَيْدٍ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى الرِّضَا ع فَقَالَ لِي قُلْ لِلْعَبَّاسِيِّ يَكُفَّ عَنِ الْكَلَامِ فِي التَّوْحِيدِ وَ غَيْرِهِ وَ يُكَلِّمِ النَّاسَ بِمَا يَعْرِفُونَ وَ يَكُفَّ عَمَّا يُنْكِرُونَ وَ إِذَا سَأَلُوكَ عَنِ التَّوْحِيدِ فَقُلْ كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ- قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ. اللَّهُ الصَّمَدُ لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ. وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ وَ إِذَا سَأَلُوكَ عَنِ الْكَيْفِيَّةِ فَقُلْ كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ- لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‏ءٌ وَ إِذَا سَأَلُوكَ عَنِ السَّمْعِ فَقُلْ كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ- هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ فَكَلِّمِ النَّاسَ بِمَا يَعْرِفُون‏

    لذا می بینیم بسیاری از احادیثی که ائمه فرمودند در حد مردم عادی و اهل ظاهر بوده مثل اینکه وقتی بچه ای از ما در مورد خدا سوال می پرسد نمی توانیم به این بچه که هر از بر نمیداند مسائل عمیق توحیدی را بیان کنیم و حتی شاید به این اکتفا کنیم که خدا همه جاست یا در آسموناست و ... و این بچه هم در حد خودش درکی از خدا دارد و خدایش را بچیزی که در خیالش تصور می کند توصیف می کند در حالی که آن شرک است ولی چون خداوند برای آن بچه همانقدر را می پسندیده همان را برای آن بچه توحید حساب می کند و این برای هر کسی جاری است و چه بسا یک عامی که خدا را در حد خود درک می کند و توصیفش می کند و برای شخصی بالاتر آنچه او توصیف کرده شرک باشد. و همینطور است برای بالاتری الی آخر برای همین خداوند در حدی که به آنها عقل داده همانقدر از آنها می خواهد و برای همین است که اگر ابوذر علم سلمان را میدانست هر آینه او را می کشت . پس هر کسی را به اندازه ای که در وسعش است و به اندازه ای که به او عقل عطا کرده اند تکلیف می کنند.
    لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها و یا لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ ما آتاها
    مثلا به عنوان مثال آن احادیثی که ائمه خودشان در حد عوام برای آنها سخن می گفتند می آوریم

    اولین حدیث:
    التوحيد للصدوق، ص: 140
    حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ مَاجِيلَوَيْهِ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ الطَّيَالِسِيِّ الْخَزَّازِ الْكُوفِيِّ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنِ ابْنِ مُسْكَانَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ لَمْ يَزَلِ اللَّهُ جَلَّ وَ عَزَّ رَبَّنَا وَ الْعِلْمُ ذَاتُهُ وَ لَا مَعْلُومَ وَ السَّمْعُ ذَاتُهُ وَ لَا مَسْمُوعَ وَ الْبَصَرُ ذَاتُهُ وَ لَا مُبْصَرَ وَ الْقُدْرَةُ ذَاتُهُ وَ لَا مَقْدُورَ فَلَمَّا أَحْدَثَ الْأَشْيَاءَ وَ كَانَ الْمَعْلُومُ وَقَعَ الْعِلْمُ مِنْهُ عَلَى الْمَعْلُومِ وَ السَّمْعُ عَلَى الْمَسْمُوعِ وَ الْبَصَرُ عَلَى الْمُبْصَرِ وَ الْقُدْرَةُ عَلَى الْمَقْدُورِ قَالَ قُلْتُ فَلَمْ يَزَلِ اللَّهُ مُتَكَلِّماً قَالَ إِنَّ الْكَلَامَ صِفَةٌ مُحْدَثَةٌ لَيْسَتْ بِأَزَلِيَّةٍ كَانَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا مُتَكَلِّم‏.

    دومین حدیث که ظاهرا مخالف همین حدیث بالا است:
    التوحيد للصدوق، ص: 140
    حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِمْرَانَ الدَّقَّاقُ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَامُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْكُوفِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ الْبَرْمَكِيِّ قَالَ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْكُوفِيُّ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ خَالِدٍ قَالَ سَمِعْتُ الرِّضَا عَلِيَّ بْنَ مُوسَى ع يَقُولُ لَمْ يَزَلِ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى عَلِيماً قَادِراً حَيّاً قَدِيماً سَمِيعاً بَصِيراً فَقُلْتُ لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ إِنَّ قَوْماً يَقُولُونَ إِنَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ يَزَلْ عَالِماً بِعِلْمٍ وَ قَادِراً بِقُدْرَةٍ وَ حَيّاً بِحَيَاةٍ وَ قَدِيماً بِقِدَمٍ وَ سَمِيعاً بِسَمْعٍ وَ بَصِيراً بِبَصَرٍ فَقَالَ ع مَنْ قَالَ ذَلِكَ وَ دَانَ بِهِ فَقَدِ اتَّخَذَ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرى‏ وَ لَيْسَ مِنْ وَلَايَتِنَا عَلَى شَيْ‏ءٍ ثُمَّ قَالَ ع لَمْ يَزَلِ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلِيماً قَادِراً حَيّاً قَدِيماً سَمِيعاً بَصِيراً لِذَاتِهِ تَعَالَى عَمَّا يَقُولُ الْمُشْرِكُونَ وَ الْمُشَبِّهُونَ عُلُوّاً كَبِيرا

    خب وقتی که به این دو حدیث نگاه می کنیم در حدیث اول می بینیم که امام فرموده علم ذات خداست ولی در حدیث بعد میبینیم که خدا عالم بعلم نیست . خب بالاخره اگر خدا علم ذاتش باشد چون به ذاتش عالم است فرقی نمی کند بگوییم به علمش هم عالم است پس لا محاله باید یکی از این دو حدیث برای عوام گفته شده باشد . و اینجاهاست جنگ اهل ظاهر و اهل باطن شروع می شود زیرا هر حدیثی برای کسی و بعضی از احادیث را هر کسی درک نمی کند جز مومنین دارای مقام بالا و فرمودند حدیث ما سخت است و درک نمی کند آنرا جز مومن ممتحن و ...
    پس طبق دستور ائمه در این پستها هم بترتیب احادیثی را بازگو می کنیم و در آخر حرف اصلی را میزنیم چنانچه روش عرفای بزرگ همینطور بوده است پس دیدیم ائمه فرمودند برای مردم سوره توحید را برای بیان توحید بازگو کنیم پس همین سوره را بیان می کنیم و تفسیرش را از آل محمد می آوریم.

    التوحيد للصدوق، ص: 91
    قَالَ وَهْبُ بْنُ وَهْبٍ الْقُرَشِيُّ وَ حَدَّثَنِي الصَّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ الْبَاقِرِ عَنْ أَبِيهِ ع أَنَّ أَهْلَ الْبَصْرَةِ كَتَبُوا إِلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ ع
    يَسْأَلُونَهُ عَنِ الصَّمَدِ فَكَتَبَ إِلَيْهِمْ- بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ* أَمَّا بَعْدُ فَلَا تَخُوضُوا فِي الْقُرْآنِ وَ لَا تُجَادِلُوا فِيهِ وَ لَا تَتَكَلَّمُوا فِيهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ فَقَدْ سَمِعْتُ جَدِّي رَسُولَ اللَّهِ ص يَقُولُ مَنْ قَالَ فِي الْقُرْآنِ بِغَيْرِ عِلْمٍ فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ وَ إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ قَدْ فَسَّرَ الصَّمَدَ فَقَالَ اللَّهُ أَحَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ ثُمَّ فَسَّرَهُ فَقَالَ لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ. وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ لَمْ يَلِدْ لَمْ يَخْرُجْ مِنْهُ شَيْ‏ءٌ كَثِيفٌ كَالْوَلَدِ وَ سَائِرِ الْأَشْيَاءِ الْكَثِيفَةِ الَّتِي تَخْرُجُ مِنَ الْمَخْلُوقِينَ وَ لَا شَيْ‏ءٌ لَطِيفٌ كَالنَّفْسِ وَ لَا يَتَشَعَّبُ مِنْهُ الْبَدَوَاتُ كَالسِّنَةِ وَ النَّوْمِ وَ الْخَطْرَةِ وَ الْهَمِّ وَ الْحَزَنِ وَ الْبَهْجَةِ وَ الضَّحِكِ وَ الْبُكَاءِ وَ الْخَوْفِ وَ الرَّجَاءِ وَ الرَّغْبَةِ وَ السَّأْمَةِ وَ الْجُوعِ وَ الشِّبَعِ تَعَالَى أَنْ يَخْرُجَ مِنْهُ شَيْ‏ءٌ وَ أَنْ يَتَوَلَّدَ مِنْهُ شَيْ‏ءٌ كَثِيفٌ أَوْ لَطِيفٌ- وَ لَمْ يُولَدْ لَمْ يَتَوَلَّدْ مِنْ شَيْ‏ءٍ وَ لَمْ يَخْرُجْ مِنْ شَيْ‏ءٍ كَمَا يَخْرُجُ الْأَشْيَاءُ الْكَثِيفَةُ مِنْ عَنَاصِرِهَا كَالشَّيْ‏ءِ مِنَ الشَّيْ‏ءِ وَ الدَّابَّةِ مِنَ الدَّابَّةِ وَ النَّبَاتِ مِنَ الْأَرْضِ وَ الْمَاءِ مِنَ الْيَنَابِيعِ وَ الثِّمَارِ مِنَ الْأَشْجَارِ وَ لَا كَمَا يَخْرُجُ الْأَشْيَاءُ اللَّطِيفَةُ مِنْ مَرَاكِزِهَا كَالْبَصَرِ مِنَ الْعَيْنِ وَ السَّمْعِ مِنَ الْأُذُنِ وَ الشَّمِّ مِنَ الْأَنْفِ وَ الذَّوْقِ مِنَ الْفَمِ وَ الْكَلَامِ مِنَ اللِّسَانِ وَ الْمَعْرِفَةِ وَ التَّمَيُّزِ مِنَ الْقَلْبِ وَ كَالنَّارِ مِنَ الْحَجَرِ لَا بَلْ هُوَ اللَّهُ الصَّمَدُ الَّذِي لَا مِنْ شَيْ‏ءٍ وَ لَا فِي شَيْ‏ءٍ وَ لَا عَلَى شَيْ‏ءٍ مُبْدِعُ الْأَشْيَاءِ وَ خَالِقُهَا وَ مُنْشِئُ الْأَشْيَاءِ بِقُدْرَتِهِ يَتَلَاشَى مَا خَلَقَ لِلْفَنَاءِ بِمَشِيَّتِهِ وَ يَبْقَى مَا خَلَقَ لِلْبَقَاءِ بِعِلْمِهِ فَذَلِكُمُ اللَّهُ الصَّمَدُ الَّذِي لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ- عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ الْكَبِيرُ الْمُتَعالِ- وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَد.

    پس رد مرحله اول مطابق فهم مردم بیان می کنیم که تفسیر قرآن را باید از راسخین از علم بپرسیم تا بتوانیم به علم از قرآن دلیل بیاوریم و پیغمبر فرموده خداوند الصمد را خودش در آیه بعد تفسیر کرده که یعنی لم یلد و لم یولد و معنی آن این است که هیچ چیز کثیف(متجسد) مثل عناصر و لطیف مثل نفس از او خارج نمی شود((1-
    وَ لَمْ يَخْرُجْ مِنْ شَيْ‏ءٍ كَمَا يَخْرُجُ الْأَشْيَاءُ الْكَثِيفَةُ مِنْ عَنَاصِرِهَا كَالشَّيْ‏ءِ مِنَ الشَّيْ‏ءِ 2-وَ لَا شَيْ‏ءٌ لَطِيفٌ كَالنَّفْسِ )و صمد نه از چیزی است و نه در چیزی است و نه بر چیزی است بلکه ایجاد کننده اشیاء است و خالق آنهاست
    بَلْ هُوَ اللَّهُ الصَّمَدُ الَّذِي لَا مِنْ شَيْ‏ءٍ وَ لَا فِي شَيْ‏ءٍ وَ لَا عَلَى شَيْ‏ءٍ مُبْدِعُ الْأَشْيَاءِ وَ خَالِقُهَا

    .
    در آینده توضیح بیشتری داده می شود...
    با تشکر



  5. صلوات ها 4


  6. #3

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    1,852
    حضور
    28 روز 22 ساعت 41 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    1
    صلوات
    3877



    بسم الله الرحمن الرحیم
    با سلام و خداقوت
    نقل قول نوشته اصلی توسط ابراهیمی نمایش پست ها
    خب وقتی که به این دو حدیث نگاه می کنیم در حدیث اول می بینیم که امام فرموده علم ذات خداست ولی در حدیث بعد میبینیم که خدا عالم بعلم نیست . خب بالاخره اگر خدا علم ذاتش باشد چون به ذاتش عالم است فرقی نمی کند بگوییم به علمش هم عالم است پس لا محاله باید یکی از این دو حدیث برای عوام گفته شده باشد .
    عالم بواسطه علم، مثل حقیر است و شما،
    آیا ما اگر علم نداشته باشیم، عالم خواهیم بود؟
    و البته برای ما متصور است که علمی را نداشته باشیم
    پس ما عالم بواسطه علم هستیم.
    پس علم جزو ذات ما نیست.

    نتیجه: اگر عالم بواسطه علم باشد آنگاه علم جزو ذاتش نیست.
    هم ارز:
    اگر علم جزو ذاتش باشد آنگاه عالم بواسطه علم نیست.

    با این حساب این دو یک معنی میدهند و حدیث برای عوام و خواص نبوده.

    در پناه خدا.

  7. صلوات ها 2


  8. #4

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    36
    حضور
    1 روز 7 ساعت 33 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    36



    سلام دوست گرامی سلمان 14

    عالم بواسطه علم، مثل حقیر است و شما،
    آیا ما اگر علم نداشته باشیم، عالم خواهیم بود؟
    و البته برای ما متصور است که علمی را نداشته باشیم
    پس ما عالم بواسطه علم هستیم.
    پس علم جزو ذات ما نیست.

    نتیجه: اگر عالم بواسطه علم باشد آنگاه علم جزو ذاتش نیست.
    هم ارز:
    اگر علم جزو ذاتش باشد آنگاه عالم بواسطه علم نیست.

    با این حساب این دو یک معنی میدهند و حدیث برای عوام و خواص نبوده.
    برادرم پرسیدید :آیا ما اگر علم نداشته باشیم، عالم خواهیم بود؟
    جواب :اگر ما نسبت به چیزی علم نداشته باشیم نسبت به آن چیز جاهلیم و عالم نیستیم .و نمی شود گفت که بطور کلی عالم هستیم

    و البته برای ما متصور است که علمی را نداشته باشیم
    پس ما عالم بواسطه علم هستیم.
    نه برادرم اگر علمی نداشته باشیم پس عالم هم نیستیم و نمی شود بطور کلی به ما گفت عالم هستیم .
    پس علم جزو ذات ما نیست.
    انسان چون ترکیب است جایگاه علمش هم قسمتی از ذاتش را شامل می شود یا شاید بگونه ای بالاتر باشد
    ولی خداوند ترکیب نیست پس وقتی می گوییم علم ذاتش است چون ترکیب نیست لذا علم ذاتش است و ذاتش علم است .
    پس اگر خدا عالم است فرقی نمی کند با توجه به حدیث اول بگویم عالم به ذات است یا عالم به علم است زیرا علم=ذات است.
    یعنی اگر با توجه به حدیث اول بگوییم علم خدا عین ذاتش است پس مجبوریم بگوییم به همین ذات یا علم عالم است. زیرا در خدا ترکیب نیست که علم چیزی باشد و ذات چیزی دیگر باشد و هر کدام در قسمتی برای خودشان باشد .
    آیا خدا عالم به ذات است ؟
    اگر بگویید نه پس می گوییم شما به خدا اعتقاد ندارید
    حال چون علم عین ذات است
    پس اگر بپرسیم آیا خدا عالم به علم است در حالی که علم و ذاتش عین یکدیگر هستند؟
    جواب باید حتما آری باشد البته طبق حدیث اول که علم ذاتش باشد.



    ویرایش توسط ابراهیمی : ۱۳۹۲/۰۵/۲۷ در ساعت ۰۷:۱۱

  9. صلوات


  10. #5

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    36
    حضور
    1 روز 7 ساعت 33 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    36




    التوحيد للصدوق، ص: 143
    حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَى بْنِ الْمُتَوَكِّلِ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى الْعَطَّارُ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ أَبَانٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أُورَمَةَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ اسْمُ اللَّهِ غَيْرُ اللَّهِ وَ كُلُّ شَيْ‏ءٍ وَقَعَ عَلَيْهِ اسْمُ شَيْ‏ءٍ فَهُوَ مَخْلُوقٌ مَا خَلَا اللَّهَ فَأَمَّا مَا عَبَّرَتِ الْأَلْسُنُ عَنْهُ أَوْ عَمِلَتِ الْأَيْدِي فِيهِ فَهُوَ مَخْلُوقٌ وَ اللَّهُ غَايَةُ مَنْ غَايَاهُ وَ الْمُغَيَّا غَيْرُ الْغَايَةِ وَ الْغَايَةُ مَوْصُوفَةٌ وَ كُلُّ مَوْصُوفٍ مَصْنُوعٌ وَ صَانِعُ الْأَشْيَاءِ غَيْرُ مَوْصُوفٍ بِحَدٍّ مُسَمًّى لَمْ يَتَكَوَّنْ فَتُعْرَفَ كَيْنُونَتُهُ بِصُنْعِ غَيْرِهِ وَ لَمْ يَتَنَاهَ إِلَى غَايَةٍ إِلَّا كَانَتْ غَيْرَهُ لَا يَذِلُّ مَنْ فَهِمَ هَذَا الْحُكْمَ أَبَداً وَ هُوَ التَّوْحِيدُ الْخَالِصُ فَاعْتَقِدُوهُ وَ صَدِّقُوهُ وَ تَفَهَّمُوهُ بِإِذْنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَعْرِفُ اللَّهَ بِحِجَابٍ أَوْ بِصُورَةٍ أَوْ بِمِثَالٍ فَهُوَ مُشْرِكٌ لِأَنَّ الْحِجَابَ وَ الْمِثَالَ وَ الصُّورَةَ غَيْرُهُ وَ إِنَّمَا هُوَ وَاحِدٌ مُوَحَّدٌ فَكَيْفَ يُوَحِّدُ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ عَرَفَهُ بِغَيْرِهِ إِنَّمَا عَرَفَ اللَّهَ مَنْ عَرَفَهُ بِاللَّهِ فَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ بِهِ فَلَيْسَ يَعْرِفُهُ إِنَّمَا يَعْرِفُ غَيْرَهُ وَ اللَّهُ خَالِقُ الْأَشْيَاءِ لَا مِنْ شَيْ‏ءٍ يُسَمَّى بِأَسْمَائِهِ فَهُوَ غَيْرُ أَسْمَائِهِ وَ الْأَسْمَاءُ غَيْرُهُ وَ الْمَوْصُوفُ غَيْرُ الْوَاصِفِ فَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يُؤْمِنُ بِمَا لَا يَعْرِفُ فَهُوَ ضَالٌّ عَنِ الْمَعْرِفَةِ لَا يُدْرِكُ مَخْلُوقٌ شَيْئاً إِلَّا بِاللَّهِ وَ لَا تُدْرَكُ مَعْرِفَةُ اللَّهِ إِلَّا بِاللَّهِ وَ اللَّهُ خِلْوٌ مِنْ خَلْقِهِ وَ خَلْقُهُ خِلْوٌ مِنْهُ إِذَا أَرَادَ اللَّهُ شَيْئاً كَانَ كَمَا أَرَادَ بِأَمْرِهِ مِنْ غَيْرِ نُطْقٍ لَا مَلْجَأَ لِعِبَادِهِ مِمَّا قَضَى وَ لَا حُجَّةَ لَهُمْ فِيمَا ارْتَضَى لَمْ يَقْدِرُوا عَلَى عَمَلٍ وَ لَا مُعَالَجَةٍ مِمَّا أَحْدَثَ فِي أَبْدَانِهِمُ الْمَخْلُوقَةِ إِلَّا بِرَبِّهِمْ فَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يَقْوَى عَلَى عَمَلٍ لَمْ يُرِدْهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ زَعَمَ أَنَّ إِرَادَتَهُ تَغْلِبُ إِرَادَةَ اللَّهِ- تَبارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِين‏.

    التوحيد للصدوق، ص: 194
    حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِمْرَانَ الدَّقَّاقُ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْكُوفِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ عَنْ أَبِي هَاشِمٍ الْجَعْفَرِيِّ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَبِي جَعْفَرٍ الثَّانِي ع فَسَأَلَهُ رَجُلٌ فَقَالَ أَخْبِرْنِي عَنِ الرَّبِّ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَهُ أَسْمَاءٌ وَ صِفَاتٌ فِي كِتَابِهِ فَأَسْمَاؤُهُ وَ صِفَاتُهُ هِيَ هُوَ فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع إِنَّ لِهَذَا الْكَلَامِ وَجْهَيْنِ إِنْ كُنْتَ تَقُولُ هِيَ هُوَ أَيْ إِنَّهُ ذُو عَدَدٍ وَ كَثْرَةٍ فَتَعَالَى اللَّهُ عَنْ ذَلِكَ وَ إِنْ كُنْتَ تَقُولُ لَمْ تَزَلْ هَذِهِ الصِّفَاتُ وَ الْأَسْمَاءُ فَإِنَّ لَمْ تَزَلْ يَحْتَمِلُ مَعْنَيَيْنِ فَإِنْ قُلْتَ لَمْ تَزَلْ عِنْدَهُ فِي عِلْمِهِ وَ هُوَ مُسْتَحِقُّهَا فَنَعَمْ وَ إِنْ كُنْتَ تَقُولُ لَمْ يَزَلْ تَصْوِيرُهَا وَ هِجَاؤُهَا وَ تَقْطِيعُ حُرُوفِهَا فَمَعَاذَ اللَّهِ أَنْ يَكُونَ مَعَهُ شَيْ‏ءٌ غَيْرُهُ بَلْ كَانَ اللَّهُ وَ لَا خَلْقَ ثُمَّ خَلَقَهَا وَسِيلَةً بَيْنَهُ وَ بَيْنَ خَلْقِهِ يَتَضَرَّعُونَ بِهَا إِلَيْهِ وَ يَعْبُدُونَهُ وَ هِيَ ذِكْرُهُ وَ كَانَ اللَّهُ وَ لَا ذِكْرَ وَ الْمَذْكُورُ بِالذِّكْرِ هُوَ اللَّهُ الْقَدِيمُ الَّذِي لَمْ يَزَلْ وَ الْأَسْمَاءُ وَ الصِّفَاتُ مَخْلُوقَاتُ الْمَعَانِي وَ الْمَعْنِيُّ بِهَا هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا يَلِيقُ بِهِ الِاخْتِلَافُ وَ الِائْتِلَافُ وَ إِنَّمَا يَخْتَلِفُ وَ يَأْتَلِفُ الْمُتَجَزِّئُ فَلَا يُقَالُ اللَّهُ مُؤْتَلِفٌ وَ لَا اللَّهُ كَثِيرٌ وَ لَا قَلِيلٌ وَ لَكِنَّهُ الْقَدِيمُ فِي ذَاتِهِ لِأَنَّ مَا سِوَى الْوَاحِدِ مُتَجَزِّئٌ وَ اللَّهُ وَاحِدٌ لَا مُتَجَزِّئٌ وَ لَا مُتَوَهَّمٌ بِالْقِلَّةِ وَ الْكَثْرَةِ وَ كُلُّ مُتَجَزِّئٍ وَ مُتَوَهَّمٍ بِالْقِلَّةِ وَ الْكَثْرَةِ فَهُوَ مَخْلُوقٌ دَالُّ عَلَى خَالِقٍ لَهُ فَقَوْلُكَ إِنَّ اللَّهَ قَدِيرٌ خَبَّرْتَ أَنَّهُ لَا يُعْجِزُهُ شَيْ‏ءٌ فَنَفَيْتَ بِالْكَلِمَةِ الْعَجْزَ وَ جَعَلْتَ الْعَجْزَ سِوَاهُ وَ كَذَلِكَ قَوْلُكَ عَالِمٌ إِنَّمَا نَفَيْتَ بِالْكَلِمَةِ الْجَهْلَ وَ جَعَلْتَ الْجَهْلَ سِوَاهُ فَإِذَا أَفْنَى اللَّهُ الْأَشْيَاءَ أَفْنَى الصُّوَرَ وَ الْهِجَاءَ وَ لَا يَنْقَطِعُ وَ لَا يَزَالُ مَنْ لَمْ يَزَلْ عَالِماً- قَالَ الرَّجُلُ كَيْفَ سُمِّيَ رَبُّنَا سَمِيعاً قَالَ لِأَنَّهُ لَا يَخْفَى عَلَيْهِ مَا يُدْرَكُ بِالْأَسْمَاعِ وَ لَمْ نَصِفْهُ بِالسَّمْعِ الْمَعْقُولِ فِي الرَّأْسِ وَ كَذَلِكَ سَمَّيْنَاهُ بَصِيراً لِأَنَّهُ لَا يَخْفَى عَلَيْهِ مَا يُدْرَكُ بِالْأَبْصَارِ مِنْ لَوْنٍ وَ شَخْصٍ وَ غَيْرِ ذَلِكَ وَ لَمْ نَصِفْهُ بِنَظَرِ لَحْظِ الْعَيْنِ وَ كَذَلِكَ سَمَّيْنَاهُ لَطِيفاً لِعِلْمِهِ بِالشَّيْ‏ءِ اللَّطِيفِ مِثْلِ الْبَعُوضَةِ وَ أَحْقَرَ مِنْ ذَلِكَ وَ مَوْضِعِ الشَّقِّ مِنْهَا وَ الْعَقْلِ وَ الشَّهْوَةِ وَ السِّفَادِ وَ الْحَدَبِ عَلَى نَسْلِهَا وَ إِفْهَامِ بَعْضِهَا عَنْ بَعْضٍ وَ نَقْلِهَا الطَّعَامَ وَ الشَّرَابَ إِلَى أَوْلَادِهَا فِي الْجِبَالِ وَ الْمَفَاوِزِ وَ الْأَوْدِيَةِ وَ الْقِفَارِ فَعَلِمْنَا أَنَّ خَالِقَهَا لَطِيفٌ بِلَا كَيْفٍ وَ إِنَّمَا الْكَيْفِيَّةُ لِلْمَخْلُوقِ الْمُكَيَّفِ وَ كَذَلِكَ سُمِّيَ رَبُّنَا قَوِيّاً لَا بِقُوَّةِ الْبَطْشِ الْمَعْرُوفِ مِنَ الْمَخْلُوقِ وَ لَوْ كَانَ قُوَّتُهُ قُوَّةَ الْبَطْشِ الْمَعْرُوفِ مِنَ الْخَلْقِ لَوَقَعَ التَّشْبِيهُ وَ لَاحْتَمَلَ الزِّيَادَةَ وَ مَا احْتَمَلَ الزِّيَادَةَ احْتَمَلَ النُّقْصَانَ وَ مَا كَانَ نَاقِصاً كَانَ غَيْرَ قَدِيمٍ وَ مَا كَانَ غَيْرَ قَدِيمٍ كَانَ عَاجِزاً فَرَبُّنَا تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَا شِبْهَ لَهُ وَ لَا ضِدَّ وَ لَا نِدَّ وَ لَا كَيْفَ وَ لَا نِهَايَةَ وَ لَا أَقْطَارَ مُحَرَّمٌ عَلَى الْقُلُوبِ أَنْ تُمَثِّلَهُ وَ عَلَى الْأَوْهَامِ أَنْ تَحُدَّهُ وَ عَلَى الضَّمَائِرِ أَنْ تُكَيِّفَهُ جَلَّ عَنْ أَدَاةِ خَلْقِهِ وَ سِمَاتِ بَرِيَّتِهِ وَ تَعَالَى عَنْ ذَلِكَ عُلُوّاً كَبِيرا

    التوحيد للصدوق، ص: 434(مناظره امام رضا علیه السلام با صاحبان ادیان)
    ُ قَالَ لَهُ عِمْرَانُ يَا سَيِّدِي أَ لَا تُخْبِرُنِي عَنِ الْخَالِقِ إِذَا كَانَ وَاحِداً لَا شَيْ‏ءَ غَيْرُهُ وَ
    لَا شَيْ‏ءَ مَعَهُ أَ لَيْسَ قَدْ تَغَيَّرَ بِخَلْقِهِ الْخَلْقَ قَالَ الرِّضَا ع لَمْ يَتَغَيَّرْ عَزَّ وَ جَلَّ بِخَلْقِ الْخَلْقِ وَ لَكِنَّ الْخَلْقَ يَتَغَيَّرُ بِتَغْيِيرِهِ قَالَ عِمْرَانُ فَبِأَيِّ شَيْ‏ءٍ عَرَفْنَاهُ قَالَ ع بِغَيْرِهِ قَالَ فَأَيُّ شَيْ‏ءٍ غَيْرُهُ قَالَ الرِّضَا ع مَشِيَّتُهُ وَ اسْمُهُ وَ صِفَتُهُ وَ مَا أَشْبَهَ ذَلِكَ وَ كُلُّ ذَلِكَ مُحْدَثٌ مَخْلُوقٌ مُدَبَّرٌ قَالَ عِمْرَانُ يَا سَيِّدِي فَأَيُّ شَيْ‏ءٍ هُوَ قَالَ ع هُوَ نُورٌ بِمَعْنَى أَنَّهُ‏ هَادٍ لِخَلْقِهِ مِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ أَهْلِ الْأَرْضِ وَ لَيْسَ لَكَ عَلَى أَكْثَرَ مِنْ تَوْحِيدِي إِيَّاه‏


    وقتی صفت و موصوف با هم همراه باشند پس حادث و مخلوق هستند طبق احادیث پست اول و همینطور در این پست هم احادیثی در تایید آن احادیث قبلی آوردیم با صراحت بیشتر که هر موصوفی مصنوع است
    الْغَايَةُ مَوْصُوفَةٌ وَ كُلُّ مَوْصُوفٍ مَصْنُوعٌ وَ صَانِعُ الْأَشْيَاءِ غَيْرُ مَوْصُوفٍ بِحَدٍّ مُسَمًّى و همین است توحید حقیقی وَ هُوَ التَّوْحِيدُ الْخَالِصُ فَاعْتَقِدُوهُ وَ صَدِّقُوهُ وَ تَفَهَّمُوهُ پس مشیت و اسم و صفت خدا مخلوقات خدایند و خدا نور است به معنی اینکه هدایت کننده برای خلقش است به همین اسماء و صفات که مخلوق هستند . قَالَ فَأَيُّ شَيْ‏ءٍ غَيْرُهُ قَالَ الرِّضَا ع مَشِيَّتُهُ وَ اسْمُهُ وَ صِفَتُهُ وَ مَا أَشْبَهَ ذَلِكَ وَ كُلُّ ذَلِكَ مُحْدَثٌ مَخْلُوقٌ مُدَبَّرٌ قَالَ عِمْرَانُ يَا سَيِّدِي فَأَيُّ شَيْ‏ءٍ هُوَ قَالَ ع هُوَ نُورٌ بِمَعْنَى أَنَّهُ‏ هَادٍ لِخَلْقِهِ مِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ أَهْلِ الْأَرْضِ وَ لَيْسَ لَكَ عَلَى أَكْثَرَ مِنْ تَوْحِيدِي إِيَّاه. و چون مخلوقات را دسترسی به ذات خدا نیست بنابراین خدا از روی هدایتگریش این اسماء و صفات مخلوق را بوجود آورد که وسیله ای باشد یبن مخلوق و خالق . بَلْ كَانَ اللَّهُ وَ لَا خَلْقَ ثُمَّ خَلَقَهَا وَسِيلَةً بَيْنَهُ وَ بَيْنَ خَلْقِهِ يَتَضَرَّعُونَ بِهَا إِلَيْهِ وَ يَعْبُدُونَهُ وَ هِيَ ذِكْرُهُ وَ كَانَ اللَّهُ وَ لَا ذِكْرَ وَ الْمَذْكُورُ بِالذِّكْرِ هُوَ اللَّهُ الْقَدِيمُ الَّذِي لَمْ يَزَلْ وَ الْأَسْمَاءُ وَ الصِّفَاتُ مَخْلُوقَاتُ. و خدا خالق هر چیز است و مخلوق اولش را لا من شی یعنی بدون ماده اولیه یا از هیچ بوجود آورد وَ اللَّهُ خَالِقُ الْأَشْيَاءِ لَا مِنْ شَيْ‏ءٍ يُسَمَّى بِأَسْمَائِهِ فَهُوَ غَيْرُ أَسْمَائِهِ وَ الْأَسْمَاءُ غَيْرُهُ و از آن جمله مخلوقاتش همین اسماء است . و همینطور در احادیث قبل دیدی که صفات هم مخلوق است و همینطور موصوف آن صفات هم مصنوع است و همه آنها خلایقی هستند که وسیله بین خدا و مخلوق هستند . زیرا مخلوقات دسترسی به ذات خدا ندارند و خداوند هم صفت و موصوفی ندارد که بخواهد برای خلائقش شناخته شود لذا خدا که نور است با خلق اسماء و صفات مخلوقاتش را بسوی خود هدایت می کنند تا تصدیق پروردگارشان را کنند و او را بپرستند ولی پس از این تصدیق باید بدانند این صفات و موصوفات مخلوق خدایند که این کمال توحید است.

    در ادامه بیشتر در مورد صفات و موصوفات مخلوق توضیح میدهیم که مقصود از این موصوف و صفت مخلوق کاملا مشخص شود...

    با تشکر



    ویرایش توسط ابراهیمی : ۱۳۹۲/۰۵/۲۷ در ساعت ۰۸:۴۳

  11. صلوات ها 5


  12. #6

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    1,852
    حضور
    28 روز 22 ساعت 41 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    1
    صلوات
    3877



    بسم الله الرحمن الرحیم
    با سلام و خداقوت
    نقل قول نوشته اصلی توسط ابراهیمی نمایش پست ها
    اگر ما نسبت به چیزی علم نداشته باشیم نسبت به آن چیز جاهلیم و عالم نیستیم .و نمی شود گفت که بطور کلی عالم هستیم
    اگر نسبت به چیزی علم نداشته باشیم آنگاه جاهلیم
    وقتی نسبت به آن چیز علم کسب کردیم، می شویم، عالم نسبت به آن چیز بوسیله علم.
    این وضعیت عالم بودن ما بواسطه علمی است که کسب میکنیم.

    پس ما عالم بواسطه علم هستیم
    همانطور که شنوا به واسطه گوش هستیم
    بینا به واسطه چشم هستیم
    و ....
    به نظر حقیر، منظور از حدیث همین بوده که خدا بواسطه کسب علم، عالم نیست، بواسطه گوش شنوا نیست، بواسطه چشم بینا نیست. بلکه اینها را از ذات خود دارد.

    نقل قول نوشته اصلی توسط ابراهیمی نمایش پست ها
    يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ إِنَّ قَوْماً يَقُولُونَ إِنَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَمْ يَزَلْ عَالِماً
    نقل قول نوشته اصلی توسط ابراهیمی نمایش پست ها
    بِعِلْمٍ وَ قَادِراً بِقُدْرَةٍ وَ حَيّاً بِحَيَاةٍ وَ قَدِيماً بِقِدَمٍ وَ سَمِيعاً بِسَمْعٍ وَ بَصِيراً بِبَصَرٍ فَقَالَ ع مَنْ قَالَ ذَلِكَ وَ دَانَ بِهِ فَقَدِ اتَّخَذَ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرى‏ وَ لَيْسَ مِنْ وَلَايَتِنَا عَلَى شَيْ‏ءٍ ثُمَّ قَالَ ع لَمْ يَزَلِ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلِيماً قَادِراً حَيّاً قَدِيماً سَمِيعاً بَصِيراً لِذَاتِهِ تَعَالَى عَمَّا يَقُولُ الْمُشْرِكُونَ وَ الْمُشَبِّهُونَ عُلُوّاً كَبِيرا


    به اختلاف کلمه بِ و لِ دقت بفرمایید.
    در پناه خدا.
    ویرایش توسط سلمان14 : ۱۳۹۲/۰۵/۲۷ در ساعت ۱۵:۰۷

  13. صلوات


  14. #7

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    36
    حضور
    1 روز 7 ساعت 33 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    36



    به نام خدای بخشنده و مهربان
    سلام دوست عزیز سلمان 14
    مشعر درک علم هم در قسمتی از ذات ما هست( یا بالاتر) ولی خداوند ترکیب نیست و به ذاتش عالم است و با توجه به حدیث اول به علمش عالم است زیرا علم عین ذات او بود و همینطوری که گوش و چشم و قدرت هم با توجه به حدیث اول عین ذات بود ولی با توجه به حدیث دوم این عالم بودن برای ذات خداست (همان اشاره شما به "ل") و عالم بودن به علم که علم عین ذات خدا باشد نوعی شرک است(البته نه برای هر کسی).
    با تشکر


    ویرایش توسط ابراهیمی : ۱۳۹۲/۰۵/۲۸ در ساعت ۰۸:۳۰

  15. #8

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    36
    حضور
    1 روز 7 ساعت 33 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    36



    به نام خداوند بخشنده و مهربان

    ابتدا تاکید کنم از اکنون هر چه می گویم نظر شخصی خودم است که با توجه به احادیث به آن نتیجه رسیدم و هر کسی توحیدی در حد خودش دارد . و در امر توحید بین علمای بزرگ هم اختلاف است دیگر چه برسد به منی که جزو علما نیستم.
    ولی مساله توحید مساله بسیار بزرگی است که ائمه از بیان حقیقت آن سکوت می کردند جز به با معرفتان.

    و حضرت سجاد
    صلوات الله عليه ميفرمايد :
    و رب جوهر علم لو ابوح به ** * ** لقيل لي انت ممن يعبد الوثنا
    و لاستحل رجال مسلمون دمي ** * ** يرون اقبح ما يأتونه حسنا
    و قد تقدم في هذا ابوحسن ** * ** الي الحسين و وصي قبله الحسنا

    بلی آنها سری داشتند اگر بیانش می کردند مردم ائمه را به بت پرستی متهم می کردند و خونشان را مباح میدانستند در حالی که اعتقاد همه امامان همین بوده است.
    و حضرت امير عليه السلام ميفرمايد

    بل اندمجت علي مكنون علم لو بحت به لاضطربتم اضطراب الارشية في الطوي البعيدة

    اما وعده دادم در پست قبل در مورد صفات و موصوفات مخلوق سخن بگویم . خب این را امامی که شکافنده علوم است توضیح داده اند پس بهتر است با حدیثی این موضوع را شروع کنم.

    (حق اليقين، سيد شبر: ج 1 ص 47 /کتب مختلفی این حدیث را نقل کردند)
    هل سمي عالماً قادراً إلا لأنه وهب العلم للعلماء والقدرة للقادرين وكلما ميزتموه بأوهامكم في أدق معانيه فهو مخلوق مصنوع مثلكم مردود إليكم والبارئ تعالى واهب الحياة ومقدر الموت ولعل النمل الصغار تتوهم إن لله زبانيتين أي قرنين فإنهما كما لها وتتصور إن عدمها نقصاً له لمن لا يكونان له ولعل حال كثير من العقلاء كذلك فيما يصفون الله تعالى به سبحان ربك ربّ العزة عما يصفون

    آری برای این به خدا عالم می گوییم زیرا علم را به عالمان داده و برای اینکه به خدا قادر می گوییم زیرا قدرت را به قادرین بخشیده و هر چیزی که به وهم های خودمون تشخیص می دهیم در دقیق ترین معانیش پس مخلوقی ساخته شده مثل خودمون را درک کردیم که بر می گرده به خودمون و خداوند حتی بخشنده زندگی و حیات و تقدیر کننده مرگ است و باید گفت حتی یک مورچه ای کوچک هم توهم می کنه خدایش دو شاخک دارد زیرا آنرا کمالی می بیند و تصور می کنه اگر خدا شاخک نداشته باشد آن نقصی برای خدایش است و حال بیشتر عقلا همین است که وصف می کنند خدا را در حالی که خداوند وصف نمی شود.

    ادامه دارد اگر خدا بخواهد...

    با تشکر






    ویرایش توسط ابراهیمی : ۱۳۹۲/۰۵/۲۸ در ساعت ۰۹:۳۰

  16. #9

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    36
    حضور
    1 روز 7 ساعت 33 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    36



    به نام خدای بخشنده و مهربان
    سند حدیث زیر
    کتاب اصول السته العشر ص 157// قسمت آخر حدیث در کتاب التوحید ص 136 هم هست که البته در نظر ما همان قسمت خیلی مهم است و ما هم به همان قسمت اشاره می کنیم که موافق حدیث قبلی است.


    http://library.tebyan.net/newindex.a...438&PID=102839

    فقال عبد الله (ع) يا حمران كيف تركت المتشيعين خلفك قال تركت المغيرة وبيان البيان يقول احدهما العلم خالق ويقول الاخر العلم مخلوق قال فقال لحمران فاى شى قلت انت يا حمران قال فقال حمران لم اقل شيئا قال فقال أبو عبد الله (ع) افلا قلت ليس بخالق ولا مخلوق قال ففزغ بذلك حمران قال فقال فايشيئ هو قال فقال هومن كماله كيدك منك

    این والله خیلی حدیث عجیبی است که الان میدانم بسیاری از شما خیلی متعجب شدید پس باید یک توضیحی بدهم شاید که دلتان آرام شود.

    ببینید برای بهتر فهمیدن با یک مثال شروع می کنم که توصیف درستی است . فرض کنید تنها در دنیا شخصی زید نام لباسی قرمز دارد و کسی غیر از زید لباس قرمز ندارد . و این لباس تنها و تنها
    برای زید است . پس صفت زید می شود قرمز پوش و موصوف این قرمز پوشی مربوط به ذات زید نیست بلکه مربوط به همان لباس است که ما با آن لباس زید را وصف به قرمز پوشی کردیم در حالی که برای ذات زید قرمزی معنی ندارد . اما این قرمز پوشی تنها و تنها مربوط به زید است و کسی غیر از زید در صفت قرمز پوشی شرکت ندارد و تنها و تنها زید است که قرمز پوش است ولی این قرمز پوشی نه واقعا مربوط به ذات زید است و نه مربوط به مخلوقی یا چیزی دیگر است که بخواهد به آن مخلوق نسبت داده شود حتی آن لباس زیرا صفت قرمز پوشی وصف لباس نیست زیرا لباس چیزی نپوشیده
    افلا قلت ليس بخالق ولا مخلوق. برای همین نباید این قرمز پوشی را از زید نفی کنیم یعنی تنزیه و نباید این صفت قرمز پوشی را به ذات زید نسبت دهیم یعنی تشبیه . آری خداوند عالم است یعنی علم دارد ولی موصوف یا قرارگاه یا جای این عالم بودن یا علم داشتن در مخلوق است چون لباس ولی باید دانست تنها و تنها خدا عالم به هر چیز است در حالی که این لباس علم مربوط به ذاتش نیست و هر صفتی لباس خداست مثل کبریاء که حدیث است لباس خداست و کبریاء صفت خداست که جایش در مخلوق است ولی تنها و تنها خدا را به آن اسم می خوانیم زیرا خداوند است که کبريا را خلق کرده و همینطور است که خدا علم را خلق کرده و به عالمان داده و همین طور است که خدا قدرت را خلق کرده به قادران داده است و همینطور است این برای حیات و دیگر صفات و موصوفات . این علم برای ما کمال است زیرا ما بدون علم نقص داریم و اگر علم در قسمتی از ذات ما نباشد ما را جاهل وصف می کنند و جایگاه این علم در ذات ما است همانطوری که ما دست داریم و دست را برای خود کمال می دانیم و جایگاه آن دست قسمتی از ذات ما را شامل می شود.هومن كماله كيدك منك .خب این دقیقا مثل شاخکهای مورچه است که مورچه جرات ندارد این کمال را که در خود میبیند در ذات خدا نبیند برای همین خدا را به شاخک وصف می کند زیرا عدمش را نقص می داند . ما هم چون علم را در ذات خودمان کمال میبینیم می ترسیم از برای ذات خدا نفیش کنیم .
    پس نتیجه می گیریم چون علم را خدا خلق کرده و به مخلوقات عالمش بخشیده پس او تنها و تنها شایسته نسبت داده این اسم عالم است زیرا خدا اگر می خواست علم را خلق نمی کرد
    مثل اینکه خداوند روشن کننده زمین است اما توسط خورشید . جایگاه روشن کردن در ذات خورشید است ولی تنها خداوند است که در حقیقت که روشن کننده زمین است زیرا او خالق خورشید و نورش است و بنوعی شرک است که آن وصف را به ذات خورشید مربوط بدانیم و خداست که از دست پیغمبر خاک افشاند در حالی که جایگاه این فعل در دست نبی بود ولی خداوند چون دست نبی را خلق کرده پس در حقیقت تنها او شایسته این افشاندن خاک است
    وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى‏

    البته باید فهمید در نظر مردم عادی این شرک نیست که بگویند عالم هستند یا دیگری عالم است اگر چه نوعی شرک خفی است ولی در نظر کسی که می خواهد به نهایت توحید و اخلاص برسد هیچ کمالی را جز برای خدا نمی بیند و تنها و تنها خدا را عالم می داند و کمالات دیگران را مثل علمشان را تنها از خدا و برای خدا میداند زیرا خدا هر کمالی و خوبی را خلق کرده است و آنرا برای خود دانسته حتی خداوند نقصها و بدی ها را خلق کرده ولی چون این مربوط به قابلیت و ماهیت خلائق بوده آنرا به خلائق نسبت داده مثل اینکه تو آینه ای هستی اگر چیزی زیبا در اینه صاف بیاید این زیبایی از آن چیز زیبا است نه از آینه ولی اگر آینه کج بود و آن چیز زیبا را کج و زشت نشان داد آن زشتی مربوط به آینه است نه آن چیز زیبا
    ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِك‏

    ادامه دارد اگر خدا بخواهد
    ...

    با تشکر




    ویرایش توسط ابراهیمی : ۱۳۹۲/۰۵/۲۸ در ساعت ۱۰:۴۵

  17. صلوات


  18. #10

    عضویت
    جنسیت خرداد ۱۳۹۲
    نوشته
    1,852
    حضور
    28 روز 22 ساعت 41 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    1
    صلوات
    3877



    بسم الله الرحمن الرحیم
    با سلام خدا قوت
    نقل قول نوشته اصلی توسط ابراهیمی نمایش پست ها
    مشعر درک علم هم در قسمتی از ذات ما هست( یا بالاتر)
    بزرگوار، کاری به مشعر نداریم، داریم می بینیم که ما بواسطه علمی که به ما میرسد، می دانیم، بوسیله چشم می بینیم، بوسیله گوش می شنویم.

    نقل قول نوشته اصلی توسط ابراهیمی نمایش پست ها
    خداوند ترکیب نیست و به ذاتش عالم است و با توجه به حدیث اول به علمش عالم است زیرا علم عین ذات او بود و همینطوری که گوش و چشم و قدرت هم با توجه به حدیث اول عین ذات بود ولی با توجه به حدیث دوم این عالم بودن برای ذات خداست (همان اشاره شما به "ل") و عالم بودن به علم که علم عین ذات خدا باشد نوعی شرک است(البته نه برای هر کسی).
    با تشکر
    بله، شرک میشود اینکه با استدلال روشن رفع تناقض ظاهری از کلمات حضرات (ع) کنیم!!!
    و توحید این است که جار بزنیم کلمات حضرات معصومین (ع) متناقض است
    و تناقضش ربط به سطح درک مخاطب داشته است!!!
    و اینطوری خیلی راحت دروغ را در کلام حضرات(ع) توجیح کنیم!!
    و اصلاً فکر نکنیم که چه بسا خودمان منظور را اشتباه فهمیده ایم.!!!!
    و شرک را خیلی راحت توجیح کنیم، شرکی که از بزرگترین گناهان است.
    واقعاً که.

    نقل قول نوشته اصلی توسط ابراهیمی نمایش پست ها
    با توجه به حدیث اول به علمش عالم است زیرا علم عین ذات او بود
    نقل قول نوشته اصلی توسط ابراهیمی نمایش پست ها
    با توجه به حدیث دوم این عالم بودن برای ذات خداست (همان اشاره شما به "ل") و عالم بودن به علم که علم عین ذات خدا
    باشد نوعی شرک است(البته نه برای هر کسی).
    کجا در حدیث گفته «عالم بودن به علم که علم عین ذات خدا باشد»؟
    کجا در حدیث اول گفته است که به «علمش عالم» است؟

    احادیث هر دو یک چیز میگویند: «خدا بواسطه علم عالم نیست بلکه علم از ذاتش است»
    دقت بفرمایید: از نه به.
    آنجایی که رد میکند، «به» را رد میکند، آنجایی که تایید می کند «از» را تایید میکند.

    ترجمه حدیث اول:
    1. ابو بصير مى‏گويد: از امام صادق (عليه السلام) شنيدم كه مى‏فرمود: پروردگار ما، هميشه بود. و زمانى كه معلومى وجود نداشت، علم، ذات او بود، و زمانى كه شنيدنى در كار نبود، شنيدن ذات او بود، و زمانى كه چيز ديدنى وجود نداشت، ديدن، ذات او بود و زمانى كه مغلوبى وجود نداشت، قدرت، ذات او بود و زمانى كه اشياء به وجود آمدند و معلوم محقق شد، علمش بر معلوم، شنيدنش بر شنيدنى، بينايى او بر ديدنى و قدرتش بر مغلوب شده، قرار گرفت.
    ابو بصير مى‏گويد: به آن حضرت عرض كردم: آيا خداوند هميشه متكلم بوده است؟
    فرمودند: كلام، سخنى ايجاد شده است كه ازلى نمى‏باشد و خداوند، بود در حالى كه متكلمى نبود.

    ترجمه حدیث دوم:
    3. حسين بن خالد مى‏گويد: از امام رضا (عليه السلام) شنيدم كه مى‏فرمود: خداوند هميشه دانا، توانا و زنده، موجود، شنوا و بينا بوده است. عرض كردم: اى فرزند رسول خدا! گروهى مى‏گويند: خداوند، هميشه به علم دانا، به قدرت توانا، به زنده بودن زنده، به بودن (از ازل) بوده، به گوش شنوا و به چشم بينا است. (يعنى براى خداوند، ابزارى براى ديدن و شنيدن و دانايى تصور مى‏كنند.) حضرت فرمودند: كسى كه چنين سخنى بگويد و نسبت به آن معتقد باشد، همراه خداى (يكتا) خداى ديگر را گرفته است و از ولايت ما، بهره‏اى نبرده است. سپس فرمودند: خداوند هميشه در ذات خود، دانا، توانا، زنده، موجود، شنوا و بينا است و از آن چه مشركان و تشبيه كنندگان (او به چيزهاى ديگر) مى‏گويند بزرگ‏تر است.
    آدرس منبع ترجمه ها

    دوست عزیز لطفاً تعاریف خودتان را به مسایل تحمیل نکنید،
    عرض کردم که:

    اگر عالم بواسطه علم باشد آنگاه علم از ذاتش نیست.
    هم ارز:
    اگر علم از ذاتش باشد آنگاه عالم بواسطه علم نیست

    مثال دیگر:
    برای هر موجود:
    اگر بواسطه ابزاری(مثل چشم) ببیند آنگاه دیدن از ذاتش نیست.
    هم ارز: اگر دیدن از ذاتش باشد آنگاه بواسطه ابزاری نمی بیند.

    نقل قول نوشته اصلی توسط ابراهیمی نمایش پست ها
    همینطوری که گوش و چشم و قدرت هم با توجه به حدیث اول عین ذات بود
    خواهش میکنم، اگر نمی دانید، نه اعتقاد دیگران را و نه فضای ذهنی خودتان را با این افکار مسموم، ویران نسازید
    گوش و چشم عین ذات بود چیه؟
    شنیدن و دیدن ذات او بود.

    با تشکر
    ویرایش توسط سلمان14 : ۱۳۹۲/۰۵/۲۸ در ساعت ۱۲:۰۵

صفحه 1 از 3 123 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود