تازه پیوند قلب انجام داده بود. همسرش می گفت از وقتی این قلب رو بهش پیوند زدند خیلی رفتار و عقایدش عوض شده.
همسرش می گفت اون یه حس تعهد جدید پیدا کرده، می گه این قلب نزد من امانته، باید درست ازش استفاده کنم. نباید بذارم با گناه تیره شه یا فرصتهام رو درست استفاده نکنم. می گفت از روزی که این قلب رو پیوند زده بیشتر حواسش به رفتارش، به صحبتهاش و به دین، دنیا و آخرتشه...
اومده بود تو برنامه ماه عسل، نمی دونم دیدینش یا نه.
اون از یک انسان دیگه مثل من، مثل تو یا مثل هر کدوم از ما این قلب رو هدیه گرفته بود و این قدر احساس مسئولیت می کرد. من چی؟ ما چی؟ این همه نعمت خدا بهمون داده؛ چند میلیارد سلول! چند صد عضو کامل که هر کدوم یه تکنولوژی کامل و پیشرفته پشتشونه. هر کدم یک دنیا فکر پشتشونه. اما شاید قدرش رو نمی دونیم چون شاید ارزون به دستمون رسیده (یا لااقل فکر می کنیم ارزون به دستمون رسیده) و از بهایی که بابتش پرداختیم خبر نداریم.
ما چقدر باید حواسمون به اعضاء و جوارحمون باشه؟! اگه اون فقط یک عضو از یک انسان هدیه گرفت ما که بی شمار عضو از خالق انسان ودیعه داریم چرا حواسمون نیست؟
خدا خودش به هممون رحم کنه تو این ماه رحمت.