جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: دلبستگی به دنیا مانع شیرینی مناجات!

  1. #1

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۲
    علاقه
    فلسفه.عرفان.مهدویت
    نوشته
    68
    حضور
    7 روز 1 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    22
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    355

    تعجب دلبستگی به دنیا مانع شیرینی مناجات!




    آثار تبعیت از عالم شیفته دنیا

    خداوند می فرماید : «کمترین مجازاتم این است که محبت خود را از دل آنها برمی دارم و شیرینی مناجات را از کامشان می گیرم
    توصیه های امام باقر علیه السلام گفت: حضرت می فرماید گناهان گذشته خود را مرور کن و سعی کن بسیار استغفار کنی و برای اینکه بخشیده شوی، برنامه زندگی ات را تغییر ده و گناه نکن و برای عملی کردن این تصمیم از مناجات در تاریکی ها استفاده کن.
    پس از یادآوری گناهان خود، آنها را یادداشت کنید تا زشتی های آن برایتان مجسم شود .
    اگر انسان درست فکر کند که چه سرمایه عظیمی را از دست داده است و به جای گناهانش چه کارهای مفیدی می‌توانست انجام دهد، حالت انقطاع به او دست می دهد و آمادگی پیدا می کند که توبه صادق انجام دهد.

    ترک گناهان و تغییر مسیر زندگی
    همانطور که در مناجات شعبانیه هم می خوانیم، تنها چیزی که می تواند به ما در پیمودن این راه کمک کند، درک شیرینی محبت الهی و لذت انس با خداست.

    حب دنیا منشاء همه خطاهاست

    حب دنیا تا حدی مباح است ولی دلبستگی به دنیا کم کم انسان را به جایی می رساند که از انجام گناه ابایی ندارد و آگاهانه دنبال کار حرام می رود به این دلیل خداوند درحدیث معراج فرمود: «کسی که حب دنیا در دلش باشد محبت خودم را به او نمی چشانم
    وقتی لذت گناه را نچشیدیم می توانیم شیرینی مناجات را درک کنیم و انسان دوست دارد با محبوبش در خلوت و تنهایی راز و نیاز کند. اینکه در مناجات چُرت می زنیم و منتظریم که دعا تمام شود، معلوم می شود که شیرینی مناجات را درک نکردیم و گرنه آرزو می کردیم سالها این حالت انس با خدا طول می کشید.

    راه رهایی از حب دنیا

    باید انسان سعی کند در همان ابتدا که احساس کرد تمایلش به دنیا در حال افزایش است جلوی آن را بگیرد. اگر به مال دنیا دلبسته، از چیزهایی که به سختی بدست آورده و دوستشان دارد انفاق کند و اگر شهوات دنیایی او را مشغول ساخته، سعی کند از برخی حلال ها چشم پوشی کند تا در دام محرمات گرفتار نشود.

    بزرگی و کوچکی گناهان به جایگاه فرد نیز بستگی دارد

    علما و طلاب باید بیش از دیگران مراقب باشند چون آنها معارف دین را به دیگران گوشزد می کنند اگر خدایی نکرده اندکی آلوده شوند حرفهایشان دیگر تاثیرگذار نیست.
    خداوند در قرآن می فرماید : « یَا نِسَاءَ النَّبِیِّ مَنْ یَأْتِ مِنْکُنَّ بِفَاحِشَةٍ مُبَیِّنَةٍ یُضَاعَفْ لَهَا الْعَذَابُ ضِعْفَیْنِ » اى همسران پیامبر، هر کس از شما کار زشتِ آشکارى کند، عذابش دو چندان خواهد بود. پس کسانی که جایگاهی نزد مردم دارند و الگو هستند گناهشان قابل قیاس با افراد عادی نیست.
    خدا به حضرت داود فرمود « به بندگان من بگو دقت کنید که دینتان را از چه کسی فرا می گیرید و از که تبعیت می کنید مبادا بین من و خودتان، عالمی را واسطه کنید که شیفته دنیاست؛ اینها راهزن اند و ارتباط با آنها باعث دوری و غفلت از یاد خدا می شود ».اینها راه مردم را به سمت خدا می بندند.

    بیان آثار تبعیت از عالم شیفته دنیا
    خداوند می فرماید «کمترین مجازاتم این است که محبت خود را از دل آنها برمی دارم و شیرینی مناجات را از کامِشان می گیرم» . کسی که می خواهد شیرینی مناجات با خدا را بچشد باید دلبستگی اش به دنیا کم شود زیرا که در یک دل دو محبت متضاد جمع نمی شود.
    منبع: سایت آیت الله مصباح یزدی

  2. صلوات ها 5


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۲
    علاقه
    امام زمان عج
    نوشته
    194
    حضور
    2 ساعت 46 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    3
    صلوات
    816



    دنیا...
    تا یه زائر می رسه از کربلا این گفتگومه،منم آقا آرزومه
    آقا یک عمره که صحبت حرم بغض گلومه،منم آقا آرزومه
    خوش به حال اون پرنده که لونش بین دو بومه،منم آقا آرزومه
    منم آقا آرزومه

  5. صلوات


  6. #3

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۲
    علاقه
    فلسفه.عرفان.مهدویت
    نوشته
    68
    حضور
    7 روز 1 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    22
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    355



    ...چه کردی

  7. صلوات


  8. #4

    عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۹۱
    علاقه
    خدا-ائمه-قرآن-رهبرم سید علی خامنه ای
    نوشته
    4,453
    حضور
    45 روز 2 ساعت 7 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    365
    صلوات
    22966



    نوع نگاه به دنیا از منظر امیرالمومنین علی(علیه السلام)

    امیر المومنین علی(علیه السلام) در یکی از خطبه های خود بی مقداری و زودگذری دنیا را به رطوبت باقی مانده از ظرف آبی تشبیه می کند که آب آن را خالی کرده باشند. در چنین ظرفی مگر چقدر آب می ماند که انسان برای رفع تشنگی خود به آن توجه کند؟ همه آنچه در دنیا است در مقایسه با آخرت و نعمت های آن از این مقدار نیز کمتر است.
    حضرت در جایی دیگر درباره پستی و بی ارزشی دنیا می فرمایند: دنیا در نظر من از آب بینی بز زکامی هم کم اهمیت تر است. از این تعبیر رساتر کلامی است که در خطبه ای دیگر بیان فرموده اند: دنیا مثل استخوان پوسیده خوک مرده است که در دست شخص مبتلا به مرض جذام باشد. اشخاصی که مبتلا به این مرض می گردند آن قدر زشت می شوند که کسی رغبت نمی کند به آنها نگاه کند.
    شاید کمتر خطبه ای از نهج البلاغه را بتوان یافت که در آن اشاره ای به پستی دنیا نشده باشد، اما در بعضی از موارد امیرالمومنین علی(علیه السلام) تعبیراتی بسیار کوبنده نسبت به دنیا دارد که برای شنوندگان و دوستان حضرت بسیار ارزنده است. دنیا باید در نظر مومن این گونه باشد؛ یعنی باید آن قدر معرفت داشته باشد که بداند دلبستگی به دنیا او را از هدفش دور می کند. البته این سخن بدین معنا نیست که انسان از فعالیت ها و انجام وظایف فردی و اجتماعی که در دنیا دارد صرفنظر کند. انجام تکالیف بحثی دیگر است. بحث در نوع بینش و نگرش انسان نسبت به دنیا است.
    برای این که زیبایی های دنیا و به طور کلی غرایز ما موجب بی توجهی به آخرت و مقامات معنوی نگردد، همیشه باید به یاد مرگ باشیم.
    یاد مرگ ارزش دنیا را در نظر انسان کم می کند و او را از فریب های شیطانی و زرق و برق های دنیا محفوظ نگاه می دارد. امام صادق(علیه السلام) در سفارش خود به عبدالله بن جندب می فرمایند: همیشه به یاد مرگ باش، طوری که همیشه مرگ جلوی چشمت باشد.
    حضرت علی (علیه السلام) از دید الهی دنیا را این گونه توصیف می کنند: دنیا براى كسى كه از آن براى آخرتش توشه برگیرد، سراى توانگرى است ... بازارگاه دوستان خداست كه در آن كسب رحمت كنند و سودشان بهشت است



    بینش ما نسبت به دنیا باید به گونه ای باشد که توجه بیشتری به مرگ و عالم آخرت داشته باشیم. ما تنها در صورتی می توانیم خود را از چنگال دنیا نجات دهیم که آرزوهایمان را نسبت به آینده کم کنیم و به فکر لذت های دنیای نباشیم. تنها به فکر رفع نیاز امروزمان آن هم از راه مشروع باشیم و برای فردایمان که نمی دانیم زنده هستیم یا نه و نسبت به آن تکلیفی نداریم بی جهت فکر خود را مشغول نکنیم. ما اگر تکلیفی نسبت به آینده داشته باشیم مربوط به آخرت است و آخرت خواهی مساله دیگری است.
    حرص نسبت به دنیا و افسوس برای آینده ای که معلوم نیست آن را درک کنیم، موجب می شود که ما بیشتر دنیازده شویم. انسان باید با این گرایش مبارزه کند و سعی نماید چیزی را برای فردایش نگه بدارد. اگر هم چیزی از زندگی اش زیاد آمد آن را انفاق کند و این کار باعث می شود دلبستگی و وابستگی انسان به دنیا را کمتر کند.
    اگر می خواهیم دلبسته نبودن به دنیا را تمرین کنیم بهتر است که به فکر ذخیره برای آینده نباشیم و این روحیه را از خود دور کنیم. حضرت می فرمایند: آنچه در دنیا بماند برای تو نفعی ندارد بلکه مال تو چیزی است که برای آخرت خود ذخیره می کنی. اموالی که انسان ذخیره می کند و آن را بعد از مرگش در این جهان باقی می گذارد نه تنها سودی برایش نخواهد داشت، بلکه اگر آنها از حقوق مردم باشد گناهش برای او باقی می ماند.

    دنیا ؛ سرای توانگری

    حضرت علی (علیه السلام) از دید الهی دنیا را این گونه توصیف می کنند: دنیا براى كسى كه از آن براى آخرتش توشه برگیرد، سراى توانگرى است ... بازارگاه دوستان خداست كه در آن كسب رحمت كنند و سودشان بهشت است.[ نهج البلاغه، کلمات قصار 131]

  9. صلوات


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع رو مطالعه کرده اند از ۱۳۹۳/۰۹/۰۷, ۱۷:۱۶ : 2

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود