جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: صفویه و عزاداری

  1. #1
    شروع کننده موضوع

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۸
    علاقه
    مطالعات علوم عقلی و نقلی
    نوشته
    4,418
    حضور
    14 روز 5 ساعت 52 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25229

    صفویه و عزاداری




    در دوران صفويه (1134 ـ 906 ق) كه مذهب تشيع در ايران كنوني رسميت يافت،

    و سلسله صفويه با توجه به گرايش عرفاني و ادعاي سيادت از سويي و اعتقاد به تشيع از سوي ديگر بر گسترش و تعميق آن پاي فشردند

    و مردم به ويژه متدينان و حاجت‏مندان جهت ابراز احساسات بيشتر به تدريج به صورت و سرشان مي‏زدند

    و كم كم رنگ نمايشي گرفت و سرانجام هنري به نام تعزيه در ميان مردم بوجود آمد

    و صفويه نيز با تمام وجود در ترويج آن تلاش نمودند، (تعزيه هنر بومي ايران، ترجمه داود حاتمي، صص 366 و 368).


    اين روند، پس از صفويه نيز ادامه يافت و در دوران قاجاريه مردم در برخي محافل عزاداري از فرط شدّت حزن واندوه در غم سالار شهيدان و يارانش به ضربه زدن خود پرداخته قمه مي‏زدند يا با شمشير به فرق‏شان مي‏زدند، (همان، ص 153).

    به طور كلي زنجيرزني و قمه زني هر چند در اسلام و معارف اهل بيت نيامده است

    حتي علماي اسلامي بويژه فقهاي شيعه از انجام تعزيه و قمه‏زني آن منع نموده‏اند.... مردم به تدريج در عزاي اهلبيت بويژه امام حسين(ع) بدان رو آوردند

    و در طول تاريخ با توجه به عادات و رسوم محلي و منطقه‏اي بدين صورت درآمده است.



  2. صلوات ها 4


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۸
    نوشته
    25
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    73




    نقل قول نوشته اصلی توسط طاها نمایش پست ها
    در دوران صفويه (1134 ـ 906 ق) كه مذهب تشيع در ايران كنوني رسميت يافت،

    و سلسله صفويه با توجه به گرايش عرفاني و ادعاي سيادت از سويي و اعتقاد به تشيع از سوي ديگر بر گسترش و تعميق آن پاي فشردند

    و مردم به ويژه متدينان و حاجت‏مندان جهت ابراز احساسات بيشتر به تدريج به صورت و سرشان مي‏زدند

    و كم كم رنگ نمايشي گرفت و سرانجام هنري به نام تعزيه در ميان مردم بوجود آمد

    و صفويه نيز با تمام وجود در ترويج آن تلاش نمودند، (تعزيه هنر بومي ايران، ترجمه داود حاتمي، صص 366 و 368).

    اين روند، پس از صفويه نيز ادامه يافت و در دوران قاجاريه مردم در برخي محافل عزاداري از فرط شدّت حزن واندوه در غم سالار شهيدان و يارانش به ضربه زدن خود پرداخته قمه مي‏زدند يا با شمشير به فرق‏شان مي‏زدند، (همان، ص 153).

    به طور كلي زنجيرزني و قمه زني هر چند در اسلام و معارف اهل بيت نيامده است

    حتي علماي اسلامي بويژه فقهاي شيعه از انجام تعزيه و قمه‏زني آن منع نموده‏اند.... مردم به تدريج در عزاي اهلبيت بويژه امام حسين(ع) بدان رو آوردند

    و در طول تاريخ با توجه به عادات و رسوم محلي و منطقه‏اي بدين صورت درآمده است.

    با این وصف تاریخی که فرمودید، لازم می آید که بگوییم عزاداری های مرسوم در میان شیعیان و خصوصا ایرانیان، شامل راه اندازی دسته های زنجیر زنی و سینه زنی و حمل علم و بیرق و رسوم بی ریشه ای نظیر چرخاندن نخل و شستن فرش و ...، صرفا برساخته های تاریخی هستند که احتمالا توسط حکومتها یا روحانیون دینی و با انگیزه های سیاسی و دنیا طلبی پدید آمده اند و توسط همانها نیز دامن زده میشوند. وگرنه هیچگونه ریشه ی دینی عمیق یا توجیه منطقی ندارند. و باید اینگونه رفتارها را بدعتهایی نا معقول و عامیانه در دین اسلام دانست.

    خردبین سبز اندیش.

    الـمـلـک یـبـقـی مـع الـکـفـر و لا یـبـقـی مـع الـظـلـم


  5. صلوات


  6. #3

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۸
    نوشته
    1,146
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    5482



    نقل قول نوشته اصلی توسط خردبین نمایش پست ها
    با این وصف تاریخی که فرمودید، لازم می آید که بگوییم عزاداری های مرسوم در میان شیعیان و خصوصا ایرانیان، شامل راه اندازی دسته های زنجیر زنی و سینه زنی و حمل علم و بیرق و رسوم بی ریشه ای نظیر چرخاندن نخل و شستن فرش و ...، صرفا برساخته های تاریخی هستند که احتمالا توسط حکومتها یا روحانیون دینی و با انگیزه های سیاسی و دنیا طلبی پدید آمده اند و توسط همانها نیز دامن زده میشوند. وگرنه هیچگونه ریشه ی دینی عمیق یا توجیه منطقی ندارند. و باید اینگونه رفتارها را بدعتهایی نا معقول و عامیانه در دین اسلام دانست.

    خردبین سبز اندیش.

    خرد بین عزیز سلام و درود بر شما . عزاداری های مرسوم شیعیان عمدتا از اهل بیت گرفته ا شده است . مثلا نخستین مجالس عزاداری را پس از شام که اسرا برگزار کردند بنابر نقل های تاریخی میتوان در عزاداری های فردی امام سجاد و پس از آن عزاداری اما باقر و سپس عزاداری جلسه ای همراه با شعر و مرثیه در دوران امام صادق علیه السلام مشاهده کرد . در دورانهای بعدی هم شاهدیم که مثلا امام کاظم از ده روز پیش از عاشورا عزاداری را آغاز و تا عاشورا ادامه می داد و امام رضا هم در قالب مجالسی که بویژه در طوس به هم می رسانید ، از شاعران برای ذکر عزای امام حسین استفاده می کرد . پس در دوران اهل بیت عزاداری برای امام حسین وجود داشته و ما از آنان آموخته ایم . اما به سال 352 قمری احمد معز الدوله بویهی در بغداد ،فرمان عزای حسینی را که صادر کرد ضمن فرمان گفت که از ده روز محرم را عزاداری کنند . اما دسته های عزاداری از دوره بنی بویه به طور علنی مرسوم شد و نخست به دستور شاه ،لشکریان با دسته هایی از میدانهای شهر گذشته و نمایش عزا دادند و مردم هم به دنبال آنها رفتند . از این زمان به بعد عزاداری وجود داشته و به صورت دسته ای برپا می شده است گر چه گاهیبه دلایل متفاوت ،مجالس بر قرار نمی شد . اما د ردوران صفیه و پیش از آن در دوران سلجوقیان ، مراسم سوگواری امام حسین بر پا می شد . د ردوران صفویه هم غالبه دسته های عزاداری در شهر به حرکت در می آمدند و گویا از زنجیرو نمادهای شبیه به آن خبری نبوده است . در این باره می توان به سفرنامه پیترو دلاواله مراجعه کرد . اما در دوران قاجار هم ابتدا فقط روضه خوانی باب بود و کم کم سینه و زنجیر زنی وارد فرهنگ عزاداری می شود .
    ویرایش توسط مدیر اجرایی : ۱۳۸۸/۱۰/۰۴ در ساعت ۰۰:۰۰

  7. صلوات ها 3


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود