صفحه 1 از 2 12 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: *توسعه‌ آراء سیاسی- کلامی شیعه در عصر عباسی *

  1. #1

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40521

    مطلب *توسعه‌ آراء سیاسی- کلامی شیعه در عصر عباسی *




    سلام

    تشیع در دو قرن اول عصر عباسیان بدرستی بررسی نشده است.
    این امر تا حدی معلول آن است که موضوع حقیق بسیار دشوار است. بسیاری از رویدادهای واقعی «زیرزمینی» بوده اند و داستانهای مختلف چندی شایع شده اند که هیچیک از آنها الزاما درست نیستند.
    در این زمینه، هم روایات اهل تسنن وجود دارد و هم روایات اهل تشیع. گرایش روایات اهل تسنن این است که همه چیز را در تاریکی و ابهام نگه دارد؛ ولی گزارشهای شیعی، به مورخ امروزی، شاید از روایات سنیان نیز کمتر کمک کند.
    در بین شیعه این تمایل شدید، که در بین فرق دیگر اسلامی نیز بی سابقه نیست، وجود دارد که در واقع وقتی از سیاست معاصر گفتگو می کنند چنین به نظر آید که بحث از تارخی گذشته در میان است. از قرار معلوم، بحثهای بی پایان در مورد وقایع سال (11هـ) هنگام رحلت پیامبر (ص) یا در (35هـ) هنگام رسیدن علی (ع) به خلافت وجود دارد، ولی آنچه مرود علاقه بحث کنندگان است اصولی سیاسی است که در (قرن دوم و سوم هجری) می بایست از آنها پیروی می شد.
    به دلایلی، تنها با حدس و گمان می توان گفت این شکلی بود که بحثهای سیاسی در زمان عباسیان به خود گرفته بود. آنچه بیشتر موجب پیچیدگی مسائل شد اینکه نویسندگان کتب ملل و نحل ارزش ظاهری بسیاری از این ادعاهای مربوط به گذشته را گرفته با الگویی تاریخی که در وجود امامان یا پیشوایان متمرکز بود مطابقت دادند.
    از این امر، چنین احساسی پدید می آید که یک نهت واحد بزرگ تشیع در نقاط گوناگون به دسته های جداگانه ای تجزیه شده است، در صورتی که درست آن است که نهضتهای محلی متعددی بی ارتباط با همدیگر وجود داشته و مولفین ملل و نحل آنها را به هم مربوط ساخته اند. بدین سان، معلوم می شود که چرا در گشودن کلاف تو در توی جزئیات فراوان، پیشرفت کمی حاصل گردیده است.

    الف. امامان شیعه و فعالیت سیاسی
    مهمترین نمونه بعضی از خصوصیات مذکور، مربوط است به قبول دوازده امام در شاخه امامیه از شیعه. نویسندگان شیعه و حتی ملل و نحل نگاران سنی این احساس را در ما پدید می آورند که این امامان در طی حیات خود مورد قبول گروه وسیعی از پیروان خویش، و در واقع قسم اعظم نهضت تشیع بوده اند.
    با این همه، مداقه در روایات شیعه درباره امامان روشن می سازد که چنین نبوده است. امام جعفر صادق (ع) (وفات: 765م. / 148هـ) ظاهرا پیش از سقوط امویان، گاه به سیاست پرداخته با این امید که تغییری در حکومت پدید آورد؛ با این همه، پس از استقرار خلافت عباسی، امام جعفر صادق (ص) متوجه خطرات و فتنه های آشکار فعالیت سیاسی گردید و از آن خودداری کرد و فرزندش، امام موسی (ع)، نیز همین راه را اختیار کرد. لیکن پسر دیگرش، اسماعیل، فعالیت سیاسی را دنبال کرد و به ادغام چند نهضت انقلابی زیرزمینی پرداخت که نتایج آن عنقریب بررسی خواهد شد.

    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  2. صلوات ها 2


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40521




    ب. حبس سیاسی- اجتماعی از امام موسی کاظم تا امام حسن عسکری

    امام موسی کاظم (ع) (وفات: 183هـ) و اعضای «اهل بیت» منتسب به او، از نظر سیاسی فعالیت آشکاری نداشتند، تا آنکه در سال (202هـ) مامون دختر خویش را به عقد علی الرضا (ع)، فرزند امام موسی (ع) درآورد و وی را به ولیعهدی خود در خلافت منصوب کرد. این، جزئی از آن سیاست بود که برای جلب حمایت هواداران تشیع نسبت به دولت در نظر گرفته شده بود. متاسفانه علی ابن موسی الرضا (ع) به سال(203هـ) درگذشت. فرزند جوان وی محمد (ع) همچنان در دربار خلافت مامون مقرب بود، ولی در سال (220هـ)، اندکی پس از مرگ مامون درگذشت.
    در پی تغییر بزرگی که در حدود (235هـ) در سیاست روی داد، پسر وی، علی النقی (ع)، زندانی شد، و تا هنگام مرگ در (254هـ) در حبس ماند. حسن عسگری (ع) نیز پس از وفات پدر، مدتی زندانی بود، ولی بعدا آزاد شد. مدت کوتاهی پس از وفات وی در (260هـ)، پسر وی محمد (ع)، امام دوازدهم، یا درگذشت و یا غایب شد، ولی اکثریت شیعه معتقد گشتند که وی روزی به عنوان مهدی که شخصیت او تقریبا با مسیحای یهودیان شباهت دارد رجعت خواهد کرد.
    از این گزارش که بر منابع شیعه امامیه مبتنی است، روشن می شود که طی سالیان عمر این امامان، هیچ نهضت سازمان یافته ای نبود که عضوی از این شاخه از «اهل بیت» را به امامت پذیرفته باشد.
    دولتی با آن سوءظن شدید، بی جهت نگران نبود، و چه بسا به زندان کردن همچون وسیله ای برای تحت نظر گرفتن امامان به کار می برد. از این امر، چنین برمی آید که در طی قرن سوم هجری (260هـ)، تنه اصلی شیعه- بر فرض آن که چنین چیزی وجود داشته صرفا شامل اصحابی بودند که امامان نامبرده را پذیرفته باشد. گروههای کوچکی را که خود را پیرو این امامان، زنده یا مرده، یا پیرو اعضای دیگر «اهل بیت»، می خواندند، نمی توان نادیده گرفت.
    صرف نظر از اینان، عده ای از متکلمین معتبر بودند که خود را شیعه می خواندند (ولی مخالفان، معمولا آنان را رافضیه، یعنی ترک کنندگان، نامیده اند)، و در حیات فکری بغداد سهم تمام داشتند و ظاهرا از نظر سیاسی مظنون نبودند. معروفتر اینان هشام بن حکم بود که از اواخر قرن هشتم تا (210هـ) یا دیرتر فعالیت داشت.

    ادامه دارد
    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  5. صلوات


  6. #3

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40521



    پ. شرایط امامت
    اعتقاد اصلی رافضیان و جانشینان آنان، امامیه، (یا اثنی عشریه) این بود که محمد (ص)، علی (ع) را، بصراحت، امام و پیشوای امت، پس از خود تعیین کرد.
    این اصل متضمن آن است که شرط امامت، تعیین جانشین به وسیله امام قبلی است. از آنجا که علاوه بر آن، اعتقاد بر این بود که خداوند امامان (ع) را از خطا مصون داشته، آیین تشیع مشوق حکومت مطلقه الهیه تام و تمام بود.
    (بدین سان کلمه «امام» در واقع به معنی «خلیفه» یا «خلیفه بر حق» است، ولی در نظر شیعیان، که این معنی را تایید می کردند، به دلالت ضمنی، عنیات الهی را نیز افاده می کند. )
    لازمه این اعتقاد اصلی آن بود که بیشتر صحابه محمد (ص) (که در اسلام دارای حرمت و منزلت خاصی هستند) با نپذیرفتن علی (ع) به عنوان خلیفه مسلمانان پس از رحلت پیامبر (ص)، از دستور وی سرپیچی کردند؛ و یکی از پی آمدهای این حادثه این اتهام بود که آنان صلاحیت روایت حدیث از پیامبر (ص) را نداشتند.
    رافضیان از این راه، بنای مستحکم حدیث اهل سنت را، که اساس شریعت یا فقه اسلامی بود، و به تبع آن، قبول قدرت و نفوذ طبقه روبه رشد علما یعنی محدثان و فقها را مشروط به شرایطی دانستند.


    ادامه دارد
    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  7. صلوات


  8. #4

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40521



    ت. توسعه و تعدیل آراء شیعه در اواخر قرن دوم
    بدین سان، تشیع میانه رو (اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم هجری) را می توان بیان عقلی روحیه و دیدگاهی که از مقبولیت عام برخوردار بود تلقی کرد که به قدر کافی سازمان یافته نبود تا بتوان آن را حزب نامید.
    شاید بتوان از «جناحی سیاسی- مذهبی» سخن به میان آورد به شرط اینکه تصریح شود که اعضای این گروه دقیقا مشخص نیستند که چه کسانی هستند. از جنبه دینی، این دسته شامل کسانی می شد که برای رستگاری و ایمنی از عذاب دوزخ، به پیشایی برخوردار از موهبت الهی چشم دوخته بودند و سیاست آنان تحت تاثیر این میل بود؛ این جناح همچنین شامل گروههای می شد که انگیزه آنها منافع سیاسی مشخصتری بود، یعنی طبقه منشیان و تمام اشراف و نجبای سابق ایرانی که اینک در اداره امور دخیل بودند، و شاید افرادی دیگر.
    در برابر این دسته، ممکن است از «گروه طرفدار قانون» نام برد، که شامل علما و تمام کسانی می گردد که شرکت آنان در قدرت و نفوذ، با رشد علوم اسلامی مربوط است؛ اینان در این حد که قدرت مطلق خلیفه و کسانی که به نام او عمل می کنند، در نتیجه وجود شریعت کاهش می یابد، طرفدار قانون و حکومت مشروط بودند.
    در این مورد، از جنبه دینی، به جای نیاز به پیشوای برخوردار از لطف الهی، نیاز به امت برخوردار از لطف الهی احساس می شد.

    ادامه دارد
    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  9. صلوات ها 2


  10. #5

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40521




    ث. نقش اعتقاد به موعود در ظهور فرقه شیعه

    در موارد متعددی، از تاریخ متقدم تشیع، تصور مهدی موعود، که در خاورمیانه رواج فراوان داشته، در ای یا آن فرد از کسان بسیاری از گروهی کوچک آنان را به امامت پذیرفته بودند، مصداق می یافته است. (260هـ) بعضی از رهبران سیاسی از دسته طرفدار قدرت مطلق دریافتند به جای امام حی و حاضر، امامی وجود دارد که معلوم نیست در کجا به ر می برد و ظهوش هرچند مآلا روی خواهد داد، در آینده ای معلوم مورد انتظار نیست.
    این امر جوابگوی آمال دینی افراد بود و دست سیاست پیشگان را باز می گذاشت. بسیاری از گروههای مجزا، با تمایلات رافضیع بر اساس قبول دوازده امام، در سازمانی شبیه یک حزب ادغام شدند؛ و یان حزب یا فرقه، از ای پس امامیه نامدیه شد در این سازمان مذهبی، ابوسهل اسماعیل نوبختی (وفات 311هـ) سهم عمدهداشت.
    همچنین از مکتب فقه امامیه، که در این اوان، پایه گذاری شد، یاد کرده اند. لذا (اواخر قرن دومواوایل قرن سوم هجری) دوره ای است که مذهب امامیه به شکل قطعی خود درآمد.

    ج. توسعه سیاسی- اجتماعی شیعه در اوایل قرن چهارم

    مذهب امامیه در دوره بلافاصله بعد از این دوره موفقیتهایی داشت.
    اشعری، احتمالا در حدود سال (308هـ) نوشت که مذهب امامیه در دولت ادریسی مراکش و در شهرهای قم و کوفه تفوق دارد؛ این مذهب، اندکی پس از آن، در دولت حمدانیان شام تسلط یافت، در حالی که به سال (334هـ) امرای شیعی آل بویه عملا فرمانروای بغداد شدند. مشکل بتوان گفت که در پس این وقایع، دقیقا چه جریانی وجودداشته است، لیکن شاید این قول زاید نادرست نباشد که تشیع با تمامیل به کلی از حکومت که مطلقه باشد رابطه نزدیک داشت است.
    افکار یکی از فلاسفه بزرگ عربی نویس که چند سال آخر عمر خود را در حمایت سیف الدوله حلبی به سر برده است، دید عقلانی ملازم تشیع را تا حدی روشن می سازد.


    ادامه دارد
    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  11. صلوات ها 2


  12. #6

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40521



    چ. رابطه فلسفه سیاسی فارابی با آراء شیعه

    وی همان فارابی (875- 950م. / حدود 259- 339هـ)، معروف به معلم ثانی (معلم اول، ارسطوست) بود.
    هرچند در ترکستان متولد شد، احتمالا در بغداد درس فلسفه و علوم یونانی خواند. اینکه چگونه امرار معاش می کرد، معلوم نیست.
    از آنجا که زندگی زاهدانه ای داشته، نیازمندیهای وی بدون شک کم بوده است. در توصیف فلسفه وی می توان گفت که بنیادی ارسطویی و روساختی از مابعدالطبیعه نوافلاطونی داشته است
    . فارابی بر این فلسفه، نظریه ای سیاسی مبتنی بر جمهور و نوامیس افلاطون افزود. ظاهرا بخش اخیر، سهم اصیل خود اوست، ولی در دو بخش قبلی، خط فکری کندی را بسط داده است.
    در مرکز مابعدالطبیعه وی وجود اول یا وجود مطق قرار دادرد، و آن با خدایی که در اصول اعتقادی اسلامی بیان گردیده یکی دانسته شده است. از وجود اول است که تمام موجودات، با سلسله مراتب، صادر می شوند. همانند آن در دولت نیز رئیسی وجود دارد که تمام قدرتهای دولتی، به اعتبار اینکه به افراد، مراتبی در خور آنان می دهد، از او ناشی می شوند.
    این مراتب به عنوان رتبه های فرماندهی و فرامانبری توصیف شده اند. در بالا رئیس قرار دارد که بر دیگران نظارت می کند، ولی کسی ناظر بر او نیست؛ در پایین، در ادنی درجه، کسانی قرار دارند که بر آنها نظارت می شود ولی خود بر کسانی دیگر نظارت ندارند. مراتب میانی، به درجات گوناگون، هم بر دیگران نظارت دارند و هم خود تحت نظارت اند.

    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  13. صلوات ها 2


  14. #7

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40521



    فارابی در همه جا اصطلاحات عام (مانند رئیس به جای امام یا خلیفه) را به کار می برد، اصطلاحاتی که می توان آنها را هم بر دولتهای غیر اسلامی منطبق ساخت و هم بر دولتهای اسلامی، ولی وی در درجه اول جهان اسلامی را در مد نظر دارد. «رئیس اول» دولت آرمانی وی پیامبری است که بهترین صفات یک فیلسوف راستین را نیز داراست.
    از پیامبر «رئیس دوم» قرار دارد که از حیث صفات، مختصری با رئیس اول باید فرق داشته باشد.
    آنچه را در مورد «رئیس دوم» گفته است می توان به طریقی تفسیر کرد که کمابیش با امام فرقه امامیه یکی باشد چه بسا همین امر باعث شده که فارابی در محیط شیعی حلب پذبرفته شود. با این همه، معلوم نیست که این رای اصلی او باشد؛ زیرا وی در ادامه قول خد می گوید که اگر همه صفات لازم برای «رئیس دوم» در یک فرد جمع نباشد، آنگاه حکومت ممکن است بین افرادی که هر یک واجد قسمتی از آن صفات اند تقسیم گردد؛ و در بین کسانی که بدین سان در قدرت سهیم اند، طایفه ای هستند که وصف آنها با محدثان و علما (آنچنانکه در اوایل قرن دهم میلادی قرن سوم هجری در بغداد بودند) تطبیق دارد.
    شاید فارابی واقعا کوشش می کرد که خد را از نزاع تشیع و تسنن و جدال بر سر منافع گروهی، که در پس این منازعات جریان داشته، دور نگه دارد و بیشتر به آن علاقه داشته است که از فلسفه، برای بهبود شرایط در امر خلافت، استفاده تام شود.


    ادامه دارد
    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  15. صلوات ها 2


  16. #8

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۸۸
    نوشته
    1,146
    حضور
    نامشخص
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    5482



    با تشکر و سپاس از برادر عزیز و کارشناس گرامی رضا
    برخی از مطالب این مقاله نیاز مبرم به توضیح و تصحیح و نقد دارد
    امیدوارم که کارشناسان عزیز هر یک به مناسبت مطلب، آنچه شایسته است را مبذول بفرمایند
    ارادتمند
    اگر نور چشم شما بدلیل مطالعه زیاد و یا کار با اینترنت کم شده این آیه را زیاد بخوانید : فَجَعَلْناهُ سَميعاً بَصيراً (انسان2)
    اگر می خواهید پس از مطالعه آنچه را می خوانید در ذهنتان نقش ببندد، این آیه را پس از آن بخوانید: لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ هُوَ وَلِيُّهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ (انعام127)

  17. صلوات


  18. #9

    عضویت
    جنسیت شهريور ۱۳۸۸
    علاقه
    تاریخ و شعر
    نوشته
    3,143
    حضور
    45 روز 22 ساعت 9 دقیقه
    دریافت
    3
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    10548



    نقل قول نوشته اصلی توسط رضا نمایش پست ها
    امام جعفر صادق (ع) (وفات: 765م. / 148هـ) ظاهرا پیش از سقوط امویان، گاه به سیاست پرداخته با این امید که تغییری در حکومت پدید آورد
    سلام علیکم
    ضمن عرض خسته نباشید به جناب رضای بزرگوار و استاد کاوه عزیز
    ظاهرا این مقاله با دید غیر شیعی نوشته شده است، و نوسیده اطلاع ندارد که پیش از سقوط نیز امام صادق علیه السلام در انجمن ابوا به تحرکات علوی ، عباسی روی خوش نشان ندادند و آن را به مصلحت نداستند و حتی با اوج گیری قیام علیه امویان نیز دست رد به سینه ابومسلم خراسانی وابومسلمه خلال زدند،
    لذا معلوم نیست چطور نویسنده چنین قضاوتی نموده است؟
    البته تحرکات امام صادق در سیاست چه در زمان عباسییان و چه در زمان امویان بوده است که زودی با مدرک خدمتتان ارائه می شود.


  19. صلوات ها 2


  20. #10

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۸۹
    نوشته
    10,905
    حضور
    84 روز 15 ساعت 11 دقیقه
    دریافت
    7
    آپلود
    0
    گالری
    18
    صلوات
    40521



    نقل قول نوشته اصلی توسط عماد نمایش پست ها
    سلام علیکم
    ضمن عرض خسته نباشید به جناب رضای بزرگوار و استاد کاوه عزیز
    ظاهرا این مقاله با دید غیر شیعی نوشته شده است، و نوسیده اطلاع ندارد که پیش از سقوط نیز امام صادق علیه السلام در انجمن ابوا به تحرکات علوی ، عباسی روی خوش نشان ندادند و آن را به مصلحت نداستند و حتی با اوج گیری قیام علیه امویان نیز دست رد به سینه ابومسلم خراسانی وابومسلمه خلال زدند،
    لذا معلوم نیست چطور نویسنده چنین قضاوتی نموده است؟
    البته تحرکات امام صادق در سیاست چه در زمان عباسییان و چه در زمان امویان بوده است که زودی با مدرک خدمتتان ارائه می شود.

    با سلام
    و تشکر از استاد کاوه عزیز و عماد گرامی !!
    گفتم منبع را هم ذکر کنم که راحت تر بشود نقدش کرد

    فلسفه کلامی اسلامی، منتگمری وات، ترجمه ابوالفضل عزتی عملی و فرهنگی (ص 73- 67)
    کتاب فلسفه و کلام اسلامی نوشته منتگمری وات، استاد مطالعات اسلامی در دانشگاه ادینبورای اسکاتلند ، سیر تاریخی تحول اندیشه های فلسفی و دینی را به اختصار از آغاز تا زمان حاضر باز می نماید.
    تکیه اصلی کتاب بر صدر اسلام و قرون نخستین اسلامی و شیوه بیان مؤلف توصیفی ـ تحلیلی است. یادداشت های ارزنده دکتر سید جعفر شهیدی بر برخی آراء مطرح شده در کتاب بر فایده این ترجمه افزوده است.

    *توسعه‌ آراء سیاسی- کلامی شیعه در عصر عباسی *


    مقدمه
    *توسعه‌ آراء سیاسی- کلامی شیعه در عصر عباسی *

    در میان چند اسلام شناس اروپائی که موفق به خواندن آثار آنان شده ام ویلیام مونت گمری وانت ( که فعلا دوران بازنشستگی را می گذراند) قلمی معتدل تر از دیگران دارد.
    در آنچه مربوط به زندگانی رسول اکرم (ص) و تاریخ اسلام نوشته است ، کینه توزی های بعض هم پیشه های وی دیده نمی شود و سهل انگاری ها کمتر است. مقاله های او در مقدمه تاریخ اسلام کمبریج و کتابهائی که اختصاصا درباره زندگی پیغمبر (ص) نوشته گواه این مدعاست.
    ولی باید متوجه بود که او نویسنده ای است مسیحی و دید عموم مسیحیان به مسئله نبوت و شخصیت پیغمبران الهی با اعتقادی که مسلمانان از برکت تعلیم پیغمبر آخر زمان (ص) درباره آنان دارند تفاوتی بسیار دارد. بنابراین نباید انتظار داشت قضاوت مونت گومری وات در تاریخ اسلام و زندگانی رسول اکرم (ص) همانند قضاوت تاریخ و سیره نویسان مسلمان باشد.
    کتاب حاضر یکی از نوشته های اوست، کتابی است کم حجم اما پر محتوی. این کتاب به همت استاد محترم آقای دکتر عزتی به فارسی ترجمه شده است. هر چند سالیانی از نوشتن آن گذشته و در برخی مباحث تحقیق های تازه ای شده، باز هم برای کسانی ک مستقیما با مباحث معارف اسلامی سر و کار ندارند و خواهان اطلاعات مختصر و مفید هستند سودمند خواهد بود.
    چند سال پیش که شرکت انتشارات علمی و فرهنگی تصمیم به چاپ این کتاب را گرفت از این جانب خواست تا کتاب را بخوانم واگر از مؤلف در پاره ای موارد تقصیری یا قصوری رفته - بقدر توانائی خود - آنرا استدراک کنم. و چون این اثر چنانکه نوشتم دارای اطلاعات مفیدی است و سهیم شدن در آن ـ هر چند هم جزئی باشد ـ اجر معنوی داشت، پذیرفتیم و یادداشت هائی آماده کردم که در پایان کتاب آمده است.


    سید جعفر شهیدی


    دکتر جعفر شهيدى

    http://alaam.tahoor.com/page.php?id=15771



    زندگینامه: سیدجعفر شهیدى (1297-1386)

    *توسعه‌ آراء سیاسی- کلامی شیعه در عصر عباسی *

    دکتر سیدجعفر شهیدى در سال 1297 متولد شد.
    وی در بروجرد [استان لرستان] متولد شد و پس از طى دوره‏هاى مقدماتى دروس حوزه در زادگاهش، به نجف اشرف سفر کرد و پس از سال‏ها تحصیل در حوزه‌علمیه نجف و شرکت در دروس دوره‌ خارج فقه و اصول، تا مرحله‌ اجتهاد پیش رفت.
    در سال 1327 به ایران مراجعت کرد و پس از اقامت کوتاهى در قم، به تهران سفر کرد و در دانشگاه تهران به فراگیرى علوم دانشگاهى در رشته‌ معقول و منقول مشغول شد. در سال 1340 دکترى خود را از آن دانشگاه دریافت کرد و از آن پس به تدریس در آن دانشگاه مشغول شد.
    استاد هیچ‌گاه کار را مانعى براى تحصیل خود نمى‏دانست و در کودکى در کنار درس، مشغول کار بود. بعد از 40سالگى نیز با توجه به فعالیت‏هاى فراوان کارى، تدریسى و... فراگیرى زبان انگلیسى را آغاز کرد.
    ترجمه‌نهج‌البلاغه، شرح مثنوی، عرشیان، قیام حسین (ع)، زندگانی فاطمه زهرا (س)، زندگی علی بن الحسین (ع)، شیرزن کربلا، ابوذر غفاری، از دیروز تا امروز (مجموعه مقاله‌ها و سفرنامه‌ها)، تاریخ تحلیلی اسلام، و ترجمه‌هایی همچون بداهین العجم، ‌علی بلسان علی (ع)، شوره الحسین (ع)، حیات فاطمه (س) و حیاه الامام الصادق جعفر بن محمد (ع) ازجمله آثار سیدجعفر شهیدی هستند.


    http://www.hamshahrionline.ir/news-26632.aspx
    ویرایش توسط رضا : ۱۳۹۰/۱۲/۱۸ در ساعت ۱۴:۳۷
    حسن خزّاز گفت:از امام رضا ( عليه السّلام ) شنيدم كه فرمود:
    بعضى از كسانى كه ادّعاى محبّت و دوستى ما را دارند،ضررشان براى شيعيان ما از دجّال بيشتر است.
    حسن گفت: عرض كردم اى پسر رسول خدا( صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ) به چه علّت؟فرمود: به خاطر دوستى‏شان با دشمنان ما و دشمنى‏شان با دوستان ما. و هر گاه چنين شود، حقّ و باطل به هم در آميزد و امر مشتبه گردد و مؤمن از منافق باز شناخته نشود.
    ( صفات الشيعه ص 8 )

  21. صلوات


صفحه 1 از 2 12 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 0

هیچ کاربری در لیست وجود ندارد.

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود