صفحه 1 از 6 123 ... آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: اطلاق واژه امام برای غیر معصوم

  1. #1

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۰
    علاقه
    عرفان
    نوشته
    179
    حضور
    16 روز 12 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    851

    اطلاق واژه امام برای غیر معصوم




    با سلام خدمت تمام دوستان
    حضرت آیت الله علامه سید محمد حسین حسینی طهرانی قدس الله نفسه الزکیه در کتاب امام شناسی به این موضوع پرداخته اند که اطلاق لفظ امام به غیر معصوم امری غلط است بلکه ممکن است موجب عقاب باشد.
    نظر کارشناسان و دوستان عزیز در این مورد چیه؟

    وَ مَن یَتَّقِ اللهَ یَجْعَل لَه مَخْرَجًا وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ
    وَ مَن یَتَوَکَّلْ عَلَی اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ
    اِنَّ اللهَ بَالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْرًا


  2. صلوات ها 19


  3.  

  4. #2

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۸
    علاقه
    مطالعات علوم عقلی و نقلی
    نوشته
    4,418
    حضور
    14 روز 5 ساعت 52 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    25229



    نقل قول نوشته اصلی توسط ruhollah نمایش پست ها
    حضرت آیت الله علامه سید محمد حسین حسینی طهرانی قدس الله نفسه الزکیه در کتاب امام شناسی به این موضوع پرداخته اند که اطلاق لفظ امام به غیر معصوم امری غلط است بلکه ممکن است موجب عقاب باشد.


    با سلام

    لطفا جلد و صفحه این مطلب را بفرمایید

    تا دوستان و کارشناسان هم مطالعه ای داشته باشند برای بحث

    ممنون


  5. صلوات ها 14


  6. #3

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۰
    علاقه
    عرفان
    نوشته
    179
    حضور
    16 روز 12 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    851



    با تشکر از جناب طاها.
    متن مورد نظر در کتاب امام شناسی، جلد ۱۸ از صفحه ۲۰۶ به بعد وجود داره که بنده چند صفحه رو همینجا قرار می دم.
    متن کامل کتاب در سایت معارف اسلام (www.maarefislam.com) موجوده.
    از این لینک هم میتونید استفاده کنید.


    معناي‌ امام‌ در شيعه‌ و انحصار آن‌ در ائمّۀ اثناعشر
    منظور از اثناعشريّه‌ افرادي‌ هستند كه‌ به‌ امامت‌ دوازده‌ تن‌ از اهل‌ بيت‌: مقرّ و معترف‌ بوده‌، و آن‌ را دين‌ خود قرار داده‌اند. شيعه‌ در برابر اين‌ أئمه‌ متواضع‌ مي‌باشد. آنان‌ را صاحب‌ ملكۀ عصمت‌ مي‌داند. و در حجيّت‌ كلامشان‌ عِدْل‌ و عَدِيل‌ قرآن‌ كريم‌: كتاب‌ وحي‌ آسماني‌ مي‌داند. و بنابر حديث‌ ثقلين‌ همانند كتاب‌ الله‌ گفتارشان‌ عصمت‌ دارد. افعال‌ و پندارشان‌ عصمت‌ دارد. از ايشان‌ خطا سر نمي‌زند، زيرا جواز خطا ملازم‌ سقوط‌ حجيّت‌ اقوال‌ ايشان‌ است‌. و طبق‌ حديث‌ ثقلين‌ كه‌ آنها را مقرون‌ با كتاب‌ ثابت‌ ابدي‌ غير قابل‌ خطا و غلط‌ شمرده‌ است‌، عصمت‌ و أبديّت‌ در گفتار و كردارشان‌ امري‌ است‌ لازم‌ و غير قابل‌ شبهه‌.
    زيرا در فرض‌ جواز خطا و غلط‌ و اشتباه‌ برايشان‌، يا بايد اين‌ خطا و غلط‌ و اشتباه‌ را هم‌ در كتاب‌ الهي‌ جايز بدانيم‌، و در اين‌ صورت‌ ملازم‌ با فرض‌ خطا و غلط‌ در وحي‌ خدا و أزليّت‌ و ابديّت‌ اوست‌، و اين‌ محال‌ مي‌باشد. و يا بايد احتمال‌ خطا را از امام‌ سلب‌ كنيم‌، و همانند كتاب‌ الله‌ وي‌ را معصوم‌ بدانيم‌، و در اين‌ صورت‌ نتيجه‌، استقامت‌ و عصمت‌ و برقراري‌ ايشان‌ در جميع‌ مراحل‌ حيات‌ بدون‌ اندك‌ غلطي‌ و يا مختصر اشتباهي‌ اثبات‌ مي‌شود چه‌ در امور تبليغيّه‌ و ارشاديّه‌ و امارت‌ و رياست‌ بر مسلمانان‌، و چه‌ در امور شخصيّه‌ و اجتماعيّه‌ از معاملات‌، و ردّ و بدلها، و داد و ستدها، و امثال‌ ذلك‌. اين‌ است‌ معني‌ امام‌ در اصطلاح‌ شيعه‌، يعني‌ كسي‌ كه‌ پيشوا و مقتداي‌ عالميان‌ در امور ظاهريّه‌ و باطنيّه‌، اجتماعيّه‌ و معنويّۀ روحانيّه‌، مُلْكيّه‌ و مَلَكوتيّه‌ مي‌باشد. و خداوند به‌ وي‌ در اثر اختيار عالي‌ و ارادۀ انتخابيّۀ آن‌ پيشوا در جميع‌ امور چنين‌ مصونيّت‌ و عصمتي‌ را موهبت‌ فرموده‌ است‌. اين‌ امامان‌ منحصر در دوازده‌ تن‌ هستند: اوّل‌ آنها امام‌ علي‌ بن‌ ابيطالب‌ اميرالمومنين‌ علیه السلام و آخر آنها امام‌ حجّة‌ بَقيّة‌ الله‌: محمدبن‌ الحَسَن‌ العسكري‌ - عجّل‌ الله‌ تعالي‌ في‌ فرجه‌ المبارك‌ - مي‌باشد. بنابر عقيده‌ و ايمان‌ راسخ‌ شيعه‌ پس‌ از غيبت‌ كبري‌ آن‌ حضرت‌ حَيّ و زنده‌ است‌، و ولايت‌ امور معنوي‌ و مَلَكوتي‌ عوالم‌ در دست‌ اوست‌، اما به‌ واسطۀ غصب‌ غاصبين‌ خلافت‌ و امامت‌، وي‌ فعلاً در پردۀ غيبت‌ نهان‌ است‌ تا ظهور كند و متصدّين‌ و مباشرين‌ سلطنت‌ و امارت‌ باطله‌ بر مردم‌ را كنار زند و خود او بر اساس‌ طهارت‌ سِرِّيَّه‌ و عصمت‌ الهيّه‌ و ولايت‌ كبراي‌ حقّۀ حقيقيّه‌، بر مردم‌ حكومت‌ نمايد.لهذا اين‌ امامان‌ عددشان‌ كه‌ به‌ تعداد نقباء بني‌اسرائيل‌: دوازده‌ نفر است‌ كم‌ و زياد نمي‌گردد. يازده‌ تا غلط‌ است‌ مثل‌ كسي‌ كه‌ مثلاً امامت‌ را به‌ حضرت‌ امام‌ حسن‌ عسكري‌ علیه السلام مختوم‌ بداند، و سيزده‌ تا نيز غلط‌ است‌ مثل‌ كسي‌ كه‌ غير از حضرت‌ بقيّة‌الله‌ - أرواحنا فداه‌ - براي‌ خود امامي‌ را بگزيند.البته‌ اين‌ مطلب‌ كه‌ ذكر شد بر اساس‌ مُعْتَقَد و مذهب‌ و اصطلاح‌ شيعه‌ مي‌باشد، نه‌ در لغت‌ و استعمال‌ عامّه‌ كه‌ لفظ‌ امامت‌ و امام‌ را براي‌ مطلق‌ پيشوائي‌ كه‌ در امري‌ از امور جلودار و پيشگام‌ باشد به‌ كار مي‌برند. چنانكه‌ در قرآن‌ مجيد آياتي‌ به‌ همين‌ عبارت‌ در معني‌ مطلق‌ پيشوا و مقتدا وارد شده‌ است‌ مثل‌ آيۀ: وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أزواجِنَا وَ ذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أعْيُنٍ وَ اجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إماماً[4].
    «و (بندگان‌ رحمن‌) آنانند كه‌ مي‌گويند: اي‌ پروردگار ما! ببخش‌ به‌ ما از ازواجمان‌ و از ذُرِّيَّاتمان‌ كساني‌ را كه‌ موجب‌تري‌ و تازگي‌ چشمان‌ ما باشند، و ما را براي‌ متّقيان‌ امام‌ و پيشوا قراربده‌!»
    لفظ‌ امام‌ در اين‌ آيه‌، راجع‌ به‌ مطلق‌ پيشواست‌ كه‌ البتّه‌ در اينجا مراد مطلق‌ پيشواي‌ صالح‌ مي‌باشد.
    و مثل‌ آيۀ: فَقَاتِلُوا أئمَّةَ الْكُفْرِ إنَّهُمْ لَا أيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ[5].
    «پس‌ با امامان‌ كفر كشتار نمائيد، زيرا براي‌ آنان‌ عهدي‌ و سوگندي‌ نيست‌، به‌ اميد آنكه‌ ايشان‌ دست‌ بردارند.»
    لفظ‌ أئمّه‌ در اين‌ آيه‌ نيز راجع‌ به‌ مطلق‌ پيشواست‌ كه‌ البّته‌ در اينجا مراد مطلق‌ پيشوايان‌ كافر مي‌باشد.
    و مثل‌ آيۀ: يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ اُنَاسٍ بإمَامِهِمْ.[6]
    «روزي‌ خواهد رسيد كه‌ ما هر دسته‌ از مردم‌ را به‌ واسطۀ إمامشان‌ مي‌خوانيم‌.»
    لفظ‌ امام‌ در اين‌ آيه‌ نيز راجع‌ به‌ مطلق‌ پيشواست‌. خواه‌ پيشواي‌ زشت‌ كرداران‌ كه‌ مردم‌ گنهكار را در روز بازپسين‌ به‌ وسيلۀ آنها به‌ دوزخ‌ مي‌خوانند، و خواه‌ پيشواي‌ نيك‌ كرداران‌ كه‌ مردم‌ صالح‌ را نيز به‌ وسيلۀ آنها به‌ بهشت‌ گسيل‌ مي‌دارند. البته‌ لفظ‌ امام‌ در قرآن‌ كريم‌ هم‌ به‌ معناي‌ امام‌ به‌ مفاد مصطلح‌ شيعۀ امامي‌ مذهب‌ نيز وارد شده‌ است‌ مثل‌ آيۀ: وَ إذِ ابْتَلَي‌ إبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأتَمَّهُنَّ قَالَ إنِّي‌ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إمَاماً قَالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي‌ قَالَ لَايَنَالُ عَهْدِي‌ الظَّالِمِينَ[7].
    «و (بياد بياور اي‌ پيغمبر) زماني‌ را كه‌ ابراهيم‌ را پروردگارش‌ به‌ واسطۀ كلمه‌هائي آزمايش‌ نمود، و او آن‌ كلمات‌ را به‌ اتمام‌ رسانيد. خداوند گفت‌: من‌ قرار دهنده‌ مي‌باشم‌ تو را امام‌ براي‌ مردم‌! ابراهيم‌ گفت‌: و نيز از ميان‌ ذرّيّۀ من‌ هم‌ امام‌ قرار مي‌دهي‌؟! خداوند گفت‌: عهد امامت‌ من‌ به‌ ستمكاران‌ نمي‌رسد.»
    در اينجا مراد از لفظ‌ امام‌ خصوص‌ معني‌ آن‌ بالمعني‌ الاخَصّ مي‌باشد، و لهذا آن‌ مقام‌ به‌ ستمگران‌ نمي‌رسد و گرنه‌ معلوم‌ است‌ كه‌ مطلق‌ مقام‌ پيشوائي‌ را ظالمان‌ هم‌ احراز مي‌نمايند.

    در عرف‌ شيعه‌ به‌ غيرمعصوم‌، امام‌ نمي‌گويند
    باري‌ لفظ‌ امام‌ و اماميّه‌ در عرف‌ شيعه‌ خصوص‌ معني‌ معهود و معروف‌ است‌، نه‌ مطلق‌ معني‌ پيشوا و رئيس‌ و گرنه‌ إطلاق‌ اماميّه‌ بر شيعۀ دوازده‌ امامي‌ معني‌ نداشت‌. هر گروهي‌ كه‌ از مقتداي‌ خويشتن‌ پيروي‌ مي‌كند لازم‌ و حتم‌ است‌ كه‌ به‌ آنها اماميّه‌ گويند مانند حَنْبَلي‌ها و حَنَفي‌ها و وهَّابيها. زيرا آنها نيز داراي‌ امام‌ و پيشوا هستند. و چون‌ مقتدايشان‌ أبوحنيفه‌، يا احمد بن‌ حَنْبل‌، يَا محمّد بن‌ عبدالوهاب‌ مي‌باشد بايد به‌ ايشان‌ هم‌ اماميّه‌ گويند وإطلاق‌ اين‌ لفظ‌ بر آنان‌ درست‌ بوده‌ باشد، در حالي‌ كه‌ چنين‌ نيست‌.
    اطلاق‌ اماميّه‌ به‌ خصوص‌ قائلين‌ به‌ ولايت‌ و امارت‌ دوازده‌ نفر امام‌ معصوم‌ مي‌باشد، حتّي‌ در ميان‌ مورّخين‌ خارجي‌ مذهب‌ مانند احمد أمين‌ مصري‌، و شهرستاني‌، و فَريد وَجْدي‌ و ابن‌خلْدون‌[8] و من‌ شابَهَهُم‌ اماميه‌ اصطلاح‌ خاصّ براي‌ خصوص‌ اين‌ جماعت‌ است‌. و در كتب‌ خود هر يك‌ فصلي‌ را دربارۀ طائفۀ اماميّه‌ ذكر كرده‌اند، و به‌ دنبال‌ آن‌ از مزايا و آثار و اخبار و خصوصيّات‌ مذهب‌ شيعۀ اماميّۀ‌ اثناعشريّه‌ و يا اسمعيليّه‌ شرح‌ و تفصيل‌ داده‌اند.

    القاب‌ مختلفۀ مجتهدين‌ شيعه‌ در طول‌ تاريخ‌
    و لهذا طبق‌ عقيدۀ شيعۀ اثناعشريّه‌ كه‌ معتقد به‌ حيات‌ و امامت‌ حضرت‌ حجّت‌ است‌، نمي‌توان‌ به‌ غير او امام‌ گفت‌.[9] مانند لفظ‌ شاهنشاه‌ مثلاً در نظام‌ طاغوتي‌ اختصاص‌ به‌ شخص‌ اوَّل‌ و رئيس‌ شاهان‌ دارد و نمي‌توان‌ آن‌ را در غير وي‌ استعمال‌ نمود.
    در عرف‌ شيعه‌ به‌ مجتهدين‌ عظام‌ كه‌ داراي‌ مقام‌ فقاهت‌ و عدالت‌ و مقام‌ جامع‌ الشَّرائطي‌ هستند القابي‌ را مثل‌ نائب‌ الإمام‌ و امثاله‌ إطلاق‌ مي‌كنند. در مجلّۀ حوزه‌ چنين‌ آورده‌ است‌:
    به‌ مرحوم‌ كُليني‌ «ثقةُ الإسلام‌» مي‌گفته‌اند، به‌ اين‌ خاطر كه‌ وي‌ در حفظ‌ و نگهداري‌ آثار اهل‌ بيت‌ و احاديث‌ متبحّر بوده‌ است‌.
    به‌ ميرزا حسين‌ نوري‌، شيخ‌ عبّاس‌ قمّي‌، «محدِّث‌» و به‌ مرحوم‌ صدوق‌ «رئيس‌ المُحَدّثين‌» مي‌گفته‌اند. به‌ مرحوم‌ سيّدمحمّد مهدي‌ طباطبائي‌ به‌ خاطر گستردگي‌ علم‌ و دانش‌، لقب‌ «بَحْرُالعلوم‌» داده‌ بودند. مرحوم‌ حسن‌ بن‌ يوسف‌ حِلِّي‌ از جهت‌ جامعيّت‌ در كمالات‌ مختلف‌ و دانش‌ فقهي‌ و كلامي‌ بسيار به‌ «علَّامه‌» اشتهار داشته‌ است‌.
    مرحوم‌ طَبْرِسي‌ صاحب‌ «مجمع‌ البيان‌» به‌ «أمِينُ الإسلام‌»، مرحوم‌ اردبيلي‌ به‌ «مُقَدَّس‌»، مرحوم‌ شَفْتي‌ به‌ «حُجَّةُ الإسلام‌»، شيخ‌ طوسي‌ به‌ «شَيْخُ الطَّائفة‌»، صاحب‌ «كفايه‌» به‌ «آخوند» و أبوالقاسم‌ نجم‌الدين‌ جعفر بن‌ محمّد صاحب‌ «شرايع‌» به‌ لحاظ‌ تحقيقات‌ عميق‌ و تيزبيني‌ در مسائل‌ فقهي‌ به‌ «مُحَقِّق‌» شهرت‌ يافته‌اند.
    مرحوم‌ ميرزاي‌ شيرازي‌ نيز به‌ خاطر دانش‌، بينش‌، تقوي‌، تلاشهاي‌ سياسي‌ و... القاب‌ و اوصافي‌ را عالمان‌ و فرزانگان‌ آشناي‌ به‌ مراتب‌ علمي‌ و تقوايي‌ ايشان ضميمۀ نام‌ شريف‌ آن‌ بزرگوار كرده‌اند كه‌ هر يك‌ حكايتگر بُعدي‌ از أبعاد شخصيّت‌ آن‌ مرحوم‌ است‌.

    1- حُجَّة‌ الإسلام‌: قبل‌ از ميرزا، مرحوم‌ سيّد محمّد باقر شفتي‌ بيدآبادي‌، از مراجع‌ بزرگ‌ اصفهان‌، مرحوم‌ ملاّ أسدالله‌ بروجردي‌ متوفّاي‌ 1270 ه. ق‌، ملاّ محمّد نراقي‌، مولي‌ محمّد تقي‌ مَمَقاني‌ و... ملقّب‌ به‌ اين‌ لقب‌ بوده‌اند.[10]
    ملاحظه‌ مي‌شود كه‌ هيچ‌ يك‌ از ايشان‌ ملقّب‌ به‌ «امام‌» نبوده‌اند حتّي‌ شيخ‌ مفيد كه‌ در رياست‌ علمي‌ و كلامي‌ و پيشوائي‌ او در نزد شيعه‌ و عامّه‌ جاي‌ خلاف‌ نيست‌، و حتّي‌ سيّد مرتضي‌ و سيّد رَضيّ با آن‌ رياست‌ ظاهريّۀ دنياويّه‌ و احترام‌ و مكانت‌ نزد خلفا و سعۀ اطّلاعات‌ علمي‌ و تقواي‌ بی‌نظير و شرح‌ صدر و آقامنشي‌ مختصّ به‌ خود.
    در اينجا براي‌ تاييد و تاكيد مطلب‌، بيان‌ داستان‌ ذيل‌ چقدر مناسب‌ مي‌باشد: نامۀ زير متن‌ نامه‌اي‌ است‌ كه‌ حضرت‌ صديق‌ ارجمند مرحوم‌ حجّة‌ الاسلام‌ و المسلمين‌ مرد صاحب‌ علم‌ و تقوي‌ و شخصيّت‌ رحمة‌ الله‌ عليه‌: حاج‌ ميرزا حسن‌ نوري‌ همداني‌ به‌ حقير مرقوم‌ داشته‌اند. اين‌ نامه‌ به‌ تقاضاي‌ حقير از قم‌ به‌ مشهد مقدّس‌ نوشته‌ شده‌ است‌ و در مورّخۀ27 شهر ذوالقعدة‌ يك‌ هزار و چهارصد و ده‌، هجريّۀ قمريّه‌ واصل‌ گرديده‌ است‌.مضمون‌ و محتواي‌ اين‌ نامه‌ را حضرت‌ مرحوم‌ نوري‌ پس‌ از مراجعتشان‌ از لندن‌ كه‌ به‌ عنوان‌ نمايندگي‌ و تبليغ‌ از ساحت‌ حضرت‌ آية‌الله‌ العظمي‌ حاج‌ سيد محمدرضا گلپايگاني‌ - مدّظلّه‌ العالي‌ -[11] رفته‌ و مدّتي‌ در آنجا اشتغال‌ داشته‌اند، هنگامي‌ كه‌ بنده‌ در طهران‌ بوده‌ و به‌ مشهد مقدّس‌ رضوي‌ هجرت‌ نكرده‌ بودم‌ در طهران‌ براي‌ بنده‌ شفاهاً به‌ طور تفصيل‌ بيان‌ كرده‌اند. اينك‌ براي‌ ثبت‌ و ضبط‌ محتواي‌ آن‌ تقاضا شد كه‌ عين‌ مطالب‌ مشروحه‌ را مرقوم‌ دارند. و چون‌ انقلاب‌ اسلامي‌ ايران‌ در ربيع‌ المولود يكهزار و سيصد و نود و نه‌ هجريّۀ قمريّه‌ صورت‌ گرفت‌، و حقير پس‌ از يكسال‌ و دو ماه‌ يعني‌ در روز بيست‌ و چهارم‌ شهر جمادي‌ الاُولي‌ يكهزار و چهارصد به‌ ارض‌ اقدس‌ مشرّف‌ شدم‌ لهذا اين‌ واقعۀ مشروحه‌ در نامۀ ايشان‌ كه‌ در ماه‌ رمضان‌ بوده‌ است‌ تحقيقاً در شهر رمضان‌ سال‌ اول‌ انقلاب‌ يعني‌ سنۀ 1399 هجريۀ قمريّه‌ اتّفاق‌ افتاده‌ است‌ و اينك‌ متن‌ نامه‌:
    پيام‌ برخي‌ از روشندلان‌ در لزوم‌ به‌ كار نبردن‌ لفظ‌ امام‌
    بسم‌ الله‌ الرحمن‌ الرحيم‌
    يا بقيَّة‌ الله‌ أدْرِكنا
    در ماه‌ مباركي‌ كه‌ در لندن‌ بودم‌ ظاهراً روز 16 ماه‌ رمضان‌ بود كه‌ مستخدم‌ ساختمان‌ آمد گفت‌ سه‌ نفر آمده‌اند با شما كار دارند. من‌ آمدم‌ طبقۀ پائين‌ كه‌ قسمت‌ پذيرائي‌ بود. ديدم‌ سه‌ نفر جوان‌ هستند. دو نفر در سنِّ حدود 22 يا 23 سالگي‌ و يك‌ نفر تقريباً 28 ساله‌.
    نشستيم‌ به‌ صحبت‌. آثار صلاح‌ در آنها ظاهر بود، بعد گفتند: آمديم‌ از شما قرآن‌ بگيريم‌ ببريم‌ بخوانيم‌. در لندن‌ كه‌ قرآن‌ در كتابخانه‌ و كتابفروشيها نيست‌. من‌ سه‌ تا قرآن‌ آوردم‌ به‌ آنها دادم‌، خداحافظي‌ كردند و رفتند.
    مقداري‌ كه‌ رفته‌ بودند آن‌ جوان‌ بزرگتر برگشت‌ دم‌ در به‌ من‌ گفت‌: ما فردا شب‌ با حضرت‌ أبي‌عبدالله‌ علیه السلام ارتباطي‌ داريم‌، شما كاري‌ نداريد، سفارشي‌، سوالي‌؟!
    گفتم‌: اين‌ ديدار چگونه‌ است‌؟! چطور ممكن‌ است‌؟!
    گفت‌: خودت‌ مي‌داني‌، به‌ دل‌ ما افتاد كه‌ به‌ شما بگوئيم‌. خواست‌ برگردد، من‌ گفتم‌: شما اگر مي‌خواهيد سوال‌ كنيد، راجع‌ به‌ انقلاب‌ ايران‌ سوال‌ كنيد (سالهاي‌ اوائل‌ انقلاب‌ بود) كه‌ چه‌ خواهد شد و چگونه‌ مي‌شود؟!
    گفتند: ما آن‌ را هفتۀ گذشته‌ از حضرت‌ أميرالمومنين‌ علیه السلام پرسيده‌ ايم‌، شما چيز ديگر بپرسيد!
    من‌ گفتم‌: راجع‌ به‌ ظهور حضرت‌ وليّعصر - أرواحنا فداه‌ - و زمان‌ ظهور سوال‌ كنيد! وانگهي‌ اگر سوال‌ از ايشان‌ است‌ من‌ يكي‌ دو مطلب‌ را در نظر مي‌گيرم‌، شما جواب‌ آنها را بپرسيد! رفتند، چند روز ديگر كه‌ من‌ در همان‌ مجمع‌ مشغول ‌سخنراني‌ بودم‌ ديدم‌ هر سه‌ نفر با هم‌ آمده‌ در گوشه‌اي‌ نشستند من‌ زودتر تمام‌ كردم‌ آمدم‌ نزد آنها، صحبت‌ شروع‌ شد. در ضمن‌ من‌ از سوالها پرسيدم‌. گفتند: در مسألۀ ظهور فرمودند: همان‌ است‌ كه‌ در اخبار و احاديث‌ هست‌. اختيار و علم‌ او در نزد خداوند متعال‌ است‌. و سوالهاي‌ ديگر كه‌ در ضمير گرفته‌ بودم‌ تقريباً جواب‌ مساعدي‌ آورده‌ بودند.
    و به‌ من‌ گفتند: به‌ شما سفارش‌ كردند كه‌ به‌ آقاي‌ خميني‌ نگوئيد: «امام‌ خميني‌» بگوئيد: «نائبُ الإمام‌» يك‌ همچو چيزي‌ و يك‌ دعاء مختصري‌ هم‌ به‌ من‌ دادند كه‌ بخوانم‌، و يك‌ موضوعي‌ بود گفتند: كه‌ گفته‌اند به‌ شما بگوئيم‌ و او را به‌ كسي‌ نگوئيد و گفتند.
    من‌ گفتم‌: خوب‌، شما فرموديد: راجع‌ به‌ انقلاب‌ از حضرت‌ أميرالمومنين‌ علیه السلام پرسيده‌ايد! حضرت‌ چه‌ فرموده‌اند؟!
    گفتند: ما پرسيديم‌، حضرت‌ فرمود: ما پرچم‌ توحيد يا پرچم‌ لا اله‌ الاّ الله‌ (ترديد از من‌ است‌) را در ايران‌ زده‌ايم‌، منتهي‌ براي‌ مردم‌ ايران‌ امتحان‌هايي‌ پيش‌ خواهد آمد تا چه‌ كنند!
    گفتم‌: ارتباط‌ شما چگونه‌ است‌؟! و چطور ارتباط‌ پيدا مي‌كنيد؟!
    گفت‌: ما استادي‌ داريم‌ كه‌ او رابطه‌ را درست‌ مي‌كند، بعد وقت‌ او را به‌ ما ابلاغ‌ مي‌كند. گفتم‌: چگونه‌ مثلاً؟! و او كجاست‌؟! طفره‌ رفتند بيش‌ از اين‌ نگفتند يا گفتند نمي‌توانيم‌ بگوئيم‌. وقتي‌ خواستند بروند، گفتم‌: ملاقات‌ بعدي‌ چه‌ وقت‌ باشد؟!
    گفتند: نمي‌دانيم‌! چون‌ ما اختيار دردست‌ خودمان‌ نيست‌. اگر به‌ ما بگويند: برويد آفريقاي‌ سياه‌ ما فوراً حركت‌ مي‌كنيم‌، همان‌ طور كه‌ در اينجا (لندن‌) به‌ اختيار خود نيامده‌ايم‌. خلاصه‌ خداحافظي‌ كردند و رفتند و ديگر هم‌ تشريف‌ نياوردند.
    اين‌ بود آنچه‌ از اين‌ ملاقات‌ به‌ خاطرم‌ مانده‌ است‌. و السلام‌ عليكم‌ و رحمة‌ الله‌ و بركاته‌. البتّه‌ در غالب‌ سوال‌ و جوابها آنكه‌ مسنّ‌تر بود با من‌ صحبت‌ مي‌كرد و آن دو نفر ديگر كمتر حرف‌ مي‌زدند.[12]
    نيرنگ‌ مصريان‌ در دادن‌ لقب‌ امام‌ به‌ كاشف‌ الغطاء
    باري‌ احدي‌ از علماي‌ شيعه‌ را سابقۀ تلقيب‌ به‌ لقب‌ امام‌ سراغ‌ نداريم‌ غير از مرحوم‌ مغفور حضرت‌ آية‌الله‌ حاج‌ شيخ‌ محمّدحُسَين‌ آل‌ كاشف‌ الغطاء كه‌ وي‌ از معاصرين‌ طبقۀ پيش‌ از حقير مي‌باشد و گرچه‌ حقير خدمتش‌ در نجف‌ أشرف‌ تتلمذ نموده‌ام‌ ولي‌ وي‌ در رديف‌ و طبقۀ اساتيد حقير به‌ شمار مي‌آيد. وي‌ از لحاظ‌ علم‌ عربيّت‌ و أدبيّت‌ و فقه‌ و عرفان‌ و فلسفه‌ و تفسير و تاريخ‌ و كلام‌ بالاخصّ دفاع‌ از حريم‌ تشيّع‌ يگانۀ روزگار بود. داراي‌ قلمي‌ راستين‌ و متين‌ و صاحب‌ لساني‌ قوي‌ در خطابه‌ و تدريس‌ بود. وي‌ از نوادگان‌ مالك‌ أشْتَر نَخَعي‌ مصاحب‌ حضرت‌ أميرالمومنين‌ علیه السلام بود.
    در زمان‌ حيات‌ خود مدرسه‌اي‌ مستقل‌ در نجف‌ أشرف‌ داشت‌، و مرجعيّت‌ بسياري‌ از عرب‌ واندكي‌ از عجم‌ به‌ وي‌ محوّل‌ گشت‌.
    در خطابه‌هاي‌ درجۀ اوّل‌ و مجالس‌ و محافل‌ دوره‌اي‌ مسلمين‌ كه‌ به‌ نام‌ مجمع‌ و مجتمع‌ و سمينار ميان‌ مسلمين‌ در دنيا تشكيل‌ مي‌شد او حقِّ تقدّم‌ و رياست‌ بر همگنان‌ داشت‌. و كلامش‌ موثّر و خدمتش‌ مقبول‌ مي‌افتاد.
    بالجمله‌ در يكي‌ از محافل‌ مصري‌ كه‌ بدان‌ صوب‌ حركت‌ كرد مصريان‌ از روي‌ علم‌ و تعمّد و به‌ خاطر شكستن‌ مقام‌ عظمت‌ و عصمت‌ امام‌ در نزد إماميّه‌ به‌ وي‌ كه‌ شخص‌ اوّل‌ و مرجع‌ تامّ و تمام‌ عرب‌ و داراي‌ زبان‌ مادري‌ عربي‌ بود لقب‌ امام‌ دادند. و ورود او را به‌ مصر با كوشش‌ هرچه‌ تمامتر در رسانه‌ها و راديوها و روزنامه‌ها و مجلاّت‌ به‌ نام‌ «امام‌ كاشِف‌ الغِطاء» به‌ گوش‌ اهل‌ مصر و ساير كشورها و جهانيان‌ رسانيدند و از او نهايت‌ تجليل‌ و تكريم‌ را به‌ عمل‌ آوردند.
    وي‌ هم‌ غافل‌ از اين‌ نيرنگ‌ كه‌ مقصود علماي‌ مصري‌، عنوان‌ امام‌ به‌ معني‌ مطلق‌ پيشوا نيست‌ كه‌ خودشان‌ غالباً در برابر اكابرشان‌ به‌ كار مي‌برند، بلكه‌ مي‌خواهند عنوان‌ اماميّه‌ و امامت‌ را در ايشان‌ بشكنند و خرد نمايند. سال‌ بعد - يا دفعۀ بعد- كه‌ آن‌ سمينار در مصر تشكيل‌ يافت‌، مصريان‌ يكي‌ از عالم‌ نمايان‌ نجف‌ اشرف‌ را كه‌ به‌ ارتباط‌ با دستگاه‌ كم‌ و بيش‌ مشهور و مردي‌ اهل‌ دنيا بود و از دروغ‌ گفتن‌ هم‌ دريغ‌ نداشت‌ ولي‌ داراي‌ اطّلاعات‌ نسبةً خوب‌، و اهل‌ محاوره‌ و خوش‌ زبان‌ و از عجم‌ بود، به‌ عنوان‌ عالم‌ شيعه‌ دعوت‌ كردند. او هم‌ به‌ سمت‌ مصر عزيمت‌ كرد و باز هم‌ در اين‌ بار به‌ مانند كاشِف‌ الغِطاء او را به‌ «امام‌» ملقّب‌ نمودند و در تجليل‌ و تكريم‌ او با لفظ‌ امام‌ دريغ‌ ننمودند تا مجالس‌ و محافلشان‌ خاتمه‌ يافت‌.
    و به‌ همه‌ نشان‌ دادند كه‌: اين‌ مرد كه‌ بهرۀ عالي‌ از علم‌ و عمل‌ و تقوي‌ ندارد امام‌ شيعه‌ است‌. بنابراين‌ امامان‌ شيعه‌ كه‌ در تواريخ‌ ذكرشان‌ آمده‌ است‌، و جميع‌ شيعيان‌ به‌ عنوان‌ مقتداي‌ معصوم‌ از آنها تبعيّت‌ مي‌نمايند از كجا كه‌ مثل‌ اين‌ امامان‌ نباشند؟! غاية‌ الامر بواسطۀ بُعْدِ تاريخ‌، صبغۀ طهارت‌ و نزاهت‌ و عصمت‌ به‌ خود گرفته‌اند. و به‌ عبارت‌ عامي‌: آب‌ نديده‌اند ولي‌ شناگر قابلي‌ بوده‌اند.
    ما عين‌ اين‌ اتّهامات‌ را نسبت‌ به‌ أئمّۀ طاهرين‌ - صلوات‌ الله‌ عليهم‌ أجمعين‌ - در كلمات‌ أحمد امين‌ مصري‌ مي‌يابيم‌.
    عارفان‌ دانستند كه‌ مرحوم‌ كاشف‌ الغطاء با آن‌ فهم‌ قوي‌ و ذكاء و بصيرت‌ نافذ در اين‌ امر اشتباه‌ كرد و با برچسب‌ عنوان‌ «امام‌»، مكتب‌ را فروخت‌. و آنچه‌ را كه‌ در كتابهايش‌ از آن‌ دفاع‌ مي‌كرد با مجرّد تلقّي‌ و قبول‌ اين‌ لقب‌ توخالي‌، همه‌ را به‌ باد فنا سپرد و در كوران‌ تند امواج‌ تيّار آراء و اهواء شياطين‌ مصري‌ سنّي‌ مذهب‌،شخصيّت‌ خود را هم‌ در برابر شخصيّت‌ امام‌ همطراز نمود.[13] پس‌ از كاشف‌ الغطاء هم‌ ديديم‌ بعضي‌ از علماء كه‌ مرجعيّت‌ في‌ الجمله‌ پيدا نمودند، و مدرسه‌اي‌ ساختند تابلوي‌ آن‌ مدرسه‌ را به‌ «مدرسة‌الإمام‌....» مزيّن‌ فرمودند، و در اينجا كه‌ طبعاً ميدان‌ تسابق‌ و مغالبه‌ مي‌باشد بعضي‌ در پشت‌ رساله‌هاي‌ خود به‌ نام‌ «الإمام‌ الاكْبر» طبع‌ زدند.
    عجيب‌ آنكه‌ لقب‌ «علم‌ الهدي‌» را به‌ سيّد مرتضي‌ در خواب‌، امام‌ زمان‌ داده‌اند، و لقب‌ «بحرالعلوم‌» را به‌ سيّد مهدي‌ طباطبائي‌ بروجردي‌، أعاظم‌ از بزرگان‌ و مقتدايان‌ زمان‌ خودش‌ داده‌اند، و معهذا به‌ آنها «امام‌» نگفتند با آنكه‌ بدون‌ شكّ اين‌ بزرگواران‌ از جهت‌ معني‌ لغوي‌ امام‌ بوده‌اند و صدرنشين‌ محافل‌ علم‌ و مجالس‌ تدريس‌.
    به‌ منطق‌ شيعه‌ امامت‌ امام‌ از روي‌ آيۀ اولواالامر ثابت‌ مي‌شود كه‌ استفادۀ عصمت‌ از آن‌ حتمي‌ مي‌باشد ولي‌ سنّيها به‌ هر كس‌ كه‌ زمام‌ امور را دست‌ گيرد اولواالامر گويند گرچه‌ معاويه‌، و يزيد، و فَهد، و صدّام‌، و شاه‌ حسن‌ و حسين‌ باشد و به‌ انواع‌ تعدّيات‌ و مظالم‌ اشتغال‌ ورزد. آنها وي‌ را به‌ مفاد آيۀ اُولواالامر واجب‌ الإطاعة‌ مي‌دانند. و لذا مي‌بينيم‌ از اين‌ تفسير غلط‌ چه‌ خرابيها كه‌ به‌ بار نيامده‌ و بعداً به‌ بار نخواهد آمد!!
    ویرایش توسط Ruhollah : ۱۳۹۰/۰۳/۰۵ در ساعت ۰۹:۴۴

    وَ مَن یَتَّقِ اللهَ یَجْعَل لَه مَخْرَجًا وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ
    وَ مَن یَتَوَکَّلْ عَلَی اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ
    اِنَّ اللهَ بَالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْرًا


  7. صلوات ها 15


  8. #4

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۰
    علاقه
    عرفان
    نوشته
    179
    حضور
    16 روز 12 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    851



    لقب‌ اولواالامر مختص‌ به‌ معصوم‌ است‌
    ولي‌ شيعه‌ با استدلال‌ متين‌ و برهان‌ رصين‌، اين‌ آيه‌ را اختصاص‌ به‌ اهل‌ عصمت مي‌دهد و مي‌گويد: محال‌ است‌ خداوند امر به‌ اطاعت‌ از وليّ جائر و حاكم‌ ظالم‌ بنمايد.
    شيعه‌ ولايت‌ رسول‌ خدا و أئمۀ طاهرين‌: را از ولايت‌ فقيه‌ عادل‌ جامع‌ الشَّرائط‌ جدا مي‌كند، و از آيات‌ قرآن‌ و سُنَّت‌، ميزان‌ و معيار و محدودۀ هر يك‌ را مشخّص‌ مي‌سازد.
    منطق‌ شيعه‌ اين‌ است‌ كه‌: در آيۀ مباركۀ يَا أيُّهَا الَّذِينَ آمنوا أطِيعُوا اللهَ وَ أطِيعُوا الرَّسولَ و اُولِي‌الامرِ مِنْكُمْ.[14] «اطاعت‌ كنيد خدا را و اطاعت‌ كنيد پيامبر و صاحبان‌ امر ولايت‌ خودتان‌ را.» اطاعت‌ خدا عبارت‌ است‌ از اطاعت‌ كتاب‌ خدا و احكام‌ كلّيّه‌اي‌ كه‌ خداوند در آن‌ نازل‌ فرموده‌ است‌ مثل‌ وجوب‌ نماز. و اطاعت‌ از رسول‌ اوَّلاً عبارت‌ است‌ از احكام‌ جزئيّه‌اي‌ كه‌ رسول‌ تشريع‌ مي‌كند مثل‌ كيفيّت‌ نماز از ركعات‌ و شرائط‌ و موانع‌ آن‌، و ثانياً اوامر وِلائي‌ او كه‌ راجع‌ به‌ اجتماع‌ و حكومت‌ مسلمين‌ است‌ مثل‌ امر به‌ جهاد.
    و لهذا چون‌ رسول‌ خدا تشريع‌ احكام‌ كلّيّه‌ ندارد و آن‌ مختصّ به‌ خدا مي‌باشد، اطاعت‌ از خدا و اطاعت‌ از رسول‌ خدا كه‌ تشريع‌ كنندۀ احكام‌ جزئيه‌ است‌ با تكرار لفظ‌ اطاعت‌ آمد و گفته‌ شد خدا را اطاعت‌ كنيد، و رسول‌ را اطاعت‌ كنيد! و أمّا اطاعت‌ از اُولواالامر فقط‌ در ناحيۀ امور ولائي‌ و اجتماعي‌ مسلمين‌ مي‌باشد، زيرا ائمّه‌: حقِّ تشريع‌ را ندارند گرچه‌ در امور جزئيه‌ باشد، ولي‌ چون‌ با رسول‌ خدا در وجوب‌ اطاعت‌ اوامر ولائيّه‌ شريك‌ مي‌باشند، در يك‌ سياق‌ و بدون‌ تكرار لفظِ اطاعت‌، اطاعت‌ آنها را با رسول‌ خدا واجب‌ شمرد و فرمود: وَ أطِيعُوا الرَّسُولَ وَ اُولِي‌ الامرِ مِنْكُمْ.
    اين‌ بحث‌ در ناحيۀ ولايت‌ رسول‌الله‌ و ولايت‌ امامان‌ و مقدار و ميزان‌ آن‌ بود.[15] و امَّا در ولايت‌ فقيه‌، از آيۀ قرآن‌ دليلي‌ نداريم‌. آنچه‌ هست‌ از روايات‌ است‌ و آن‌ هم‌ بحمدالله‌ و المنّة‌ كافي‌ و وافي‌ مي‌باشد، و عمدۀ آنها كه‌ بقيّه‌ نيز بر محور و اساس‌ آن‌ دور مي‌زند مقبولۀ عمربن‌ حنظله‌ است‌ كه‌ نه‌ تنها در مورد فصل‌ خصومت‌ بلكه‌ در ساير امور ولائي‌ كه‌ بر عهدۀ حاكم‌ است‌ مي‌توان‌ از آن‌ استفاده‌ كرد و حجيّت‌ اوامر فقيه‌ را در باب‌ قضاء و حكومت‌ و جهاد از آن‌ به‌ دست‌ آورد.
    ولي‌ دو نكته‌ شايان‌ ذكر است‌: اول‌ حكومت‌ وليّ فقيه‌، هم‌ ميزان‌ و همطراز با حكومت‌ و ولايت‌ امام‌ نيست‌. زيرا اين‌ نصب‌ از جانب‌ امام‌ است‌، و منصوب‌ حتماً در تحت‌ ولايت‌ نصب‌ كننده‌ مي‌باشد.
    عبارت‌ فَإنِّي‌ جَعَلْتُهُ حاكِماً «پس‌ من‌ او را براي‌ شما حاكم‌ قرار دادم‌!» مي‌رساند كه‌ وليّ فقيه‌ منصوب‌ از ناحيۀ امام‌ معصوم‌ و در تحت‌ ولايت‌ او است‌.
    دوم‌ مقدار گسترش‌ اوامر ولائيّۀ وليّ فقيه‌ گرچه‌ در محدوده‌ و به‌ قدر گسترش‌ اوامر ولائيۀ امام‌ معصوم‌ است‌، ولي‌ در ولايت‌ وليّ فقيه‌، خطا و غلط‌ و اشتباه‌ جائز است‌ چون‌ بالفرض‌ مانند مردم‌ عادي‌ عاري‌ از ملكۀ عصمت‌ و مصونيّت‌ از خطا مي‌باشد، پس‌ وليّ فقيه‌ جائز الخطاست‌. ممكن‌ است‌ در اوامر ولائيّه‌ و يا در اُمور قضائيّه‌ و يا در مسائل‌ استفتائيه‌ به‌ خطا رود. ولي‌ اين‌ خطا اگر مقدّماتش‌ از روي‌ تعمّد و بي‌مبالاتي‌ نباشد بخشودني‌ است‌. نه‌ خود او در تحت‌ عذاب‌ خدا قرار مي‌گيرد و نه‌ مردم‌ كه‌ به‌ امر و رأي‌ وي‌ عمل‌ نموده‌اند.
    امّا اگر در مقدّمات‌ استنتاج‌ فتوي‌ و رأي‌ قصور ورزد و به‌ خطا درافتد، خودش‌ معاقب‌ است‌ نه‌ مردم‌.
    در منطق‌ شيعه‌، در زمان‌ غيبت‌ امام‌، امامت‌ اختصاص‌ به‌ او دارد، و وليّ فقيه‌ در تحت‌ ولايت‌ او مي‌باشد و نمي‌تواند تشريعاً و تكويناً كاري‌ را از نزد خود بالاستقلال‌ انجام‌ دهد. نمي‌تواند به‌ خود «امام‌» بگويد. اگر نيابت‌ خصوصي‌ او به‌ اثبات‌ رسيد، وي‌ نائب‌ خاصّ است‌ وگرنه‌ نائب‌ عامّ.

    فقيه‌ معصوم‌ نيست‌ و رأيش‌ ابدي‌ نيست‌
    در منطق‌ شيعه‌، همۀ فقهاي‌ عِظام‌ و مجتهدين‌ فِخام‌ جائز الخطا هستند. هر كس باشد خواه‌ سيّد مرتضي‌ و شيخ‌ مفيد، خواه‌ شيخ‌ طوسي‌ و علاّمۀ حلّي‌، خواه‌ سيّدبن‌ طاووس‌ و سيّد بحر العلوم‌.
    و چون‌ جائز الخطا مي‌باشند، حجيّت‌ كلامشان‌ انحصار به‌ زمان‌ حياتشان‌ دارد. مجتهد گرچه‌ به‌ اقرار جميع‌ حاضران‌ و غائبان‌ برفراز قلّۀ علم‌ و تحقيق‌ و حكمت‌ نشسته‌ باشد، به‌ مجرّد موت‌ گفتارش‌ از حجيّت‌ ساقط‌ مي‌شود، و تقليد مردم‌ از وي‌ قطع‌ مي‌گردد. چرا چون‌ جائزالخطا مي‌باشد. شايد اين‌ كلامش‌ خطا باشد وليكن‌ همين‌ كلمۀ خطا در زمان‌ حياتش‌ براي‌ مردم‌ حجّت‌ است‌ چون‌ امام‌ معصوم‌ وي‌ را در زمان‌ حيات‌ حجّت‌ قرار داده‌ است‌. ولي‌ به‌ مجرّد مرگ‌ ديگر نيابتي‌ از جانب‌ امام‌ ندارد، گفتارش‌ هم‌ به‌ دنبال‌ حياتش‌ از بين‌ مي‌رود.
    اما امام‌ معصوم‌ چنين‌ نيست‌. وي‌ كلامش‌ عين‌ حقّ است‌، متن‌ واقع‌ است‌. لهذا با مرگش‌، كلامش‌ زنده‌ است‌ و حجيّت‌ دارد، مانند آيات‌ قرآن‌ كه‌ به‌ جهت‌ عصمت‌ هميشه‌ زنده‌اند.
    گفتار پيغمبر و امام‌ چه‌ زنده‌ باشند و چه‌ بميرند، زنده‌ است‌ و حجّت‌ است‌. كلام‌ امام‌ زمان‌ چه‌ حاضر باشد يا غائب‌، زنده‌ است‌ و حجّت‌ است‌.
    امّا گفتار و رأي‌ و امر و فتواي‌ آية‌ الله‌ خميني‌ قدس سره اين‌ طور نيست‌. او به‌ مجرّد موت‌، گفتارش‌ و فتاوايش‌ از درجۀ اعتبار ساقط‌ مي‌شود و بر عامّۀ مردم‌ واجب‌ است‌ بدون‌ درنگ‌ به‌ مجتهد حيّ أعلم‌ جامع‌ الشَّرايط‌ رجوع‌ كنند واز او أخذ احكام‌ و مسائل‌ كنند و در تحت‌ اوامر ولائيّۀ او قرار بگيرند.
    همان‌ طور كه‌ امر او در زمان‌ حياتش‌ در مورد جنگ‌ و صلح‌ تابع‌ آن‌ زمان‌ بود همين‌طور فتاوي‌ و آراء او چنين‌ است‌. آيا معقول‌ است‌ كسي‌ بگويد: چون‌ وي‌ مردي‌ دلير و بصير و عارف‌ به‌ امور مردم‌ و مسلمين‌ بود لهذا چون‌ امر به‌ جنگ‌ فرمود، اينك‌ پس‌ از رحلت‌ او نيز بايد مردم‌ پيوسته‌ بجنگند؟!
    باري‌، آن‌ مرد بزرگ‌ در منطق‌ شيعه‌، معصوم‌ نيست‌ و مانند يكي‌ از مجتهدين‌ دگر جائز الخطا مي‌باشد و چون‌ مُقِرّ و مُعترِف‌ به‌ امام‌ زمان‌ - عجَّل‌الله‌ تعالي‌ فرجه‌ الشَّريف‌ - است‌ لهذا مُقرّ و معترف‌ به‌ وجود امام‌ است‌، كه‌ الآن‌ زنده‌ و غائب‌ است‌. و در اين‌ صورت‌ چگونه‌ ايشان‌ لقب‌ امام‌ را براي‌ خود پذيرفتند و تلقّي‌ به‌ حسن‌ قبول‌ فرمودند، و از اولين‌ سرودي‌ كه‌ در فرودگاه‌ مهرآباد طهران‌ در پيشواز مقدمشان‌ «خميني‌ اي‌ امام‌» قرائت‌ شد تا آخرين‌ لحظۀ حيات‌ اين‌ را پسنديدند؟!
    آيا براي‌ اين‌ جهت‌ بوده‌ است‌ كه‌ فعلاً كه‌ حكومت‌ مسلمين‌ در قبضۀ ايشان‌ است‌ لهذا امام‌ مسلمين‌ هستند. اينكه‌ با منطق‌ شيعه‌ و حيات‌ امام‌ زمان‌ كه‌ بر او و بر همه‌ سيطره‌ و ولايت‌ دارد جور درنمي‌آيد.
    آيا براي‌ اين‌ جهت‌ بوده‌ است‌ كه‌ نظريّه‌شان‌ در ولايت‌ فقيه‌، بعينه‌ به‌ مثابه‌ ولايت‌ امام‌ است‌؟ باز هم‌ بر فرض‌ قبول‌ اين‌ نكته‌، عنوان‌ امام‌ را در برابر امام‌ زمان‌به‌خود دادن‌، و در برابر وجود آن‌ حضرت‌ و استمداد از فيوضات‌ ظاهريّه‌ و باطنيّۀ او اين‌ معني‌ تمام‌ نمي‌شود. چه‌ منافات‌ دارد كه‌: وليّ فقيه‌ در مقدار ولايت‌ ودر سعۀمحدودۀ امارت‌ خويشتن‌ به‌ اندازۀ ولايت‌ امام‌ باشد ولي‌ معذلك‌ نائب‌ ازاو بـاشد، نه‌ خود او. مگر محال‌ است‌ نيابت‌ نائبي‌ به‌ قدر قدرت‌ منوبٌ عَنْه‌ باشد؟!
    آيا براي‌ اين‌ جهت‌ بوده‌ است‌ كه‌ مراد از امام‌ همان‌ امام‌ به‌ معني‌ لغوي‌ و مطلق‌پيشوا باشد، نه‌ امام‌ اصل‌؟ اين‌ معني‌ هم‌ براي‌ شخص‌ خبير و بصير و فقيه‌ وحكيم‌ و متألّهي‌ كه‌ به‌ همۀ امور مطّلع‌ واز جريانات‌ آگاه‌ است‌ بسيار بعيد است‌. مگر اين‌ همه‌ الفاظ‌ عالي‌ كه‌ دلالت‌ بر پيشوائي‌ مطلق‌ ايشان‌ مي‌نمود مانند رهبر كبيرانقلاب‌، بنياد گذارندۀ جمهوري‌ اسلامي‌ ايران‌، راقي‌ترين‌ مقام‌ و مسند اجتهاد و ولايت‌، و امثال‌ ذلك‌ قحط‌ بود كه‌ لفظ‌ امام‌ از ميان‌ اين‌ همه‌ عناوين‌ انتخاب‌ گردد؟!
    بالجمله‌ ما تا به‌ حال‌ از سرِّ و حقيقت‌ اين‌ مطلب‌ سر درنياورده‌ايم‌. ولي‌ چون‌ در مقام‌ بيان‌ و معرِّفي‌ مكتب‌ شيعه‌ مي‌باشيم‌، نمي‌توانيم‌ از اين‌ مطلب‌ درگذريم‌ و آن‌ را ناديده‌ بگيريم‌. حالا از إطلاق‌ لفظ‌ امام‌ در زمان‌ حيات‌ آن‌ مرحوم‌ گذشته‌، بعد از ممات‌ نيز مي‌خواهند از اين‌ لقب‌ سوء استفاده‌ كنند، و به‌ گفتار وي‌ أبديّت‌ ببخشند و فتاوي‌ و آراء او را جاوداني‌ كنند.
    اين‌ طرز مشي‌، غلط‌ است‌. آري‌ در جرأت‌ و بلندي‌ همّت‌ و استقلال‌ فكر و از خود گذشتگي‌ و نهايت‌نگري‌ و امثالها هر چه‌ بخواهند بگويند و بنويسند كم‌ است‌. او - رحمة‌ الله‌ عليه‌ - حقّاً و حقيقةً در اين‌ امور اسوه‌ و الگو بود، اما مثلاً در بازي‌ شطرنج‌ و آزادي‌ موسيقي‌ مبتذلانه‌ كه‌ صدا و سيما پخش‌ مي‌نمود و أمثالهما ديگر نمي‌توان‌ به‌ فتواي‌ او ابديّت‌ بخشيد. اين‌ سَدِّ باب‌ اجتهاد مي‌گردد، و مانند سنّيها بالاخرة‌ سر از وهّابيگري‌ درمي‌آورد. «آية‌ الله‌ خميني‌» جائزالخطا بود. در فتوايش‌ صحيح‌ و سقيم‌ وجود دارد. در صحيحش‌ مأجور و در سقيمش‌ امره‌ الي‌ الله‌. ما را توان‌ آن‌ نيست‌ كه‌ به‌ فتواي‌ وي‌ ابديّت‌ بخشيم‌، و مانند رأي‌ امام‌ صادق‌ علیه السلام كه‌ معادل‌ كتاب‌ است‌ تا روز قيامت‌ بر آن‌ استناد كنيم‌.
    ما با آن‌ مرحوم‌، سوابقي‌ بس‌ نيكو و درخشان‌ داشتيم‌ و در حيات‌ او از ارائۀ طريق‌ و نصيحت‌ به‌ ائمّۀ مسلمين‌ دريغ‌ ننموديم‌، و در ممات‌ او به‌ ديدۀ إعجاب‌ نگريسته‌، و طلب‌ عفو و غفران‌، و دعاي‌ خير درباره‌اش‌ مي‌نمائيم‌ و در قنوت‌ نمازهايمان‌ مي‌گوئيم‌:
    رَبَّنَا اغْفِرْلَنَا وَ لاءخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالإيمَانِ وَ لَاتَجْعَلْ فِي‌ قُلُوبِنَا غِلاًّ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إنَّكَ رَوُفٌ رَحِيمٌ.[16]
    «بار پروردگارا بيامرز ما را و بيامرز برادران‌ ما را: آنان‌ كه‌ در ايمان‌ بر ما سبقت‌ گرفتند، و دربارۀ مومنين‌ در دل‌ ما غِلّ و كدورتي‌ قرار مده‌! بارپروردگارا حقّاً و حقيقةً تو رئوف‌ و مهربان‌ هستي‌.»
    حقير نه‌ براي‌ عدم‌ تواضع‌ به‌ مقام‌ منيع‌ ايشان‌، بلكه‌ به‌ جهت‌ حفظ‌ آداب‌ مكتب‌ و مذهب‌، تا به‌ حال‌ در مجالس‌ و محافل‌ به‌ حضرت‌ ايشان‌ امام‌ نگفته‌ام‌. و فقط‌ در سه‌ نامه‌ كه‌ به‌ محضرشان‌ نگاشته‌ام‌ با آنكه‌ هر سه‌ سرشار از ألقاب‌ لايقۀ ايشان‌ بود معذلك‌ گفتند: اگر خصوص‌ لفظ‌ «امام‌» ضميمه‌ نشود اُصولاً نامه‌ را نمي‌پذيرند، فلهذا در آن‌ سه‌ نامه‌ عنوان‌ امام‌ هم‌ ضميمه‌ گرديد.[17]
    حقير پس‌ از ارتحال‌ ايشان‌ در همان‌ بَدْوِ أيَّام‌ سوگواري‌ بود كه‌ براي‌ أعزّه‌ و أحبّۀ از طلاّب‌ مشهد مطالبي‌ را در روابط‌ عظيم‌ و خطير با حضرت‌ ايشان‌ در بنيادگذاري‌ حكومت‌ اسلام‌ در شش‌ مجلس‌ به‌ طور درس‌ بيان‌ كردم‌، و سپس‌ به‌ نام‌ وظيفۀ فرد مسلمان‌ در احياي‌ حكومت‌ اسلام‌ منتشر گرديد.
    در اين‌ كتاب‌ با نهايت‌ تجليل‌ و تكريم‌ و تعظيم‌ از مواضع‌ حساس‌ ايشان‌، نه‌ تنها نام‌ امام‌ ذكر نشده‌ است‌ بلكه‌ بعضاً نيز اشاره‌ به‌ بعضي‌ از اشتباهاتشان‌ در مسير اين‌ راه‌ كه‌ ما با هم‌ از قديم‌ الايَّام‌ داشته‌ايم‌ گرديده‌ است‌.
    البتّه‌ مقصود، بيان‌ اشتباه‌ و خطا نبوده‌ است‌، بلكه‌ بيان‌ تاريخ‌ بوده‌ است‌. چون‌ سلسلۀ اين‌ دروس‌ به‌ صورت‌ يك‌ جريان‌ متّصل‌ تاريخي‌ بازگو شده‌ است‌ طبعاً بيان‌ بعضي‌ از تعبيرات‌ مستلزم‌ اين‌ معني‌ مي‌شده‌ است‌.
    در بدو امر يك‌ نسخه‌ براي‌ حضرت‌ آية‌الله‌ خامنه‌اي‌ فرستادم‌ چون‌ شنيده‌ بودم ‌ايشان‌ انتظار مطالعه‌ اين‌ كتاب‌ را دارند، و نيز نسخه‌هاي‌ عديده‌اي‌ براي‌ دوستان‌ و مشتاقانِ فهميدنِ وظيفه‌ بعد از ارتحال‌ آن‌ بزرگ‌ كه‌ از آشنايان‌ بودند ارسال‌گرديد. و در ضمن‌ يك‌ نسخه‌ براي‌ يكي‌ از ارحام‌ قريب‌ كه‌ داراي‌ مقام‌ علمي‌است‌ و در كوران‌ قبل‌ از انقلاب‌ براي‌ ايجاد حكومت‌ اسلام‌ با ما صميمانه‌ فداكاري‌ مي‌كرد، و در تمام‌ مدّت‌ دوران‌ انقلاب‌ نيز پيشگام‌ در وضع‌ حجر اساس‌ انقلاب‌ و رفع‌ آفات‌ و عاهات‌ آن‌ بوده‌ و تصدّي‌ شئون‌ دولتي‌ و احياناً تدريس‌ و تعليم‌ و تربيت‌ را داشته‌ است‌ و در زمان‌ حاضر جزو اعضاي‌ مجلس‌ شوراي‌ اسلامي‌ است‌ فرستادم‌.
    البتّه‌ اين‌ كتاب‌ شايد به‌ نظر بعضي‌ كه‌ فقط‌ از يك‌ دريچه‌ مي‌نگرند، درست‌ و صحيح‌ نبوده‌ است‌ و در تلفن‌ بالاخصّ دو نفر از دوستان‌ و أحبّه‌ و أعزّۀ از أعلام‌ شيرازي‌ ما گلايه‌هائي‌ داشتند، و مجموعاً براي‌ برخي‌ سوال‌ انگيز بود كه‌ انتشار اين‌ كتاب‌ بلافاصله‌ پس‌ از ارتحال‌ آن‌ قائد و پيشواي‌ مسلمين‌ به‌ چه‌ داعيه‌اي‌ صورت‌ گرفته‌ است‌؟ ولي‌ افراد آشنا با حقير، و با روحيّه‌ و مَمشاي‌ حقير همه‌ مي‌دانستند كه‌ صرفاً بيان‌ تاريخ‌ صحيح‌ است‌، و بيان‌ وظيفۀ فعليّۀ عامّۀ مردم‌ در طرز عمل‌ پس‌ از اين‌ جريان‌ مولم‌ و ضايعۀ اسفناك‌.
    آن‌ خويشاوند محترم‌ به‌ زودي‌ نامه‌اي‌ در نقاط‌ ضعف‌ و اشكالاتي‌ كه‌ به‌ نظر رسيده‌ بود در ضمن‌ تجليل‌ از اصل‌ كتاب‌ ارسال‌ نمود، و حقير هم‌ در همان‌ ايَّام‌ پاسخ‌ نوشتم‌.

    پاورقي
    [1] - در تعليقه‌ گويد: و من‌ از صواب‌ دور نمي‌دانم‌ اگر بگويم‌: امام‌ صادق‌ علیه السلام مسافت‌ ميان‌ سنَّت‌ و شيعه‌ را با محاربۀ با غُلات‌، و ابطال‌ بسياري‌ از اقوال‌ معتزله‌، نزديك‌ به‌ هم‌ نمود.
    [2] - بسياري‌ از اين‌ مناظرات‌ را در كتاب‌ «احتجاج‌» طبرسي‌، و «بحار» مجلسي‌ و سائر كتب‌ مناقب‌ و فضائل‌، خواهي‌ يافت‌.
    [3] - «الشيعة‌ و التّشيّع‌»، ص‌ 113 تا ص‌ 118.
    [4] - آيۀ 74 از سورۀ 25: فرقان‌.
    [5] - آيۀ 12 از سورۀ 9: توبه‌.
    [6] - آيۀ 71 از سورۀ 17: اسراء.
    [7] - آيۀ 124 از سورۀ 2: بقره‌.
    [8] - ابن‌ خلدون‌ در مقدّمۀ تاريخ‌ خود ص‌ 201 اين‌ طور آورده‌ است‌: «و اما اثناعشريّه‌ كه‌ چه‌ بسيار در نزد متأخّرين‌ از ايشان‌ اختصاص‌ به‌ اسم‌ اماميّه‌ دارند، پس‌ معتقد شدند به‌ امامت‌ موسي‌ الكاظم‌ بن‌ جعفر الصّادق‌ در وقت‌ وفات‌ برادر بزرگترش‌ اسمعيل‌ امام‌ در حيات‌ پدر آن‌ دو نفر، پس‌ جعفر نصّ كرد بر امامت‌ اين‌ موسي‌ و پس‌ از وي‌ پسرش‌ علي‌ الرضا كه‌ مأمون‌ عهد امامت‌ را بدو سپرد و پيش‌ از مأمون‌ وفات‌ كرد و امامتش‌ سرنگرفت‌، و سپس‌ پسرش‌: محمَّد التّقي‌ و پس‌ از وي‌ پسرش‌ عليٌّ الهادي‌ و سپس‌ پسرش‌: ابو محمّد الحسن‌ العسكري‌ و پس‌ از او پسرش‌: محمد الهدي‌ المنتظر كه‌ ما قبلاً شرح‌ احوالش‌ را آورده‌ايم‌.»
    [9] - ما در جلد اول‌ از همين‌ قسمت‌ «امام‌شناسي‌» از دورۀ علوم‌ و معارف‌ اسلام‌ در سه‌ درس‌ دوازدهم‌ و سيزدهم‌ و چهاردهم‌، از نسخۀ خطّي‌ از ص‌ 136 تا ص‌ 172 و از نسخۀ مطبوع‌ از ص‌ 217 تا ص‌ 270 بحث‌ كرده‌ايم‌.
    [10] - شمارۀ 2 و 3 از سال‌ نهم‌ (خرداد و تير و مرداد و شهريور) سال‌ 1371 و شمارۀ مسلسل‌ 51 و 52 از مجلّۀ حوزه‌: يادوارۀ صدمين‌ سال‌ درگذشت‌ ميرزاي‌ شيرازي‌ ص‌ 367. جميع‌ اين‌ دو شماره‌ كه‌ مجموعاً در يك‌ مجلّد تجليد گرديده‌ است‌ راجع‌ به‌ احوال‌ آن‌ زعيم‌ بزرگ‌ بالاخصّ دربارۀ فتواي‌ تحريم‌ توتون‌ و تنباكو، بسط‌ كلام‌ و تحقيق‌ بيشتري‌ نموده‌ است‌. حقير كه‌ به‌ بعضي‌ از مجلّدات‌ حوزه‌ كه‌ برخورد كرده‌ام‌ آن‌ را مجلۀ مضرّ و الحادي‌ يافته‌ام‌ كه‌ در آن‌ مطالب‌ ضدِّ دين‌ و ضد اسلام‌ بسيار ديده‌ مي‌شد. فلهذا در كتابخانۀ منزل‌ از آن‌ موجود نمي‌باشد. اما اين‌ مجلّد را جناب‌ محترم‌ صهر مكرّم‌ آقاي‌ سيّد محمد سيادت‌ موسوي‌ - حفظه‌ الله‌ - هديه‌ نمودند و افزودند كه‌: در اين‌ مجلّد مطالب‌ مفيدي‌ دربارۀ مرحوم‌ حجّة‌ الاسلام‌ شيرازي‌ قدس سره وارد است‌ لهذا حقير قبول‌ نموده‌ و دقيقاً آن‌ را تا به‌ آخر مطالعه‌ كردم‌ و الحقّ همان‌ طور بود كه‌ فرمودند چون‌ مطالب‌ جمع‌آوري‌ شده‌ در آن‌، ناظر بر كتب‌ ديگر است‌، و در جرح‌ و تعديل‌ راه‌ انصاف‌ پيموده‌ و حق‌ مطلب‌ را بهتر و نيكوتر ادا كرده‌ است‌.
    [11] - حضرت‌ سيّدالفقهاء و المجتهدين‌ حجة‌الاسلام‌ و المسلمين‌ آية‌ الله‌ تعالي‌ في‌ العالمين‌ كه‌ از برجستگان‌ علم‌ و تقوي‌، و داراي‌ نفسي‌ طيّب‌ و لطيف‌ و بدون‌ هوي‌ واز مراجع‌ عظام‌ شيعه‌ بودند و در اين‌ اواخر مرجعيّت‌ به‌ ايشان‌ تقريباً انحصار يافت‌: الحاجّ السيّد محمّد الرضا الموسوي‌ الگلپايگاني‌ - اسكنه‌ الله‌ بحبوحة‌ جنَّته‌ - كه‌ با حقير فقير سوابقي‌ بس‌ درخشنده‌ و روشن‌ داشته‌اند، بعد از كسالتي‌ مديد كه‌ به‌ سه‌ سال‌ منتهي‌ گرديد چند روزي‌ در بيمارستان‌ شهر طهران‌ بستري‌ شدند در ليلۀ جمعه‌ به‌ هنگام‌ اذان‌ مغرب‌ شب‌ 24 جمادي‌ الثانيۀ سنۀ 1414 هجريّۀ قمريّه‌ در سن‌ نود و شش‌ سالگي‌ به‌ خلع‌ لباس‌ تن‌ و تخليع‌ خلعت‌ بقا آراسته‌ گرديدند. فردا صبح‌ از بيمارستان‌ كه‌ در شميران‌ بوده‌ است‌ تا راه‌ آهن‌ پس‌ از تشييع‌ عمومي‌ جنازه‌ را به‌ بلدۀ طيّبۀ قم‌ حمل‌ نموده‌ و در روز شنبه‌ سه‌ ساعت‌ به‌ ظهر مانده‌ (به‌ واسطۀ كثرت‌ جمعيّت‌ و ازدحام‌ عجيب‌ مشيّعين‌ مراسم‌ تدفين‌ در عصر روز شنبه‌ صورت‌ گرفت‌) از مسجد امام‌ حسن‌ مجتبي‌ علیه السلام تا صحن‌ مطهّر حضرت‌ معصومه‌ سلام الله علیها تشيّع‌ و در محل‌ بالاسر جنب‌ قبر استادشان‌: مرحوم‌ آية‌ الله‌ حاج‌ شيخ‌ عبدالكريم‌ حائري‌ - تغمّده‌ الله‌ برحمته‌ - دفن‌ نمودند. فَمِنْهم‌ مَن‌ قَضَي‌ نَحْبَه‌ و منهم‌ من‌ ينتظرو مابدّلوا تَبْديلاً. (آيۀ 23 از سورۀ احزاب‌ 33)
    [12] - مرحوم‌ شريعتمدار حجّة‌الإسلام‌ والمسلمين‌ آقاي‌ حاج‌ ميرزا حسن‌ نوري‌ - زاده‌ الله‌ رحمةً و غفراناً - از دوستان‌ و أعزّ أحبّه‌ و رفقاي‌ متين‌ و مودّب‌ و فاضل‌ و دين‌ دوست‌ و غيور ما بود كه‌ سابقۀ ارادت‌ حقير با او قريب‌ پنجاه‌ سال‌ مي‌باشد. وي‌ در دو سال‌ پيش‌ در اواخر ماه‌ شعبان‌ المعظّم‌ سنۀ يكهزار و چهارصد و دوازده‌ هجريّه‌ قمريّه‌ كه‌ به‌ صوب‌ سيرجان‌ عازم‌ بود در سانحۀ تصادف‌ با ماشين‌ به‌ رحمت‌ ابديّۀ رحيميّۀ حقّ متعال‌ ارتحال‌ يافت‌ و جنازه‌اش‌ را به‌ مقرّ و موطن‌ دائمي‌ خود: بلدۀ طيّبۀ قم‌ حمل‌ كردند و در يكي‌ از حجرات‌ شمال‌ غربي‌ صحن‌ بزرگ‌ به‌ خاك‌ سپردند. رحمة‌ الله‌ عليه‌ رحمةً واسعةً.
    [13] - سيّد الفقهاء و المجتهدين‌ ركن‌ العرفاء و الموحّدين‌ آية‌الله‌ المعظَّم‌ حاج‌ ميرزا سيّد علي‌ قاضي‌ - أعلي‌ الله‌ درجته‌ السّامية‌ - قصيدۀ غديريّه‌اي‌ دارند بسيار شيوا كه‌ آن‌ را در سنۀ 1356 هجريّۀ قمريّه‌ به‌ نظم‌ آورده‌ و مطلعش‌ اين‌ است‌:
    خُذْ يَا وَلِيُّ غَدَاةَ الْعِيدِ وَالطَّرَبِ قَصِيدَةً هِيَ لِلاعْدَاء كَالشُّهُبِ
    اين‌ قصيده‌ را آقازادۀ ارشد و ارجمندشان‌ سيّدالفضلاء العظام‌ فخر السّادات‌ و العرفاء العظام‌حاج‌ سيّد محمد حسن‌ قاضي‌ طباطبائي‌ شرح‌ نموده‌اند و در دو مجلّد يكي‌ در احوالات‌ شخص‌ آن‌ فقيد و ديگري‌ دراحوالات‌ شاگردان‌ و معاصرين‌ و وابستگان‌ به‌ ايشان‌ تحرير نموده‌ و اينك‌ در تحت‌ طبع‌ مي‌باشد. اين‌ قصيده‌ را در مجلّدي‌ كه‌ راجع‌ به‌ خود ايشان‌ است‌ آورده‌اند و چون‌ مرحوم‌ منشي‌: آية‌ الحقّ قاضي‌ مي‌رسند به‌ اين‌ ابيات‌ كه‌ در آن‌ لفظ‌ امام‌ استعمال‌ شده‌ است‌:
    ألَا إنَّ من‌ يوم‌ السَّقيفة‌ عَمَّمُوا امام‌ الهُدي‌ سَيْفاً مقيمَ الرواتب‌
    ألَا إنّ من‌ يوم‌ السَّقيفة‌ ثمّ بالـ نَّقيع‌ الإمام‌ المجتبي‌ في‌ المشارب‌
    آقازادۀ گرامي‌ شارح‌ قصيده‌ در شرح‌ لفظ‌ امام‌ مطلبي‌ دارند كه‌ چون‌ متضمّن‌ داستان‌ شرح‌ سفر مرحوم‌ آية‌ الله‌ آل‌ كاشف‌ الغطاء به‌ مصر و تلقيب‌ به‌ لقب‌ امام‌ مي‌باشد، و ما آن‌ را در اينجا ذكر نموديم‌ لهذا به‌ متن‌ شرح‌ عبارت‌ عربي‌ ايشان‌ اكتفا شده‌ و از ترجمۀ آن‌ خودداري‌ مي‌كنيم‌: الإمام‌: كلّما جاء في‌ كتب‌ الشِّيعة‌ لفظ‌ الإمام‌ فإنَّهم‌ يعنون‌ به‌ الائمّة‌ المعصومين‌ الاثني‌عشر: و خَصَّتِ الشِّيعةُ هذا اللَّقب‌ بهم‌ و سمحت‌ للآخرين‌ ان‌ يُلَقِّبُوا علمائهم‌ بكلّ ما يريدون‌... و ما أكثر العلماء و أشدّ اختلاف‌ الالقاب‌؟! حجة‌ الإسلام‌ و المسلمين‌، و آية‌ الله‌ و آية‌ الحقّ، و ثقة‌ الانام‌، و صدرالدين‌، و مروّج‌ الدين‌ و هكذا بلاحدود و لانهاية‌، و ليست‌ هناك‌ ضوابطُ معيَّنة‌ لمنح‌ هذه‌ الالقاب‌ لهذا العالم‌ او ذاك‌. و ذلك‌ بسبب‌ عدم‌ وجود جامعات‌ مبرمجة‌ للعلوم‌ الاسلامية‌ لتعيين‌ الرُّتَب‌ والمراحِل‌ الدّراسيّة‌ و الدّرجة‌ العلميّة‌ لتقدّم‌ هذا و تأخّر ذاك‌، و قديماً مَنَحوا «الفارابيَّ» لقب‌ المعلّم‌ الثاني‌ و لانعرف‌ بصورة‌ دقيقة‌ علي‌ أيّ أساس‌، و مَنَحو «الشَّيْخ‌ الطوسي‌» لقب‌ شيخ‌ الطّائفة‌ و آخر لقب‌ المحقّق‌ أو العلاّمة‌ و هكذا لم‌يذكر التاريخ‌ لنا ضوابط‌ صحيحة‌ لاسباب‌ و كيفيّةِ مَنْح‌ الالقاب‌ و السِّمات‌ العلميّة‌ الاّ بعض‌ النّوادر و القصص‌ التافهة‌ غير المُسْنَدة‌.
    والَّذي‌ حدث‌ في‌ أيَّامنا: أنَّ سَماحة‌ الشّيخ‌ محمد حسين‌ آل‌ كاشف‌ الغطاء (العالم‌ المتبحّر في‌ العلوم‌ العربيّة‌ و المعارف‌ الإسلاميّة‌) تهيّئت‌ له‌ سفره‌ الي‌ مصر عاصمة‌ العالم‌ الإسلامي‌ - كما يعجبهم‌ أن‌ يُسَمُّوها - و اجتمع‌ هناك‌ بعلماء الازهر الشَّريف‌ و لمّا كان‌ عالماً قويّ المعارضة‌ سريع‌ البديهة‌ خطيباً عِمْلَاقاً و من‌ عائلةٍ علميّة‌ و اسرةٍ نجفيّة‌ عريقة‌ منح‌ لقب‌ الإمام‌، لقد صَدَّرَت‌ الصحف‌ المصرية‌ مع‌ اختلاف‌ اتّجاهاتها و كثرة‌ عددها تحمل‌ نبأ ورود الشيخ‌ الي‌ القاهرة‌ و احتفاء الازهر الشريف‌ به‌ مع‌ لقب‌ «الامام‌ كاشف‌ الغطاء» عاد الشّيخ‌ الي‌ النجف‌ و كأنّه‌ فرح‌ بهذا اللّقب‌، و لم‌ يمنع‌ أحداً، او لم‌يتسّر له‌ ان‌ يمنع‌ الآخرين‌ - علي‌ ألاقلّ في‌ النّجف‌ - من‌ تلقيبه‌ بهذا اللّقب‌ مع‌ علمه‌ الاكيد بمحتوي‌ اتّفاق‌ الشّيعة‌ علي‌ هذا اللّقب‌، غير أنَّ اولئك‌ الَّذين‌ منحوه‌ هذا اللقّب‌ او خاطبوه‌ هكذا في‌ الصّحف‌ و المجلاّت‌ يومذاك‌ رأوه‌ أكبر من‌ اللّقب‌ الممنوح‌ له‌، او علي‌ الاقل‌ يوازيه‌ في‌ المرتبة‌ و المكانة‌ و صادف‌ ان‌ سافر اليهم‌ شيخٌ آخر لم‌يكن‌ في‌ منزلته‌ العلميّة‌ و الاُسرة‌ و السّوابق‌ و كان‌ دونه‌ بمراحل‌، منحوه‌ أيضاً لقب‌ «الامام‌» و عند ذلك‌ أدرك‌ الشّيخ‌ - غفرالله‌ له‌ و تغمّده‌ برضوانه‌ - أنَّ الغرض‌ هو ضياعُ و إنزال‌ لقب‌ الامام‌ من‌ المعني‌ و المرتبة‌ الخاصّة‌ به‌، لا الحفاوة‌ و الاحترام‌ و الإكبار و الإعظام‌ للشيخ‌ كاشف‌ الغطاء.
    [14] - آيۀ 59 از سورۀ 4: نساء.
    [15] - خلاصه‌ و محصّلي‌ است‌ از بحث‌ حضرت‌ استاد بزرگوارمان‌: علاّمۀ طباطبائي‌ در تفسير «الميزان‌» در ذيل‌ تفسير اين‌ آيۀ مباركه‌، ج‌ 4، از طبع‌ آخوندي‌ ص‌ 412.
    [16] - آيۀ 10 از سورۀ 59: حشر.
    [17] - اول‌ نامه‌اي‌ است‌ كه‌ راجع‌ به‌ پيش‌نويس‌ قانون‌ اساسي‌ جمهوي‌ اسلامي‌ ايران‌ است‌. و دوم‌ نامه‌اي‌ است‌ كه‌ راجع‌ به‌ لزوم‌ بناء شهور و سنوات‌ قمريّه‌ در تاريخ‌ ايران‌ و ادارات‌ بود كه‌ ضميمه‌ با «رسالۀ نوين‌» كه‌ در اين‌ باب‌ به‌ رشتۀ تحرير در آمده‌ بود به‌ حضورشان‌ ارسال‌ شد. و سوم‌ نامه‌اي‌ است‌ كه‌ ضميمۀ كتاب‌ «رويت‌ هلال‌» به‌ نام‌ «رسالة‌ حول‌ مسألة‌ روية‌ الهلال‌ في‌ لزوم‌ اشتراك‌ الآفاق‌ في‌ دخول‌ الشهور القمريّة‌» به‌ محضرشان‌ ارسال‌ شد. البته‌ نظر حقير با حضرت‌ معظَّم‌ له‌ در اينجا يكي‌ مي‌باشد و اين‌ رساله‌ مي‌تواند مويّد فتواي‌ ايشان‌ قرار گيرد و آن‌ عبارت‌ است‌ از لزوم‌ رويت‌ هلال‌ در هر محل‌ بخصوص‌ براي‌ دخول‌ شهور قمريّه‌، و عدم‌ كفايت‌ رويت‌ في‌ الجمله‌ در مكاني‌ از دنيا. به‌ خلاف‌ نظريّۀ مرحوم‌ آية‌ الله‌ حاج‌ سيّد ابوالقاسم‌ خوئي‌؛ كه‌ ايشان‌ رويت‌ في‌ الجمله‌ را كافي‌ مي‌دانستند و رسالۀ حقير براي‌ دفع‌ و منع‌ عملي‌ شدن‌ آن‌ فتوي‌ نگارش‌ يافته‌ است‌.

    وَ مَن یَتَّقِ اللهَ یَجْعَل لَه مَخْرَجًا وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ
    وَ مَن یَتَوَکَّلْ عَلَی اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ
    اِنَّ اللهَ بَالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْرًا


  9. صلوات ها 16


  10. #5

    عضویت
    جنسیت ارديبهشت ۱۳۸۹
    نوشته
    1,508
    حضور
    23 روز 22 ساعت 42 دقیقه
    دریافت
    16
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    6207



    با سلام و عرض ادب
    خوب حضرت ايت الله تهراني نظرياتي دارند در اين زمينه كه محترم است اما آنچه كه از لفظ امام فهميده مي شود اين است كه امام به معناي رهبر، هادي و پيشوا است و لفظ امام معصوم"عليه‏السلام" مختص به امامان بزرگوار است.

    اما استعمال لفظ امام براي رهبر فقيد انقلاب"قدس سره" و مقام معظم رهبري از باب رهبر و هادي امت بودن است، نه اين كه معناي دوم مراد باشد (يعني امام معصوم"عليهم‏السلام"، امروزه اين اصطلاح تبديل شده به يك اصطلاح سياسي و ديني كه براي ولي فقيه نظام اسلامي به كار مي‏برند.

    در ضمن ما رواياتي داريم كه لفظ امام را درباره امام جماعت و جمعه به كار برده است و معلوم است كه مراد از اين لفظ امام نه در آن معناي خاص بلكه در جايگاه خود معني مي شود.

    نكته ديگر اين كه اهل فن در حديث و حضراتي كه ساليان متمادي با كتب حديثي شيعه و سني ممارست داشته و دارند به كارگيري لفظ امام براي غيرمعصوم را جايز دانسته و خودشان به كار مي بردند.


    .
    اطلاق واژه امام برای غیر معصوم

    الهی من ذاالذی ذاق حلاوه محبتک فرام منک بدلا

    آن کس که تورا شناخت جان را چه کند
    فرزند وعیال وخانمان را چه کند.




  11. صلوات ها 19


  12. #6

    عضویت
    جنسیت فروردين ۱۳۹۰
    علاقه
    عرفان
    نوشته
    179
    حضور
    16 روز 12 ساعت 54 دقیقه
    دریافت
    1
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    851



    ضمن عرض ادب و تشکر از جناب عمار
    لازم می دانم نکاتی را یادآوری نمایم:
    ۱- حضرت علامه طهرانی در ادامه همان مطالب نقل می کنند که شخصی در مورد این نظرات ایشان نامه ای انتقادآمیز به ایشان می نویسند و علامه نیز در همان زمان پاسخ نامه را می دهند.
    ۲- مدارج علمی و تسلط ایشان بر ادبیات عرب و همچنین دروس اسلامی بر هیچ کس پوشیده نیست. چه اینکه ایشان از شاگردان برجسته علامه طباطبایی بوده اند و در محضر آن بزرگوار کسب فیض نموده اند. لذا قطعا ایشان در این گفتار به معانی کلمه امام واقف بوده و بر همین اساس منتقد اطلاق واژه امام به غیر معصومند.
    ۳- خواهش من از دوستان عزیر این است که پس از مطالعه کامل مطالب، این حقیر را از نظراتشان مستفید نمایند.
    والسلام علی من التبع الهدی

    و اما متن نامه منتقد به علامه و پاسخ ایشان:


    متن‌ نامه‌:
    بسم‌الله‌ الرّحمن‌ الرّحيم‌
    حضرت‌ علاّمۀ انديشمند آيت‌ الله‌ آقاي‌ حاجّ سيّد محمد حسين‌ حسيني‌ طهراني‌ دامت‌ بركاته‌، حاج‌ آقا... گرامي‌ و مكرّم‌ سلامٌعليكم‌، سلام‌ و رحمت‌ و بركات‌ پياپي‌ پروردگار متعال‌ نثارتان‌ باد.
    كتاب‌ «وظيفۀ فرد مسلمان‌ در احياي‌ حكومت‌ اسلام‌» را به‌ دقّت‌ مطالعه‌ نمودم‌ و بهره‌مند شدم‌. وَ لَكُمُ السَّبْقُ وَ لَكُمُ الشُّكْرُ وَ الاجْرُ. حقّاً اين‌ كتاب‌ مي‌تواند يكي‌ از بهترين‌ اسناد انقلاب‌ باشد، و أذهان‌ نسل‌ امروز و فردا و فرداها را نسبت‌ به‌ مشقّاتي‌ كه‌ تحمّل‌ شده‌ است‌ روشن‌ و آگاه‌ نمايد. امّا نكاتي‌ در كتاب‌ آمده‌ است‌ كه‌ از قدر والاي‌ آن‌ مي‌كاهد و حقّ اين‌ بود كه‌ گرد آورندۀ محترم‌ به‌ آن‌ مي‌پرداختند:
    1- بنده‌ با ارادت‌ و محبّت‌ ديريني‌ كه‌ به‌ حضرتتان‌ داشته‌ام‌، معتقدم‌ كه‌ دقيق‌ و درست‌ فرموده‌ايد كه‌: «خدا شاهد است‌ كه‌ هر وقت‌ چيزي‌ نوشته‌ ايد، هدف‌ مقدّستان‌ فقط‌ عظمت‌ اسلام‌ و احقاق‌ حق‌ و دفاع‌ از حقوق‌ مظلوم‌ و ارائۀ متن‌ واقع‌ بوده‌ است‌» (ص‌ 155)
    و نيز به‌ حقّ معتقديد كه‌: «حاكم‌ مسلمين‌ يك‌ مزايا و خصوصيّاتي‌ پيدا مي‌كند و به‌ مجرّد نسبت‌ حاكم‌ اسلام‌ به‌ فردي‌، وظيفۀ الهي‌ تغيير مي‌كند و دقّت‌ در عمل‌ و احترامات‌ و لزوم‌ اطاعت‌ و تبعيّت‌ برگردن‌ انسان‌ مي‌آيد» (ص‌ 170)
    «يعني‌ امرش‌ امر خداست‌، امر رسول‌ خداست‌ و احترام‌ و إعزازش‌ نيز احترام‌ و إعزاز رسول‌ خداست‌ و تخلّف‌ از آن‌ جايز نيست‌.»
    2- بنابر اين‌ حقّ اين‌ بود كه‌ در مرحلۀ نوشتاري‌ شدن‌ بيانات‌ حضرتعالي‌، در مواردي‌ كه‌ نام‌ حضرت‌ رهبر كبير انقلاب‌ برده‌ مي‌شود، با تشريف‌ كافي‌ برده‌ شود و آن‌ احترام‌ و إعزاز واجب‌ و آن‌ احترامات‌ فائقه‌ مرعي‌ گردد، و خوانندۀ ناآشنا احساس‌ بی‌احترامي‌ يا كم‌ اعتنائي‌ ننمايد.
    مخصوصاً در متني‌ كه‌ براي‌ آقاي‌ حاج‌شيخ‌ حسن‌ سعيد - دامت‌ معاليه‌ - به‌ كار برده‌ مي‌شود و براي‌ يكي‌ از مراجع‌ خدمتگزار گذشته‌ «حضرت‌ آيت‌ الله‌ بروجردي‌» گفته‌ مي‌شود (ص‌ 112) و با اضافه‌ كردن‌ كلمۀ حضرت‌ از خدمات‌ ايشان‌ قدرداني‌ و سپاسگزاري‌ مي‌گردد، شايسته‌ است‌ نسبت‌ به‌ رهبر بزرگ‌ انقلاب‌ اسلامي‌ و مرجعي‌ اينچنين‌ شجاع‌ و بزرگوار، دهها و صدها برابر قدرشناسي‌ و شكرگزاري‌ شود. و اين‌ قدرشناسي‌ و خضوع‌ و اطاعت‌ و احترام‌ در هنگام‌ به‌ كار بردن‌ نام‌ مقدّس‌ ايشان‌ مشهود باشد.
    3- به‌ شاه‌ معدوم‌ اعتراض‌ فرموده‌ايد كه‌: «به‌ آقايان‌ آيت‌ الله‌ نگفته‌ است‌ و جناب‌ حجّت‌ الإسلام‌ گفته‌ است‌».... و اين‌ اعتراض‌ متين‌ و پسنديده‌ است‌ و هنگامي‌ كه‌ فهم‌ عرفي‌ از كاربرد ألقاب‌ اينچنين‌ احساس‌ بي‌احترامي‌ مي‌كند، آيا رواست‌ در سند چنين‌ ارزشمندي‌ نام‌ معظَّم‌ رهبركبير انقلاب‌ با نام‌ يكي‌ از شاگردان‌ ايشان‌ مثلاً آيت‌ الله‌ آذري‌ و يا آيت‌ الله‌ ايزدي‌ همسان‌ و هم‌ تشريف‌ آورده‌ شود؟!
    4- حذف‌ كلمات‌ تشريفي‌ مانند «امام‌» و« امام‌ امَّت‌» كه‌ عرف‌ مسلمين‌ حضرت‌ ايشان‌ را با اين‌ ألقاب‌ نام‌ مي‌برده‌ و مي‌برد، در نگاه‌ افراد علاقمند و وفادار به‌ ايشان‌ اهانت‌ تلقّي‌ مي‌شود مخصوصاً اين‌ كه‌ خود حضرتعالي‌ «امامت‌ و إمارت‌» را در اين‌ كتاب‌ در پي‌ هم‌ آورده‌ و مترادف‌ به‌ كار برده‌ايد. (ص‌ 169)
    در جائي‌ كه‌ به‌ يك‌ پيشنماز مسجد، امام‌ جماعت‌ گفته‌ مي‌شود، چرا به‌ يك‌ رهبري‌ اينچنين‌ دلير و پيشتاز نتوان‌ امام‌ اُمَّت‌ گفت‌؟!
    5- به‌ حقّ معتقد بوده‌ و هستيد كه‌ «اسلام‌ در وجود ايشان‌ متمركز شده‌ است‌» (ص‌ 93) و كمترين‌ خراشي‌ بر اين‌ چهرۀ منوّر، خراش‌ بر چهرۀ اسلام‌ و مسلمين‌ است‌. امّا بر خلاف‌ اين‌ عقيده‌ و برخلاف‌ روش‌ كتماني‌ خود كه‌ براي‌ حفظ‌ حرمت‌ برخي‌ افراد او را نام‌ نبرده‌ايد و فرموده‌ايد: «يكي‌ از آقايان‌ معروف‌ طهران‌» و «بعد اللّتيّا و الَّتي‌» (ص‌40).... گفتگو و مسائلي‌ را درج‌ كرده‌ايد، كه‌ خواه‌ ناخواه‌ موجب‌ هتك‌ حرمت‌ مقام‌ معظم‌ رهبري‌ و ولايت‌ ايشان‌ مي‌گردد (ص‌ ( 89مثلاً فرموده‌ايد: كه‌ ايشان‌ فرمودند كه‌: «ما در اين‌ راه‌ سُريده‌ايم‌» و دربارۀ إعلاميه‌هاي‌ نخستين‌ ايشان‌ مرقوم‌ داشته‌ايد (ص‌ 93) كه‌: «امَّا بعضي‌ مطالب‌ در آنها مي‌آمد كه‌ به‌ نظر بي‌اشكال‌ نبود» و بسياري‌ موارد ديگر.... (ص‌ 55) كه‌ البتّه‌ بيان‌ اين‌ مسائل‌ و تذكّر و نصيحت‌ لازم‌؛ ولي‌ پخش‌ و انتشار آنها مخصوصاً بعد از رهبري‌ ايشان‌ و در كتابي‌ و از شخصيّتي‌ مورد اعتماد، دستمايه‌اي‌ و خنجري‌ در دست‌ دشمن‌ خواهد شد و دشمنان‌ دين‌ بيش‌ از دوستان‌ از آن‌ بهره‌مند خواهند شد. مگر نصيحت‌ در بين‌ مَلا تقريع‌ نيست‌؟!
    6- دربارۀ «طَيِّب‌» كه‌ چهرۀ خويش‌ را با خون‌ مقدّس‌ شهادت‌ و فتوّت‌ شستشو داد و پاكيزه‌ كرد شايسته‌ به‌ نظر نمي‌رسد كه‌ گذشته‌اش‌ را با چنان‌ عباراتي‌ افشا نموده‌ و گفت‌: «طَيِّب‌ يك‌ لاطي‌ (ص‌ 83) طهران‌ بود» و «طيّب‌ يك‌ آدمي‌ بود كه‌ شما هر گناهي‌ كه‌ فرض‌ كنيد درجۀ يكش‌ را انجام‌ داد»... (ص‌ 85)
    چرا كه‌ به‌ ياد دارم‌ خود حضرتعالي‌ در منبري‌ مي‌فرموديد كه‌: خدا گناه‌ بندۀ خود را آنچنان‌ مكتوم‌ نگه‌ مي‌دارد كه‌ حتَّي‌ پيامبرش‌ هم‌ از آن‌ گناه‌ خبر نمي‌شود. و علاوه‌ از كجا مي‌دانيم‌ كه‌: طيِّب‌ درجۀ يك‌ هر گناهي‌ را انجام‌ مي‌داده‌ است‌؟!
    7- در مورد رهبري‌ حضرت‌ آيت‌الله‌ خامنه‌اي‌ كه‌ خبرگان‌ اُمَّت‌ به‌ اجتهاد ايشان‌ گواهي‌ داده‌اند بسيار خوب‌ و متين‌ بحث‌ فرموده‌ايد، و ضرورت‌ اتّباع‌ از وليّ فقيه‌ را در همان‌ اشارات‌ كوتاه‌ كاملاً رسا و گويا ايفا فرموده‌ايد.
    امّا از آنجا كه‌ ولايت‌ فقيه‌ و وليّ فقيه‌ ركن‌ و محور حكومت‌ إسلامي‌ است‌ و إعزاز و إكرام‌ وليّ فقيه‌ إعزاز و إكرام‌ أميرالمومنين‌ حضرت‌ عليّ بن‌ أبيطالب‌ علیه السلام است‌، شايسته‌ بود كه‌ نام‌ ايشان‌ را كه‌ مقام‌ معظّم‌ رهبري‌ را بر عهده‌ گرفته‌اند با تشريف‌ و تفخيم‌ بيشتري‌ مي‌آورديد، و در اين‌ مورد به‌ خطابات‌ امام‌ راحل‌ و فقيدمان‌ در مورد ايشان‌ استناد مي‌نموديد.
    8- به‌ يقين‌ مي‌توان‌ گفت‌: با تدارك‌ موارد فوق‌ و برخي‌ موارد ديگر، اين‌ كتاب‌ يكي‌ از بهترين‌ أسناد انقلاب‌ اسلامي‌ است‌، و مي‌توان‌ چون‌ مشعل‌ درخشان‌ فرا راه‌ مسلمين‌ قرار گيرد تا آنها هم‌ با اين‌ گونه‌ مجاهدتهاي‌ پيگير حكومت‌ اسلام‌ را إقامه كنند.
    9- بيان‌ مسائل‌ گذشته‌ با بهره‌ مندي‌ از حديث‌ ارجمندي‌ بود كه‌ در پايان‌ كتاب‌ متذكّر گشته‌ايد كه‌ نصيحت‌ به‌ «أئمّۀ مسلمين‌» را لازم‌ شمرده‌ است‌.
    در پايان‌ دوام‌ توفيق‌ و مزيد عزّت‌ و كرامت‌ دنيا و آخرت‌ را براي‌ حضرتتان‌ از خداي‌ متعال‌ خواستارم‌ إنَّهُ قَرِيبٌ مُجِيبٌ.
    امضا بانام‌ معروف‌ امضاء بانام‌ شناسنامه‌ 16 رمضان‌المبارك‌ 1410 هجري‌ قمري‌


    پاسخ‌ به‌ انتقاد
    و امَّا پاسخ‌:
    بسم‌ الله‌ الرّحمن‌ الرّحيم‌
    وصلّي‌ الله‌ علي‌ سيّدنا محمّد و آله‌ الطيّبين‌ الطّاهرين‌، و لعنة‌الله‌ علي‌ أعدائهم‌ أجمعين‌ من‌ الآن‌ إلي‌ قيام‌ يوم‌ الدّين‌.
    حضور انور جناب‌ محترم‌....... مكرّم‌ سيّد الفضلاء العِظام‌ فخر العشيرة‌ الفِخام‌ آقاي‌.... دامت‌ معاليه‌.
    السَّلام‌ عليكم‌ و رحمة‌ الله‌ و بركاته‌. انشاء الله‌ تعالي‌ پيوسته‌ موفّق‌ و منصور باشيد و در طيّ مدارج‌ علم‌ و عمل‌ مقضيّ المرام‌ و از آبشخوار علم‌ و عرفان‌ بهره‌مند گرديد. رقيمۀ شريفه‌ زيارت‌ و از مضامين‌ آن‌ اطّلاع‌ حاصل‌ شد. اين‌ نامه‌ نقد و تحليلي‌ بود از كتاب‌ «وظيفۀ فرد مسلمان‌ در احياي‌ حكومت‌ اسلام‌» كه‌ به‌ حضرتعالي‌ إهداء شده‌ و مورد مطالعه‌ قرار گرفته‌ بود.
    إجمالاً براي‌ دفع‌ شبهات‌، تلواً عرض‌ مي‌شود:
    تجليل‌ و تكريم‌ از حضرت‌ آية‌ الله‌ فقيد خميني‌ قدس سره به‌ نحو أتم‌ و أكمل‌ به‌ عمل‌ آمده‌ است‌. گلايۀ جنابعالي‌ بيشتر روي‌ عدم‌ به‌ كار بردن‌ لفظ‌ امام‌ و يا امام‌ امّت‌ است‌ كه‌ اين‌ تعبير به‌ هيچ‌وجه‌ صحيح‌ نيست‌.
    امام‌ گرچه‌ در لغت‌ به‌ معني‌ پيشواست‌، ولي‌ در اصطلاح‌ شيعه‌ انحصار به‌ أئمّۀ اثناعشر دارد كه‌ داراي‌ عصمت‌ بوده‌ و از جانب‌ رسول‌الله‌ بخصوصهم‌ منصوبند. فلهذا اين‌ گروه‌ از شيعه‌ را إماميّه‌ گويند، و گرنه‌ عبارت‌ إماميّه‌ بر آنها لغو بود. هر گروهي‌ بايد إماميّه‌ باشند چرا كه‌ رئيسي‌ دارند.
    و بدين‌ مطلب‌ مخالفين‌ ما هم‌ همچون‌ احمد امين‌ مصري‌ معترف‌ و در كتابهايش‌ ذكر كرده‌ است‌.
    در روايات‌ واردۀ از ائمّۀ معصومين‌ - سلام‌ الله‌ عليهم‌ أجمعين‌ - إطلاق‌ لفظ‌ امام‌ براي‌ خصوص‌ دوازده‌ امام‌ است‌ به‌ خلاف‌ امام‌ مضاف‌ مثل‌ امام‌ جماعت‌ و امام‌ جَيْش‌ كه‌ در آن‌ اصطلاحي‌ نيست‌ و به‌ همان‌ معني‌ لغوي‌ باقي‌ است‌.
    ما بسياري‌ از الفاظي‌ داريم‌ كه‌ در اصطلاح‌ از معني‌ لغوي‌ عدول‌كرده‌ واستعمالش‌ در غير معني‌ اصطلاحي‌، مُحَرَّم‌ است‌ همچون‌ لفظ‌ «أميرالمومنين‌» كه‌ از جهت‌ لغت‌ مي‌توان‌ به‌ هر كس‌ كه‌ بر مومنين‌ امارت‌ داشته‌ باشد اميرالمومنين‌ گفت‌، اما اصطلاحاً (اصطلاحي‌ كه‌ بنياد گذارنده‌اش‌ خود رسول‌ الله‌ است‌) به‌ هيچ‌ يك‌ از أئمّۀ طاهرين‌ حتَّي‌ بر حضرت‌ بقيّة‌ الله‌ تعالي‌ في‌ الارضين‌ استعمال‌ اين‌ كلمه‌ حرام‌ است‌. و فقط‌ از ألقاب‌ خاصّۀ «علي‌ بن‌ أبيطالب‌» است‌ عليه‌ أفضل‌ الصلوة‌ و السّلام‌. و همچون‌ لفظ‌ بَقيَّةُ اللهِ، و المَهْدِيّ، و صاحب‌ الزَّمان‌ كه‌ لغةً استعمالشان‌ براي‌ أفراد متّصف‌ به‌ اين‌ أوصاف‌ بلامانع‌ است‌ اما در اصطلاح‌ اماميّه‌ و شيعه‌اي‌ كه‌ مذهبش‌ را از إمامان‌ أخذ كرده‌ است‌ جايز نيست‌.
    در مجلّدات‌ «امام‌ شناسي‌» بالاخصّ در مجلّد اوّل‌ مقداري‌ و در مجلد چهاردهم‌ به‌ طور تفصيل‌ در اين‌ موضوع‌ بحث‌ شده‌ است‌.
    ما خداي‌ ناكرده‌ نبايد حقايق‌ را فداي‌ أهواء و آراء شخصيّه‌ بنمائيم‌ و گرنه‌ مفت‌ باخته‌ايم‌ و مكتب‌ را فروخته‌ايم‌. «كُلُّ شَيْءٍ جَاوَزَ عَنْ حَدِّهِ انْعَكَسَ إلَي‌ ضِدِّهِ».
    مكتب‌ شيعۀ اماميّۀ اثناعشريّه‌، امام‌ زمان‌ را امام‌ و زنده‌ مي‌داند. دو شمشير در يك‌ غلاف‌ جمع‌ نمي‌شوند. و ما در برابر امام‌ زنده‌ شرمسار خواهيم‌ بود كه‌ از زمان‌ رسول‌ الله‌ تا به‌ حال‌ وي‌ را امام‌ بدانيم‌ و خداي‌ ناكرده‌ در عمل‌ او را كنار بگذاريم‌ و اين‌ نشان‌ و علامت‌ خاصّۀ او را به‌ خود ببنديم‌. به‌ دنبال‌ آمدن‌ لفظ‌ امارت‌ بر امامت‌ در عبارت‌ حقير در قسمت‌ لزوم‌ بيعت‌ در بحث‌ امامت‌ امام‌ معصوم‌ است‌ كه‌ البتّه‌ لازمۀ امامت‌، امارت‌ است‌، نه‌ در بحث‌ ولايت‌ و حكومت‌ وَليِّ فقيه‌. در آنجا صدق‌ عنوان‌ حكومت‌ و امارت‌ مستلزم‌ صدق‌ عنوان‌ امامت‌ نيست‌. وگرنه‌ بحث‌ را جدا كردن‌ و تارةً به‌ عنوان‌ بيعت‌ با امام‌ و تارةً اُخري‌ به‌ عنوان‌ بيعت‌ با وليّ فقيه‌، معني‌ نداشت‌ و همه‌ درلزوم‌ بيعت‌ با حاكم‌ شرع‌ ختم‌ مي‌شد.

    استدلال‌ غلط‌ بر جواز لقب‌ امام‌ دادن‌
    در مجلس‌ ترحيمي‌ به‌ مناسبت‌ شهادت‌ مرحوم‌ حاجّ سيّد مصطفي‌ خميني‌ -زاده‌ الله‌ عُلُوّاً و مرتبةً - كه‌ سخنران‌ آقاي‌ دكتر حسن‌ روحاني‌ بود به‌ استناد به‌ آيۀ كريمۀ:وَ إذِ ابْتَلَي‌ إبراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَاتَمَّهُنَّ قَالَ إنِّي‌ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إمَاماً قَالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي‌ قَالَ لَايَنَالُ عَهْدِي‌ الظَّالِمِينَ[18] كه‌ پس‌ از ابتلاي‌ حضرت‌ ابراهيم‌ به‌ ذبح‌ فرزندش‌ اسمعيل‌ خداوند منصب‌ امامت‌ را به‌ وي‌ عطا كرد اظهار كردند كه‌ چون‌ اينك‌ فرزند آية‌الله‌ خميني‌ شهيد شده‌ است‌، نام‌ امام‌ بر ايشان‌ بايد گذاشته‌ شود.
    و اين‌ استدلال‌ تمام‌ نيست‌، زيرا آن‌ عنوان‌ را خدا داد و با إنِّي‌ جاعِلُكَ ادا نمود. و آن‌ خدا در حالي‌ كه‌ فعلاً امامي‌ را زنده‌ نگه‌ داشته‌ است‌ و او را ملجأ و ملاذ و پناه‌ و منجي‌ قرار داده‌ است‌، امام‌ ديگري‌ را جاعل‌ نخواهد بود مگر به‌ عنوان‌ نيابت‌. لَوْأرَدْنَا أنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لَاتَخَذْنَاهُ مِنْ لَدُنَّا إنْ كُنَّا فَاعِلينَ[19].
    امروزه‌ در كتابهاي‌ درسي‌ بچّه‌ها مي‌نويسند: امامان‌ دوازده‌ نفرند، و امام‌ دوازدهم‌ زنده‌ و غائب‌ است‌، و از طرفي‌ مي‌نويسند: «امام‌ خميني‌» چنين‌ و چنان‌. چند بار اين‌ بچّه‌ها از خود من‌ پرسيده‌اند كه‌ امامان‌ دوازده‌ نفرند، غَلَط‌ است‌. بايد نوشت‌ سيزده‌ نفر. و حقّاً من‌ در جواب‌ آنها فرو مانده‌ام‌.
    امروز قبر آية‌الله‌ خميني‌ قدس سره را با تشكيلات‌ و صحن‌ و رواق‌ و مسجد و كتابخانه‌ و غيرها مي‌سازند. اينها مهمّ نيست‌ و نگران‌ كننده‌ نيست‌. جاي‌ نگراني‌ آنجاست‌ كه‌ خداي‌ ناكرده‌ يك‌ زيارت‌ نامۀ مفصّل‌ بنويسند و به‌ عنوان‌ «امام‌» و با نام‌ و نشان‌ «امام‌ امَّت‌» بدانجا نصب‌ كنند، و آن‌ امام‌ نيز در رديف‌ و در ميزان‌ حضرت‌ امام‌ رضا علیه السلام قرار گيرد. و اين‌ مطلب‌ براي‌ نسل‌ آينده‌ تاريخ‌ تشيّع‌ را عوض‌ كند.
    آية‌الله‌ فقيد سعيد خميني‌ قدس سره آنقدر نكات‌ درخشان‌ و جالب‌ و تابناك‌ در زندگي‌ خود دارد كه‌ اگر روي‌ آنها كاملاً بحث‌ شود، براي‌ اين‌ نسل‌ و نسلهاي‌ آتيه‌ كافي‌ خواهد بود و نياز به‌ اين‌ امور اعتباريّه‌ و جعليّه‌ و غيرحقيقيّه‌ نيست‌.
    امّا راجع‌ به‌ «طَيِّب‌» من‌ خواستم‌ در آنجا نشان‌ دهم‌ به‌ مقدَّسين‌ و جانماز آبكشان‌ و تقدّس‌ مآبان‌ كه‌ چنان‌ شخصي‌ كه‌ از هر گناه‌ خودداري‌ نمي‌كرد، بر اساس‌ غيرت‌ فطري‌ و وجداني‌ خود گفت‌: «من‌ تهمت‌ به‌ سيِّد نمي‌زنم‌» و اين‌ معني‌ بدون‌ ذكر سوابق‌ وي‌ اجمالاً غير ممكن‌ بود.
    بنابراين‌ اشاره‌ يا تصريح‌ به‌ گناه‌ او كه‌ جهراً انجام‌ مي‌داد و پائين‌ شهر قسمت‌ انبار گندم‌ و خيابان‌ خراسان‌ جزو پاطوق‌ او بود، مزيد بر رشادت‌ و دلاوري‌ اوست‌ كه‌ از همۀ مناصب‌ گذشت‌، نه‌ خداي‌ ناكرده‌ قصد اشاعۀ فحشاء و نام‌ از مردگان‌ به‌ غيرخوبي‌ بردن‌ باشد.
    از جمهوري‌ اسلام‌ انتظار داشتيم‌ نام‌ او را هم‌ مانند «تختي‌» بر سر زبانها آورد. پس‌ از تيرباران‌ او من‌ خودم‌ اوّل‌ كسي‌ بودم‌ كه‌ بر سر قبرش‌ رفتم‌ و از روح‌ بلند و استقامت‌ او مدد جستم‌ و او را نزد خداوند شفيع‌ قرار دادم‌ تا امر ما را هم‌ به‌ خير به‌ پايان‌ برساند و از هواجس‌ نفسانيّه‌ و هزاهز فريبندۀ آخر الزّمان‌ كه‌ هر كسي‌ را به‌ نحوي‌ مي‌ربايد مصون‌ بدارد، و در خاتمه‌ كارنامۀ عمل‌ را صحيحاً و سالماً به‌ دست‌ راست‌ ما بدهد. و الآن‌ هم‌ هر وقت‌ به‌ زيارت‌ حضرت‌عبدالعظيم‌ علیه السلام مشرّف‌ شدم‌ بر سر مزارش‌ رفته‌ام‌ «رحمة‌ الله‌ عليه‌ رحمة‌ واسعة‌».
    رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَ لإخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَ لَاتَجْعَلْ فِي‌ قُلُوبِنَا غِلَّا لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إنَّكَ روُفٌ رَحِيمٌ.[20]
    نسأل‌ الله‌ تعالي‌ أن‌ يوفّقنا و إيّاكم‌ لما يحبّ و يرضي‌، و السّلام‌ عليكم‌ و رحمة‌ الله‌ و بركاته‌.
    7 شوّال‌ 1410 سيّد محمّدحسين‌ الحسينيّ الطهراني‌

    وَ مَن یَتَّقِ اللهَ یَجْعَل لَه مَخْرَجًا وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ
    وَ مَن یَتَوَکَّلْ عَلَی اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ
    اِنَّ اللهَ بَالِغُ اَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْرًا


  13. صلوات ها 15


  14. #7

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۸۸
    علاقه
    مطالعه و تفکر
    نوشته
    5,135
    حضور
    59 روز 23 ساعت 15 دقیقه
    دریافت
    8
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    15170

    راهنما پاسخ به اشکالی در بکارگیری واژه امام برای غیر معصوم




    نقل قول نوشته اصلی توسط Ruhollah نمایش پست ها
    ضمن عرض ادب و تشکر از جناب عمار
    لازم می دانم نکاتی را یادآوری نمایم:
    نقل قول نوشته اصلی توسط Ruhollah نمایش پست ها

    ۱- حضرت علامه طهرانی در ادامه همان مطالب نقل می کنند که شخصی در مورد این نظرات ایشان نامه ای انتقادآمیز به ایشان می نویسند و علامه نیز در همان زمان پاسخ نامه را می دهند. ۲- مدارج علمی و تسلط ایشان بر ادبیات عرب و همچنین دروس اسلامی بر هیچ کس پوشیده نیست. چه اینکه ایشان از شاگردان برجسته علامه طباطبایی بوده اند و در محضر آن بزرگوار کسب فیض نموده اند. لذا قطعا ایشان در این گفتار به معانی کلمه امام واقف بوده و بر همین اساس منتقد اطلاق واژه امام به غیر معصومند. ۳- خواهش من از دوستان عزیر این است که پس از مطالعه کامل مطالب، این حقیر را از نظراتشان مستفید نمایند.

    با سلام و تشکر

    اولاً چنانکه جناب عمار در توضیحات شان اشاره فرمودند، در مباحث کلامی و اعتقادی معمولاً نظرات مختلفی بین متکلمین و عالمان دینی مطرح بوده و این یک امر طبیعی است، چنانکه در همه علوم این اختلاف نظرها نیز معمول و رایج است. خصوصاً در اصطلاحات کلامی اختلاف نظرهای بسیاری وجود دارد.

    ثانیاً مدارج علمی بالای ایشان و خصوص شاگرد حضرت علامه بودن دلیل بر آن نمی شود که نظرشان نسبت به دیگران صائب تر بوده و ترجیح داشته باشد، و این در حالی است که دیگرانی از شاگردان حضرت علامه (ره) همچون شهید بزرگوار آیت الله مطهری (رحمه الله)، علامه حسن زاده املی و علامه جوادی آملی و ... (حفظهما الله)، چنین مطلبی را خلاف شریعت مقدس و اعتقادات حقه شیعه ندانسته اند و نیز اهل فنِّ بسیاری در حدیث و حضراتی که سالیان متمادی با کتب حدیثی شیعه و سنی ممارست داشته و دارند، به کارگیری لفظ امام برای غیرمعصوم را جایز دانسته و خودشان به کار می بردند.

    ضمن آنکه بسیاری از مراجع گذشته و حال حاضر، و مجتهدین، این مطلب را مخالف با شریعت و اعتقادت حقه شیعه ندانسته و در اکثر موارد از لفظ امام استفاده کرده اند، بدیهی است که هیچ کسی قائل به این نیست که مقصود از امام در اینجا همان امامت مورد بحث در تشیع است.

    مستحضرید که واژه «امام» از نظر لغوی به معنای رهبر و پیشواست؛ چه پیشوای کفر و چه پیشوای ایمان. ولی از نظر اصطلاح علم کلام، «امامت» منصبی است که به برخی از اشخاص اعطا میگردد و از این نظر، تفاوتی بین امامت حضرت ابراهیم(ع) و امامت ائمه معصوم(ع) نیست. این کلمه، در بین مسلمانان گاهی به رهبران دینی -که دارای نقش برجسته‏ای بودند- نیز اطلاق شده است که البته معنای لغوی آن مراد است؛ نه این که کسی در مرتبه معصومین و یا پیامبران قرار گرفته باشد. چنان که اهل سنت درباره امام محمد غزالی و دیگران گفته اند. و یا در برخی روایات، لفظ امام را درباره امام جماعت و جمعه به کار برده اند و معلوم است که مراد از این لفظ، امام نه در آن معنای خاص بلکه در جایگاه خود معنی می شود.

    بدون شک، مقصود از امام در اینجا، یعنی در خصوص رهبران دینی و سیاسی حکومت اسلامی، اعم از امام خمینی (رضوان الله) و امام خامنه ای (حفظه الله)، معنای لغوی ان یعنی پیشوا و رهبر حکومت است نه انچه که در اصطلاح علم کلام، بعنوان امامت امامان معصوم (ع) به آن ذوات مقدسه اطلاق می شود.

    موفق باشید ...


    اطلاق واژه امام برای غیر معصوم

  15. صلوات ها 12


  16. #8

    عضویت
    جنسیت اسفند ۱۳۸۹
    علاقه
    iran qom
    نوشته
    331
    حضور
    24 دقیقه
    دریافت
    17
    آپلود
    1
    گالری
    0
    صلوات
    1452



    با سلام

    لفظ امام همانطور که استاد محترم در بالا گفته اند به معنای پیشوا و رهبر است واین در فرهنگ قرآن در موارد مختلف حتی در مورد پیشوایان کفر استفاده می شود.

    وَإِن نَّكَثُواْ أَيْمَانَهُم مِّن بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُواْ فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُواْ أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لاَ أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنتَهُونَ ﴿۱۲
    اگر سوگندهاى خود را پس از پيمان خويش شكستند و شما را در دينتان طعن زدند پس با پيشوايان كفر بجنگيد چرا كه آنان را هيچ پيمانى نيست باشد كه [از پيمان‏شكنى] باز ايستند (۱۲توبه)
    یوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُوْلَئِكَ يَقْرَؤُونَ كِتَابَهُمْ وَلاَ يُظْلَمُونَ فَتِيلًا ﴿۷۱
    [ياد كن] روزى را كه هر گروهى را با پيشوايشان فرا مى‏خوانيم پس هر كس كارنامه‏اش را به دست راستش دهند آنان كارنامه خود را مى‏خوانند و به قدر نخك هسته خرمايى به آنها ستم نمى‏شود (۷۱اسراء)


  17. صلوات ها 13


  18. #9

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۸۹
    علاقه
    مباحث دینی،علمی،فلسفی
    نوشته
    82
    حضور
    3 ساعت 14 دقیقه
    دریافت
    2
    آپلود
    1
    گالری
    0
    صلوات
    518



    با تشکر از همه دوستان و کارشناسان محترم
    یه سوال دیگه در این رابطه برای بنده مطرح شد اینکه چه اشکالی دارد به جای لفظ امام برای ولی فقیه از نائب الامام استفاده شود؟ نائب الامام هم این مشکل بحث برانگیز را ندارد و هم معنای حقیقی ولی فقیه را می رساند؟
    در ثانی این استدلال که لفظ امام وقتی برای غیر از ائمه معصومین به کار برده می شود به معنای پیشوا و رهبر است در برابر استدلالهایی که حضرت علامه تهرانی در کتاب آورده اند دلیل محکمی نیست اینجا ما داریم فارسی صحبت می کنیم در عربی می توان امام را پیشوا هم معنی کرد اما در فارسی کلمه خاص خودش هست اگر هم کسانی از علمای اهل فن یا ائمه از لفظ امام برای پیشنماز و ... استفاده کرده اند ائمه که زبانشان عربی بوده اما علمای فارسی زبان چون عرف بوده استفاده کرده اند نه به این دلیل که حتما حقیقت این باشد.(لزوما عرف همان حقیقت نیست)
    برای استدلال باید از همان روشی که علامه تهرانی استدلال کرده اند استفاده کرد و جواب داد.
    در فارسی می توان به ولی فقیه "نائب الامام" گفت به جای امام. می توان به امام جماعت "پیشنماز" گفت.
    چه اصراری هست که حتما امام گفته شود
    بنده کتاب ولایت فقیه حضرت روح الله را که چاپ اوایل انقلاب است دارم روی آن نوشته "نائب الامام روح الله الموسوی الخمینی"
    بنده با وجود اینکه در مطالعات اندکی که داشته ام فعلا ولایت مطلقه را پذیرفته ام اما در مورد لفظ امام برای "نائب الامام" قانع نشدم.
    می توان ولی فقیه را نائب تام الاختیار امام زمان(عج) دانست اما به او نائب الامام گفت.
    مساله دیگر هم که شخصی است اینکه بنده وقتی به شخصی غیر از امام معصوم امام می گویم آن لحظه چون عقیده دارم در تمام زمانها در محضر امام زمان هستم حضور امام زمان(عج) را احساس می کنم در ته دلم خوف ایجاد می شود و زبانم کمی بند می آید.
    اللهم عجل لولیک الفرج

    ویرایش توسط saber_r : ۱۳۹۰/۰۹/۱۰ در ساعت ۱۶:۱۶
    و سیعلموالذین ظلموا ای منقلب ینقلبون

  19. صلوات ها 10


  20. #10

    عضویت
    جنسیت مهر ۱۳۹۰
    نوشته
    300
    حضور
    14 ساعت 5 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    0
    صلوات
    776



    ما 12 تا امام بیشتر نداشتیم اگه اینجوریه پس راحت بیاییم لقب پیامبر هم بدیم به همدیگه

  21. صلوات ها 6


صفحه 1 از 6 123 ... آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 4

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود