صفحه 2 از 3 نخست 123 آخرین
جهت مشاهده مطالب کارشناسان و کاربران در این موضوع کلیک کنید   

موضوع: حکمت بیان نشانه های غیر حتمی ظهور چیست؟

  1. #11

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۴
    علاقه
    حب الحسین(ع)
    نوشته
    2,003
    حضور
    47 روز 8 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    9
    صلوات
    5628



    سلام
    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    اگر من منتظر بدونم ممکنه این نشانه هزار سال تا ظهور فاصله داشته باشه به نظرتون این به من امید میده؟
    مسئله اینجاست که زمان ظهور مشخص نیست و ما هم نمی دانیم این نشانه غیر قطعی واقعا چه قدر با ظهور فاصله دارد، ممکن است بسیار نزدیک باشد و ممکن است فاصله زیادی داشته باشد.
    بالاخره کارکرد این نشانه غیر قطعی امیدوار نگه داشتن منتظران است که اگر نبود، این فاصله طولانی باعث از بین رفتن اعتقاد خیلی ها می شد.
    اگر خاطر شما باشد حدیثی از امام جواد در پست چهارم عرض شد:
    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    خداوند متعال امر امام زمان(علیه السلام) را در یک شب اصلاح می کند
    همین که خداوند امر حضرت را در یک شب اصلاح می کند، باعث امیدواری است که نشانه های ظهور مانند یک پازل به فاصله زمانی بسیار کم کنار هم قرار بگیرند و امر فرج محقق شود. پس وجود یک نشانه ولو غیر قطعی امید ظهور را در دل منتظران زنده نگه می دارد.

    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    الان چندتا از نشانه ها وجود دارن که محقق شدن و کل جهان تشیع معتقد به این هست که اتفاق افتادن بهصورت قطعی؟
    غالب نشانه های غیر قطعی به صورت کلی است و قابل تطبیق بر مصدایق اتفاق افتاده اند. به عنوان مثال یکی از نشانه های غیر قطعی، اختلاف میان دو دسته از عجم ها و خون ریزی شدید بین آنهاست که می توان این نشانه را با جنگهای جهانی تطبیق داد، البته این احتمال هم هست که در آینده خون ریزی بیشتری رخ دهد و این نشانه با آن مورد منطبق شود. به همین دلیل نشانه غیر قطعی قادر به اثبات ظهور نیست بلکه تنها این امید را در دل منتظر زنده نگه می دارد که بالاخره ممکن است همین مورد کنونی مد نظر باشد.
    نکته دیگر اینکه با توجه به کلی بودن نشانه های ظهور، هیچگونه اتفاقی بین شیعیان یا اهل سنت در این رابطه نیست و از همین رو ممکن است دسته ای با خوشبینی بسیاری از نشانه ها را محقق شده بدانند و دسته ای دیگر با بدبینی منتظر مصدایق جدید برای این روایات باشند.


  2. صلوات ها 2


  3. #12

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۴
    علاقه
    حب الحسین(ع)
    نوشته
    2,003
    حضور
    47 روز 8 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    9
    صلوات
    5628



    اما در این مورد:
    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    قطعا باید یک وجه تمایزی هم باشه یعنی یک اثری که در بیان هیچ مسئله و عبادتی نیست مگر در بیان نشانه های غیر قطعی وگرنه اصلا دلیلی نداشت بیان بشه این امید دهی این غفلت زدایی این راحت شدن شناخت موعود همه با مسائل دیگه قابل برطرف شدنه
    اولا؛ بحث روی کارکرد نشانه های غیر قطعی است و این کارکرد اگر با دیگر نشانه ها یا عبادات هم سنخ باشد، به معنای بی خاصیت بودن آنها نیست. همانطور که اگر نماز آرامش می دهد، به این معنا نیست که دیگر قرآن نخوانیم! چون آنهم به انسان آرامش می دهد...

    ثانیا؛ غفلت زدایی یا امید بخشی که در مورد نشانه های ظهور مطرح شد با غفلت زدایی اعمال عبادی مانند نماز متفاوت است. به عوان مثال نماز انسان را در طول روز به یاد خدا می اندازد اما در مورد نشانه های ظهور، امامی که از اذهان فراموش شده بود، دوباره به یاد مردم می آید و وعده الهی را در شرف وقوع می بینند. گذشته از اینکه امید بخشی به ظهور در این عبادات چندان معنایی ندارد. بنابراین منظور از امید بخشی یا غفلت زدایی معنای لغوی آنها نیست که با دیگر عبادات مشترک باشد، بلکه متعلق این مفاهیم مد نظر است؛ امید بخشی به ظهور، غفلت زدایی از ظهور و ...

    ثالثا؛ اگر تنها نشانه های قطعی بیان می شد، با توجه به اینکه این نشانه ها همگی نزدیک به ظهور هستند و در برخی روایات تصریح شده که همه در یک سال اتفاق می افتند، در طول غیبت کبری که چند قرن طول کشیده، چطور این نشانه های می توانستند امید مردم را زنده نگه دارند؟ توجه داشته باشید که گاهی اصحاب ائمه از ایشان در مورد ظهور سوال می کردند، ایشان نمی فرمودند شما به هیچ وجه ظهور را درک نخواهید کرد! بلکه طوری جواب می داند که طرف مقابل این امید را داشت که در زمان حیات خود این واقعه را درک کند. این خاصیت با توجه به نشانه های غیر قطعی به خوبی حاصل می شود.

    بنابراین لازم نیست حتما تمایزی از حیث کارکرد بین این نشانه ها باشد تا قائل به مفید بودن آنها شود، علاوه بر اینکه برخی کارکردها مانند امید بخشی تقریبا فقط با این دست نشانه ها حاصل می شود.

    نکته دیگر اینکه مسلما برای شناخت امام و شرایط ظهور نشانه های قطعی کفایت می کنند اما نشانه های غیر قطعی صرفا برای شناخت نیستند، بلکه خاصیت امید افزایی را علاوه بر شناخت حاصل می کنند و اینکه احتمال بداء در آنها هست، این نشانه ها از حجیت نمی افتند.


  4. صلوات ها 3


  5. #13

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۲
    علاقه
    فلسفه، حل روبیک، پارکور، کالیستنیک، مطالعه در مورد ادیان و جاگلینگ,OPM community
    نوشته
    1,055
    حضور
    25 روز 20 ساعت 2 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    79
    صلوات
    2934



    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    مسئله اینجاست که زمان ظهور مشخص نیست و ما هم نمی دانیم این نشانه غیر قطعی واقعا چه قدر با ظهور فاصله دارد، ممکن است بسیار نزدیک باشد و ممکن است فاصله زیادی داشته باشد.
    بالاخره کارکرد این نشانه غیر قطعی امیدوار نگه داشتن منتظران است که اگر نبود، این فاصله طولانی باعث از بین رفتن اعتقاد خیلی ها می شد.
    با سلام خدمت استاد عزیز
    وقتی من نمیدانم ظهور چه زمانیست و نمیدانم اصلا یک حادثه خاص مصداق درست نشانه ای که امام گفته هست یا نه و نمیدانم حتی اگر مصداق باشد فاصله تا ظهور چقدر است؟ چطور امیدوار باشم؟
    خود اینکه گفتن ظهور اتفاق می افتد که بیشتر امید میده یعنی میدانم قطعی ظهور و منجی هست میدانیم قطعا آینده بشر درخشانه


    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    همین که خداوند امر حضرت را در یک شب اصلاح می کند، باعث امیدواری است که نشانه های ظهور مانند یک پازل به فاصله زمانی بسیار کم کنار هم قرار بگیرند و امر فرج محقق شود. پس وجود یک نشانه ولو غیر قطعی امید ظهور را در دل منتظران زنده نگه می دارد.
    منظور این حدیث رو متوجه نمی شم اصلاح امر به چه معنیست؟ بدون لوازم ظهور مثل یاران خاص آمادگی مردم و ... مگر امکان ظهور هست؟

    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    غالب نشانه های غیر قطعی به صورت کلی است و قابل تطبیق بر مصدایق اتفاق افتاده اند. به عنوان مثال یکی از نشانه های غیر قطعی، اختلاف میان دو دسته از عجم ها و خون ریزی شدید بین آنهاست که می توان این نشانه را با جنگهای جهانی تطبیق داد، البته این احتمال هم هست که در آینده خون ریزی بیشتری رخ دهد و این نشانه با آن مورد منطبق شود. به همین دلیل نشانه غیر قطعی قادر به اثبات ظهور نیست بلکه تنها این امید را در دل منتظر زنده نگه می دارد که بالاخره ممکن است همین مورد کنونی مد نظر باشد.
    نکته دیگر اینکه با توجه به کلی بودن نشانه های ظهور، هیچگونه اتفاقی بین شیعیان یا اهل سنت در این رابطه نیست و از همین رو ممکن است دسته ای با خوشبینی بسیاری از نشانه ها را محقق شده بدانند و دسته ای دیگر با بدبینی منتظر مصدایق جدید برای این روایات باشند.
    خوب همین موضوع بنده رو گیج کرده این چطور نشانه و آدرس دادنی هست که حتی فقهای شیعه هم نمیتوانند مصداقش را معلوم کنند
    مثل این هست که به شما آدرسی بدهند که نتوانید پیدا کنید(عقلا) ولی بگن امید به پیدا کردن داشته باشید! بیشتر به سر کار گذاشتن شباهت دارد تا آدرس دهی
    در قسمت مربوط به مشاوره به هیچ وجه نظر غیر تخصصی ندید. مردم به اندازه کافی مشکل دارند با جهلمون به دیگران آسیب نزنیم.
    لوازم بحث علمی استفاده از منابع علمی نظیر کتب علمی(
    نه هر نوشته ای که جلد داره) و مقالات علمی ( نه سخن هر سایتی یا هر فردی) هست.
    در حین بحث با نهایت ادب صحبت کنیم. حق تکه انداختن، بی ادبی و تمسخر دیگران یا عقایدشان رو نداریم.

    با طرفدار قمه زنی، مخالف فلسفه و عرفان، مخالف وحدت اسلامی، سجده کنندگان برکوروش پادشاه ایران و هر نوع مورد مشابه هیچ سخنی ندارم.


  6. صلوات


  7. #14

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۲
    علاقه
    فلسفه، حل روبیک، پارکور، کالیستنیک، مطالعه در مورد ادیان و جاگلینگ,OPM community
    نوشته
    1,055
    حضور
    25 روز 20 ساعت 2 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    79
    صلوات
    2934



    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    اولا؛ بحث روی کارکرد نشانه های غیر قطعی است و این کارکرد اگر با دیگر نشانه ها یا عبادات هم سنخ باشد، به معنای بی خاصیت بودن آنها نیست. همانطور که اگر نماز آرامش می دهد، به این معنا نیست که دیگر قرآن نخوانیم! چون آنهم به انسان آرامش می دهد...

    ثانیا؛ غفلت زدایی یا امید بخشی که در مورد نشانه های ظهور مطرح شد با غفلت زدایی اعمال عبادی مانند نماز متفاوت است. به عوان مثال نماز انسان را در طول روز به یاد خدا می اندازد اما در مورد نشانه های ظهور، امامی که از اذهان فراموش شده بود، دوباره به یاد مردم می آید و وعده الهی را در شرف وقوع می بینند. گذشته از اینکه امید بخشی به ظهور در این عبادات چندان معنایی ندارد. بنابراین منظور از امید بخشی یا غفلت زدایی معنای لغوی آنها نیست که با دیگر عبادات مشترک باشد، بلکه متعلق این مفاهیم مد نظر است؛ امید بخشی به ظهور، غفلت زدایی از ظهور و ...
    این بخش فرمایش شما رو متوجه شدم خیلی ممنون


    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    ثالثا؛ اگر تنها نشانه های قطعی بیان می شد، با توجه به اینکه این نشانه ها همگی نزدیک به ظهور هستند و در برخی روایات تصریح شده که همه در یک سال اتفاق می افتند، در طول غیبت کبری که چند قرن طول کشیده، چطور این نشانه های می توانستند امید مردم را زنده نگه دارند؟ توجه داشته باشید که گاهی اصحاب ائمه از ایشان در مورد ظهور سوال می کردند، ایشان نمی فرمودند شما به هیچ وجه ظهور را درک نخواهید کرد! بلکه طوری جواب می داند که طرف مقابل این امید را داشت که در زمان حیات خود این واقعه را درک کند. این خاصیت با توجه به نشانه های غیر قطعی به خوبی حاصل می شود.
    یعنی فردی از امام سوال میکردند و امام نمیگفتن من منجی نیستم؟ چرا باید امید فردی مثلا در زمان امام سجاد علیه السلام حفظ شود؟ جدای اینکه ان ها که خود امام معصوم رو میدیدند چه نیازی به امید دهی برای دیدار امام دیگر داشتن
    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    بنابراین لازم نیست حتما تمایزی از حیث کارکرد بین این نشانه ها باشد تا قائل به مفید بودن آنها شود، علاوه بر اینکه برخی کارکردها مانند امید بخشی تقریبا فقط با این دست نشانه ها حاصل می شود.

    نکته دیگر اینکه مسلما برای شناخت امام و شرایط ظهور نشانه های قطعی کفایت می کنند اما نشانه های غیر قطعی صرفا برای شناخت نیستند، بلکه خاصیت امید افزایی را علاوه بر شناخت حاصل می کنند و اینکه احتمال بداء در آنها هست، این نشانه ها از حجیت نمی افتند.
    الان تقریبا بخش اول سخن شما رو متوجه شدم ما نیاز به امید دهی و غفلت زدایی در مورد منجی داریم
    اما هنوز با این بخش که میگین این امید دهی با نشانه های غیر حتمی انجام میشه رو متوجه نشدم در واقع همیشه در ذهنم این مسئله کاری بیهوده بوده بخاطر همین عواملی که عرض شد مثل بدا و کلی بودن و غیر قابل مصداق یابی و ...
    در قسمت مربوط به مشاوره به هیچ وجه نظر غیر تخصصی ندید. مردم به اندازه کافی مشکل دارند با جهلمون به دیگران آسیب نزنیم.
    لوازم بحث علمی استفاده از منابع علمی نظیر کتب علمی(
    نه هر نوشته ای که جلد داره) و مقالات علمی ( نه سخن هر سایتی یا هر فردی) هست.
    در حین بحث با نهایت ادب صحبت کنیم. حق تکه انداختن، بی ادبی و تمسخر دیگران یا عقایدشان رو نداریم.

    با طرفدار قمه زنی، مخالف فلسفه و عرفان، مخالف وحدت اسلامی، سجده کنندگان برکوروش پادشاه ایران و هر نوع مورد مشابه هیچ سخنی ندارم.


  8. صلوات


  9. #15

    عضویت
    جنسیت مرداد ۱۳۸۹
    علاقه
    مطالعه بازی و دین و بحث
    نوشته
    6,503
    حضور
    106 روز 1 ساعت 51 دقیقه
    دریافت
    95
    آپلود
    0
    گالری
    33
    صلوات
    27374



    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    اما در این مورد:

    اولا؛ بحث روی کارکرد نشانه های غیر قطعی است و این کارکرد اگر با دیگر نشانه ها یا عبادات هم سنخ باشد، به معنای بی خاصیت بودن آنها نیست. همانطور که اگر نماز آرامش می دهد، به این معنا نیست که دیگر قرآن نخوانیم! چون آنهم به انسان آرامش می دهد...

    ثانیا؛ غفلت زدایی یا امید بخشی که در مورد نشانه های ظهور مطرح شد با غفلت زدایی اعمال عبادی مانند نماز متفاوت است. به عوان مثال نماز انسان را در طول روز به یاد خدا می اندازد اما در مورد نشانه های ظهور، امامی که از اذهان فراموش شده بود، دوباره به یاد مردم می آید و وعده الهی را در شرف وقوع می بینند. گذشته از اینکه امید بخشی به ظهور در این عبادات چندان معنایی ندارد. بنابراین منظور از امید بخشی یا غفلت زدایی معنای لغوی آنها نیست که با دیگر عبادات مشترک باشد، بلکه متعلق این مفاهیم مد نظر است؛ امید بخشی به ظهور، غفلت زدایی از ظهور و ...

    ثالثا؛ اگر تنها نشانه های قطعی بیان می شد، با توجه به اینکه این نشانه ها همگی نزدیک به ظهور هستند و در برخی روایات تصریح شده که همه در یک سال اتفاق می افتند، در طول غیبت کبری که چند قرن طول کشیده، چطور این نشانه های می توانستند امید مردم را زنده نگه دارند؟ توجه داشته باشید که گاهی اصحاب ائمه از ایشان در مورد ظهور سوال می کردند، ایشان نمی فرمودند شما به هیچ وجه ظهور را درک نخواهید کرد! بلکه طوری جواب می داند که طرف مقابل این امید را داشت که در زمان حیات خود این واقعه را درک کند. این خاصیت با توجه به نشانه های غیر قطعی به خوبی حاصل می شود.

    بنابراین لازم نیست حتما تمایزی از حیث کارکرد بین این نشانه ها باشد تا قائل به مفید بودن آنها شود، علاوه بر اینکه برخی کارکردها مانند امید بخشی تقریبا فقط با این دست نشانه ها حاصل می شود.

    نکته دیگر اینکه مسلما برای شناخت امام و شرایط ظهور نشانه های قطعی کفایت می کنند اما نشانه های غیر قطعی صرفا برای شناخت نیستند، بلکه خاصیت امید افزایی را علاوه بر شناخت حاصل می کنند و اینکه احتمال بداء در آنها هست، این نشانه ها از حجیت نمی افتند.
    بسم الله الرحمن الرحیم
    اللهم عجل لولیک الفرج
    سلام علیکم و رحمه الله و برکاته
    استاد ببخشید درست برداشت کردم که ما دو نوع ظهور از حیث قطعیت داریم یکی ظهور قطعی با زمان و مکان مشخص که خدا می داند و امام(به علم امامت)
    یکی غیر قطعی که تنها خدا می داند و امام بر حسب شرایط می تواند با علمشان تشخیص دهند
    این برداشت مویداتی دارد که در بحث عقاید مسلم شیعه است مثل اینکه عرضه برنامه سالیانه به حجت زمان و بالقوه بودن قیام برای هرکدام از معصومین(ع)
    یا علی(س)

    اسلام درخشانترین راه است
    غررالحکم امدی ترجمه ادیب فقید محمد علی انصاریحدیث505

    موسسه انتشاراتی امام عصر(عج)
    عقل آدمی را به گفتار نیک و نهاد پاکیزه و کردار نیکو دلیل آورند
    (همان ح-10811)



  10. صلوات ها 2


  11. #16

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۴
    علاقه
    حب الحسین(ع)
    نوشته
    2,003
    حضور
    47 روز 8 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    9
    صلوات
    5628



    سلام
    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    وقتی من نمیدانم ظهور چه زمانیست و نمیدانم اصلا یک حادثه خاص مصداق درست نشانه ای که امام گفته هست یا نه و نمیدانم حتی اگر مصداق باشد فاصله تا ظهور چقدر است؟ چطور امیدوار باشم؟
    قضاوت در مورد نشانه های ظهور و به تبع آنها امیدواری منتظر و توجه او مبتنی بر پیش زمینه هایی است که از روایات دیگر به دست می آید.
    به عنوان مثال روایتی می گوید امر حضرت در یک شب اصلاح می شود(در ادامه این مطلب رو توضیح می دهم) همین مطلب انسان را امیدوار می کند که ممکن است همین امسال این اتفاق بیافتد و مقدمات به سرعت مهیا شوند. با این پیش زمینه انسان تحقق ظهور را نزدیک می بیند و اگر یکی از نشانه های غیر قطعی هم بر مصداقی تطابق پیدا کند(حتی اگر مصداق واقعی نباشد) انسان امید وار می شود که ممکن است ظهور نزدیک باشد.
    توجه داشته باشید که ملاک امید واری است نه تحقق واقعی ظهور، ایندو را نباید با هم خلط کرد. حالا ممکن است کسی هم با بد بینی به این قضیه نگاه کند که ای بابا! ممکن است این نشانه همان نشانه نباشد! یا من درست نفهمیده باشم و ...
    پس امیدوار کننده بودن برای عموم ملاک است نه برای برخی که با بد بینی به این قضیه نگاه می کنند. برای عموم مردم مواجه شدن با نشانه ای که قابل تطبیق با مصداقی است، امید واری به ظهور هم می آید. البته باید به یک نکته توجه کرد که تطبیق را ساده لوحانه انجام ندهیم، بلکه تمام شرایط تطبیق محقق شود.

    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    منظور این حدیث رو متوجه نمی شم اصلاح امر به چه معنیست؟ بدون لوازم ظهور مثل یاران خاص آمادگی مردم و ... مگر امکان ظهور هست؟
    اصلاح امر به معنای مهیا شدن مقدمات ظهور امام است.
    یعنی خداوند مقدماتی مانند یاران و شرایط را بسیار سریع مهیا می کند و شاید یکی از دلایل آن این باشد که دشمنان فرصت مقابله و اخلال در امر ظهور را پیدا نکنند.

    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    این چطور نشانه و آدرس دادنی هست که حتی فقهای شیعه هم نمیتوانند مصداقش را معلوم کنند
    تطبیق ربطی به فقاهت ندارد! البته کسی که این نشانه ها را با جزئیات و لوازم می شناسند برای تطبیق اولویت دارند. ولی در هر حال برخی فقها هم تطبیق هایی انجام داده اند...
    در هر حال ممکن است این تطبیق ها درست بوده باشد و مصداق بارزتری برای آن در آینده پیدا نشود و ممکن است مصداق حقیقی آن در آینده محقق شود. اما نکته این است که از گذشته با توجه به مصداق های حقیقی یا مشابه، این امید در دل شیعیان از بین نرفته و هر کس در دوران حیات خود به تحقق ظهور امید وار بوده است.


  12. صلوات ها 3


  13. #17

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۴
    علاقه
    حب الحسین(ع)
    نوشته
    2,003
    حضور
    47 روز 8 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    9
    صلوات
    5628



    در این مورد:
    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    یعنی فردی از امام سوال میکردند و امام نمیگفتن من منجی نیستم؟ چرا باید امید فردی مثلا در زمان امام سجاد علیه السلام حفظ شود؟ جدای اینکه ان ها که خود امام معصوم رو میدیدند چه نیازی به امید دهی برای دیدار امام دیگر داشتن
    توجه داشته باشید که ما از خود رسول خدا(صلی الله علیه و آله) تا امام حسن عسکری(علیه السلام) در مورد امام زمان و ظهور ایشان روایت داریم و اختصاص به شیعه هم ندارد و اهل سنت هم این امر را تقریبا قطعی می دانند.
    نکته دیگر اینکه شیعیان از همان صدر اسلام در اقلیت و فشار سیاسی و اجتماعی و بعضا اقتصادی بودند و امید به گشایش امر داشتند و این امر را تنها در گرو ظهور منجی می دانستند و از امامان سوال می کردند و ائمه ایشان را به نشانه ها ارجاع می دادند و این امر برای مخاطب روشن بود که امامی که پاسخ او را می دهد، منجی آخر الزمان نیست اما ممکن است با فاصله کوتاهی این امر اتفاق بیافتد.

    اما در مورد دلیل امیدواری فردی مثلا در دوران اما سجاد(علیه السلام) یا دیگر ائمه(علیهم السلام) این است که بالاخره ظهور امام زمان(علیه السلام) یکی از قطعیات اعتقاد شیعه است و خود این امید باعث استحکام شیعیان بر مذهب خود می شده است. تصور کنید شخصی در فشار زندگی کند و هیچ امیدی به بهبودی هم نداشته باشد، این فرد خیلی زود از پا در می آید، چون از نظر ذهنی راهی برای نجات نمی بیند اما کسی که از نظر خارجی در فشار است اما این امید را دارد که بالاخره راه نجاتی هست، این فرد از نظر خارجی و در عالم واقع هم بهتر عمل می کند.


  14. صلوات ها 2


  15. #18

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۴
    علاقه
    حب الحسین(ع)
    نوشته
    2,003
    حضور
    47 روز 8 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    9
    صلوات
    5628



    سلام
    نقل قول نوشته اصلی توسط رستگاران نمایش پست ها
    استاد ببخشید درست برداشت کردم که ما دو نوع ظهور از حیث قطعیت داریم یکی ظهور قطعی با زمان و مکان مشخص که خدا می داند و امام(به علم امامت)
    یکی غیر قطعی که تنها خدا می داند و امام بر حسب شرایط می تواند با علمشان تشخیص دهند
    این برداشت مویداتی دارد که در بحث عقاید مسلم شیعه است مثل اینکه عرضه برنامه سالیانه به حجت زمان و بالقوه بودن قیام برای هرکدام از معصومین(ع)
    حق با شماست، هر امری که در آینده اتفاق می افتد، مبتنی بر شرایطی در گذشته است و ظهور هم از این قانون مستثنی نیست. به همین دلیل اعمال انسان ها در ظهور تاثیر دارد و ممکن است آن را نزدیک یا دور کند. اما بالاخره خداوند متعال با توجه به احاطه او بر زمان و مکان و تمامی اعمال و رفتار بندگان، زمان دقیق این امر را می داند. اما این به معنای عدم تکلیف ما برای دعا و کمک به نزدیک شدن ظهور ندارد، زیرا علم الهی در این موارد، بر اساس فعل بندگان و دیگر متغیرهاست و تکلیف را ساقط نمی کند.
    در مورد بالقوه بودن قیام برای معصومین نیز حق باشماست، این مساله را در مورد امام صادق(علیه السلام) به روشنی می توان یافت، زمانی که بنی امیه ضعیف شده و قدرت در حال انتقال به اهل بیت بود که البته بنی عباس هم با همین شعار قدرت را تصاحب کردند. اگر خیانت هایی مانند نفس زکیه که خود را مهدی نامید و بنی عباس با او بیعت کردند، اتفاق نمی افتاد، شاید امام با قیامی حساب شده این کار را به سرانجام می رساند... در هر حال این امید برای مردم آن زمان نیز واقعی بود.


  16. صلوات ها 2


  17. #19

    عضویت
    جنسیت آذر ۱۳۹۲
    علاقه
    فلسفه، حل روبیک، پارکور، کالیستنیک، مطالعه در مورد ادیان و جاگلینگ,OPM community
    نوشته
    1,055
    حضور
    25 روز 20 ساعت 2 دقیقه
    دریافت
    11
    آپلود
    0
    گالری
    79
    صلوات
    2934



    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    قضاوت در مورد نشانه های ظهور و به تبع آنها امیدواری منتظر و توجه او مبتنی بر پیش زمینه هایی است که از روایات دیگر به دست می آید.
    به عنوان مثال روایتی می گوید امر حضرت در یک شب اصلاح می شود(در ادامه این مطلب رو توضیح می دهم) همین مطلب انسان را امیدوار می کند که ممکن است همین امسال این اتفاق بیافتد و مقدمات به سرعت مهیا شوند. با این پیش زمینه انسان تحقق ظهور را نزدیک می بیند و اگر یکی از نشانه های غیر قطعی هم بر مصداقی تطابق پیدا کند(حتی اگر مصداق واقعی نباشد) انسان امید وار می شود که ممکن است ظهور نزدیک باشد.
    توجه داشته باشید که ملاک امید واری است نه تحقق واقعی ظهور، ایندو را نباید با هم خلط کرد. حالا ممکن است کسی هم با بد بینی به این قضیه نگاه کند که ای بابا! ممکن است این نشانه همان نشانه نباشد! یا من درست نفهمیده باشم و ...
    پس امیدوار کننده بودن برای عموم ملاک است نه برای برخی که با بد بینی به این قضیه نگاه می کنند. برای عموم مردم مواجه شدن با نشانه ای که قابل تطبیق با مصداقی است، امید واری به ظهور هم می آید. البته باید به یک نکته توجه کرد که تطبیق را ساده لوحانه انجام ندهیم، بلکه تمام شرایط تطبیق محقق شود.
    سلام خدمت استاد گرامی
    سال نو رو تبریک میگم خدمتتون
    مسئله امید دهی رو متوجه شدم خیلی ممنون
    نقل قول نوشته اصلی توسط عامل نمایش پست ها
    تطبیق ربطی به فقاهت ندارد! البته کسی که این نشانه ها را با جزئیات و لوازم می شناسند برای تطبیق اولویت دارند. ولی در هر حال برخی فقها هم تطبیق هایی انجام داده اند...
    در هر حال ممکن است این تطبیق ها درست بوده باشد و مصداق بارزتری برای آن در آینده پیدا نشود و ممکن است مصداق حقیقی آن در آینده محقق شود. اما نکته این است که از گذشته با توجه به مصداق های حقیقی یا مشابه، این امید در دل شیعیان از بین نرفته و هر کس در دوران حیات خود به تحقق ظهور امید وار بوده است.
    منظور بنده از مطرح کردن نام فقها این هست که این افراد طبعا آشنایی بسیار بیشتری با نشانه های ظهور دارند لذا منطقی هست که این افراد تطبیق رو انجام بدن بخصوص که بحث بررسی سندی احادیث خودش یک مسئله تخصصی هست

    ببینید بنده همین امروز یک سری احادیث خوندم از خود رسول الله (ص) که شاید حدود 70 نشانه گفته بودند
    مثلا گرایش به همجنس گرایی بی توجهی به نماز یا حاکمان ظالم و...
    خیلی از این موارد به حدی کلی هست اصلا قابل تطبیق نیست
    یعنی مثلا حاکم ظالم که گفتن در روایات فکر کنم به فراوانی در تاریخ اسلام پیدا بشه نه تنها در اسلام بلکه در جهان و در طول تاریخ اکثریت قریب به اتفاق حاکمان ظالم بودند و احتمالا خواهند بود
    اینکه این روایات امید میده صحیح و قبول کردم اما چرا اینقدر در مصادیق باید اختلاف باشه
    سپاس
    در قسمت مربوط به مشاوره به هیچ وجه نظر غیر تخصصی ندید. مردم به اندازه کافی مشکل دارند با جهلمون به دیگران آسیب نزنیم.
    لوازم بحث علمی استفاده از منابع علمی نظیر کتب علمی(
    نه هر نوشته ای که جلد داره) و مقالات علمی ( نه سخن هر سایتی یا هر فردی) هست.
    در حین بحث با نهایت ادب صحبت کنیم. حق تکه انداختن، بی ادبی و تمسخر دیگران یا عقایدشان رو نداریم.

    با طرفدار قمه زنی، مخالف فلسفه و عرفان، مخالف وحدت اسلامی، سجده کنندگان برکوروش پادشاه ایران و هر نوع مورد مشابه هیچ سخنی ندارم.


  18. صلوات


  19. #20

    عضویت
    جنسیت آبان ۱۳۹۴
    علاقه
    حب الحسین(ع)
    نوشته
    2,003
    حضور
    47 روز 8 ساعت 29 دقیقه
    دریافت
    0
    آپلود
    0
    گالری
    9
    صلوات
    5628



    سلام
    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    سلام خدمت استاد گرامی
    سال نو رو تبریک میگم خدمتتون
    سال نو شما هم مبارك باشه
    ان شاء الله سال خوب و پر بركتي داشته باشيد...

    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    منظور بنده از مطرح کردن نام فقها این هست که این افراد طبعا آشنایی بسیار بیشتری با نشانه های ظهور دارند
    از نظر شناخت روايات و اعتبار سنجي آنها حق باشماست.
    اما در تطبيق، همين علما هم گاهي دچار اشتباه شده و در برخي موارد، مشكلات و شرايط نابسمان باعث خطاي آنها شده است.
    در هر حال بايد در اين موارد جانب احتياط رعايت شود.

    نقل قول نوشته اصلی توسط جوجه اردک زشت نمایش پست ها
    اینکه این روایات امید میده صحیح و قبول کردم اما چرا اینقدر در مصادیق باید اختلاف باشه
    كلي بودن اين نشانه ها همانطور كه محاسني مانند اميد بخشي در زمانهاي مختلف را داشته، معايبي نيز دارد كه يكي از آنها همين مشكل بودن تطبيق مصداق حقيقي و به تبع آن وقوع اختلاف در آن باشد.
    نكته اساسي كه بايد در تطبيق نشانه هاي كلي در نظر داشت، اجتماع آنها يا حد اقل اجتماع عمده نشانه هاست. بنابراين با يك يا چند نشانه كلي نمي توان به حكم به ظهور يا نزديك شدن آن كرد. البته باز اين اميد هست كه با وقوع برخي نشانه ها، نشانه هاي ديگر هم پشت سر آنها واقع شوند و همين مطلب باز هم اميد را با يك يا چند نشانه به دنبال خواهد داشت اما اين در حد اميد دهي است نه حكم به ظهور! بين اين دو بايد تفاوت گذاشت.


صفحه 2 از 3 نخست 123 آخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این موضوع را مشاهده کرده اند: 20

کلمات کلیدی این موضوع

اشتراک گذاری

اشتراک گذاری

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
^

ورود

ورود