PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : حاج محمد اسماعیل دولابی کیست؟



zahra
۱۳۸۹/۰۷/۰۲, ۱۳:۴۷
هفته قبل یکی از دوستان کتابی به من دادند به نام « طوبای محبت 2» از مجالس دولابی
کتاب مطالب بسیار شگفت انگیز و جالبی دارد شخصیتی ان را نوشته که قطعا خداوند از محسوسات زندگیش می باشد
می خواهم بدانم زندگینامه این فرد چیست و چگونه به این مرتبه رسیده است ؟
هر چند شاید قضاوت با یک کتاب کار معقولی به نظر نرسد ولی وقتی گاه یک خط این کتاب به اندازه چند کتاب است قضاوت معقول خواهد بود .

رضا
۱۳۸۹/۰۷/۰۲, ۱۴:۵۹
باسلام

محمد اسماعیل دولابی معروف به حاج اسماعیل دولابی عارف عرفی‌گرای (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C%E2%80%8C% DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C&action=edit&redlink=1) شیعی بود

محمد اسماعیل دولابی در روستای دولاب (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D9%84%D8%A7%D8%A8&action=edit&redlink=1) از توابع تهران (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86) زاده شد. در جوانی به شغل کشاورزی اشتغال داشت و در عین حال به صورت آزاد به دانش‌آموزی در جلسات علمای دینی معاصر مانند آیت‌الله سید محمد شریف شیرازی، آیت‌الله شاه‌آبادی (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%8 7_%D8%B4%D8%A7%D9%87%E2%80%8C%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8 %AF%DB%8C)، آیت‌الله تقی بافقی (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A2%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7% D9%84%D9%84%D9%87_%D8%AA%D9%82%DB%8C_%D8%A8%D8%A7% D9%81%D9%82%DB%8C&action=edit&redlink=1)، شیخ غلامعلی قمی و شیخ محمدجواد انصاری (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%AC%D9%88%D8%A7%D8%AF_% D8%A7%D9%86%D8%B5%D8%A7%D8%B1%DB%8C) پرداخت.
حاج اسماعیل دولابی در محافل پیرامون خود نماینده درک متفاوت و فراگیری از دین با تکیه بر مفاهیم محبت و زیبایی بود و این بیان جدید باعث جذب جوانان و قشر تحصیل‌کرده در جلسات هفتگی وعظ او بود.

اسماعیل دولابی در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۸۱ درگذشت و در حرم حضرت معصومه (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AD%D8%B6%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%B9%D8%B5%D9%88% D9%85%D9%87) در قم به خاک سپرده شد.


از گفتارهای او کتابی موضوعی با نام «مصباح‌الهدی» توسط شاگرد وی مهدی طیب (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D8%B7%DB %8C%D8%A8&action=edit&redlink=1) گردآوری شده است. و چهار جلد کتاب دیگر با عنوان طوبای محبت (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B7%D9%88%D8%A8%D8%A7%DB%8C_%D9 %85%D8%AD%D8%A8%D8%AA&action=edit&redlink=1) و کتابی دیگر با عنوان طوبای کربلا که همگی مجموعه ای از مواعظ و جلسات وی است، به چاپ رسیده‌است.



معرفي کتب درباره ايشان

http://www.doulabi.com/files/5.jpg http://www.doulabi.com/files/1.jpg http://www.doulabi.com/files/2.jpg http://www.doulabi.com/files/3.jpg http://www.doulabi.com/files/4.jpg

سخنراني ها
http://www.doulabi.com/?Pages=SGVscA==

منیب
۱۳۸۹/۰۸/۱۹, ۱۱:۲۶
عنایات حسینی به حاج اسماعیل دولابی


http://www.askquran.ir/gallery/images/15525/1_ajw4geucf28ypkraihzt.jpg


اشاره:
مرحوم حاج اسماعیل دولابی از بزرگان اهل معرفت بودند که در پی کسب رضایت پدر، دست ازخواستة قلبی و آرزوی بزرگش که تحصیل علم در حوزة نجف اشرف بود برداشت و به همین سبب مورد عنایت ویژة حضرت اباعبدالله الحسین(ع) قرار گرفت. شرح ماجرا را از زبان خودشان پی می‌گیریم.


در ایّام جوانی به همراه پدرم به نجف اشرف مشرّف شده بودم. به شدّت تشنة علوم و معارف دینی بودم. با تمام وجود خواستار این بودم که در نجف بمانم و در حوزه تحصیل کنم ولی پدرم که مسن بود و جز من پسر دیگری که بتواند در کارها به او کمک کند نداشت، با ماندنم در نجف موافق نبود.


در حرم امیرالمؤمنین(ع) به حضرت التماس می‌کردم که ترتیبی دهند که در نجف بمانم و درس بخوانم و آن قدر سینه‌ام را به ضریح فشار می‌دادم و می‌مالیدم که موهای سینه‌ام کنده و تمام سینه‌ام زخم شده بود. حالم به گونه‌ای بود که احتمال نمی‌دادم به ایران برگردم. به خود می‌گفتم یا در نجف می‌مانم و مشغول تحصیل می‌شوم و یا اگر مجبور به بازگشت شوم همین جا جان می‌دهم و می‌میرم.


با علما نجف هم که مشکلم را در میان گذاشتم تا مجوّزی برای ماندن در نجف از آن‌ها بگیرم به من گفتند که وظیفة تو این است که رضایت پدرت را تأمین کنی و برای کمک به او به ایران بازگردی. در نتیجه نه التماس‌هایم به حضرت امیر کاری از پیش برد و نه متوسّل شدنم به علمای مرا به خواسته‌ام رساند. تا این‌که با همان حال ملتهب همراه پدرم به کربلا مشرّف شدیم. در حرم حضرت اباعبدالله(ع) در بالاسر ضریح حضرت همه چیز حل شد و آن التهاب فرو نشست و کاملاً آرام شدم. به طوری که هنگام مراجعت به ایران حتی جلوتر از پدرم و بدون هر گونه ناراحتی به راه افتادم و به ایران بازگشتم.


در ایران اوّلین کسانی که برای دیدن من به عنوان زائر عتبات به منزل ما آمدند دو نفر آقا سیّد بودند. آن‌ها را به اتاق راهنمایی کردم و خودم برای آوردن وسایل پذیرایی رفتم. وقتی داشتم به اتاق بر می‌گشتم جلوی در اتاق پرده‌ها کنار رفت و حالت مکاشفه‌ای به من دست داد و در حالی که سفره به دست بود حدود بیست دقیقه در جای خود ثابت ماندم. دیدم بالای سر ضریح امام حسین(ع) هستم و به من حالی کردند که آنچه را می‌خواستی از حالا به بعد تحویل بگیر. آن دو آقا سیّد هم با یکدیگر صحبت می‌کردند و می‌گفتند او در حال خلسه است. از همان جا شروع شد. آن اتاق شد بالای سر ضریح حضرت و تا سی سال عزاخانة اباعبداللّه بود و اشخاصی که به آن‌جا می‌آمدند بی‌آن‌که لازم باشد کسی ذکر مصیبت بکند می‌گریستند. در اثر عنایت حضرت اباعبدالله(ع) کار به گونه ای بود که خیلی از بزرگان مثل مرحوم حاج ملا آقا جان، مرحوم آیت الله شیخ محمّد بافقی، مرحوم آیت‌الله شاه‌آبادی، بدون این‌که من به دنبال آن‌ها بروم و از آن‌ها التماس و درخواست کنم، با علاقة خودشان به آن‌جا می‌آمدند.


بعد از آن مکاشفه، به ترتیب به چهار نفر برخوردم که مرا دست به دست به یکدیگر تحویل دادند. اوّلین فرد آیت‌الله سیّد محمّد شریف شیرازی بود. همراه او بودم تا این که مرحوم شد. وقتی جنازة او را به حضرت عبدالعظیم بردیم. آیت‌الله شیخ محمّد بافقی آمد و بر او نماز خواند من که دیدم شیخ هم بر عزیزم نماز خواند و هم از مرحوم شیرازی قشنگ‌تر است جذب او شدم، به گونه‌ای که حتّی همراه جنازه به قم نرفتم. خانة شیخ را پیدا کردم و از آن پس با شیخ محمّد بافقی مرتبط بودم تا این‌که او هم مرا تحویل آیت‌الله شیخ غلام‌علی قمی ملقب به تنوماسی داد.
من هم که او را قشنگ‌تر دیدم از آن پس همراه وی بودم. در همین ایام با آیت‌الله شاه‌آبادی هم آشنا و دوست شدم و با وی نیز ارتباط داشتم. تا این که بالاخره به نفر چهارم، آیت‌الله شیخ محمّد جواد انصاری همدانی که شخص و طریق بود بر خوردم. او با سایرین متفاوت بود. چنین کسی از پوستة بشری خارج شده و آزاد است و هر ساعتی در یک جای از عالم است. یک استوانة نور است که از عرش تا طبقات زمین امتداد دارد و نور همة اهل بیت در آن میلة نور قابل وصول است.


اوّل اهل عبادت، مسجد رفتن، محراب ساختن و امام جماعت بردن بودم. بعد اهل توسّل به اهل بیت(ع) و گریه و عزاداری و اقامة مجالس ذکر اهل بیت(ع) شدم. تا این‌که در پایان به شخصی برخوردم و به او دل دادم و از وادی توحید سر درآوردم. خداوند لطف فرمود و در هر یک از این کلاس‌ها افراد برجسته و ممتاز آن کلاس را به من نشان داد؛ ولی کاری کرد که هیچ جا متوقّف نشدم. بلکه تماشا کردم و بهره بردم و عبور کردم تا این‌که به وادی توحید رسیدم.

در طول این دوران همیشه یکّه‌شناس بودم و به هر کسی که دل می‌دادم، خودم و زندگی و خانواده‌ام را قربانی او می‌کردم تا این‌که خود او مرا به بعدی تحویل می‌داد و من که وی را بالاتر از قبلی می‌دیدم از آن پس دور او می‌گشتم.


به هر تقدیر همة عنایاتی که به من شد از برکات امام حسین(ع) بود. از راه سایر ائمه(ع) هم می‌توان به مقصد رسید، ولی راه امام حسین(ع) خیلی سریع انسان را به نتیجه می‌رساند. چون کشتی امام حسین‌(ع) در آسمان‌های غیب خیلی سریع راه می‌رود، هر کسی که سیر معنوی خود را و حرکتش را از آن حضرت آغاز کند، خیلی زود به مقصد می‌رسد.1




پی‌نوشت‌ها: 1
. مصباح‌الهدی؛ سخنان، حاج‌میرزا محمد اسماعیل‌خان احمد دولابی، تألیف مهدی طیّب، ص 15 و 16

منیب
۱۳۸۹/۰۸/۱۹, ۱۱:۳۳
http://www.askquran.ir/gallery/images/15525/1_Doulabi_4.jpg

منیب
۱۳۸۹/۰۸/۱۹, ۱۱:۳۳
http://www.askquran.ir/gallery/images/15525/1_Doulabi_2.jpg

منیب
۱۳۸۹/۰۸/۱۹, ۱۱:۳۳
http://www.askquran.ir/gallery/images/15525/1_Doulabi_3.jpg

منیب
۱۳۸۹/۰۸/۱۹, ۱۱:۳۳
http://www.askquran.ir/gallery/images/15525/1_images.jpeg