PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : جمع بندی بعد از توبه کردن چه اتفاقی میفته؟



رزمی کار 21
۱۳۹۶/۰۵/۱۹, ۱۶:۱۹
با سلام

بعد از اینکه انسان توبه واقعی انجام دهد برای فرد کدام حالت اتفاق میفته؟

1-خدا با دادن سختی و رنج مثل بیماری و فقر در همین دنیا تسویه حساب میکند؟
2-خدا بیحساب، گناهانش را پاک میکند؟
3-خدا بیحساب گناهانش را پاک میکند و در عوض برای او حسنه مینویسد؟

مدیر ارجاع سوالات
۱۳۹۶/۰۵/۲۱, ۰۷:۰۳
با نام و یاد دوست






http://askdin.com/gallery/images/22107/1_erjae1.jpg









کارشناس بحث: استاد کریم

کریم
۱۳۹۶/۰۵/۲۲, ۲۳:۵۱
سلام علیکم
در حدیث داریم التائب من الذنب کمن لا ذنب له، توبه کننده از گناه همانند کسی است که گناه ندارد.
پس با توبه خداوند گتاه بنده را پاک می کند وبرای بخشش او را دچار گرفتاری نمی کند.
از طرف دیگر خداوند طبق صریح قرآن توبه کنندگان را دوست دارد. ودلیلی بر اینکه خداوند عملی را دوست داشته باشد وبرای همان عمل صاحبش را گرفتار فقر ونداری کند، شدنی نیست.
گرفتار ها علل دیگری دارد.

کریم
۱۳۹۶/۰۵/۲۸, ۰۰:۴۶
خدا با دادن سختی و رنج مثل بیماری و فقر در همین دنیا تسویه حساب میکند؟
سلام
طبق احادیثی که داریم ومرحوم کلینی در جلد 2 اصول کافی بیان داشته اند ودر کتاب دانشنامه احادیث پزشکی آقای ریشهری بررسی کرده اند بیماری های انسان ثمره گناهان اوست وبا این بیماری ها گناهانش پاک می شود. اما مراد گناهانی است که شخص برای آنها توبه نکرده است. ولی از آنجایی که اشاره شد با توبه گناه پاک می شود، دیگر دلیلی وجود ندارد خداوند برای پاک کردن گناه توبه شده دوباره شخص را به سختی بیندازد.




خدا بیحساب، گناهانش را پاک میکند؟
مقصودتان از این بیحساب چیست؟



خدا بیحساب گناهانش را پاک میکند و در عوض برای او حسنه مینویسد؟
در قرآن کریم داریم که برخی نیکی ها گناهان را پاک می کند. إنّ الحسنات یذهبن السیئات، نیکی ها گناهان را از بین می برد.

مسلم
۱۳۹۷/۰۴/۳۰, ۱۰:۵۶
پرسش:
بعد از اینکه انسان توبه واقعی انجام دهد برای فرد کدام حالت اتفاق می افتد؟ آیا خدا با دادن سختی و رنج مثل بیماری و فقر در همین دنیا تسویه حساب میکند؟ یا بی حساب، گناهان توبه کننده را پاک میکند؟ یا علاوه بر این که بی حساب گناهانش را پاک میکند و در عوض برای او حسنه هم مینویسد؟

پاسخ:
آنچه که از آیات و روایات برداشت می­شود در یک کلام این است که توبه واقعی حالت سومی که فرموده­اید را برای فرد به ارمغان خواهد آورد، یعنی شخص گنهکاری که واقعا پشیمان شده و با عزم جدی بر ترک گناهان در آینده، و همچنین جبران حقوق مردم و آنچه از عبادات از او فوت شده است توبه کند، هم بدون حساب بخشیده می­شود، و هم سیئات و گناهانش تبدیل به حسنات می­شود.
خداوند کریم تر از آن است کسی را که بخشیده باز هم در قالب فقر و بیماری مجازات کند، این که بخشش نیست، مجازت دنیوی است، همانطور که پیامبر(صلی الله علیه و آله) در روایتی فرموده اند: «السُّقْمُ يَمْحُو الذُّنُوب‏»؛ بیماری­، گناهان را نابود می کند.(1)

یا امیرالمومنین(علیه السلام) فرموده اند:
«مَرَضُ الصَّبِيِّ كَفَّارَةٌ لِوَالِدَيْه‏»؛ بیماری کودک، کفاره گناهان والدینش است.(2)

بنابراین بیماری­ها و مشکلات بخشش به حساب نمی آیند، بلکه کفاره و مجازات برای گنهکار محسوب می­شوند، در حالی که توبه انسان را کاملا پاک می کند، و دیگر مجالی برای مجازات، چه دنیوی و چه اخروی باقی نمی ماند، همانطور که امام باقر(علیه السلام) می فرمایند: «التَّائِبُ مِنَ الذَّنْبِ كَمَنْ لَا ذَنْبَ لَه‏»؛ کسی که توبه می­کند مانند کسی است که گناهی ندارد.(3)
کسی که توبه می کند با این توبه مانند کسی است که گناهی مرتکب نشده است، پس بیماری و سختی ها همانطور که برای انسان مومن و بیگناه می تواند زمینه ارتقاء درجه باشد نه کفاره، برای شخص تواب و توبه کننده نیز همین حکم را دارد.

علاوه بر اینکه همانطور که اشاره فرمودید قرآن کریم می فرماید خداوند با توبه ی شخص گناهان او را تبدیل به حسنات می کند: «مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلاً صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَنات‏»؛ آنان كه توبه كنند و ايمان آورند و كار شايسته انجام دهند، كه خدا بدى‏هايشان را به خوبى‏ها تبديل مى‏كند.(4)
اگرچه این مقدار لطف و عنایت عظیم خداوند واقعا عجیب و سوال برانگیز است اما حقیقت دارد، و خداوند به دنبال این است که انسان ها را به هر بهانه ای به توبه وبازگشت تشویق نموده و وارد بهشتشان سازد.

پی نوشت ها:
1. مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، دار إحياء التراث العربي‏، بیروت، چاپ دوم، 1403ق، ج64، ص244.
2. شعيري، محمد بن محمد، جامع الاخبار، مطبعة حیدریة، نجف، چاپ اول، بی تا، ص164.
3. کلینی، محمد، الكافي، دار الكتب الإسلامية، تهران، چاپ چهارم، 1407ق، ج2، ص435.
4. فرقان:70/25.